NETKAFEJKA dla kinomaniaków!!! :D

Myślałam nad propozycjami.
Pierwszym filmem, który chciałabym zaproponować jest "Süskind". To o II wojnie światowej. Poruszający film produkcji holenderskiej.
I o nim także można dyskutować a propos wyborów bohatera.

Drugi film to "Ojciec chrzestny"- nie ukrywam, że to mój ulubiony film. Wiem, że na przykład Monia jeszcze go nie widziała, a myślę, że powinna.

Trzeci to "Rzeczy, które robisz w Denver będąc martwym".

No i trochę rozrywki się na pewno wszystkim przyda, więc zaproponuję francuskie "Niewinne kłamstewka". Zabawny, ale jednak dotyczy poważnego tematu. No i z komedii przeistacza się w dramat.

Truskaweczko, ja chętnie podyskutuje jeszcze. Zapodaj tylko kierunek dyskusji, a natychmiast dołączę

Dotychczasowe propozycje mamy takie ...
- "Chłopiec A"
- "Człowiek z ziemi"
- "Berberian Sound Studio"
- "Süskind"
- "Rzeczy, które robisz w Denver będąc martwym"
- "Niewinne kłamstewka"
- "Miłość"
- "Życie jest piękne"
- "Rezerwat"
- "Ojciec chrzestny"
Dopisze jeszcze dwa filmy o których zapomniałam, a myślę że warto je zaproponować
- "Zostać królem"
- "Między wierszami"

Truskaweczko, więc co powiesz na temat marzeń April...? Dobrze że się ich tak kurczowo trzymała, czy powinna odpuścić? Mówi się, że marzeń trzeba się trzymać, że się spełniają, a życie bez marzeń nie ma sensu. Można dążyć do szczęścia, rezygnując jednocześnie z marzeń? Gdzie jest granica?

Moim zdaniem marzenia marzeniami, ale trzeba czasami wziąć pod uwagę realnie możliwości ich spełnienia. Oni mieli już dwójkę dzieci, trzecie było w drodze. April planując wyjazd, zapomniała chyba trochę o tym, że w grę wchodziło już życie 5 osób. Życie z oszczędności, zastanawianie się nad swoją drogą życiową, czekanie na "lepsze czasy"... trochę zły moment to był. Wcześniej popełniła parę błędów, godząc się na rzeczy których nie chciała. Zapętliła się w tym wszystkim i chciała się na siłę wyrwać. Frank oprzytomniał prędzej niż ona, gdy zobaczył że to nie takie proste, że sporo ryzykują, a co za tym idzie wcale życie ich rodziny nie musi się polepszyć, zrezygnował. Poświecił się, zrezygnował z niektórych swoich marzeń, chciał być w końcu "kimś" i dać żonie i rodzinie lepsze życie, może myślał że to jej wystarczy, pewnie miał taką nadzieję.
Co do tej granicy, to powiem tak... według mnie dążyć do marzeń trzeba, jak najbardziej, jednak trzeba tez wypośrodkować wszystko, znaleźć rzeczy ważne w życiu i te ważniejsze i realizować je kolejno. Trzeba ustawić jakiś priorytet, nie można kosztem "wszystkich" dążyć do czegoś "dla siebie".

Wiesz Truskaweczko, on chciał być w końcu dla kogoś FACETEM, czuć że żyje, że nie jest jedynie kopią swojego ojca, który siedzi cale życie w jednej firmie i nic lepszego go już nie czeka. Czuł jak sam powiedział "irracjonalną potrzebę aby czegoś dowieść". Wcześniej zacytowane przeze mnie słowa syna agentki nieruchomości, opisywały to bardzo trafnie.
Ktoś zauważył jego, zauważył w nim coś ciekawego, godnego zainteresowania, skusił się na bliższą relacje. To tak jak i te wszystkie żony, czy mężowie, którzy piszą na forum o braku czułości i zainteresowania ze strony partnerów... Nie potrafią rozmawiać, albo nie chcą, dlatego szukają "łatki" gdzieś poza domem.
April jako niespełniona aktorka czuła żal do całego świata, jej frustracje i poczucie bycia w pułapce, potrzasku...sprawiły że nie myślała racjonalnie i o wszystko obwiniała męża. Nie potrafiła stawić czoła niepowodzeniu. Kojarzyła z nim i męża i miejsce w którym się znalazła, po części i dzieci. Od początku była bardzo słaba psychicznie, co zresztą ostatecznie przyniosło tragicznie skutki na sam koniec.

Zgadzam się z Tobą, Truskaweczko. Dziewczyna była infantylna, w ogóle za dużo nie myślała Jednak pamiętaj jakie to były czasy

Tak tak, tylko gdyby to była kontynuacja Titanica, to może by im się udało. Wtedy spotkali się w innych okolicznościach...od początku nie było różowo Ona wolała prawdziwe uczucie od "rozsądnego" wyboru, wiedziała na co się pisze, a przynajmniej pewnie się domyślała.
Tutaj...ona żyjąca marzeniami początkująca aktorka, on młody ambitny mężczyzna. Marzenia, pasje, ślub, wspólne kupno domku...sielanka... Potem dopiero przyszło "szare, nudne życie" i zaczęły się schody...a raczej zakręty na "drodze do szczęścia".
April nawet w pewnej chwili powiedziała do Franka "rozbawiłeś mnie kiedyś na przyjęciu, a teraz nie mogę Cię znieść". Co z tego wynika? Myślę że miała po prostu inne oczekiwania względem niego, rozczarowała się nim. Marzyła o barwnym życiu, aktorki, żony biznesmena, aktora, a już na pewno kogoś innego niż "handlowiec zajmujący się maszynami do liczenia".

Pawle, polecam obejrzeć. To co tu czytasz, to jedynie rozważania. Z pewnością po obejrzeniu wyciągniesz swoje wnioski. Film jest na prawdę dobry. Mój mąż oglądał go razem ze mną i też podziela moje zdanie

Właśnie robię listę na kolejne 10 tygodni, zaraz zapodam

Kochani, oto lista na najbliższe 10 tygodni:

1. Ojciec Chrzestny
2. Chłopiec A
3. In Time
4. Miłość
5. Zostać królem
6. Człowiek z ziemi
7. Słodki listopad
8. Catch me if you can ('Złap mnie jeśli potrafisz')
9. Suskind
10. Berberian Sound Studio

Myślę, że jest tu taka różnorodność, że będzie się nam fajnie dyskutowało A i wszystkie są dostępne online, sprawdzałam.
To co, jest środa, do następnej środy na tapecie Ojciec Chrzestny ten podstawowy

Mnie też owe spostrzeżenia ciekawią

Ja też jutro obejrzę, a przynajmniej postaram się
No i poczekam ze swoimi spostrzeżeniami na rozwinięcie się dyskusji 

Hallo...to jak z tą dyskusją? Kto zaczyna tym razem? Powinno być sprawiedliwie, niech każdy się wykaże

Dobra, ja zacznę, bo to ja "Ojca chrzestnego" zaproponowałam .

Po pierwsze, jak się Wam film podobał?

A po drugie, jest to obraz , który porusza różne kwestie.
Ciekawi mnie, jak odebraliście postać Michael'a Corleone?
Też warto podyskutować o roli kobiet w tym filmie. Zapewne zauważyłyście, że musiały siedzieć cicho, nie odgrywały znaczącej roli. Kay w chwili objęcia przez Michaela "władzy", również musiała się podporządkować.

Moją ulubioną sceną jest ta, w której Michael dokonuje wyboru . Według mnie jest jedna znacząca, która wyznaczyła zwrot akcji w jego życiu. Która to jest Waszym zdaniem?

Aha, i jeszcze moje spostrzeżenie dotyczące filmów gangsterskich...Do dnia, w którym ten film obejrzałam, unikałam tego gatunku, ale "Ojciec chrzestny" nie jest typowym filmem gangsterskim. Chyba, że uważacie inaczej.

Byłam ostatnio w kinie na Blue Jasmine i ostatecznie upewniłam się w przekonaniu, że filmy Woodiego Allena nie są dla mnie. Film momentami nudny, nie mój klimat, nie to. A czy ktoś poza mną to widział?

Ja też poprawię się i niedługo napiszę o "Ojcu chrzestnym"

Film Oszukana - polecam!

Truskaweczko... no mam nadzieję   Wiesz, że ja bardzo lubię dyskutować... ...ale sama z sobą nie dam rady.

Catwoman kambak! Powracam po nawale obowiązków gdy przez wrzesień obejrzałam tylko jeden film a mianowicie ostatni odcinek "Dextera". Na czym stanęliśmy?

co proponujecie ludziska?

No dobra, to znowu ja pociągnę temat

Przypominam listę filmów do obejrzenia:

2. Chłopiec A
3. In Time
4. Miłość
5. Zostać królem
6. Człowiek z ziemi
7. Słodki listopad
8. Catch me if you can ('Złap mnie jeśli potrafisz')
9. Suskind
10. Berberian Sound Studio

Ojca chrzestnego może już zostawmy w spokoju
Jutro sobota, więc można zrobić sobie mały seans i obejrzeć kolejną propozycję, czyli "Chłopiec A".
Pierwszy raz zaczynaliśmy od środy, więc i tym razem dyskusję rozpocznijmy w środę.
Żeby znów wszyscy się "nie bili" o kolejkę, to ja zacznę dyskusję od swoich spostrzeżeń i pytań
A więc...
...do środy
Mam nadzieję

Właśnie ja widziałam. Mnie się podobał. Wiem, że nie każdy lubi.

Ok, trochę sama zawaliłam, przepraszam

Już nadrabiam zaległości z wczoraj...

A więc "Chłopiec A"...
Chłopak, który nie miał łatwego dzieciństwa, Erick. Zawsze był na uboczu, nie rozumiany przez rówieśników, szykanowany, zaniedbywany przez szorstkiego ojca i chorą matkę, pogrążoną w depresji, z powodu choroby. Poznał przyjaciela, Filipa. Przyjaciel jednak, był jeszcze bardziej niż on krzywdzony przez los, gwałcony przez brata, również zaniedbywany przez rodziców. Był zbuntowanym dzieckiem, robiącym różne złe rzeczy. Chłopcy polubili się, bo tylko oni wzajemnie się rozumieli. Spędzali razem dużo czasu, razem wdawali się w bójki, kradli. Pewnego dnia, po sprzeczce z koleżanką z klasy, Filip w ataku furii, zaciąga dziewczynkę pod most i z pomocą Ericka dokonuje zbrodni.
Chłopcy w wieku 10 lat, trafiają do zakładu karnego.
Filip nie przeżywa. Prawdopodobnie zostaje zamordowany, przez współtowarzyszy.
Erick, będąc już dorosłym chłopakiem, wychodzi z więzienia. Z pomocą kuratora Terrego, rozpoczyna nowe życie, jako Jack.  Znajduje mieszkanie, podejmuje pracę. Zawiązuje nowe znajomości w pracy, poznaje nawet dziewczynę w której się zakochuje.
W miarę, jak angażuje się w znajomość z Michell, zaczynają go męczyć wyrzuty sumienia. Boli go jego nieszczerość wobec niej. Dla wszystkich bowiem, jego przeszłość przedstawiana jest, jako odsiadka za wielokrotne kradzieże samochodów.
Terry, przekonuje Jack-a, że nie jest on już tą osobą co wcześniej, że zrozumiał wszystkie swoje błędy, zapłacił za swoje czyny i że przez te lata zapracował na to, aby mieć prawo do rozpoczęcia nowego życia, z czystym kontem.
Jack stara się, pracuje, spotyka się z dziewczyną, chce żyć normalnie. Niezwykle przeżywa, pierwsze wyznanie miłości. Nie wierzył bowiem, że kiedykolwiek będzie mógł wypowiedzieć, bądź usłyszeć słowa "kocham cię".
Pewnego dnia, jadąc z kolegą samochodem, ratuje z rozbitego auta małą dziewczynkę. Zostaje okrzyknięty bohaterem. W jego pracy, pojawia się reporter, który chce zrobić zdjęcie osobie, która uratowała dziecko. Niechętnie, ale Jack zgadza się. Potem żałuje, gdyż wie, że ktoś może go rozpoznać na zdjęciu. Tym bardziej, że wcześniej w mediach, pojawiają się informacje, na temat jego uwolnienia, oraz wrze dyskusja o słuszności wypuszczenia go na wolność.
W międzyczasie, u Terrego, zamieszkuje jego syn. Nie ma on z nim dobrego kontaktu, gdyż mieszkał on większość czasu z matką. Terryego zajmowała zawsze jego praca, której poświęcał się w zupełności. Syn wypytuje go, o jego podopiecznych, jednak Terry, nigdy nie ujawnia żadnych szczegółów. Jego syn, ma mu za złe, brak jego uwagi. Pewnego dnia, gdy piją razem alkohol, Terry nieświadomie ujawnia imię Jack-a. Mówi tez, że Jack jest jego największym sukcesem. Syn kuratora, jest zły i zazdrosny.
Następnego dnia, w pracy nie pojawia się Michell. Jack dowiaduje się, że jest chora. Odwiedza ja po pracy, niestety nikogo nie ma w domu. Jack bardzo się martwi, obawia się że mógł czymś zranić dziewczynę i że to przez niego wyjechała.
Kolejnego ranka, dzwoni do niego, jego szef. Zwalnia go. Kolega z pracy, do którego Jack dzwoni, mówi że wszyscy już wiedzą, że nie jest tym, za kogo się podaje. Podejrzewa go, że mógł coś zrobić dziewczynie.
Chłopak przed drzwiami swojego mieszkania, zostaje zaatakowany przez reporterów, którzy znają już jego adres. Jack, jest zrozpaczony, próbuje się dodzwonić do kuratora, ten niestety nie odbiera. Ucieka przed reporterami przez okno. Wsiada w pociąg i jedzie przed siebie. Wyobraża sobie swoje spotkanie z Michell, marzy o tym że dziewczyna mu wybaczy, że wszystko się ułoży (tutaj nie jestem pewna, czy to była tylko jego wyobraźnia, czy realne spotkanie, ale raczej wyobraźnia), niestety tak się nie staje.
Terry odkrywa, że za wszystkim stoi jego syn, który włamał się do jego laptopa i zdobył wszystkie dane, a także ukradł mu telefon. Kłócą się. Syn wygarnia mu wszystko, o co ma do niego żal i przyznaje się, że zrobił to specjalnie, aby go ukarać.
Jack, nie może dodzwonić się do kuratora, więc nagrywa mu się na automatyczną sekretarkę. Żegna się. Mówi, że nie może wrócić, ponieważ ta "nowa osoba" jest już martwa, ponieważ wszyscy, wszystko już wiedzą. Przeprasza go za to, że go zawiódł. Dzwoni też i żegna się z kolegą z pracy, z którym się zaprzyjaźnił. Po czym popełnia samobójstwo, skacząc z mostu do wody.

Film według mnie robi duże wrażenie. Jest mocny, ale niezwykle ciekawy i poruszający.
Opisałam tak pokrótce, żeby ktoś, kto go nie obejrzał, mógł również wyrazić swoje zdanie. Choć jednak, aby w pełni się wypowiedzieć, trzeba koniecznie zobaczyć film. Jest w nim tyle emocji, że nie da się tego opisać w paru zdaniach.
A moje pytania brzmią:
- Czy osoba, która popełniła zbrodnie, choć nie planowaną, przypadkową, może liczyć na drugą szansę?
- Czy osoby, które nie potrafią przebaczyć, nie zapominają, są usprawiedliwieni gdy wciąż wracają do zbrodni sprzed wielu lat? Czy to słuszne?
- A może powinni wybaczyć, gdy osoba która zbrodnię popełniła, godzi się na wszelkie konsekwencje, przyjmuje karę, pokutuje za swe czyny i chce się zmienić? Zasługuje ona na drugą szansę?
- Czy Jack, miał szansę na normalne życie?

MuzykoDuszy, zapraszamy do dyskusji.

Wszystkich pozostałych również

Byłam w tym tyg na Grawitacji 3 D ,ktoś oglądał,jak wrażenia?? w moje ocenie efekty specjalne, wizualizacje  nieziemskie, ,kosmiczne 

Oglądałam "Chłopiec A". Ciekawe zdjęcia, postać Erica/Jacka również ciekawa; wrażliwość, zagubienie, próba życia zwykłym życiem.
Poza tym film jakoś specjalnie mnie nie ujął.

Ja nie mówię, że mi się kompletnie nie podobał- też uważam postać głównego bohatera za ciekawą i dobrze zagraną. Ale przyłapywałam się na tym, że czekałam na jakąś "akcję" A tu po prostu zwyczajne życie, które i tak uważam było fascynujące, niecodzienne, tylko jakoś liniowo przedstawione

Hej, ja teraz dopiero napiszę, bo wcześniej na początku chwilowo nie miałam Internetu, a potem nie miałam czasu dokończyć czasu, to dziś dokończyłam

Mnie chwilami film wydawał się też może zbyt prosty czy jednostajny, aczkolwiek takie filmy też lubię, po prostu wymagają więcej skupienia, jak już się wczułam, to było ok, generalnie takich momentów było dla mnie tylko kilka. A poza tymi momentami to film dla mnie ciekawy, mimo powolnej akcji nie nudził mnie, bo dobrze zrobiony moim zdaniem

Uważam, że wybaczenie na pewno jest trudne, cóż, jeśli chodzi np o rodziców dziewczynki zabitej, to nie byli pokazani, ale rozumiem, gdyby nie potrafili wybaczyć. Nie ma chyba słów, które dobrze mogłyby oddać istotę miłości rodzicielskiej, dlatego w tym przypadku wybaczenie jest bardzo trudne.

Inaczej raczej jest z nami osobami, które nie są tak zaangażowane, bo mimo wszystko widząc na ekranie, że chłopak chce się zmienić pewnie odczujemy, że zasługuje na drugą szansę. Zwłaszcza, że według mnie to Filip był prowodyrem większości złych wydarzeń, miał w sobie taką agresję, było to pokazane w scenie z dżdżownicą, bo wtedy zabił ją, prawda? Tak jakby cieszył się, że daje cierpienie. Filipa nie polubiłam, co innego z głównym bohaterem. Widzimy kawałek sceny zabicia dziewczynki, tu raczej można się domyślać, że to Filip zabił, prawda?

A Jack po prostu przyglądał się i nic nie zrobił. No chyba, że coś przeoczyłam? No więc nie do końca współudział, tylko to, że nie pomógł. Na pewno sam był w szoku. Jestem jednak niemal pewna, że sam z siebie raczej nikogo by nie zabił, dlatego takie rzucanie od razu, że morderca, to dla mnie na wyrost. Nie no, można powiedzieć, że współwinny, bo nie zareagował, ale jakby nie patrzeć był dzieckiem, na pewno był w szoku i się bał. Margolinko żaden wstyd, bo ja na końcu też trochę popłakałam.

Bardzo smutny koniec. Generalnie film mi się podobał, polecam go do obejrzenia, bo jest naprawdę dobry, warty refleksji, dobrzy aktorzy, muzyka świetnie dobrana, film oglądałam z zaciekawieniem,  dobrze, że od razu nie dowiadujemy się jak wyglądało to zabójstwo, powoli odkrywamy prawdę, co jest według mnie najlepsze i mogę jeszcze podyskutować, teraz nie chcę za dużo pisać, bo lepiej tak powymieniać się spostrzeżeniami powoli, że raz coś jedna z nas napisze, potem druga, dlatego czekam na dalszy rozwój dyskusji i będę się włączać.

Tak w ogóle uważam też, że Jack to bardzo wrażliwy chłopiec, przeciwieństwo tego Filipa, w pewnym sensie pewnie cieszył się, że ma "przyjaciela", ale tak naprawdę to potrzebował czyjejś bliskości, a nie że wielka przyjaźń. Ja myślałam, że to spotkanie na molo czy pomoście z tą dziewczyną było naprawdę, ale faktycznie tak to było pokazane, że raczej to tylko wyobraźnia.

Co do zbytniego zaangażowania się kuratora, to zgadzam się. Rozumiem, że zabolało to jego syna, z boku każdy by pewnie pomyślał, że to Jack jest jego synem, zachowywał się jak jego ojciec. A jego syn, nawet jeśli nie radził sobie tak dobrze w życiu, to na pewno zasługiwał na więcej uwagi ze strony ojca.

A no cóż... Jack na pewno myślał sobie też, że zawiódł kuratora, że prawda wyszła na jaw, że z tą nową tożsamością się nie udało, czuł się na pewno w jakimś stopniu "przegrany". Kurator zbyt wiele razy powtarzał, że prawda nie powinna wyjść na jaw, dlatego chyba tragedią wydało mu się, gdy prawda wyszła na jaw.

Dlatego szkoda mi i Jacka, i syna kuratora. Masz rację, gdyby nie to jak postępował kurator, to bardzo możliwe, że Jack by sobie ułożył życie, bo wszystko naprawdę mu się układało już. Kibicowałam mu, żeby sobie wszystko ułożył, dlatego na końcu było mi tak smutno

Tak, uważam, że ten chłopak zasługiwał na drugą szansę. jak pisałam, nie był taki jak Filip, był bardzo wrażliwy, ale też dobry moim zdaniem i za bardzo brał do siebie co mówią inni. A nie był złym człowiekiem według mnie, polubiłam go.

Cieszę się, że poleciliście ten film do obejrzenia, tak samo jak Tobie Margolinko mi też się ten film podobał.

Mnie poruszyło w Jacku to, że postawił na dobro; chciał stworzyć coś dobrego i nie oglądać się w przeszłość. To przeszłość się o niego upomniała - z  pomocą Zazdrości.

Zgadzam się całkowicie z Twoim pierwszym akapitem i też uważam, że jedyną winą o jakiej można mówić, to że nie zareagował. No, ale ogólnie był dobrym człowiekiem, bardzo wrażliwym i tak samo jak Ty kibicowałam mu, żeby pogodził się z przeszłością, żeby sobie wszystko poukładał w życiu i żeby był szczęśliwy. Widzę, że mamy identyczne odczucia względem Jacka

A kurator faktycznie dobry, tylko właśnie pogubił się. Wiadomo, że chciał dobrze i nie czuł jakie to może mieć konsekwencje. Na pewno tak jak my wyczuwał, że Jack to dobry chłopak i chciał jak najbardziej mu pomóc, by to sobie poukładał, by odciął się od tego co było, żeby pogodził się z tym co było po prostu i szedł dalej.

Tak, to prawda, że Jack dopiero wchodził w dorosłe życie. Długo był w więzieniu. Przerosło go to, wiem o tym. Tak, też pisałam, że czuł, że zawiódł innych A no pewnie, że i popłakać czasem trzeba.

Zgadzam się, bardzo dobrze to ujęłaś Catwoman.

Ja również polubiłam Michell. Okazała Jack-owi dużo zrozumienia, nie wyśmiała jego początkowych, nieporadnych prób umówienia się z nią. Super zachowała się, gdy Jack "wręcz namolnie" pytał czy go kocha, gdy ich pierwszy raz okazał się nieudany. Nie chciała go w żaden sposób urazić, widać było że zależało jej na nim. On wszystko bardzo przezywał, chciał aby było "tak jak trzeba", ona to rozumiała.
Myślę, że gdyby nie ta nagonka w mediach, gdyby nie olbrzymia rozpacz Jack-a, poczucie przegranej, to mieli by szanse jednak się dogadać. Michell wydawała się być wyrozumiałą osobą. Myślę, że gdyby mieli szansę porozmawiać na spokojnie, gdy to wszystko ucichnie, wyjaśnić sobie wszystko, to nadal byli by razem.
Tak samo jak Ty Truskaweczko, uważam że stanowili fajna parę. Pasowali do siebie.

Dla mnie, ciekawą jeszcze postacią, był przyjaciel z pracy Jack-a. Od początku przyjął go dość życzliwie, wspólne wyjścia, wspólne rozmowy. Razem uratowali tą małą dziewczynkę. Znał Jack-a dość dobrze. Wiedział jaki jest, wiedział że zależało mu na Michell. Tymczasem, w chwili gdy Michell nie przyszła do pracy, a informacje o Jack-u ujrzały światło dzienne, on od razu go posądził o to, że mógł zrobić coś dziewczynie. Nie chciał nawet porozmawiać. Urwał natychmiast kontakt, bez żadnych wyjaśnień.
Mimo tego, Jack pożegnał się z nim. Niestety znów ta "przyjaźń" była moim zdaniem jednostronna, bo czy przyjaciel nie zechciał by poznać zdania drugiej strony? Swojego przyjaciela?

To musiało być straszne dla Jack-a. Bardzo mi go było szkoda. Sumienie gnębiło go, gdy zatajał prawdę o pobycie w więzieniu, jednak Terry przekonywał go, żeby zostawił to za sobą i żył nowym lepszym życiem. Tak też robił, a przynajmniej próbował. Jack starał się, jak to napisała wcześniej Cat "postawił na dobro". Chciał mieć bliskich ludzi, dziewczynę, przyjaciela, był dobrym chłopakiem. Niestety wszystko zawiodło, dziewczyna wyjechała bez słowa, przyjaciel okazał się zwykłą "znajomą twarzą", dla której liczy się jedynie "zdanie innych", niby wyrozumiały szef tak samo... Smutna historia.