NETKAFEJKA dla kinomaniaków!!! :D

Mo pewnie, że tak. Ja z ciekawości też czytałam na filmweb dyskusję i ktoś wysunął, że niby Jack się zmienił, a tak naprawdę nie zmienił, bo na imprezie w obronie kolegi zaczął mocno kopać tego drugiego. Ja jednak zgadzam się z tym innym stanowiskiem, że nie to, że się nie zmienił, tylko miał taki wzorzec, bo miał do tamtej pory tylko jednego kolegę- tego Philipe, a od niego miał taki wzorzec, że jak ktoś coś obraża kolegę, to tego drugiego tak powinno się skopać. Stąd tak postąpił.

Truskaweczko, myślę podobnie. To że zaczął kopać tamtego gościa, to raz że nie miał nigdy innych przykładów zachowania, a dwa że bronił kolegę. Ci koledzy, byli jedynymi kolegami jakich miał. Tak samo było z Filipem, gdyby Jack miał innych znajomych, takich którzy wywierali by na niego lepszy wpływ, zachowywał by się inaczej.
On nie wiedział jeszcze jak powinno się zachowywać w takich sytuacjach, jak inaczej można rozwiązać problem, bo skąd niby miał wiedzieć? Całe swoje dotychczasowe życie spędził w więzieniu, kto miał go tego nauczyć? Użył jedynego znanego mu sposobu, siły. Oczywiście, to było złe, jednak Jack nie zdążył już się tego nauczyć, a wierzę że z czasem, zmienił by się całkowicie. Tym bardziej pod wpływem Michell.

Cat, ja jeszcze nie obejrzałam, ale już się do niego przymierzam. Na środę będzie obejrzany Chyba, że podacie inny termin.

Truskaweczko, niestety tak to jest, jak ktoś filmu nie zrozumie, albo ogląda, dla samego obejrzenia, nie wczuwając się w całą historię i nie próbując zrozumieć. No ale każdy ma prawo, do swojego zdania, czy film zrozumiał czy nie.

Kolejny film, to "In time". Dobry znalazłaś
Ja sama pomyliłam się, myślałam o "Miłości", a "In Time" widziałam już, muszę sobie jedynie przypomnieć.

Co do terminu, to ustalmy go razem. Nie chcę niczego narzucać, że to "teraz już"

Truskaweczko, mi środa pasuje jak najbardziej
Cat, ma chwilowo kłopoty ze ślimaczącym się internetem, ale mówi że jej też pasuje

Truskaweczko, cieszę się że ta propozycja Ci się spodobała. Na mnie ten film zrobił duże wrażenie, dlatego musiałam go zgłosić na listę

Jaaaaa!!!!  Super film. Obejrzałam go już z rok temu, myślę, że kiedyś znów powtórzę seans.
Ten film jak dla mnie ma poruszające przesłanie: czas-przyszłość gdy czas staje się cenniejszy niż pieniądz. Gdy czas staje się walutą; ludzie walczą o niego jak niegdyś walczyli o pieniądze. I to czas: brak lub nadmiar staje się wyznacznikiem pozycji społecznej. Oby nigdy do takiej sytuacji nie doszło.

Ja Truskaweczko, zacznę może od tego, że zobaczyłam w tym filmie wielkie podobieństwo do naszego życia. Pomimo, że to czyste s-f
My może nie mamy "waluty czasowej", jednak pogoń za pieniądzem, tym materialnym, bardzo to przypomina. Dla niektórych, posiadanie pieniądza, jest równocześnie możliwością ratowania swojego życia. Swojego i rodziny. Codzienne zmaganie się z problemami, życie "z dnia na dzień", bez planów na przyszłość, bo nie wiadomo co wydarzy się jutro.
Tak samo dzielenie ludzi na "lepszych" i "gorszych" i wprowadzenie "naturalnej selekcji". To smutne i bardzo przykre.

Główny bohater, grany przez Justina Timberlake-a pozytywnie mnie zaskoczył. Z początku, byłam negatywnie nastawiona do "zdolności aktorskich" tegoż pana, jednak obronił się.
Film, zdecydowanie mi się podobał

No i na czas trzeba ciężko pracować

No, jakoś w to "nic nie robiąc" przy bogactwie to nie wierzę Ludzie, którzy w totka nie wygrali naharowali się jak mało kto, by to bogactwo osiągnąć - nie licząc tych, którzy zdobyli je nieuczciwie.
W filmie tak jest faktycznie ta bogata grupa przedstawiona, ale o ile się nie mylę, również i oni pracują; prowadzą przedsiębiorstwa.

Dla mnie jeden z najsmutniejszych momentów, to ten w którym matka Willa nie miała na tyle czasu, aby zapłacić za autobus. Biegnąc na przystanek, gdzie miał na nią czekać, nie zdążyła. Wyciągając już rękę do niego, zmarła, gdy zegar pokazał "0".
To pokazało jak drastycznie obchodzono się z tymi ludźmi, jak mało istotne było ich życie dla "władzy". Ceny wciąż podnoszono, a przecież "czas" się nie zmieniał i nie wydłużał. To kolejne podobieństwo "tamtego życia" z naszym.

Warto też wspomnieć o postaci Sylvii Weis. Córka magnata finansowego, dziewczyna której nigdy nie brakowało niczego, "normalne" życie znała pewnie jedynie z opowieści. Jednak pomimo tego, że miała wszystko, mogła robić wszystko, nie musiała martwić się o "czas", ponieważ wiedziała że wystarczy jej go na całą wieczność, czegoś jej brakowało. Gdy poznała Willa, dość szybko przyszło jej to, aby stanąć po jego stronie. Przeciwstawiła się ojcu i jego zdaniu. Pomagała biednym ludziom w zdobyciu "czasu". Dobrze, że choć ona jedna, z tych "lepszych ludzi", zdobyła się na ten krok, bez obawy o własną skórę.

Cat, kolejne na liście są:
4. Miłość
5. Zostać królem
6. Człowiek z ziemi
7. Słodki listopad
8. Catch me if you can ('Złap mnie jeśli potrafisz')
9. Suskind
10. Berberian Sound Studio

To na kiedy oglądamy "Miłość"? Bo środa już jutro, nie wiem czy zdążymy, przy naszym tempie

No to może przełóżmy termin (do którego oglądamy jakiś film) z środy na piątek.

Zgadzam się, a Ci ochroniarze chodzili za nią krok w krok, pamiętasz? Ojciec pewnie właśnie bał się, że córka mu się sprzeciwi, że nie jest do końca taka jak on...

Nie, ja do jutra raczej nie obejrzę, wolałabym jeszcze podyskutować o tym filmie, bo można jeszcze sporo podyskutować. A Wy?

Po prostu wydaje mi się, że fajnie tak dłużej podyskutować o filmie, na chwilę nam zniknęłaś chyba Margolinko, więc dyskutowałam chwilę nieco z Catwoman, a teraz przydałoby się jeszcze trochę z Tobą podyskutować

To dyskusja przeniesiona Po prostu tu lepiej to pasuje, bo można i więcej podyskutować.
"Wstrętu" nie oglądałam, ale widzę, że nic nie straciłam i wierzę Ci spider. Jest wiele filmów, które pewnie z założenia miały mieć jakiś przekaz, ale to po prostu jest nie do przetrawienia...
Widziałam na filmweb o tym filmie faktycznie dużo takich opinii jak Twoje, na pewno nie tylko Ty tak uważasz. Reżyser przekombinował pewnie albo czegoś się "nawciągał" przed robieniem filmu, hehe No bo kto wie? :>

Ja zmykam, bo o wiele za długo się zasiedziałam, spider zapraszam oczywiście dalej do dyskusji, a na razie dobranoc

Znalazłam na razie tylko w częściach po angielsku. Nie chce mi się teraz oglądać No więc w filmie nie ma żadnego wyjaśnienia na jej "szaleństwo? Faktycznie, lepiej jak jest chociaż drobne wyjaśnienie.

Według filmwebu zmarnowałaś na ten film 1 godz i 44 minuty życia No, ale chociaż zobaczyłaś ładną, młodziutką Catherine Denuve, która właśnie jak widzę grała tę kobietę chorą na schizofrenię Panowie mają też na co popatrzeć, chociaż jeden plus hehe

Obejrzałam "Miłość"

Oczywiście że możesz!!
Nieeee..... raczej ten francuski z 2002 r.

Ja jutro obejrzę "Miłość", przepraszam za opóźnienia, ale nie mogłam wcześniej za bardzo. Mam nadzieję, że będzie dłuższa dyskusja niż przy "In time", bo tu mam lekki niedosyt, myślę, że mogliśmy dłużej podyskutować

Ja przyznam się, że film mnie nie zachwycił jakoś specjalnie. Owszem jest dobry, wzruszający, ale chyba się starzeję, bo "wyciskacze łez" już na mnie nie robią większego wrażenia.
Tytułowa "miłość" dała się odczuć w zachowaniu bohaterów, wzajemny szacunek, poświęcenie. To piękne.
Jak można było również zobaczyć, czasami miłość w połączeniu z jej "ciężarem", podsuwa różne myśli.

No nie zachwycił mnie. Tzn. nie wiem co tu roztrząsać przez 2h- ja takie sytuacje znam z życia codziennego, Ameryki nie wymyślili ci, co film zrobili.

A ja na przyszłość proponuję wprowadzenie 2 korekt

1. proponujemy tylko te filmy, które sami obejrzeliśmy.
2. osoba proponująca zwana dalej Proponowaczem PIERWSZA zaczyna dyskusję

Dziękuję, amen

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że każdy ma inną wrażliwość, każdy może coś tak prywatnie, dla siebie wyłuskać z danego filmu.

Witam moje miłe panie;) ja ze swej strony proponuje wam męski wątek. Film zwie się Stalingrad, reżyserem jest Fiodor Siergiejwicz Bondarczuk, (dokładnie drogie panie syn tego wielkiego radzieckiego reżysera). Film opowiada o Bitwie stalingradzkiej z perspektywy obrońców jednego domu który blokuje dostęp do przeprawy na Wołdze, oraz niemieckiego oficera który ma zdobyć tenże dom.
Oglądałem ten film wczoraj z moim ukochanym tatą i muszę przyznać że wciska w fotel niesamowicie...

o w mordkę jeża!! A jakie filmy sa dyskutowane?? bo aż żem ciekaw jestem

Witajcie,
Zajrzałam na forum w sobotę na chwilę, ale tu nikt nie napisał nic o filmie, choć film sobie przypomniałam.Będąc nowa nie chciałabym zaczynać - taka nieśmiałość.:)

Truskaweczko, nie dziwię się, że film Ci się spodobał. Porusza on bowiem, bardzo ważne w życiu kwestie, takie jak tytułowa "miłość", jak oddanie, poświęcenie, szacunek. Nie twierdzę, że film był zły, chociaż mnie aż tak bardzo się nie spodobał. Tak jak napisałaś, każdy posiada swój "gust filmowy" i to że komuś nie spodobał się jakiś film, nie znaczy że film ten nie jest wart obejrzenia.

Teraz może ja, jako "osoba proponująca" kolejny film na liście, opisze zgodnie z obietnicą, pokrótce, co mam o nim do powiedzenia.
Tytuł kolejnego filmu, to "Jak zostać królem" (2010).
Dla mnie, ten film był po prostu świetny. Jako genialną, oceniam grę aktorska Colina Firth, oraz Geoffrey-a Rush. Ta historia ani przez chwilę, nie była dla mnie nudna, nie czułam że jakaś scena "ciągnie się w nieskończoność". Król Jerzy VI, został pokazany jako zwykły człowiek ze swoimi słabościami i lękami. Pokazano wielką pracę nad sobą, walkę ze swoją przeszłością, oraz przyszłością. Film ten, można z pewnością uznać, za niezwykle motywujący i dający nadzieję.

Niepewny siebie, chorobliwie jąkający się człowiek, wyszydzany przez bliskich sobie ludzi, staje przed ogromnym wyzwaniem. Jest przerażony, boi się że zawiedzie wszystkich, co więcej jest niemalże pewny tego, że nie podoła temu by "zostać królem", gdy jego brat zrzeka się tronu.
Jednak stawia czoło lękom i strachowi, walczy. Pomimo wszelkich przeciwności.
Zyskuje dzięki temu przyjaciela, w postaci Lionela Logua. To człowiek, w którego wątpił, którego starał się zniechęcić, odtrącał go i jego pomoc. Który jednak był przy nim cały czas, nie zniechęcał się niczym. Wierzył w niego. Widział w nim jego potencjał, wiedział, że musi jedynie przełamać strach i wstyd. Co więcej... miał rację.
Długa i żmudna praca z księciem Yorku, dała zdumiewające rezultaty. Z niepewnego siebie księcia, został królem. Droga do tego była ciężka, jednak dał radę.

Film ten porusza problem, jakim jest brak wiary w siebie i tego skutki.
Pokazuje, jak wielki wpływ na naszą wiarę w siebie mają bliscy ludzie i ich wsparcie (jego brak).
Pokazuje, jak usilne dążenie do "ideału" poprzez rodziców, może zaszkodzić dzieciom. Jak wielkie problemy mogą z tego wyniknąć w ich przyszłości.

Pokazuje także, jak ważne jest aby się przełamać w walce z problemami, aby próbować, nie poddawać się.

To jest przykład rodziny królewskiej, jednak idealnie on pasuje do każdej innej rodziny.

Macie jakieś refleksje, na temat zachowania "rodziców króla"?
Zachowania samego Księcia Yorku?
Co sądzicie o postaci Lionela i jego przyjaźni z księciem?
A może przyszły komuś do głowy, oglądając film, całkiem odmienne rozważania niż moje?

Truskaweczko, kompletnie nie wiem do czego "przypiąć" tego gołębia.
Co do tego starszego pana, to moim zdaniem, albo popełnił samobójstwo wyskakując przez okno, albo po prostu wyjechał.
Ciężko mi stwierdzić.

Ja zdecydowanie, bardziej lubię filmy, w których coś się dzieje.
Jakoś tak na starość mi się pozmieniało

Hej
Obejrzałam połowę "Jak zostać królem", czyli godzinę, bo w dzień tzn wieczorem sporo mi się przysnęło, a zaraz chcę się położyć spać w końcu, więc dzisiaj nie będę do końca oglądać, jutro obejrzę do końca i wtedy dokładniej opiszę wrażenia.

Natomiast, to co już mogę napisać, to film też bardzo mi się podoba, też mnie nie nudzi, choć obawiałam się, że taka biografia może mnie nudzić. A jednak nie. Klimat bardzo przyjemny, dobre aktorstwo z tego co do tej pory widziałam. Masz rację, że film pokazuje pracę nad sobą, nad swoimi zahamowaniami itp. Oczywiście, póki jeszcze nie obejrzałam całego, to nie mogę jeszcze napisać wszystkich moich wniosków, więc to co piszę to moja jeszcze niepełna opinia o tym filmie.

Na razie bardzo podoba mi się postać Księcia Yorku i Lionela. Co do rodziców króla, to dopiero doszłam do śmierci jego ojca i do momentu, gdzie opowiada Lionelowi o relacjach z rodzicami, bratem itp. Widzę, że był karcony w dzieciństwie, jakby próbowano go na siłę zmieniać, co też jak mówił Lionel mogło skutkować jąkaniem się. Brzmi to wiarygodnie, mogło tak być. Jestem ciekawa do czego dalej dojdą, jak dalej będzie leczyć jego jąkanie. Także jutro obejrzę i napiszę więcej

Truskaweczko, ciesze się że film się spodobał.
Dla mnie to świetna historia. Wspaniały film motywujący, do pracy nad sobą, do przezwyciężania problemów i własnych słabości.
Przerażające były opowieści księcia, o tym jak ojciec wymuszał na nim bycie "idealnym", czyli takim jakim "wypada być księciu". Chociażby to nieszczęsne zmuszanie poprzez karcenie, do pisania prawa ręką, żeby był tak "jak trzeba". Noszenie szyn na nogach, dzień i noc, aby były proste. Ukrywanie choroby brata. Pewnie to również nie pasowało, do wizji rodziny królewskiej.
To wszystko latami rzutowało, na postrzeganie samego siebie, przez księcia . Żył w przekonaniu, że jest gorszy od brata, a tym bardziej od własnego ojca i że za nic nie nadaje się na króla. Myślał, że ludzie nie będą traktować go poważnie, że byłby pośmiewiskiem. Takim, jakim był przez lata.
Na szczęście spotkał na swojej drodze (dzięki żonie) Lionela
Lionel udowodnił, że nie liczą się dyplomy i tytuły naukowe, że liczy się podejście do drugiego człowieka i chęć pomocy.
W filmie była masa wzruszających momentów, ale równie dużo było takich, w których się uśmiałam. Choćby pierwsze spotkanie księcia z Lionelem i ich przedstawienie się sobie.

- Proszę mówić mi Lionelu.
- Wolałbym doktorze.
- Wolałbym Lionelu. Jak mam do Pana mówić?
- Wasza wysokość, potem może być sir.
- Trochę zbyt oficjalnie, jak na tutejsze zwyczaje.
- Wole posługiwać się imionami. Książę Albert Fryderyk Artur.
- A może Berti?
- Zarezerwowane dla mojej rodziny.
- Idealnie. Tutaj powinniśmy rozmawiać, jak równy z równym.
- Gdybyśmy byli równi, to nie było by mnie tutaj. Siedziałbym w domu z żoną i miał święty spokój.

Książę Albert miał mimo ciężkiego życia, fajne poczucie humoru

Truskaweczko, pewnie że ten film mogę oglądać wiele razy, co więcej, za każdym razem z taką samą przyjemnością
Ta rozwijająca się przyjaźń, pomimo wielu przeszkód, przetrwała. Właściwie dzięki Lionelowi, gdyż to on niestrudzony był w walce o kogoś, kto wydawał mu się od samego początku osobą z wielkim potencjałem. To było właśnie fajne.
Bardzo podobało mi się to, co Lionel powiedział, po kłótni z księciem (podczas przygotowań, do próby koronacji).
"Jesteś niezwykle wytrzymały. Każdy pozazdrościł by ci odwagi. Będziesz diabelnie dobrym królem."
Książe zyskał wiele dzięki tej przyjaźni, pewność siebie, wewnętrzny spokój, szczęście. To wszystko wcześniej, było dla niego nieosiągalne. Cały czas żył w stresie, że nieodpowiedzialny brat zrezygnuje z tronu, a wszystko spadnie na jego barki. To go przerażało, bał się tego. Nie wierzył, że może podołać tak poważnemu zadaniu.
Lionel swoimi niekonwencjonalnymi metodami, przełamał w nim wewnętrzny opór. Zrobił z niego króla