do zostawiających - pytanie

Znanej i nieznanej.
Znanej, bo każdy używa słowa.
Nieznanej, bo nikt nie potrafi słowa zdefiniować.
Różnimy sie na tyle, że znaczenie możemy rozumieć zupełnie inaczej.

Tylko tyle? Jeśli do troski i przyzwyczajenia dodać porozumienie i szacunek, otrzymuje się przyjaźń. To niemało.

Zamiast powoływać do życia sztuczne twory typu "moralny kregosłup", które prędzej czy później prowadzą do fatalnych skutków życia w toksycznym układzie, lepszym wydaje się kierować zwykłym pragmatyzmem decyzyjnym. Praktycznie nie ma możliwości by w związku jeden z partnerów był szczęśliwym, gdy drugi jest nieszczęśliwym. W konsekwencji tegoż nieszczęście dotyka obojgu. Trzymanie się kurczowo "moralnych kręgosłupów" powoduje, że nieszczęście rozciąga się w czasie. Dla obojgu. Dobrze wiec by przynajmniej jedno z partnerów było zdolne do rozpoznania stanu i podjęcia bolesnych decyzji. A miłość to nie tylko pragnienie przybywania z kimś za wszelką cenę, to również uznanie i szacunek dla pragnień partnera, jako odrębnej istoty - również tych, które skutkują zamknięciem relacji. "Kocham Cię, więc pozwolę Ci odejść, gdy będziesz tego potrzebować - mimo, że będzie bolało" - bez powoływania się na moralność i papierowe przysięgi. Wymaga to jednak posiadania wewnętrznej siły i własnego świata, który nie obróci się w zgliszcza na skutek braku jednego elementu.

Fevers - przepraszam. Zrozumiałem Twój wywód jako skierowany do autorki.

Przyjaźń, zaangażowanie czy nawet przywiązanie do ogrodnika Lewis w "Czterech miłościach" określał także, według mnie bardzo słusznie, miłością. Mówiąc "znanej nam powszechnie" mam na myśli miłość pomiędzy kobietą a mężczyzną z namiętnością, intymnością i zaangażowaniem. Nikt przecież, powszechnie, przywiązania do nauczyciela czy staruszka z klatki nie nazywa miłością. A to, jak sobie ktoś już ją definiuje jest mniej istotne.

A jeśli by dodać jeszcze namiętność to w zasadzie nic się nie zmieniło. Nie manipuluj moimi słowami. Troska i przyzwyczajenie to dokładnie tyle samo co daje się "parze staruszków z parteru" czy psu. Nie mówię, że to mało, mówię, że w porównaniu z prawdziwą miłością to tylko tyle.

Pragmatyzm nie wyklucza moralności. Co więcej, ta musi moralność uwzględniać. Dla niektórych pragmatycznie to właśnie przede wszystkim moralnie.
Masz jednak rację, że Fevers bardzo to spłycił, tak bardzo, że można odczytać, że moralnie to tylko zostać, a to już nie jest prawda. Jak dalej pisałeś, nie ma możliwości by w związku jeden z partnerów był szczęśliwym, gdy drugi jest nieszczęśliwym. To czy moralnym jest dręczenie kogoś i siebie? Czy właśnie z troski nie powinna wynikać decyzja o odejściu?

Dwójka mędrców się znalazła z Bożej łaski. A może dla Feversa, mnie i wielu innych forumowiczów - te dwa słowa to coś jednak więcej i jakieś szersze spectrum postrzegania istoty sprawy tego kalibru?
Nie kupujecie tej metafory, to Wasz problem ale to nie powód, by negować taki a nie inny punkt widzenia ogółu.

Do takiego właśnie wniosku zmierzałem.
Ludzie jednak nie wychodzą w swoich rozważaniach zbyt daleko od końcówki własnego nosa.
Jest ból, potrzebny jest winny - ten (moralnie ) zly.
W rzeczywistości nie jest to takie oczywiste.

Słuchaj stary, Feversa znam forumowo dłużej od Ciebie, Jego zdanie na wiele tematów również; nawet jesteśmy w wielu z nich nich zgodni względem siebie. Nie przypominam sobie, bym Jego wywody krytykował, negował i poprawiał! I nie przyczepiłem się do Waszej konstruktywnej dyskusji a do tego:

Nikt ich nie powołuje a na ogół stosuje -metaforycznie. Taka mała aczkolwiek wielka różnica.
Więc kto kogo osądza, że "powołuje coś do życia"??? A co to ustawodawca pisał nowy paragraf do dziennika ustaw czy jaki czort?
Czujesz się urażony tymi podsumowaniami kierowanymi do Innych a nie do Ciebie - Twój problem i na przyszłość ripostuj się tym, co się tyczy Ciebie, nie kogoś.
Jak zauważyłeś przyczepiłem się Ciebie w powyższym poście, nie ogółu tutejszych wątkowo forumowiczów. Ot taki drobiazg. Inwektywów brutalnych rodem ze słownika technicznego spod budki z piwem nie stosowałem. Te powyższe nawet Fevers skwitował emotikonem na znak mojego poparcia. Kulturę wypowiedzi mimo wszystko zachowałem. Do Ciebie to nawet "po Bożemu" podszedłem, więc nie spinaj się tak. Mówiąc o pokorze - zachowaj ją sam!
Całować Ciebie to nawet w czółko - wedle zwrotu Breżniewa - się wstydzę i brzydzę. A już tym bardziej po rękach.

Możliwe - osobiście drażni mnie nadużywanie słowa. Jak komukolwiek brakuje pomysłowości w argumentacji, zaczyna gadkę o moralności i "opinii ogółu". Niezbyt to przekonujące jak dla mnie, bo jeśli chodzi o moralność, zdecydowanie przyjmuję ją od wewnątrz, odrzucając co przychodzi od zewnątrz. Przynajmniej próbuję. Fakt, że czasem bywają one zgodne nie ma większego znaczenia.

Jedyne miejsce, w którym figuruję za autora jest Twoje cytowanie cudzych słów i przypisanie im mojego autorstwa. Niech będzie, że jak to mówisz, jest błąd na łączach.

W życiu bym nie potraktował powiedzenia komuś, że jest bezmózgowiem, za ironiczną metaforę.

I tyle w temacie Twojego sposobu dyskutowania, cytowania i "przyczepiania się mnie w poście", którego nie napisałem.

A podsumowując merytorycznie sam wątek...

Nie ma żadnej zasady, w tym kto będzie czuł się gorzej, po czyjej stronie będzie leżała większa odpowiedzialność. Raz będzie czuł większą odpowiedzialność rzucający, innym razem osoba rzucająca będzie czuła się winna (Także i słusznie).
Prawdę mówiąc, to odpowiedzialność powinna być podstawą podjęcia decyzji o pozostaniu bądź odejściu, a nie rodzić się dopiero w wyniku podjętej decyzji o odejściu.

W sytuacji, kiedy związek rozwija się na zdrowych zasadach (bez uzależnienia od jednej tylko osoby) to decyzję o rozejściu się podejmują obie osoby, być może po wcześniejszej próbie naprawienia stosunków, a gdy to się nie uda, rozejściu się we własne strony.

Z całą pewnością inaczej to będzie wyglądało u osób młodszych, mniej doświadczonych i mniej dojrzałych emocjonalnie. Tutaj z pewnością ten, który rzuca podchodzi do tego bardziej egoistycznie. Wydaje mi się, że to jest naturalne.

Piszę o praktyce, nie teorii. Nie mam odpowiedniego wykształcenia by teoretyzować. Znam przypadki, gdy ktoś zostaje tylko dlatego, że czuje się odpoiwdzialny, bądź gorzej, jest emocjonalnie szantażowany. Znam też przypadki, kiedy zostawia się całą rodzinę, w tym dzieci, bez mrugnięcia okiem - to praktyka, nie teoria.

A co do tego ma konsumpcjonizm? Własnie w niezdrowym związku nie widzi się nic poza swoim partnerem. W zdrowym związku, partner jest tylko, chociaż zazwyczaj bardzo znaczącą, częścią życia. Szczególnie widać to u kobiet, które zajmują się wyłącznie utrzymaniem domu. Brak im czasu, chęci i potrzeby na konsumowanie jakichkolwiek dóbr, co dopiero tych zbytecznych. Zauważa się to dopiero gdy mąż odchodzi, bo kobieta zostaje z niczym.

Przecież ja nie krytykuję takiego zapatrywania się na świat. Też byłem młody, na tyle nie dawno, że jeszcze co nieco pamiętam. Taka kolej rzeczy, dlatego piszę, że to naturalne. Nie jest problemem dla 40+ pójść ze znajomym płci przeciwnej na kawę czy obiad. Jest to naturalne i potrzebne. Wśród osób młodych nierzadko poczytywane jako zdrada.
Nie tylko w relacjach międzyludzkich osoby młode są bardziej skrajne i radykalne. Doskonale to widać np. w polityce. Nabierając doświadczenia życiowego dopiero zauważa się, że życie nie jest tylko białe albo czarne, ale ma całą gamę kolorów i odcieni.

Zresztą same związki osób młodych są najczęściej mniej rozwinięte niż ma to miejsce u osób starszych. Trudno oczekiwać tego samego poziomu odpowiedzialności. Nie ma ku temu żadnych podstaw. Oczywiście są wyjątki, jak zawsze, ale z reguły młody człowiek bardziej patrzy na samego siebie niż na otaczających go ludzi.

bags albo ja nie rozumiem o czym Ty piszesz albo Ty nie rozumiesz pracy psychologów. Interesuję się psychologią i sporo w tym zakresie czytam. Nigdy nie spotkałem się z suchym gadaniem. Zawsze poparte jest to spostrzeżeniami, najczęsciej badaniami. Owszem, psychologia na tym polega właśnie, żeby odnaleźć schematy pewnych zachowań, w innym przypadku byłaby zupełnie nie potrzebna.

Odnośnie Twoich uwag, do konsumpcjonizmu - kompletnie nie rozumiem co miałeś na myśli używając dziwacznych w tym kontekście metafor. Do tego, co ja chciałem przekazać, nijak się one mają.
Mnie chodziło o to, że często w związku partnerzy, najczęściej jeden z nich, uzalżniają się od siebie. Dotyczy to zazwyczaj związków młodych ludzi, ale i tych "nieco" starszych. Wytworzył się jakiś pogląd, że jak ma się już partnera, to nie daj Boże, żeby wyjść z kimś innym.
Po pierwsze doprowadza to do sytuacji, że wreszcie oboje są sobą znudzeni, po drugie, w razie rozstania, taka "uzależniona" osoba traci całkowicie sens życia. Świat się wali, co przecież nie jest prawdą.

Co do młodych, wydaje mi się, że w ten sposób kompletnie nic nie osiągniesz. Oczywiście, inteligencję emocjonalną można kształcić, ale i tak trzeba się z problemem zderzyć, żeby zrozumieć.
Przykładowo, człowiek, który stracił pierwszą miłość, musi natknąć się na kolejną, by móc zrozumieć, że "ten jedyny" to takie same gadanie jak "będę kochał do końca życia" z początku ich pierwszego związku. No spróbuj takiemu co to przeżywa pierwszą miłość powiedzieć, że to wcale nie musi być, i najczęściej nie będzie, ta ostatnia, ta po grób. Tego trzeba doświadczyć.

I tu jest coś znaczącego, co Nas różni. Ja choć nie studiowałem tej dziedziny, to musiałem zdawać z niej egzamin zawodowy (teoretyczny i praktyczny) - z psychologii poznawczej człowieka, branża hotelarska. Dlatego śmiem mówić, że psycholodzy posługują się suchą gadką, którą pospólstwo łyka jak pelikany, nie mając styczności z jej praktyką.
I tutaj popieram wypowiedź N4VV

I na zdrowy nie tyle chłopski rozum umieć znaleźć w tym złoty środek i w miarę płynnie się obracać w tych generalizacjach na obu frontach jest nie lada sztuką.

Tu też mam szerokie spektrum wiedzy o tym przypadku zwanym toksyczną relacją w związku. Po pierwsze z autopsji, po drugie z przegadanych kilkuset godzin z fachowcami - łącznie ze sferą duchowną psychologów z KUL jak i ks. egzorcystą - i sporego oczytania.

Widzisz... doświadczenia i wiedza czyni mistrzem jak mawia porzekadło. Choć mistrzem siebie nie uważam, tak miałbym tego swoje niezbite dowody choćby nawet na tym forum. Nie omieszkałbym nawet powołać się na opinię w tej sprawie moderacji - Vinngi - że ludzie sobie cenią to, co pisałem.
Udało mi się wielokrotnie wyścielić grunt nowicjuszowi informacjami i pokazać mu to, czego w początkowej fazie nie dostrzegał, by mógł lżej przywalić baranka o podłogę.

Fundamentalna różnica w tym wypadku, to sfera emocjonalna, która jest niemalże gigantyczna między odmienną płcią a to nie podlega dyskusji

I żeby była jasność...
Nie neguję i nie krytykuję Waszego zdania, szanuję to i doszukuję się w tym czegoś, co i mi "poszerzy horyzonty".
Z wyrazami należytego szacunku