Ja i mój dołujący mnie chłopak - Netkobiety.pl

Tak, wiazal przyszlosc i kochal....ponizajac, traktujac jak bialego murzyna i gosposie. Facet ma tupet jak nie wiem!

Dobrze, ze zdecydowalas sie zostawic tego palanta. On jest idiotycznym wiesniakiem i chamem, ktory na Ciebie nie zasluguje (zreszta na zadna kobiete wcale). Trzymam kciuki!

"Weź go za fraki i razem do psychologa, terapii dla par."-- po co? Chamstwa i ciasnoty umysłowej psycholog nie wypleni.

A jednym ma racje - po co masz robic na obcego, jak mozesz robic na niego? A i dodatkowe benefity i oszczednosci on z tego "zwiazku" ma bo i gosposia i panie od uslug seksualnych kosztuja i to podobno niemalo. No i dodatkowo moze sobie swoje kompleksy leczyc Twoim kosztem. Zyc nie umierac.
Tylko gdzie Ty w tym jestes?
Wiej poki jeszcze widzisz, ze ta relacja jest chora! Wiej i zmien nr tel, maila i co tam jeszcze zeby juz Cie nie zbalamucil, bo widac, ze on ma na Ciebie wielki wplyw!

Jesteś w jego oczach kobietą gorszego pokroju- czy ci się to podoba czy nie. Gołym okiem widać, że koleś ma satysfakcję z tego, że może Cię poniżyć a widząc Twoją reakcję -Ty go jeszcze nakręcasz na to aby Ci dokuczać. Twoja postawa wobec niego jest postawą typowo uległą, powinnaś postawić się mu konkretnie powiedzieć ,że to Cię boli w jaki sposób Cię traktuje. Koleś szpanuje, ma się za wielce bogatego i myśli, że może robić i mówić co chce. On Cię w ogóle nie szanuje, nie widzisz tego? Po co dalej w to brniesz? On się już nie zmieni wobec Ciebie chyba że wygrasz milion w totka to może wtedy Cię doceni -ale szczerze? to ja w to wątpię. Masz dwa wyjścia-zachować swoją godność i odejść od niego albo zostać i dalej być Panią Popychadło dla Swojego Pana i Władcy- wybór należy do Ciebie.

Tak sobie większość przeczytałam, co tu napisaliście, ew. przejrzałam i mi się inna znowu refleksja nasunęła... Ty jesteś kimś w rodzaju utrzymanki, a on twojego sponsora. Nie patrzyłaś na to nigdy z tej strony? Nie mówię, że się szmacisz (nic z tych rzeczy), ale z boku patrząc, to pracujesz u niego za psie pieniądze, w domu mu sprzątasz, gotujesz, w łóżku zaspokajasz. Nie napisałaś co takiego robisz u niego w tej pracy za ten tysiąc w dodatku na czarno. Jesteś jego asystentką? Parzysz mu kawę? Zdajesz sobie sprawę z faktu, że przeciętna sekretarka zarabia 1400 w dodatku ze wszystkimi składkami? A może prowadzisz mu księgowość? To by było jeszcze zabawniejsze, bo księgowa powinna mieć stawkę 2 kawałki w górę.

Wybacz, ale co ty tak naprawdę robisz w tej jego firmie, że daje ci tylko ten tysiąc? Dla mnie to jest niepojęte, że ty się godzisz na taki układ. Nie chcę go bronić, bo z opisu wynika, że to niezły frajer, ale ile ty byś chciała zarabiać za przekładanie papierków przez 5 godzin? To niech ci określi poważniejsze obowiązki, albo zażądaj podwyżki i składek. Co to ma znaczyć, że mu się to nie opłaca? A jak mu Urząd Skarbowy nałoży karę to nadal będzie twierdził, że to mu się nie opłaca? Takie jest polskie prawo i to jest jego obowiązek, żeby cię zabezpieczyć.

Nie chcesz pracować w swoim zawodzie, to twoja sprawa. Przekwalifikować się na zawód pokrewny też nie zamierzasz, ale za to jęczeć na forum masz ochotę. Moim zdaniem, pięknie się dobraliście. On skończony dupek bez klasy za to z kasą trzymaną tylko dla siebie i ty kompletnie uległa, ale niezaradna życiowo i kompletnie od niego uzależniona.

Przepraszam za dosadne słowa, które może wydadzą ci się obraźliwe, ale to dla twojego dobra, żebyś lepiej zrozumiała swój problem.

Skoro on zarabia kilkanaście tysięcy to chyba powinien zadbac o swoją kobietę czyż nie?a skoro on tyle zarabia to chyba powinien Ci dobrze płacić a nei jakieś marne grosze, on nie ma do Ciebie szacunku. Ja bym mu powiedziała że moze i ma kase ale mnie mieć nei będzie

Jeśli ktoś jest zupełnie zdominowany, zaślepiony toksyczną miłością do drugiej  osoby i stał się "slaby' psychicznie jak koleżanka zakładająca post to pewne sprawy, dla innych oczywiste mogą wydawać się dla Niej nie do końca takie jednoznacznie.Ta "dominacja' objawia się właśnie tym, że "ofiara" traci pewność siebie i szuka przyczyn tego bałaganu w sobie.

znudzonaOna - musisz pamiętać, że nie jesteś popychadłem i że nie w Tobie jest problem, pamiętaj też o swojej godności i pomyśl co z tym zrobić bo naprawdę szkoda byłoby abyś się męczyła jako niewolnica.Sory za dosłowność... Odpowiedz sobie na pytanie czy wolałabyś  żyć z biedniejszym facetem, który zadba o Ciebie i doda Ci sił, pewności siebie i sprawi że będziesz szczęśliwa.Czy lepiej męczyć się w związku który jest dla Ciebie wewnętrznym koszmarem.Masz dwadzieścia kilka lat i nie wierze że w razie rozstania zostaniesz sama do końca życia....

Jest jeszcze szansa ,że gdy odejdziesz to On otworzy oczy,jeśli Cię kocha to musi wysłuchać i zrozumieć że tak być nie może...Niestety żeby przejrzał na swoje pazerne oczy musi doznać jakiegoś wstrząsu...Może rozstanie...?

Cóż może pozwolić Ci odejść, ale i tak Twoje szanse na szczęśliwy związek wtedy znacznie wzrosną .

Chciałabym normalności, iść do pracy, po pracy opowiedzieć jak mi minął dzień, ale tu się tak nie da. Kiedyś jak odbywałam staż w banku, po powrocie próbowałam porozmawiać o tym jak było w pracy, ale słyszałam tylko, że to jest bez sensu takie opowiadanie, że to nie są "rozmowy przyszłościowe''. "Rozmowy przyszłościowe'' to słowa klucze w naszym związku. Są to rozmowy na temat jak się dorobić, jak wybudować dom. Teoretycznie nie powinno mnie dziwić, że mój facet porusza takie tematy, ale ja się po prostu nie widzę z nim w żadnym nowym domu. Sam zapowiedział, że z racji tego, że to on będzie płacił za ten dom, bo ja nie mam kasy, to będzie jego własność. Zapytałam: To ja mam dbać o ten dom, pomagać przy budowie, sprzątać itd. a ty będziesz mógł mnie w każdej chwili wyrzucić na bruk, bo to tylko twój dom? A on na to: A ty myślisz, że dach nad głową to mało? Coś za coś, ty będziesz miała gdzie mieszkać bez płacenia czynszu, więc się powinnaś cieszyć.

Wiem, że rozwiązanie jest jedno: odejść. Wydaje się to takie proste, spakować się i wyjechać do rodziców. Nie wiem jednak co mnie tu trzyma. W głębi serca boję się. Boję się powrotu do dawnego życia. Z biegiem lat przywykłam do tego jak żyję teraz. Na początku się buntowałam, sprzeciwiałam, kłóciłam się z chłopakiem o swoje. Teraz potulnie wykonuję to, co on zadecyduje- jak ofiara losu. Moi rodzice mają bardzo trudną sytuację materialną, ojciec jest alkoholikiem, nie pracuje, mają długi. Mieszkam w małej miejscowości, w której bardzo trudno o pracę. Myślę, że gdybym miała normalny dom, tj. rodziców, którzy przygarnęliby mnie bez mrugnięcia okiem, spakowałabym się już z 1,5 roku temu. Ale jak pomyślę sobie wysłuchiwać co dzień, że mi nie wyszło, słyszeć: A nie mówiłem? to mi się odechciewa. Do biedy przyzwyczajona jestem i to żaden problem, ale u mnie w rodzinie jest jeszcze bardziej chora, toksyczna atmosfera niż tu.

Kiedy przyjechałam tu, na drugi koniec Polski, moja samoocena była na bardzo fajnym poziomie. Czułam się młoda, wiedziałam, że stać mnie na dużo. Miałam swój samochód (grat jakich mało, ale kupiony za swoje zarobione pieniądze), pomyślałam, że będę mieszkać w większym mieście, to i pracę znajdę szybko. Teraz nie mam już auta, sprzedałam, moja samoocena jest na minusie. Przestałam wierzyć w to, że mogę znaleźć fajną pracę i przyzwoitego faceta.

Nie wspomniałam też o bardzo, ale to bardzo istotnym fakcie: mój chłopak nadużywa alkoholu. Z tego, co się orientuję (zarejestrował się swego czasu na forum dla AA) jest już na takim etapie uzaleznienia, że nie jest w stanie pomóc sobie sam. O pójściu na terapię nawet nie chce słyszeć. Krzyczy na mnie, że pije za swoje, że ma pieniądze i może pić, jak ma na to ochotę i nikomu nic do tego.

W sumie mój wątek powinnam zatytułować: Jak wyrwać się z toksycznego związku? Właściwie zakładając temat chciałam usłyszeć potwierdzenie tego, że to nie ja źle myślę, że to nie mi się w głowie poprzewracało od dobrobytu i że to nie jest normalne.

Jeszcze na koniec, wiem, że to głupie, ale obecny facet nigdy mnie nie okłamał w żaden sposób, nie spotyka się z innymi dziewczynami, ufam mu w tej kwestii. Ja przed nim miałam 2 krótkie związki, w których faceci mnie zdradzili. Nie spodziewałam się tego, bo nic na to nie wskazywało, to były "dobre chłopaki". Bałam się zaufać kolejnemu facetowi, aż poznałam swojego chłopaka. On mówi, że nie mógłby mnie zdradzić, bo wie, jak cierpiała jego mama jak ojciec ją zdradzał i poprzysiągł sobie, że on nigdy nie zdradzi swojej kobiety. Trochę mnie ten fakt uspokaja i kiedy myślę o rozstaniu, zaraz pojawia się myśl: A jeśli poznasz niby fajnego faceta, a okaże się taki, jak ci 2 poprzedni? I będziesz płakać, że mogłaś jednak z nim zostać.

Wiem, że masz rację. Tkwię w toksycznym związku. Jedyne wyjście to przerwać ten chory krąg. Mogę się upierać i twierdzić, że to jest cholernie trudne się uwolnić. Ale skoro inni dają radę, to są to tylko moje wytłumaczenia. Nie wiem, co się musi wydarzyć, żebym stąd poszła Bo ja rozumiem, że źle robię będąc tutaj, ale nie zmieniam tego, bo się boję życia od nowa.

Niby racja, ale ja mam takie myślenie: Zdradzili mnie, czyli ze mną jest coś nie tak, że szukali szczęścia u innej.

Rozmowy z moim chłopakiem to coś w ten deseń, jak rozmowy z Twoją dziewczyną na temat Waszego pożycia Czyli nerwy, wkurzanie się i kończenie "rozmowy". My rozmawiamy na temat jego firmy, pieniędzy, jego nowego domu, jego auta i jego studiów. Jego, jego, jego...

Co do pracy, to właśnie będę szukać. Po to, żeby uwierzyć w siebie, uniezależnić się finansowo i podjąć bardziej drastyczne kroki.

Tylko, jak to powiedziała moja siostra, ja robię coś w stylu grania na zwłokę. A życie ucieka i żyje się tu i teraz. Ktoś by mi chyba musiał ostro przyp..lić, żebym zmądrzała w końcu.

znudzonaOna, widzę, że to nie jedyny problem z Twoim facetem [czytałem również ten o sprawianiu przyjemności]. Tak czytam kolejne Twoje wypowiedzi w tym wątku i kilka rzeczy nasuwa mi się na myśl:
1.    Pisałaś na początku, on kupuje mieszkanie. Nie Wy? Przecież jesteście razem już trzy lata tak? A tak przy okazji, pamięta o takich datach? Ok, a jak już kupi, to co? Kredyt będziecie razem spłacać bo też tam mieszkasz, a własność będzie na niego? A Ty co będziesz z tego mieć, świadomość, że zapłaciłaś rachunki?
2.    To ile Ci płaci jest śmieszne, ja pracuje w korporacji i 4 lata wstecz zaczynałem od około 1700 na rękę, wiec znajdziesz spokojnie coś lepiej płatnego, jeśli tylko poświęcisz trochę czasu na poszukiwania. Swoją drogą, on Cię wyzyskuje! Pracujesz bez umowy, więc nawet składek nie odprowadza, masz jakieś ubezpieczenie?
3.    Czasem trzeba popracować u kogoś, by zdobyć doświadczenie i rozpocząć coś samemu. Wiele osób tak robiło i nie ma w tym nic złego. Chyba, że od razu zaczynasz z sporą kwotą na koncie na rozkręcenie działalności. Dobra, dał Ci jakąś tam możliwość, po czym wypominał i miał pretensje jak potrzebowałaś pomocy, mimo, ze sam deklarował, że Ci jej udzieli. To po co cała ta szopka?
4.    Jego była może już dawno wstecz go przejrzała i stwierdziła, że z takim gburem nie będzie się wiązać. Jak można tak traktować swoją kobietę? Wrzeszczy na Ciebie, poniża, udowadnia, że bez niego nic nie osiągniesz, sprawia byś utwierdziła się w przekonaniu, że bez niego nie jesteś nic warta. ALE TAK NIE JEST!!! Czas na zmiany. Piszesz, ze pracujesz pięć godzin, tak? Zacznij chodzić na rozmowy. Nie znajdziesz od razu pracy, ale po kilku pewniej pójdziesz na każdą kolejna. I znajdziesz. Ale musisz próbować!
5.    Dzielenie się po połowie, to chyba jego hasło przewodnie?kolejne, to uzależnianie tego dzielenia od wysokości dokładania się do wszystkiego. Ale przecież pisałaś, że dzielicie się po połowie, on płaci za media etc, Ty za jedzenie, kosmetyki, tak? Czyli równowaga w wydatkach jest zachowana jak widzę, więc do czego on pije?
6.    Nie ma między Wami uczuć?tym bardziej powinno Cię to motywować, by od niego odejść. Jak znajdziesz pracę to odejdziesz? Tylko broń Boże nie mów mu, ze szukasz. Znajdź i wyjdź. Nie wracaj.
7.    Tylko do marketu się nadajesz? Dziewczyno, on ma Cię za nic! Kiedyś byłem z dziewczyną, która była po szkole plastycznej. Pojechaliśmy do Irlandii. Ja pracowałem, jako kelner, ona w kuchni. Robiłem, co mogłem, by pomóc jej w sprzedaży obrazów, i powoli zaczęło się udawać, podłapywałem kontakty, zagadywałem. I przez myśl mi nie przeszło, by brać połowę, bo ja sprzedałem a Ona ?tylko? namalowała.
8.    Tydzień. Ok, ale minie kolejny i kolejny. Powoli przestaniesz tęsknić, zajmiesz się pracą, sobą, coś na wolne chwile sobie zaplanujesz i w końcu zapomnisz.
9.    Co z tego, że miał ojca alkoholika. To znaczy, że on może się tak zachowywać? Mój też sobie nie żałował, ale nie przeszkodziło mi to by szanować kobiety, związki traktować poważnie, partnerkę doceniać, wspierać i okazywać miłość.
znudzonaOna, pora wziąć los w swoje ręce. Jak teraz tego nie zmieniasz i nie podejmiesz konkretnej [i słusznej] decyzji, to nic się nie zmieni ? nie łudź się. A Ty za kilka lat będziesz wrakiem człowieka. Kompletnie uzależniona od niego, posłuszna i całkowicie mu uległa. On będzie Cię zdradzał, Ty będziesz o tym wiedzieć i nie będziesz mogła nic z tym zrobić. Jeszcze nie będzie się z tym ukrywał. A pewnego dnia, powie Ci, że drzwi otwarte.
Pewnie już kilkanaście razy to czytałaś. Pora zakończyć ten układ. Bo to na pewno nie jest związek.

Nie wiem czemu, ale jakoś ten post mi utkwił w pamięci i jest hmmmm...pocieszający? To chyba moje pierwsze spojrzenie na problem zdrady z perspektywy zdradzonego faceta. Wy mężczyźni macie taką cechę, która strasznie mi się podoba. Nawet jak cierpicie w środku, to potraficie (często, choć wiadomo są wyjątki), wyjść z tego z twarzą, a po czasie zakochać się w kimś nowym. Ja dość długo się zbierałam psychicznie po poprzednich związkach.

Dzięki

wiem, że to nie nie w tym do konca problem, ale nawiązując do pieniędzy...

Za tego tysiaka co dostajesz a i tak z tej kasy utrzymujesz po części tego dupka to jesteś niesamowicie wykorzystywana.On ma za to pracownice, kucharkę, sprzątaczkę i ....kogoś kto mu czasem zrobi dobrze...Sory, ale tak to właśnie wygląda.

Dobra jak nie chcę od Ciebie odprowadzać dużego zusu to mógłby naprowadzić Cię żebyś założyła jednoosobową działalność np firma : " Znudzona-sekretarka " gdzie legalnie wykonywałabyś to co teraz.On płaciłby wtedy tylko połowę zusu bo przez pierwsze dwa lata na nowej działalności masz taką ulgę ( mały zus). Liczy się to normalnie jak pełny etat, masz wszystkie świadczenia zdrowotne itp.

Ja tak miałem z byłą, gdzie dostawała na rękę 1500 czasem też płaciłem jej za studia, paliwo do auta praktycznie zawsze i nie było problemu.Ona uczciwie pracowała a ja płaciłem moim zdaniem także uczciwie.Później chciałem więcej jej dać ale nie od razu...do czynszu chyba się dorzucała ale już do końca nie pamiętam bo miała dostęp do konta i wszystkie opłaty wykonywała Ona. Potem wrzuciłem 30tys w jej dom na działce, mieliśmy tam kiedyś zamieszkać.Układ był słowny ,że w razie rozstania spłaci mnie jakoś w miarę możliwości i tak teraz się to odbywa.Po prosu kasa nie była u nas powodem do przepychanek, chyba normalny facet ma nawet przyjemność z tego że coś kupi czasem swojej dziewczynie itp.

Myślę że nadszedł czas na zdecydowane zmiany u Ciebie. Ja też czekałem 9 lat i odbiłem się od ściany. Na szczęście teraz podjąłem zdecydowane kroki i czuję że to było jak najbardziej właściwe. Jeśli to jest toksyczny związek z problemami jak piszesz i czujesz, że kręcisz się w kółko. To nie bój się odważnych decyzji.

Aż mi ciśnienie skoczyło po przeczytaniu wątku...
Jak można dać się tak szmacić???

Autorko, jesteś w "związku" z kanalią, dla którego jesteś nikim. I najgorsze, że Ty to wiesz, ale i tak nic z tym nie robisz... Tez "związek" jest tak okropny, że nie wiem, co jeszcze musi się zdarzyć, żebyś odeszła.

Tu nie ma co rozkminiać. Pakuj się i odejdź, i od razu zapisuj się na terapię. Ten gość Ciebie zniszczył, zostałaś jego posłusznym pieskiem bez własnej woli i charakteru, którego można poniżać i znęcać się nad nim. Zapisz się do psychologa, póki jeszcze coś z Ciebie zostało : /

Nie chce mi się czytać całego wątku, ale ten koleś to psychol z kompleksem małego... A sytuacja jest chora - jesteś od niego uzależniona finansowo i przywiązana emocjonalnie, więc mu się wydaje, że może Cię traktować jak worek treningowy. Ja bym jak najszybciej znalazła nową pracę i kopnęła delikwenta w 4 litery. Jeśli nic już do niego nie czujesz to tym lepiej - gorzej jakbyś go dziko kochała, wtedy odejście jest jeszcze gorszym koszmarem.
Rozumiem, że się boisz, bo facet Ci wmówił skutecznie, że jesteś nikim. Nikim to jest on, takiemu gnojkowi nawet bym w twarz nie splunęła, bo szkoda mi mojej cennej śliny. Poszukaj jakiejkolwiek roboty, niech będzie nawet w markecie i daj sobie czas na dojście do siebie. Jak się okaże, że nagle mieszkasz sama, masz własnych znajomych i żyjesz bez niego to jest szansa, że Ci samocena wróci. Inaczej nigdy z tego bagna nie wyjdziesz i żaden psycholog Ci nic mądrzejszego nie powie - jedyną odtrutką na jakiekolwiek problemy z toksycznym związkiem jest tegoż natychmiastowe zakończenie. I pewnie będziesz skutki psychiczne odczuwać jeszcze jakiś czas, ale wierz mi im bardziej będziesz samodzielna i dalej od tego chama tym lepiej. Teraz jesteś podłączona do kroplówki z trucizną i jeszcze trochę i sama zczniesz pić, albo ześwirujesz albo wpadniesz w dziką depresję i zgadnij co Twój kochający toksyk wtedy zrobi - radośnie znajdzie sobie następną ofiarę, pewnie jakąs młodą siksę. Uciekaj poki jesteś młoda i masz szansę ułożyć sobie życie. Im dłużej w tym tkwisz tym gorzej - ja miałam ponad 4 lata i to mnie prawie zabiło. Nie ma sensu się męczyć.
Aaa, tak by the way - jeśli Ci się wydaje, że on jest taki dobry w interesach, i sprytny, i inteligentny i co tam jeszcze o nim piszesz - jest duża szansa, że jesteś jedną z niewielu osób, które tę opinię podzielają. Takie typy potrafią się wydawać nie wiadomo jacy cudowni w dowolnej dziedzinie, kiedy tak naprawdę są najwyżej średni. Sama to o moim bylym odkryłam: okazało się, że miałam o nim najlepszą opinię chyba z wszystkich, którzy go znali, a moi przyjaciele to się w ogóle łapali za głowę co ja w tym gnojku widzę. Jak odejdziesz, nabierzesz dystansu to zobaczysz sama...

Jestem w szoku po przeczytaniu wątku. Wszystko było już Tobie radzone, Ty wszystko wiesz, wiesz, że jest źle i lepiej nie będzie. Nawet jakby "zmądrzał" (co jest pojęciem abstrakcyjnym w tym momencie) to i tak bałabyś się, że znów będzie tak jak było. Także z tym facetem u boku świetlana przyszłość Ciebie nie czeka. Przeczytaj wątek Silkytouch (chyba taki ma nick), co prawda inna sytuacja, mąż kochający i pomocny, ale zobacz, że z "podwładnej" dziewczyna stała się równouprawnioną małżonką. Bo wzięła sprawy w swoje ręce i powiedziała DOŚĆ!

To, że musisz go rzucić jest oczywistością. Nawet nie zasłaniaj się jakoby istniejącą "miłością", sentymentem czy innym takim czułym określeniem. Po godzinach w jego OBOZIE PRACY szukaj pracy, nawet w supermarkecie (ja właśnie jestem w trakcie przenoszenia się do innego miasta i wyjścia "na swoje" i planuję zacząć od jakiegoś Tesco, bo wiem, że tam jest wielka rotacja i zawsze kogoś potrzebują), szukaj pokoju do wynajęcia - z mediami nawet do 450 zł znajdziesz, a potem mu zakomunikuj, że odchodzisz. Powolutku, w międzyczasie będziesz mogła znaleźć inną pracę, lepszą.
Aby oczyścić swoje "sumienie" możesz napisać do niego list, mejla, powiedzieć mu, cokolwiek, aby wiedział, że zdałaś sobie sprawę z tego jak byłaś traktowana i nie pozwolisz sobie na to. Możesz dodać, że tak, jak on nie zachowuje się osoba, która kocha.

A teraz to co chciałam napisać już na początku - WSZYSTKO DA SIĘ PRZEŻYĆ. Poczytaj na tym forum o kobietach, które zostały z dziećmi same, bo ich mężowie zmarli. Po wielu miesiącach męczarni JAKOŚ funkcjonują. Ty nie będziesz funkcjonować po tych miesiącach "męczarni" (bo będziesz zdana sama na siebie) JAKOŚ tylko odżyjesz i będziesz bogata w wiele wniosków. Będziesz szczęśliwa, że odcięłaś się od tego co złe i że stanęłaś na nogi.
Ciężko jest zakończyć etap życia, który trwał tak długo. Ja teraz wyjeżdżam do innego miasta, chcę się usamodzielnić, ciężko mi i się boję (napisałam o tym wątek tutaj), ale wiem, że skoro jest to moim marzeniem i wiem, że mnie to uszczęśliwi - powoli, małymi krokami od kilku miesięcy tak kieruję swoim życiem, abym mogła to osiągnąć i za kilka miesięcy lub lat być zadowoloną z siebie.

Tak jak Twój chłopak nie zachowuje się mężczyzna kochający. Masz tego przykład w wypowiedzi jednego z panów, którego dziewczyna kupiła buty za 25 zł bo nie było jej stać na nic innego. A on i tak jest z niej dumny, bo mimo tego, że ona żyje skromnie - żyje samodzielnie.

POWODZENIA w poszukiwaniu lepszego życia. I autorko, daj znać jakie decyzje podejmujesz. Nie zapominaj, że my Ciebie tutaj wspieramy i nie zapominaj też tego dlaczego założyłaś taki wątek, nie wracaj do tego, co było wówczas, gdy zdecydowałaś się o tym napisać.

Dokładnie, życie z toksyczną osobą wykańcza psychicznie, ludzie lądują w psychiatryku albo robią sobie krzywdę, to nie jest odosobniony przypadek... A w 90% taki koleś potem się nawet nie wzruszy, tylko sobie nową ofiarę przygrucha na litość (bo jego była się zabiła i jest taki biedny albo bo jego była zwariowała a on taki biedny).

Moim zdaniem takie sformułowania w związku nie powinny padać. Co a co do równości w związku, to jeśli dwoje ludzi się kocha i chce ze sobą być, to żadne nie będzie się wywyższać, bo więcej zarabia. Owszem, to że ktoś więcej zarabia może rodzić w związku pewne problemy, ale to, że on tak do Ciebie mówi to już brak szacunku, dlatego ja bym mu powiedziała, że nie chcę dłużej z nim być, bo nie czuję się doceniana, że czuję się gorzej, bo źle traktuje, nie szanuje. Jesteś na pewno wspaniałą dziewczyną, a o wartości człowieka nie świadczą pieniądze. Dlatego radziłabym byś zastanowiła się czy warto nadal z nim być, skoro on nie ma ani grama szacunku do Ciebie.

Kurczę, widzę, że stary jednak trochę wątek.. no ale może mimo wszystko przydadzą się nasze posty, nie myśl o sobie źle, nie pozwól by ktokolwiek niszczył Twoje poczucie wartości