Jak przestać układać w głowie puzzle - obrazek z widokiem zdrady - Netkobiety.pl

Okey! I mamy dwa przypadki:

(1) szuka kogoś innego, Ty jesteś zazdrosna, więc pewnie dlatego szuka, bo chce uciec
(2) nie szuka kogoś innego, Ty jesteś zazdrosna, więc pewnie wolałby kogoś niezazdrosnego, więc może zacznie szukać

Sama widzisz, że twoja zazdrość niczemu nie służy. Gdybyś się postarała i była niezależna, dbała o własne szczęście, myślała o przyszłości niekoniecznie w kontekście chłopaka (bo chodzi o to aby razem iść a nie na jego plecach), to:

(1) jeśli szuka kogoś -- dla Ciebie mała tragedia, bo idziesz samodzielnie przez życie a nie na jego plecach, a poza tym nie będziesz miałą wyrzutów, że odszedł, bo Ty (tak Ty!) go krzywdziłaś
(2) jeśli nie szuka -- doceni jaka z Ciebie fajna babka i z Tobą warto zostać do śmierci

Zrób coś z tym. Nawet jeśli ten zwizek szlag trafi, to chociaż w następnym będziesz lepsza.

No i dobrze!

Moze znajdz sobie jakis kurs w tym co Cie interesuje? Dzieki temu mozesz poznac nowych ludzi, jakies kolezanki z ktorymi na kawe czy drinka mozesz wyskoczyc.

Planuję, ale znów w mieście, w którym mieszkam na codzień raczej nie będę miała z kim wyjść (kurs czy podyplomówka są w innym mieście).

Artemida, mój nie wychodzi tak często z kolegami, nie imprezuje. Czasami zdarzy mu się wyjść na 2 czy 3 piwka z kumplem do baru. Nie mogłabym powiedzieć, że robi wszystko beze mnie, bo bym skłamała. Ale też nie spędzamy czasu razem 24/24, bo niestety nie mamy takie możliwości, co nie powiem- bardzo mi przeszkadza.
On ma mnóstwo pasji, zainteresowań i nigdy się nie nudzi, nawet jeśli mnie nie ma. Ja wręcz przeciwnie- on jest moją pasją i zainteresowaniem i gdy go nie ma, to ja nie wiem co ze sobą zrobić.
Żałosne...

Myśmy się też dobrali. Jesteśmy niby idealnym małżeństwem. "Niby" = "zazdrość". Nikt o tym nie wie.

Pewnie ja trochę zwariowałem... szkoda.

Lejdi_in_red == nie siedź w domu. Wyjdź. Wychodź. Choćby z książką lub laptopem do kawiarni.

Lejdi ja byłam w 6letnim związku i czułam się trochę podobnie..
nie podobało mi się kilka rzeczy z zachowania mojego partnera przez co nie czułam się pewnie i spokojnie..
stąd moje nerwy i zazdrość.
uważam że są sytuacje normalne jak np raz na jakiś czas wyjść z kolegami na piwo, napisać smsa koleżance i z nią pogadać, pobyć samemu i zająć się własnym hobby.. ja to rozumiem.
ale..
kiedy wyjścia z kolegami są za często - powiem nie
kiedy nie ma dnia bez smsa/telefonu czy spotkania z koleżanką.. powiem nie
oglądaniem się za innymi/prawienie komplementów/popadaniu w zachwyt na widok albo usłyszenie o innej kobiecie -powiem nie
a jednak to wszystko działo się w moim byłym (na szczęście!) związku.
i proszę nie osądzajcie zbyt pochopnie czyjegoś problemu..bo on skądś na pewno powstał. wątpię aby autorka ot tak czuła swój niepokój. uważam że jakieś powody ma.. po prostu jej chłopak nie stara się aby czuła się spokojna i miała do niego zaufania.. coś tu nie gra. i nie mówię o tym aby spędzać każdą wolną chwilę razem ..(bo pewnie zgraja już sobie tak pomyslała) ale o dbaniu o to aby nasz partner..i dbaniu ze strony partnera abyśmy my sami czuli się spokojnie/swobodnie/pewnie ..to bardzo ważne a jednak wielu o tym zapomina, bądź specjalnie robią sobie nawzajem jazdy, albo jedno drugiemu i to jest chyba najgorsze jak jedno jest w porządku a drugie nic sobie nie robi z tego jak coś odbierze partner. przykro mi ale obserwuję dużo takich zjawisk. ja stwierdziłam że nie będę się dłużej męczyć w takim związku. uznałam to za niedopasowanie. były problemy, ostatnie 2-3 lata to była już tylko walka o związek.. ale już dziękuję. dziś ..po upływie już pewnego czasu odzyskuję spokój i pukam się w czoło że tak długo zwlekałam z decyzją o rozstaniu. w końcu mogę żyć spokojnie. przemyśl to i zastanaów się.. czy nawzajem o siebie dbacie.. czy tylko tak Ci się wydaje.

Im wiecej czytam, tym wiecej mi sie wydaje, ze nie ma to nic wspolnego z miloscia, a z bardzo egoistyczna i egocentryczna postawa.

Wbrew temu co wielu ludzi mysli, preokupacja soba nie musi miec wcale podloza narcystycznego. Mozna miec bardzo negatywne nastawienie do siebie, niska samoocene, a takze potrzebe na ciagle zwracanie uwagi na siebie (przez awantury, placz...itp) i kontrolowanie otoczenia by zawsze odpowiadalo wyobrazeniom danej osoby. Problem tkwi w tym, ze to jest droga do nikad, poniewaz to wewnetrzne niezadowolenie, brak samoakceptacji, nienawisc do siebie, nie zostaja wyeliminowane, a tylko przygluszone takim hukiem ciaglych histerycznych odreagowan. Ja malo slyszalam w tym poscie o szczesciu Twojego partnera. Wiekszosc tego tekstu sklada sie z jednego slowa "ja".

Lejdi, opisujesz swoj brak zaufania. Nawet jezeli okazuje sie, ze kolezanka to kolezanka, ciagle nie jestes zadowolona, tak jakbys szukala wymowki do tego, zeby zrobic awanture. Czytalam Twoj inny post, i jestem zdania, ze problem nie tkwi w Twoim zwiazku,ani w klopotach rodzinnych, ale w Twoim podejsciu do obu.

Tak więc nie zaczęliście dobrze i nie ma co się dziwić że teraz nie ma zaufania. Tym bardziej że Twój  chłopak postanowił dla świętego spokoju nie mówić Ci o tym z kim się spotyka i utrzymuje kontakty.
..co jest celem tego ukrywania? Zobacz.. on skrywa/nie chce powiedzieć, Ty się denerwujesz.. i nie osiąga nawet tego czego by chciał czyli spokoju.. spokój będzie wtedy kiedy zagracie w otwarte karty.. po co ściemniać i zatajać fakty? co Wy macie po 10 lat? ale dobrze rozumiem że dla niektórych jest to jedyne wyjście z sytuacji. Usiądźcie i porozmawiajcie sczezrze o swoich oczekiwaniach i jak widzicie dalej związek.. jeśli któres z Was nie będzie się zgadzało z drugim i nie będzie kompromisu..to odpowiedź będzie gotowa co dalej bo nie ma co się męczyć .. a czas leci i nie macie po 15 lat że jeszcze cała młodość itp.. U mnie w byłym związku też partner zastosował takie rozwiązanie ..... i było już tylko gorzej. Zresztą związek zdrowy buduje się na szczerości..od tego trzeba zacząć..
A i nie bój się zostać sama, to nie jest koniec świata. A może być Ci z kimś dużo dużo lepiej, bo tgo kogoś będzie stać na to aby być szczerym.. wydaje mi się że prócz codziennego lęku który Cię praktycznie nie opuszcza.. nie odczuwasz tak silnie innych emocji , mam na myśli te dobre..

A o co masz te pretensje i o co robisz awantury?
Bo jak o to że zataja fakty to się Tobie nie dziwię.

Postaraj się na spokojnie z nim rozmawiać o wszelkich sprawach.. bo jak włączasz w to swoje burzliwe stany to i on automatycznie się denerwuje zapewne.

Jest jeszcze jeden pomysł.. robić dokładnie tak jak on.. zacząć poznawać nowe osoby i mówić mu po fakcie.. zobaczysz jak zareaguje. niestety częśc osób dopiero wtedy jest w stanie zrozumieć co drugiego boli.. jak sami doświadczą tego samego.. przykre to ale tak niestety już bywa.

Achhh... to trzeba przeżyć, żeby zrozumieć. Ogien powie, że by odeszła, ale doświadczeni życiem wiedzą, że nie da się tak łatwo. Zatem można kochać, być zazdrosnym, a po drugiej stronie zatajać różne bzdury, które niby nakręcają zazdrość. A gdzie jest tego początek? Początek jest w mini-zazdrośći, która wynika niby z miłości... Echhh...

Nie potrafię od niego odejść, pomimo tego, że różnie jest między nami, pomimo, że ostatnio nam się nie układa a on jest jakby bardzie zimny...  Wiecie...mój facet jest bardzo spontaniczny. Np. podejdzie, przytuli, pocałuje, czy uszczypnie... Teraz o przytulenie muszę się prosić, sama muszę się do niego "łasić". Pewnie wiecie jakie myśli krążą w mojej głowie? Że na pewno ma inną. Co mam zrobić, by być spokojną? Zapytać go wprost? To zaprzeczy. Sprawdzać jego tel? I tak to robię i albo kasuje wszystko albo naprawdę nic nie ma albo ja mam już jakąś obsesję.
Ja rozumiem, że nikogo nie można ograniczać, wiem, że robię źle i nie musicie mnie do tego przekonywać. Ja po prostu nie wiem jak z tym skończyć. Wariuję jak długo nie odpisuje, wariuję jak nie odbiera, wariuję jak nie widzę go 2-3 dni! Czuję się jak osoba uzależnione. Swoje szczęście i samopoczucie upatruję w nim!
Z psychologiem u mnie naprawdę ciężko. Jak sobie poradzić bez niego?
Mam odpuścić? Nie kontrolować? Postawić wszystko na jedną kartę? Ok, ale wtedy ja się psychicznie zamęczę.  Od kilku dni towarzyszy mi nieustannie myśl, że jednak kogoś ma

sam22, nie rozumiem do końca tego co piszesz, a mianowicie, że twierdzisz iż jesteś szczęśliwy w związku, w którym nie ma pełnego zaufania, pojawiają się kłótnie, podejrzenia, awantury. Piszesz, że żona nie zna połowy Twojego serca i już nie pozna, że zazdrość, to brak szacunku i wbijanie komuś "szpilę w serce", ale mimo tego jesteś szczęśliwy. Może już się przyzwyczaiłeś do tego i nie znasz innego, być może lepszego życia. Bo nie wierzę, że ciągłe awantury i podejrzenia uszczęśliwiają kogokolwiek... Zapewne męczą i żonę i Ciebie. Przynajmniej tak jest u nas.

"Po prostu zacznij żyć swoim życiem, a nie życiem jego."
Próbowałam, ale moje szczęście jest uzależnione od innych- od niego, od moich bliskich, rodziny. Jeśli coś się psuje, coś jest nie tak, to automatycznie ja cierpię...

Nieprawda, że nie ma zaufania. Jest 100% zaufania za wyjątkiem zdrady i zazdrości.

Po pierwsze to nie są awantury tylko "fochy". Przed ślubem było tak, że na przykład szliśmy razem do kina, a po filmie ona była na mnie zła, bo w jakiś nieodpowiedni sposób patrzyłem na sceny erotyczne (może powinienem głowę spuścić?). Albo poprosiłem koleżankę do tańca, a ona siedziała przy stoliku patrząc na mnie z nienawiścią. Albo nieopatrznie spodobało mi się coś czerwonego i okazało się, że to kolor "kur*wski" i był koniec romantycznego spacerku wśród złocistych liści jesieni. Albo zaproponowałem film o miłości i okazało się, że ona nie ma "ochoty patrzeć jak się p*przą na ekranie" -- a to był film o miłości nie fizycznej, ale zakochaniu.

Obecnie jak mam np. wyjazd w delegację to parę dni jest na mnie zła, ale potem jej przechodzi. Jak mamy spotkanie integracyjne, to też parę wieczorów jest zła, a potem i tak jadę. Dawniej jechałem z poczuciem winy wobec siebie, a teraz to jest jakby mi wstrzyknęła trochę jadu a ja go muszę zmetabolizować. Jak jesteśmy razem w restauracji to ona rozmawia z kelnerkami i daje napiwki (dawniej sam zachowywałem się po męsku, miała pretensje, więc teraz żona to załatwia). Ona teraz wybiera filmy które oglądamy (bo już nie zaryzykuję, że znowu chciałem sceny oglądać).

Poza takimi chwilami moja żona jest cudowna, zakochana od wielu lat, opiekuńcza, zaanagażowana. Ale kocha. Ale rani. Kocha i rani. Dlaczego nie mam jej tego za złe? Bo ona kieruje się emocjami. Czasami po takich fochach przeprasza, a ja mam jej przeprosiny głęboko "gdzieś". Oczywiście jej tego nie mówię, ale już nie zniżam się do poziomu "chrześcijańskiego przebaczenia" -- wiem, że jak przeprasza to znowu emocje, ale w drugą stronę, wiem że żałuje, wiem że będzie następny raz. Już nie uczestniczę w jej bitwach.

Rozumiecie, że przykro jest jak się spędza z ukochaną osobą cudowne chwile miłości i nagle dostaje się jakby nożem w serce? Moja żona nie podejrzewa, nie robi ciągłych awantur, nie sprawdza. Ale trzeba przyznać, że w każdej godzinie wie gdzie jestem, bo taki mamy styl życia. Ja też wiem gdzie ona jest.

Nie mam konta na portalach społecznościowych, nie czytam przy niej internetu (kiedyś była obrażona, że na pierwszej stronie onetu jakieś baby zauważyła), nie otwieram strony netkobiety (wiadomo -- kojarzy się z dziwkami). Nie oglądam się za laskami na ulicy, nawet odwracam się, aby żona nie miała pretensji.

I teraz powiem Wam najlepsze -- ja nie potrzebuję tych wszystkich rzeczy do szczęścia, które mi żona zabrała. Nie muszę chodzić z kolegami na piwo, nie muszę mieć kont w portalach społecznościowych, nie muszę wybierać filmu w kinie, nie muszę chodzić na treningi, nie muszę... nie muszę... nie muszę... A dlaczego? Dlatego, że mam swoją pasję techniczną, która jest moją pracą, mam firmę i o pieniądze nie musimy się martwić, mam inną pasję niezawodową, humanistyczną, regulującą sens życia, mam przyjaciółkę z którą musiałem zerwać kontakt pod presją żony, mamy zdrowe dzieci, mamy gdzie mieszkać i czym jeździć.

No i czegóż chcieć więcej?

Jak widzicie nie ma takich ostrych awantur, bo nie ma o co. Prawdopodobnie, gdyby żona zaczęła mnie obsesyjnie kontrolować, robić faktyczne awantury, to bym inaczej na to wszystko patrzył, trzasnął bym drzwiami i nie wiem kiedy bym wrócił. Ale ona instynktownie pewnych granic nie przekracza. Ja jej nigdy nie uraziłem, zawsze ją szanuję, wciąż jest buzi rano, wieczór, wciąż mówimy "kochanie", seks jest super. 

Może. Ale z drugiej strony każdy ma jakieś problemy. Wolę mieć problem z zazdrością niż np. z chorobą.

Ale ja ufam mojej żonie, nie ma problemu z zaufaniem -- jest tylko jeden wyjątek, czyli zazdrość. Jeśli przeczytałaś powyższe, to jak sobie wyobrażasz na przykład, że poproszę kolażnkę do tańca? To bez sensu -- tańczyć i patrzeć, czy żona nie ma nienawiści w oczach. Nie tańczę, nie potrzebuję tego. Albo będę przy niej czytał internet? Po co się narażać. Albo namówić ją na film, który jej się nie spodoba i to będzie moja wina? Nie mam ochoty zmuszać samego siebie do podejmowania ryzykownych działań. Internet oglądam jak żona nie patrzy. Pornoli też swego czasu tyle się naoglądałem, że mnie to już nie interesuje. Wcale małżeńśtwo i seks na tym nie ucierpiały. Pewnie zarzucisz brak szczerości... ale czy ja muszę się spowiadać ze wszystkiego co robię i ryzykować jej złe samopoczucie?

Żona mówi, że "twój romantyzm gdzieś zapodział się w sprawach codziennych". Prawda jest taka, że sama cały romantyzm wypaliła swoją zazdrością. Byłem dżentelmenem, przepuszczałem kobiety w drzwiach, podawałem płaszczyk, jak coś spadło to podniosłem, byłem miły i uśmiechnięty. Kupowałem kwiaty, chodziliśmy na romantyczne wieczory. Ale się skończyło! Tak dla innych kobiet jak i dla żony. Nie ma już kwiatów. Nie ma romantyzmu. W sumie to nawet fajnie mieć gdzieś wszystko i pchać się przez drzwi pierwszemu, nie podawać płaszczyka, nie być uśmiechniętym i miłym, nie kupować kwiatów, nie uśmiechać się, nie schylać się gdy coś komuś spadnie, nienawidzić dnia kobiet, nie rozmawiać za długo z koleżankami, nie żartować z nimi.

Kiedyś kupowałem Playboya, książki erotyczne, miałem porno w komputerze. Żona (wtedy jeszcze "dziewczyna") o tym wiedziała. Z koleżanką mogłem organizować imprezę siedząc z nią sam w pokoju (nawet nie pomyślałem o zdradzie!). A teraz w zasadzie zastanawiam się jak to było dawniej możliwe, i dlaczego się skończyło.

Nie! Ja nic nie muszę demonstrować. Nie oglądam przy żonie onetu, nie piszę postów na netkobiety, nie oglądam youtube, odwracam głowę, gdy idą laski, nie oglądam TV, reklam, dziennika, nie czytam gazet, nie rozmawiam z kelnerkami, nie żartuję ze sprzedawczyniami. Żadna z tych rzeczy do szczęścia nie jest potrzebna. Nie muszę się też maskować. Tak jak nie beka się przy stole, to tak samo nie ogląda się za innymi babami przy żonie, ani nie tańczy się z koleżanką. Proste, prawda? Pewne rzeczy można robić przy żonie, a pewnych nie można, bo to ją urazi (bo będą "fochy"). I chyba nie jest to fałsz. Wydaje mi się, że w momencie, gdy zazdrość zniszczyła już wszystko, a to wszystko okazało się do szczęścia niepotrzebne, to w końcu jestem wolny, wolny duchowo, a oficjalnie żyjemy sobie jako szczęśliwa rodzina.

Również myślę że nie ma sensu pogłębiać tej i tak już złej sytuacji ale napisałam po prostu że niektórzy nie są w inny sposób zrozumieć drugiej osoby niż właśnie doświadczając tego samego.. (ile razy ja słyszałam..."teraz już wiem jak mogłaś się czuć , przepraszam")

Co ja bym zrobiła ? Na pewno nie zatajałabym tego że idę się z kimś spotkać czy że z kimś rozmawiam. Nie widzę sensu w zatajaniu informacji. Skoro interesuje to mojego partnera proszę bardzo, odpowiem i wyjaśnię mu jaka jest rzeczywistość. Jeśli partner zna prawdę ma wtedy możliwość wyboru ..albo ze mną jest i zaakceptuje to co robię, przy czym ja mam spokojną głowę że nie ściemniam, albo nie akceptuje i jeśli ja nie jestem w stanie nic w temacie zmienić, to wtedy się rozchodzimy, z racji takiej że do siebie nie pasujemy. poza tym mówiąc jak jest .. druga strona może się zdenerwować ale.. i tak w głębi jest jej lepiej bo wie że nie jest oszukiwana (lepsza gorzka prawda niż słodkie kłamstwo)

Uważam że jesli ktoś pyta należy odpowiedzieć zgodnie z realnym stanem rzeczy..bo inaczej nie jesteśmy w stanie się lepiej poznać i któremuś z nas rośnie fałszywy obraz drugiego (tak jak w przypadku żony Sama22, ona myśli że jest trochę inny niż jest naprawdę).
Sam22 od kiedy to wypowiada się za innych?? I skąd wiesz że jestem osobą niedoświadczoną i nie znam życia?

Sam22, chyba rozumiem co masz na myśli. Dostrzegam pewne podobieństwo mojego zachowania do zachowania Twojej żony i widzę, że podobnie postępuje mój partner. Wielu rzeczy nie robi przy mnie, by mnie nie drażnić. O wielu rzeczach mi nie mówi. A nadal mimo tego wszystkiego jest ze mną i z tego co mówi mnie kocha, chociaż nie mamy nawet jeszcze rodziny... Dlatego się zastanawiam i czekam, gdzie jest granica wytrzymałości, ile jeszcze z taką mną wytrzyma

"Nie oglądam przy żonie onetu, nie piszę postów na netkobiety, nie oglądam youtube, odwracam głowę, gdy idą laski, nie oglądam TV, reklam, dziennika, nie czytam gazet, nie rozmawiam z kelnerkami, nie żartuję ze sprzedawczyniami."
Czyli całą swoją uwagę poświęcasz jej i rodzinie? Nie czujesz się trochę jak ptaszek w klatce?

Co Cie dziwi? Niby jaka postawa? Znamy sie? No, nie przesadzaj.
I jakie dzialania robie na niskim i prymitywnym poziomie...przykro mi ale nie jestem swiadoma o czym piszesz.
Bede wdzieczna za wyjasnienie.

Dziwi mnie, że potrafiłaś sama siebie ocenić. Bo przyznasz, że taka ślepa zazdrość jest dość prymitywna, nie jest to uczucie wyższe jak miłość,ale całkiem płytkie i prymitywne. Tobie jakoś udało się wznieść ponad to. Więc nie denerwuj się na mnie -- nie miałem na myśli, że coś z Tobą jest źle, ale podziwiam, że sama poradziłaś sobie z problemem, że dostrzegłaś problem i próbujesz coś z tym zrobić. Moim zdaniem na zazdrość nie ma rady, jest nieuleczalna. Może Wam się uda.

No to przynajmniej nie klepałem w klawiaturę na darmo

Jak przeczytałaś te moje "żale" to faktycznie można odnieść takie wrażenie. Jak są małe dzieci, to trzeba się nimi zająć. Jakoś nie wyobrażam sobie sytuacji, że żona całymi dniami opiekuje się nimi, a ja po powrocie z pracy albo w weekend zajmuję się jakimś hobby, które mi do szczęścia w zasadzie nie jest potrzebne. Jak nie było dzieci to miałem swoje pasje, niektóre doprowadziłem do szczytu marzeń, niektóre okazały się błędną ścieżką. No i praca to też moja pasja, pasja życiowa. Wiele marzeń się spełniło, praktycznie wszystkie. Nawet żona jest tak samo idealna jak dawniej (niestety "zazdrość" dostałem "gratis"), kilka razy ktoś obcy mi to nawet mówił. Okres kiedy są dzieci w domu trzeba dobrze spożytkować, bo potem idą w świat -- nawet jest powiedzenie, że "życie zaczyna się po czterdziestce". Wszystko ma swój czas. Pisałem o problemach a nie o sukcesach. Wszystko mnie uszczęśliwia, a tylko zazdrość w tym przeszkadza.

Ja nie czuję, żebym udawał. Mam wielką satysfakcję, że nigdy nie odpowiedziałem żonie złym za złe. Teraz po wielu latach wiem, że to jest dobre, bo nie wyniszcza. Nie musze potem przepraszać.

To tylko potwierdza, że zazdrość jest nieuleczalna. Zatem nie ma sensu z nią walczyć. Ja nie walczę. Moja żona też nie walczy. Nawet o tym nie rozmawiamy. Czasem jest tylko dialog typu "Poszedłbyś to załatwić.", ja: "Nie pójdę.", żona "A dlaczego?", ja "Bo jesteś zazdrosna.", więc ona potem idzie sama załatwić.

Co można zrobić? Moim zdaniem ograniczyć tylko skutki działania zazdrośći, ograniczyć jej powody. Mąż mógłby nie gapić się na baby w TV lub w gazecie po to abyś Ty się czuła dobrze, Ty mogłabyś się odwrócić jak on rozmawia z koleżanką na drugim końcu sali, aby nie widzieć jak się uśmiecha, nie analizować tonu jego głosu, gdy klientka zadzwoni, nie patrzeć gdzie on patrzy jak idą laski po ulicy. No i zacisnąć zęby, gdy on idzie na piwo z kolegą, a nie wróci o 22, nie myśleć, że z kelnerką na zapleczu uprawiają seks. Nie pytać, czy ogląda pornografię. Po cholerę się ciągle denerwować, prawda?

No i jak będzie zupełnie wolny, to będziesz się bała, że jednak zdradzi. Więc gdzie jest złoty środek...? Wiele jest wątków na tym forum, gdzie facet miał zaufanie a jednak zdradził. Więc niby zazdrość jest dobra, bo od razu chroni przed zdradą? No cóż... nic nie jest czarne, nic nie jest białe, wszystko jest szare. Każdy musi szukać złotego środka.

Kiedyś jak szedłem na imprezę firmową, to żonie się wyrwało stwierdzenie "A cóż może robić tylu facetów w restauracji?", bo faktycznie byli sami mężczyźni. Co żona miała na myśli? Może striptiz? A może wszsycy do agencji towarzyskiej zgodnie poszli? A może skłamałem, że byli sami faceci? Oto co robiliśmy: jedliśmy, pili, rozmawiali.

Donna -- zatem doświadczyłaś skrajności, prawda? Skrajna zazdrość i skrajna obojętność/skrajne zaufanie... Hmmm... trudno jest znaleźć złoty środek. Ale z drugiej strony każde małżeństwo jest "do bani" -- nie znam dobrego małżeństwa, w którym trwa sielanka całymi latami.

Claire, co Ty za bzdury pleciesz?

Kazdy zdradza? Zaden facet mozgu ani wyzszych uczuc nie ma tylko pare jader? Nie wyglupiaj sie!

W moim pelnym i dlugawym zyciu uczuciowym spotkalam sie RAZ ze zdrada i to na dodatek w zwiazku, ktory na tym etapie sie juz rozlatywal z zupelnie innych powodow niz jakas inna kobieta.

Twoje rozumowanie moznaby bylo dokleic do kazdej osoby o wysokim libido- faceta czy kobity. Dziewczyno, ja mieszkam w miescie uniwersyteckim, gdzie po ulicach tony ciachowatych dwudziestolatkow chodza, na ktorych sie gapie, ktorych znam jako kolegow, z ktorymi na piwo chodze. Mam okazji tak wiele jak z rogu obfitosci. I co? Nic. Nigdy swojego faceta nie zdradzilam, bo rozumiem roznice pomiedzy pozadaniem a byciem w zwiazku z kims kogo nie tylko seksualnie pozadam, ale takze kocham i szanuje. Jezeli Ty myslisz, ze kazdy facet to zwierze, to wspolczuje facetom w Twoim zyciu.

Współczuję Ci. Naprawdę. Z całego serca. Źródło mojej zazdrości to właśnie tata...Źródło wszystkich lęków i niskiego poczucia wartości to własnie ojciec.. Od jakiegoś czasu chodze na terapię i dowiedziałam się, olśniło mnie, że zazdrość moja to nie jest jakas taka cecha mojego charakteru, że ja już taka jestem, taka cholera, tylko, że to ma swoją przyczynę, ulokowaną gdzies tam w dzieciństwie, a nawet ciągnąca się do teraz. Też czasem jak mi odbije mam taki płytki pogląd na facetów, że to tylko psy na baby, że nie ma porządnych, a jak są to musza się nieźle nawysilac, żeby niby być, to te dzisiejsze baby sa okropne! Ale staram się coraz bardziej mieć je gdzieś. Ale to wymaga wysiłku i "leczenia" zranionej duszy. Cała generalizacja jest wynikiem tego, jaki był i jest mój ojciec. Na szczęście poszłam po rozum do głowy, bo nie mogłam wytrzymac sama ze soba, z myślami, z bólem niefizyczym i poczuciem, że wariuje. Teraz nie jest do końca dobrze, mam lepsze i gorsze dni, lekki umysł w zestawieniu z natłokiem myśli, kiedy nie umiem sobie poradzić. Ale mam nadzieję, że terapia mi pomoże, już pomaga, robię maleńkie kroczki do przodu, baardzo powoli. I choćbym miała tam chodzić 10 lat, to nie zapłacę ceny za moją zazdrość i chore wyobrażenia, jaką byłaby utrata mojego partnera, z którym zamierzam spędzić życie, tak samo jak on ze mną.

Claire, a nie myślałaś może o jakiejś terapii? W połączeniu ze zmianą środowiska może da Ci szansę zaczać wszystko od początku

Ech, ja bym wolala, żeby mój tak nie zrobił, bo byłabym w środku nieźle wnerwiona i zarazem czułabym się, że nie obchodzi go co czuję..
A może specjalnie to zrobił..?
Radzę ci z doświadczenia, abyś postarała się sama sobie poradzić z tą sytuacją, żeby nie czuł, że nie możesz bez niego oddychać.. nawet jeśli tak czujesz..
Wiesz co radzę? Weź zeszyt, lub kartkę papieru i opisz całą sytuację, tak jak ją widzisz, opisz co czujesz a pod spodem napisz dla siebie jakąś konstruktywną myśl To pozwoli Ci spojrzeć na to z boku, z dystansem, uspokoić sie i wyrzucić gdzieś emocje
Jestem mega zazdrośnicą i wiem, że to mi pomaga, a przy okazji nie obarczam jego, naprawdę bd Ci lepiej

Nie, nie, naprawdę spróbuj to napisać, a wtedy mi powiedz, "kurde babo ale głupoty pleciesz!" tylko tak, wiesz że to Ty masz problem, więc jak opiszesz całą sytuację to szukaj KONSTRUKTYWNEJ myśli to że jest babiarzem opisz w sytuacji, że np "wziął ja na stopa a ja poczułam się zła i dla mnie tak zachowuje się babiarz szukający przygody, chwilowego romansu, może wziął ją bo była ładna...." napisz tak WSZYSTKO dosłownie, co Ci przyjdzie na myśl, każdą głupotkę wylej na kartkę przeczytaj a potem poszukaj i zapisz jakąś myśl, która Ci pomoże, i to wcale nie znaczy że masz sobie wmawiać coś w co nie wierzysz, ale w oparciu o to jaki on jest

A zastanawiałas się nad powodem swojej zazdrosci, nad jej źródłem? Skąd Ci się to wzięło? Ojciec, chłopak, ogóle pojęcie o facetach, bo czegoś doświadczyłaś?

Przeczytaj to: Mój chłopak jest towarzyski, lubi poznawac nowych ludzi. Kropka. Ale pewnie kolekcjonuje numery innych dziewczyn. Kropka. pierwsze zdanie to fakt dotyczący Twojego chłopaka. Drugie to Twoja wyobraźnia. To nie zachowanie chłopaka doprowadza Cie do szału, tylko to jak Ty ZINTERPRETUJESZ to zachowanie. Zachowanie chłopaka->twoja interpretacja= sposób w jaki reagujesz rozumiesz?
Twoje wyobrażenia doprowadzają Cie do szału, nie Twój chłopak

Wiem, jak Ci ciężko z wyobraźnią... ja też tak mam, a sny?.. ech, zawsze najgorszy scenariusz, śnią mi się wszystkie moje lęki, ale i na to nadejdzie czas, że sobie poradzę i Ty także

nie strasz jej... ja doskonale wiem jak wyobraźnia wszystko psuje, zamazuje nam cały obraz i jak bardzo trafnie podszywa się pod prawdę...
Ty miałas przeczucie, na pewno miałaś jakieś prawdziwe przesłanki by coś podejrzewać, ale Lejdi z pewnością "cierpi" na wyobraźnię...

Mi naprawdę pomaga, może nie kasuje całkowicie myśli, ale jestem w stanie odetchnąć, wyrzucić to z siebie, poukładac myśli i daję sobie tym szansę na uśmiech kiedy czujesz jak to wszystko uchodzi z Ciebie na kartkę, kiedy to czytasz i uświadamiasz sobie, kurcze ale ja to głupotki wymyślam, dużo łatwiej jest sprowadzić siebie na ziemię i wziąc się w garść

I w sumie zawsze byłam osobą taką bardziej zamkniętą przed innymi ludźmi ale tylko co do tego co czuję i myślę, więc wolałam sobie coś bazgrać, i intensywniej zaczęłam pisać jak uznałam po pierwszej nieudanej wizycie u psychologa, że sama sobie poradzę, i tak zaczęłam sobie radzić, pisac co czuję, kiedy, co myślę, dlaczego się boję, czego się boję, to mi pomagało Ale na terapii też dowiedziałam się że właśnie jedną z form jest opisywanie teraz zapisuję duzo więcej rzczy niż kiedyś, inaczej na nie patrzę i wiem pod jakim kątem je rozpatrywać. U psychologa dopiero dotarło do mnie, że moja zazdrośc jest wynikiem tego jak badzo ojciec zranił mnie pod względem kontaktów damsko-męskich... po pijaku mame obrażał, a dla innych bab był milusi, chętnie się rozglądał za innymi kobietami, dziewczynami, komentował jakies w tv, a mama (po pijaku) była najgorsza i najbrzydsza... ona najlepiej miała ubierać się w worek żeby jej nikt nie widział, ale ojciec się rozglądał... ojciec mógł nie wracać na noc do domu bo pił, a mama nie mogła wyjśc na godzinę do koleżanki do sąsiednich drzwi... mamę oskarżał o zdrady, ale to co do niego były wątpliwości, bo nie wiadomo co robił tymi nocami kiedy go nie było... małą dziewczynkę która byłam bardzo to zraniło... aż teraz mam taki odpał na bani

hmm mówisz: że zawiodł zaufanie, jakas kawa coś tam... ale jeszcze wcześniej musi być powod dla którego to Cię ruszyło. Dziewczyna która nie ma problemu z zaufaniem, po prostu by uwierzyła.. Może od dziecka masz niskie poczucie własnej watrości? nie musisz byc dda, rodziców mogłaś mieć wspaniałych, ale nieświadomie nie dali Ci poczucia że jesteś czegoś wartą dziewczynką, może nie dali Ci poczucia, że jesteś dla nich kimś bardzo ważnym w ich życiu..

"Tylko moja wyobraźnia na temat jakiegoś zdarzenia po jakimś czasie staje się faktem dla mnie. Tak mocno wbija się w mój umysł, że po jakimś czasie zaczynam w to wierzyć, a wtedy nie dochodzą żadne argumenty z zewnątrz", a to dlatego, że tak naprawdę do tej pory skupiałas się na tym, że ta wyobraźnia to prawda. Sama widzisz że nie zauważyłaś  tego, ze to te wyobrażenia cię do szału doprowadzają. Nie traktujesz wyobrażeń jako swój problem,jako naprawdę wyobrażenia. Po prostu tkwisz w tym, że to co sobie pomyślisz jest prawdą.. Mi pomogło w tym wlaśnie to pisanie. Kiedy szukałam sensownego wytłumaczenia zachowanie mojego chłopaka, kiedy szukałam alternatywy tej lepszej dlaczego coś zrobił. Że np był miły nie dla tego że jest psem na baby tylko bo go wychowano na uprzejmego, bo ma dobre serce. Musisz torpedować wyobraźnię czymś konstruktywnym. Tak tylko sama do siebie w myślach się pogubisz, na kartce możesz wszystko przeczytać. A wiesz co jest jeszcze dobre? Piszesz, piszesz, zapiszesz już iles tam stron i możesz jak się pojawi jakiś problem to wrócić do tego co sobie kiedyś napisałaś dobrego o podobnej sytuacji kolejny plus to to, że masz dowód po jakimś czasie, że faktycznie lepiej już ze mną nawet jak mam beznadziejne dni, że wszystko jest do bani, czytam, przeglądam, myślę, hej.. kiedyś miałam gorzej  i dałam radę, poszłam do przodu! i jeszcze jedno: radzisz sobie sama, tzn bez chłopaka masz poczucie siły i sprawczości

powodzonka z tym i napisz jak Ci poszło! :)

Moj maz wmawial mi przez 4lata ze go zdradzam i wkoncu zdradzilam.............to sie rodzi w glowie...
Ktos Ci to wmawia i w koncu tak robisz.

Oczywiście że nie jest za późno! On nadal z Tobą jest!

Co do tego co opisałaś, o tym co przeżyłaś...bardzo Ci współczuję i jestem głęboko przekonana, ze tam właśnie tkwi całe sedno sprawy.. Naprawdę..
Wyprowadzialaś się.. wiesz co tooznacza dla dziecka? co się w nim rodzi? brak poczucia stabilności, poczucie, że nic nie jest na stałe i to może się w Twoim dorosłym życiu odbić, że masz poczucie i że partner nie jest na stałe.. że zniknie..
Tato nie okazywał że nie jesteś nieważna.. ale czy okazał jak bardzo ważna jesteś? Wiesz, to ojciec kształtuje u dziewczynek poczucie wartości, dziewczynka patrzy na siebie oczyma ojca. To nie są moje słowa, takie sa naukowe fakty. Jeśli ojciec nie mówi dziewczynce że jest piękna ona sama w sobie tego nie zauważy, jeśli ma się od niej na dystans, myśli że nie jest watra by tata był przy niej, blisko, tak jak tego dziecko potrzebuje. Z tym, ze zachowujesz się jak mama i jeśli sama to w sobie widzisz znaczy że może faktycznie tak jest. Czasem choćbyśmy chcieli to nie uciekniemy przed wzorcami jakie nam rodzice pokazali. Tobie mama dała wzór kobiety, chcesz czy nie gdzies w Tobie siedzi, że tak funkcjonuje kobieta w związku, że jest agresywna, krzykliwa, że wszystko, co chce osiągnąć musi to zrobić awanturą... Na pewno nie chcesz być jak ona, ale czasem sami nie jesteśmy w stanie dostrzec w nas samych podobieństw do naszych rodziców... Słuchałam wczoraj bardzo ciekawej audycji o mały dziecku które w nas zostaje. Jak tylko pojawi się ona na stronce internetowej radia gdańsk to orazu wkleję Ci linka, posłuchasz sobie, przemyślisz parę spraw
Nie zmuszam Cię, ale jak poczujesz się gotowa, pomyśl o psychologu Albo chociaż o spotkaniach grupowych Bo są i indywidualne i grupowe Ale wszystko w swoim czasie

3mam kciuki!

w tym drugim watku, w którym obie piszemy, wieczorem postaram Ci się napisać, bo już miałam napisaną całą litanię, ale komp mi się wyłaczył i wszystko poszłoo.. Opiszę Ci całą drogę jaką pokonałam ze swoją zazdrością, jak się zaczęło, co zaczełam zauważać i jakie były błędne moje zachowania,, które uważałam za genialne.
Zgadzam się że dziecko, dziewczynka jest bardzo związana z matką, bo to od niej uczy sie roli społecznej, jaką jest bycie kobietą, żoną, matką, ale ojciec jest wiesz, takim fundamentem poczucia wartości dziewczynki, musi czuć że jest ważna dla płci przeciwnej, musi poczuć się przy tacie małą kobietką, by móc umiec nią być przy swoim przyszłym partnerze. Nawet pewnie nie zdajesz sobie sprawy jak bardzo ta mała dziewczynka którą byłaś potrzebowała ojca, który będzie silny i zatrzyma ten cały horror.. Który stanie na wysokości zadania, byś Ty mogła czuć się bezpiecznie.... Nie miałaś zapewnionego poczucia bezpieczeństwa, spokoju, stałości... Stąd ten cały strach, który Cię paraliżuje. Ojciec nie musiał Cię odrzucić tak dosadnie, byś Ty czuła się przez niego odrzucona, bo nic nie zrobił.. Jego dystans był dla małej Ciebie odrzuceniem...

Ja mieszkam w małej miejscowości 60tys mieszkańców, i na grupę do której chodzę przyjeżdżają babeczki nawet z pobliskich wsi, ale naprawdę, to trzeba CHCIEC SOBIE POMÓC... wierzę, że dojrzejesz do tej decyzji (dlatego chciałam Ci opisac moją drogę, w którym momencie znalazłam się na terapii) A powiem Ci, że naprawdę byłam na skraju szaleństwa psychicznego... Działałam na oślep, a jedyną moją motywacją było to, że nie chcę samospełniającej się przepowiedni.. gdzieś tam w tym całym szlaeństwie wiedziałam, że tylko ja mogę sobie pomóc, ale nie sama, że potrzebny mi psycholog bo ja nie umiałam już na to wszystko spojrzeć z pozytywnej strony..

I zapewniam Cię, że to nie żaden mankament Twojego charakteru! myślałam podobnie, żeja po prostu jestem taką cholerą, ale teraz już wiem i mam nadzieję, że Ty też wiesz, że to dzieciństwo się na czkawką odbija Tak jak mówisz, to nie musi być patologia, ale coś czego dziecko potrzebowało, a nie dostało od rodziców woła do Ciebie kiedy jesteś dorosła. To czego nie dostałaś od rodziców, chcesz od partnera, ale jednocześnie boisz się że wszystko będzie tak samo jak w domu, czyli że nic nie jest na stałe, że nie możesz mieć pewności co się zaraz stanie.. bo nigdy nie wiedziałaś, czy dziś mama Cię spakuje, czy zostanie, a jak już wyjdziecie z domu to czy wrócicie..

A ja się cieszę, że mogę Ci pomóc! Możesz się podeprzeć, kiedy Ci źle, że jest ktoś kto czuje to, co Ty, kto przechodził to samo i powoli z tego wychodzi To da Ci nadzieję, że i Ty możesz

Dziękuję za wszystkie słowa
Mail poszedł;)

ja również

dzis sie dowiedzialam ze moj byl sam na impezie
nic dziwnego bo sami chodzimy, nie zabraniamy sobie
byl z 1 kolegą w klubie
a ja glupio zazdrosna jestem
mam jakies chore wyobrazenia
nie wiem po prostu jakies chore przeczucie ze cos nie tak jest choc on sie zachowuje dobrze, jest mily, normalny, a ja mam cos ciagle w glowie.
Jakby wrazenie jakies. Ze cos sie stalo, ze moze z kims flirtowal.