NETKAFEJKA dla kinomaniaków!!! :D

Całe szczęście, że Lionelowi udało się księcia "wyciągnąć" z tego braku wiary w siebie. Kto by "przejął stery", gdyby nie on
Lionel za swoje zasługi na rzecz monarchy, został odznaczony w 1944 roku, tytułem "Kawalera orderu królowej Victorii".
Na prawdę, bardzo fajna historia

Późno witam Was Kobietki
Dla mnie ten film, to unaocznienie, że pozycja społeczna nie ma nic wspólnego z problemami, z którymi boryka się człowiek. Często pozycja społeczna sprawia, że ludzie myślą, że życie powinno być łatwiejsze, bo pozycja i środki na to pozwalają.
W dziecku jest pewien sposób kodowana wyższość i później sobie nie radzi ze swoimi w jego pojęciu wadami, podczas gdy są normalnymi u innych ludzi. W życiu dorosłym, bo się wstydzi, bo powinno być doskonałe, ale musi sprostać wysoko postawionym oczekiwaniom i je spełniać.
Tu już skupiłyście się i  opisałyście wiele aspektów fabuły, natomiast zastanawia mnie, że tu rozmawiacie tylko o fabule/przedstawionej historii, podczas, gdy film to: reżyseria, muzyka, której czasami nie słyszymy, bo jest tak wspaniale zgrana z obrazem i dialogami i jest ich częścią, obraz czyli zdjęcia, historia która tworzą operatorzy kamer, statyści, charakteryzacja i wiele innych.
Obraz w tym filmie jest prosty z punku mojego - czyli widza. To tak jakbym widziała kogoś obok, była obserwatorem - więc uważam, że kamery były świetne. ....cdn
Porozmawiamy o tym?

truskaweczka19 przyznam, że nie oglądałam jeszcze, jakoś nie było czasu.

Dobrej nocy na przywitanie
Właśnie po całodniowym zamieszaniu wróciłam z późnego spaceru z czworonogiem.
A teraz wielkie ufff.
Nie jestem krytykiem filmowym, ani żadną profesjonalistką w tym temacie, ale widzem. Natomiast od dłuższego już czasu staram się zwracać uwagę na to, z czego składa się film i dlaczego czasem historię niby podobną odbieram inaczej w innych filmach, czasami z dobrej opowieści robi się gniot filmowy, a czasami film przerasta moją wyobraźnię i zmusza kunsztem wszystkich składowych do myślenia.
Ten film jest statyczny, czyli moim zadaniem spoglądamy i widzimy statyczny obraz, bo to ktoś świetnie zgrał, do tego muzykę, która nie zakłóca, a podkreśla  i muzyką nie jest z filmu akcji, czy horroru
Przepraszam, że wprowadzam tu zamęt, ale wyobraźcie sobie ten film z muzyką z np. "Piły", szybkością obrazu  np. w "Władcy Pierścieni" w momencie kulminacyjnym batalii.  To byłby moim zdaniem shooock.
Dlaczego tak podchodzę?
Bo wiele lat temu ( ja to jak mumia Tutenchamona dla niektórych stara jestem:) )  umówiłam się z koleżanką na kino i później wyjście do pubu/klubu. Tylko wybrałyśmy film ukazujący realnie wojnę z jej okropieństwami od pierwszych ujęć.
Po seansie poszłyśmy na przysłowiowe piffko i przez pół godziny siedziałyśmy i milczałyśmy. Nie dlatego, że nie miałyśmy nic do powiedzenia, tylko film nami wstrząsnął. Czyli moim zdaniem wszystkie składowe filmu były zgrane i idealnie dopasowane.
Nigdy nie oglądam gal rozdania nagród, bo nie lubię, ale nie bez przyczyny są moim zdaniem kategorie.
Spokojnej nocy

Ja też nie mam nic przeciwko temu No, ale fakt faktem, byłam tylko ja i Margolinka wtedy więc też trochę ciężej rozwinąć dyskusję, najlepiej jak jest więcej osób.
SłodkoMi, jak najbardziej zgadzam się, że tutaj wszystko było zgrane. Zgadzam się, że to jest ważne. Jakiś czas temu oglądałam starą wersję np "Ostatni dom po lewej" i np średnio mi się podobało, bo właśnie według mnie (i jak czytałam wiele osób ma podobne odczucia) muzyka była niezbyt zgrana z obrazem. W chwili jakiegoś okrucieństwa czy gwałtu dawali np muzykę country chyba, dosyć taką wesołą, co może dla nich było celowym zabiegiem, by zaszokować itp, ale mi to wcale nie odpowiadało. Przez to moim zdaniem film tracił jakąś grozę.

Wyszukałam informację, że muzykę do filmu "Jak zostać królem" tworzył Alexandre Desplat. No i tu byłam lekko zaskoczona, bo myślałam, że taką fajną muzykę, to więcej ludzi tworzyło, a nie, bo jednak z tego co widzę tylko on. Przed chwilą słuchałam i mi się podoba: "Lionel and Bertie", bardzo ładne, posłuchajcie. Takie spokojne, nastrojowe

Potem, dzisiaj, obejrzę "Człowieka z ziemi", bo robimy tak, że od środy jest zawsze następny film z listy, a dzisiaj środa. Też jestem zdania, że warto jeszcze o "Jak zostać królem podyskutować", Catwoman piszesz, że nie miałaś czasu obejrzeć-rozumiem, to może wrócimy do filmu po tych wszystkich filmach? Akurat Ty Catwoman obejrzysz, może Jaga Baba dojdzie i omówimy więcej np muzykę  i inne Myślę, że to byłby dobry pomysł, też uważam, że fajnie byłoby jeszcze o tym filmie podyskutować Wtedy zawsze będziemy w czwórkę pewnie, to i więcej podyskutujemy

Ok, ja dzisiaj dokończyłam oglądanie "Człowieka z Ziemi", ale czekamy na Ciebie w takim razie
Co do dyskusji o "Jak zostać królem", to może jeszcze niech SłodkoMi coś zacznie o pracy kamer, muzyce, bo bardzo ciekawie zaczęła, więc myślę, że dobrze zacznie dyskusję

Dziewczyny, no zabijecie mnie, ale przez te święta i parę innych rzeczy, które mam jednocześnie na głowie, nie mam czasu na nic.
Albo zacznijcie beze mnie, albo odłóżmy wszelkie dyskusje na okres poświąteczny, bo normalnie z niczym się nie wyrabiam.
Nawet nie mogę sklecić jakichś sensownych pytań, odnośnie filmu 
Głupio mi przepotwornie ale mam nadzieję, że wybaczycie mi

Witajcie, czy ktoś oprócz mnie obejrzał jeszcze "Człowieka z Ziemi" i chciałby podyskutować o tym filmie?

Jest to dramat sci-fi, który opowiada historię Johna, który po rezygnacji z posady wykładowcy historii na uniwersytecie opowiada swoim przyjaciołom bardzo zaskakującą historię. Utrzymuje, że żyje od 14 000 lat, nie starzeje się, zatrzymał się na 35 roku życia. Wtedy przyjaciele przypominają sobie, że faktycznie, będąc 10 lat z nimi zauważyli, że ani trochę się nie starzeje. Do tego rozważają czy jest to możliwe, by historia Johna była prawdziwa. Wśród nich jest biolog, historyczka sztuki, antropolog, druga historyczka, psychiatra, antropolog oraz jego studentka.

Film mi się podobał, pozwala spojrzeć na to zagadnienie z różnych płaszczyzn, bo jak widać mamy tutaj ludzi z różnych profesji, którzy pod kątem naukowym starają się rozważyć czy jest to możliwe. Wywiązuje się między nimi ciekawa i pełna emocji dyskusja. Akcja dzieje się w jednym pomieszczeniu, ale ja ani chwili się nie nudziłam. Potem jednak trochę się pogubiłam i nie wiem do końca jak rozumieć ten film. Może ktoś oglądał i podyskutujemy?

Czy my coś teraz oglądamy?

Tak Truskaweczko, dokładnie tak. Z powieści Johna wychodziło na to, że był on Jezusem. Okazało się też, że jest ojcem tego psychiatry, który zmarł na zawał pod koniec filmu.
W filmie jest tyle wątków, że faktycznie można się pogubić, ale gdy przysiądzie się i ogląda z uwagą, to na prawdę film może się podobać.

Truskaweczko, powiem Ci że na takie akurat szczegóły, jak ten ściszony głos, to ja jakoś nie zwracam za bardzo uwagi

Bardziej zwracałam uwagę, na to w jaki sposób prowadziły dyskusję poszczególne osoby. Baaaardzo podobało mi się podejście do wszystkiego, biologa Harrego. Zapadł mi w pamięci pewien cytat:
"Edith, ja wychowałem się na Torze, moja żona na Koranie. Mój najstarszy syn jest - ateistą. Najmłodszy - scjentologiem. Moja córka studiuje hinduizm. Można pomyśleć, że u nas w salonie jest regularna święta wojna, ale nauczyliśmy się żyć i pozwalać żyć."
Kurcze, żeby wszyscy ludzie potrafili przyjąć taka postawę, żyło by się prościej
Edith, historyczki sztuki, w sumie było mi żal. Jak dla mnie za bardzo emocjonalnie podchodziła do wszystkiego. Nie mogła, a właściwie nie chciała podjąć dyskusji, gdy tylko pojawił się temat zahaczający o sprawy religijne.
Czuła się urażona. Pewnie dlatego, że była głęboko wierzącą osobą, nie miała też typowo naukowego podejścia.
Inni na różne sposoby, próbowali rozwiązywać "naukową zagadkę", przedstawianą im przez przyjaciela.
Najbardziej irytował mnie Art - archeolog.
Pod koniec, gdy wszystko zaszło "za daleko" i gdy John wszystkiemu zaprzeczył, można było pomyśleć, że to faktycznie koniec, że to faktycznie była tylko historyjka, po to aby sprawdzić reakcje znajomych naukowców, na różne przedstawiane "fakty". Jednak scena z psychiatrą wszystko
zmienia.
Ciekawi mnie jedno... jak potoczyły się dalsze losy Johna i Sandy, bo z ostatniej sceny wynika, że wyjechała ona chyba razem z nim.

Zdecydowanie polecam film"Smazone,zielone pomidory",film wywarl na mnie ogromne wrazanie,rzecz jest o prawdziwej przyjazni i lojalnosci,Film nie tylko dla kobiet

Wpadłem na chwilkę, aby zwrócić Waszą uwagę na jeden film. Mam na myśli kultowy dla mojej skromnej osoby "Walking with the lions" ("Wędrówki z lwami"). Opowiada o ostatnich latach życia G. Adamsona.

Każdy dobry pomysł jest dobry

Dobra to ja napiszę coś at hoc Bo mi się przypomniało- w radio mówią właśnie o Trynkiewiczu, a mnie przyszedł na myśl film, który oglądałam kilka lat temu, a mianowicie "Małe dzieci" (2006) z Kate Winslet i Patrickiem Wilson (btw, ma żonę-Polkę ). Historia jest właściwie dwuwątkowa; zagubiony, świadomy swej 'wady' pedofil, wytykany przez społeczeństwo i szykanowany oraz ... amerykańska sielanka w jednej z dzielnic. W filmie 2 sprawy jakby wkradają się w ten lukrowany obrazek: ów pedofil i skryty romans.
warto jednak poobserwować jak i jedna i druga się rozwija i jaki ma finał

Ja muszę przyznać, że trochu się wycofałam z proponowanych filmów z banalnego powodu: mam problemy z buforowaniem filmów (net...) i niektóre po prostu są niemożliwe do obejrzenia

Dokładnie Gdy zaczynałyśmy, to było nas całkiem sporo

Też bardzo lubię ten film Mnie się ostatnio podobała bardzo ta "Kraina lodu" co już pisałam w ostatnio obejrzanych filmach i dałam 10/10, cieszę się, że za animowany dostali Oscara- owszem, może teraz nie było wielkiej konkurencji, ale i tak ta bajka jest dla mnie genialna i gdyby była większa konkurencja, to też myślę, że bym była za nią. 10-tkę dałam też "Ośmioklasiści nie płaczą" niby trochę w konwencji familijnej, ale wzruszający, ryczałam jak bóbr. Bardzo dobry, lubię takie melodramaty, choć oczywiście bardzo na nich płaczę, praktycznie na każdym, tak już mam

A i co do Oscarów np, to więcej nie mogę powiedzieć, bo np nie oglądałam jeszcze "Grawitacji"- muszę obejrzeć, nie oglądałam jeszcze "Wilka..." i reszty Oscarowych, więc wkrótce nadrobię. Za to jutro z moim facetem idę do kina na film "Non stop" z aktorem, którego bardzo lubię- Liam Nesson

Zgadzam się w całej rozciągłości....
Niezrozumiałe jest i dla mnie, że za żadną z wielu fenomenalnych ról, Leo jeszcze nigdy nie otrzymał Oscara. Zniesmaczona, to mało powiedziane, jestem tym wręcz oburzona!

Hej Kinomaniacy! Mam pyt.: co uważacie za "mocny" film?

Zastanawiałam się, który z filmów, które oglądałam nazwałabym "mocnym". I stwierdziłam, że tę "moc" chyba należałoby podzielić na kilka kategorii. Dla mnie zdecydowanie mocnymi filmami są te oparte na prawdziwych wydarzeniach, niosące przemianę człowieka. Drugą kategorią to filmy z jakiegoś powodu utrudniające sen Pamiętam, że gdy pod rząd obejrzałam kilka "odcinków" filmu "Piła" to też długo się nad nim zastanawiałam: zwłaszcza po obejrzeniu mojej ulubionej części, IV.
Podobnie z filmem "Demony"(2012). Zdecydowanie mocnym filmem jest dla mnie także "Wilno" - o ile się nie mylę w tytule.

To brzmi jak gore....

"Oldboya" nie ogladalam,  ale mam zamiar. Wprawdzie z azjatyckich wolę ich horrory niż thrillery, ale chetnie się skusze.  Opis brzmi dla mnie bardzo ciekawie, obejrzę

Truskaweczko obejrzałaś "Ładunek 200" ?  Ciekawa jestem Twojej o nim opinii... i czy udało się Tobie obejrzeć go do końca ? Moim zdaniem to jeden z tych filmów, które mało komu "przejdą przez gardło" Niemniej jednak szkoda, że Bałabanow już niczego nie nakręci...

"Gruz 200 " mocny ?  Moim zdaniem raczej (mówiąc po młodzieżowemu)  "ryje beret" ale mimo "wszystko", to na prawdę dobry film.
Z filmów, które wymieniłaś widziałam "Naszą klasę", "Plac Zbawiciela", "Motyl i skafander". Dwa pierwsze uważam za obrazy przejmujące i oba mi się b.podobały. Trzeci, jakby to powiedzieć i nie skłamać ... mnie osobiście nie zachwycił, choć "biograficzny", a sama historia głównego bohatera szalenie wzruszająca. Sadzę, że ten film na pewno wielu widzów skłonił do refleksji, a niektórzy z nich być może dzięki niemu dostrzegli nawet, że człowiek niepełnosprawny, również ten bardzo ograniczony ułomnością własnego ciała, nadal w sferze duchowej pozostaje pełnowartościowym człowiekiem...
Niestety kina amerykańskiego praktycznie nie oglądam, także w tym względzie niewiele mam do powiedzenia