CZY WARTO POZNAWAĆ NOWEGO FACETA GDY SIĘ JEST W SZCZĘŚLIWYM ZWIAZKU - Netkobiety.pl

Witajcie. Trafiłam na tę stronę i do tego wątku wpisując w google "jestem w szczęśliwym związku ale brak mi wrażeń". Więc w zasadzie jestem ze sobą szczera tak? Wiem co sobie teraz myślicie - że skoro brak Ci wrażeń to znaczy, że nie jesteś w szczęśliwym związku. Przeczytałam całą dyskusję od początku. Pozwólcie, że opowiem Wam historię. Pewnie będzie długa i nudnawa, ale piszę ją częściowo po to, żeby poukładać sobie myśli w głowie, a częściowo po to, żeby uświadomić Wam, że nie wszystko jest czarno-białe. Pewnie też częściowo po to, żeby ktoś "postawił mnie do pionu" lub pomógł mi dostrzec rzeczy, których sama nie widzę.

Mam 28 lat, dobrą, satysfakcjonującą pracę - tzw. wolny zawód. Trochę artystyczna dusza, ale twardo stąpająca po ziemi. Nie okłamuję się co do siebie, w większości wiem, czym jest motywowane moje postępowanie, chociaż często staram się  łudzić, że chodzi o coś innego niż naprawdę chodzi. Każdy che myśleć o sobie dobrze, nie? To tyle tytułem wstępu.

Jestem w związku od 13 lat. Tak - słownie: trzynastu lat. Miłość z liceum, która przetrwała dużo burzliwych okresów - mi. studia na dwóch różnych krańcach Polski, zagraniczne staże itp. Przeszliśmy razem naprawdę dużo. Po 13 latach myślę, że nie dałabym rady być sama i zaczynam wierzyć w bzdety o dwóch połówkach jabłka. Dlaczego? Dlatego że mój chłopak to mój najlepszy przyjaciel (nie, nie jestem wyautowaną ze społeczeństwa dziewczyną, która nigdzie nie chodzi i nie zna nikogo), wiem, że w razie potrzeby zawsze mogę na niego liczyć, że stanie za mną murem - tak jak ja za nim. Zna mnie najlepiej (no, może poza moją mamą) od najlepszej strony ale i od najgorszej. I wzajemnie - naprawdę można powiedzieć że dorośliśmy razem, uczyliśmy się seksu razem, do wszystkiego doszliśmy razem, i żadne nie byłoby zapewne tym, kim jest bez tego drugiego. Z nim, jestem naprawdę sobą, a jestem już w takim wieku, że wiem, kiedy jestem sobą, a kiedy nie. Dobra, teraz pewnie myślicie, toż to jakieś pieprzone love story, gdzie tu haczyk. Piszę to wszystko, żeby Wam uświadomić, że jestem w takim związku, jakiego każdemu życzę i ciężko na niego zapracowałam. Nie, nie dostaję kwiatów, czekoladek i tzw. dowodów miłości. Ale dostaję fajne prezenty na urodziny, nigdy nie zapomniał o żadnej rocznicy, chociaż czasami nam się już nie chce ich obchodzić, dostaję wspaniałe kolacje, bo lubi gotować; dostaję poczucie że jestem w naprawdę partnerskim związku, który nie jest taki tylko z nazwy - on lubi gotować więc gotuje, ja nie lubię sprzątać, ale sprzątam bo  lubię jak jest czysto. Jemu nie chce się prasować, więc chodzi w ubraniach, które się nie gniota itp. Słowem, naprawdę, ten związek działa, ale jeśli odnieśliście wrażenie że działa na zasadzie dobrze naoliwionej maszyny, po prostu siłą rozpędu to się mylicie. Jasne, trochę rutyny jest, może nawet sporo - przecież to już 13 lat, ale naprawdę go kocham. I jestem z nim szczęśliwa.

Jesteśmy swoimi pierwszymi partnerami seksualnymi, jak już się pewnie domyśliliście. Jak jest z seksem? Normalnie - raz lepiej raz gorzej. Wiadomo, stres, praca. Czasem jest tak fajnie, że zastanawiam się jak to możliwe, żeby po tylu latach odkryć coś nowego, a czasem sobie myślę "boże co za nuda". Jak ze wszystkim - sinusoida. Jesteśmy raczej wyluzowani jeśli chodzi o "te sprawy", potrafimy się z tego śmiać i potrafimy o tym rozmawiać. Wiem, że czasami kochając się ze mną on myśli o innych i czasami ja też myślę o innych - pewnie to normalne.

Myślę, że to ja jestem "tą gorszą" stroną związku. To ja jestem tą z wątpliwościami, to ja przechodzę czasami fascynacje innymi facetami (chociaż, cholera, może on też, tylko po prostu nie jest taki wylewny jak ja). Było tak na studiach - zawsze zaczynało się mniej więcej tak samo, poznaję kogoś, z kim dobrze mi się gada, kto dość dobrze wygląda i kto zaczyna mi się podobać tym bardziej im bardziej go poznaję. Z takich "znajomości" nigdy nic nie wychodziło - tzn. może i wyszłoby, ale zawsze w porę potrafiłam powiedzieć stop. Pewnie niezbyt uczciwe było takie zachowanie w stosunku do tych facetów, bo zawsze miałam wrażenie, że są na każde moje skinienie - chciałam z kimś pogadać, dowartościować się, poflirtować i proszę, zawsze ktoś się znalazł. Jestem ładna i ludzie mnie lubią - nie zrozumcie mnie źle, nie chcę wyjść na narcyza, po prostu piszę jak jest - jestem otwarta, nie narzekam, potrafię słuchać ale nie jestem wścibska i jestem bezpośrednia. Co na to mój chłopak? Myślę, że doskonale zdawał sobie sprawę z tego jaka jestem - z resztą ja nigdy tego nie ukrywałam, że wychodzę wieczorem z kolegą na piwo - po prostu, pewnie mi ufał. I zdawał sobie sprawę, że siłą i tak mnie nie utrzyma. I przyznam, że nigdy nie zawiodłam tego zaufania - przynajmniej, kiedy studiowałam.

Po studiach wyjechałam na krótki staż do UK. I tam trochę popłynęłam. Niektórzy powiedzą, że pewnie z samotności, że pewnie w związku czegoś mi brakowało itp - na początku też tak się usprawiedliwiałam, a teraz po prostu wiem, że - jak to się mówi " szukałam mózgu w dupie". Nie posunęłam się do tego, żeby przespać się z kimś innym, ale doszłam do miejsca w którym naprawdę niewiele brakowało - spędziłam u gościa noc, w jednym łóżku. Co mi strzeliło do głowy - nie wiem. Ciekawość zapewne - koniec końców niezaspokojona, bo się w porę opamiętałam. Jak to wpłynęło na mój związek? Oczywiście, jak to z tchórzami bywa, przyznałam się do wszystkiego... przez telefon jeszcze tego samego dnia. Nigdy nawet sobie nie wyobrażałam, że mój chłopak zareaguje tak jak zareagował. Wiem, jak to zabrzmi, ale wolałabym, żeby ktoś zrobił mi dokładnie to, co ja zrobiłam jemu byleby nie patrzyć jak on się męczy. To było 6 lat temu. Mieliśmy mnóstwo poważnych rozmów na ten temat - nie kłamałam i nie wypierałam się, chociaż mówiłam, że żałuję, że go zraniłam i że lepiej by było dla niego jakby mnie zostawił. Zapewne to moja pokrętna logika - żałuję, że go zraniłam i nie chciałam, żeby to się zdarzyło a nie że flirtowałam z kimś innym - jakby pomiędzy tymi dwoma rzeczami nie było związku przyczynowo-skutkowego, haha. Pewnie teraz myślicie o mnie raczej złe rzeczy, ale uwierzcie, nie boli mnie to - większość z nich sama o sobie myślałam. Jak to się skończyło? Dobrze. Wydaje mi się, że mój chłopak zdecydował, że tak czy siak, woli żyć ze mną niż beze mnie. Jak to się mówi, razem źle, ale osobno jeszcze gorzej. Postanowił dać nam drugą szansę i naprawdę opłaciło się - jeśli można użyć tego słowa w tym kontekście. Pewnie teraz myślicie, jaka ze mnie szczęściara -nawet nie zdaje siebie sprawy jakiego zajebistego ma chłopaka. Umówmy się - zdaję sobie sprawę - ale, szczerze, przez te ostatnie 6 lat, byłam dla niego tak samo, jak on był dla mnie. Nie żyłam z przeświadczeniem, że jestem na czyjejś łasce, na cenzurowanym.

Pojawiało się pytanie wcześniej na tym forum pytanie, czy jest miłość po zdradzie. I padały pełne oburzenia głosy, że oczywiście że nie, że jedno wyklucza drugie. Tak się zastanawiam, czy autorzy tych postów piszą z własnego doświadczenia, czy tylko "tak im się wydaje". Bo mi się wydaje zgoła coś innego. Mi się wydaje, że jak się kogoś naprawdę kocha to świat bez niego nie ma sensu i choćby nie wiem, co się zdarzyło, to woli się żyć razem z nim a nie osobno.

Dobra. To było jak miałam 22 lata. Teraz mam 28. Pracuję w biurze, które wynajmuję z inną firmą z tej samej branży - żeby było taniej i żeby był "przepływ idei". Pracuję tam ponad 2 lata. W pokoju, tak się złożyło z 4 chłopakami. Dość się lubimy, ale nie przyjaźnimy. Jako jedyna dziewczyna, czasem muszę być naprawdę pyskata, żeby nie dać sobie wejść na głowę - w zasadzie mi to odpowiada. Z jednym z moich kolegów do niedawna nawet się nie lubiłam - potrafiliśmy przerzucać się złośliwymi docinkami przez cały dzień. W pewnym momencie zrobił się z tego taki poranny rytuał przy kawie i zdałam sobie sprawę, że on jest naprawdę fajny, że nie jest narcystycznym bufonem patrzącym z góry na kobiety, jak mi się wcześniej wydawało, ale jest mądry, dowcipny, że nie jest wredny i że jest jednym z tych gości, którzy dobrze czują się sami ze sobą. Podejrzewam, że mniej więcej w tym samym czasie on doszedł do wniosku, że nie jestem wredną babą, która zawsze musi odszczeknąć i taką, że "bez kija nie podchodź". Zaczęliśmy coraz więcej nad ta kawą gadać, o coraz bardziej osobistych rzeczach, zaczęliśmy wychodzić razem na lunch. Widzę teraz, że to wygląda jak wstęp do romansu korporacyjnego.

Jakoś zawsze tak bywa, że trafiam na naprawdę porządnych gości, nie wiem dlaczego. Nie na typów którzy tylko myślą jak zaliczyć panienkę, ale na takich, którym naprawdę zależy. Chociaż w tym wypadku żałuję, że tak jest.

Ten chłopak o którym mówię też jest w związku od ładnych paru lat, pewnie od 6 czy 5, niedawno się zaręczył. I jest szczęśliwy - tak mówi. Ja też tak mówię i rzeczywiście jestem, więc nie mam powodu mu nie wierzyć.
Co nie zmienia faktu, że ze mną flirtuje, że mu się podobam, że widzę że lubi ze mną gadać i wychodzić codziennie na obiad. Boże  i on też mi się podoba, i podpuszczam go strasznie i lubię spędzać z nim czas. Myślę o nim jak wrócę do domu. Mało mi go. Słowiem - zauroczenie.
Dzisiaj wydaje mi się, że doszliśmy do momentu, kiedy stało się jasne, że nie chcielibyśmy być razem (chociaż, tak w zasadzie ja to wiedziałam od samego początku) ale też że nie wchodzi w grę żaden romans. No i tu mimowolnie się rozczarowałam... Zastanawiam się, czy to dlatego, że on to powiedział pierwszy czy dlatego że po prostu miałam ochotę się z nim przespać.

Próbowałam ostatnio dojść do tego o co mi tak naprawdę chodzi w tej sytuacji. I stwierdziłam, że idealnie by było, gdybym mogła się z nim przespać (bo mi się podoba, ale bardziej dlatego że wydaje się pociągający) i żeby to się nie wydało i żeby jeszcze nie było między nami żadnej niezręczności. Czyli idealnie by było gdybym mogła miec z nim romans o którym nikt by nie wiedział i który mogłabym skończyć w dowolnym momencie. Ot tak, żeby zobaczyć jak to jest. Nieźle nie? Wiem jak to brzmi, uwierzcie. Ale wiem też, że każdy ma takie myśli. A już na pewno każdy, kto jest w związku z tak długim stażem.

Zastanawiam się, czy rzeczywiście jestem do tego zdolna. Dzięki bogu trafiłam na kogoś, kto nie pozwoli mi się o tym przekonać. Podejrzewam, że jakby przyszło co do czego to pierwsza bym spanikowała, bo wiem, jak dużo mam do stracenia a poza tym, after all nie jestem złą osobą. Piszę to wszystko bo jestem po prostu szczera, bo przecież mnie nie znacie, więc mogę sobie na to pozwolić, a siebie okłamywać nie ma sensu.

Ciekawa jestem, czy mój chłopak ma takie rozkminki. Wiem, że gada czasami z koleżanką z pracy, więc pewnie tak. Nie jestem zazdrosnym typem - uważam, że "co ma wisieć nie utonie". Im dłużej o tym myślę, tym bardziej mi się wydaje, że im starsi jesteśmy tym bardziej zdajemy sobie sprawę, że łączy nas coś innego, coś czego nie spotyka się na co dzień i że strasznie szkoda byłoby to stracić przez coś, co koniec końców okazałoby się nic nie warte. Eh masło maślane...nie?

Zadaję sobie pytanie, czy wybaczyłabym zdradę - mówiąc zdradę mam na myśli coś jak skok w bok, przygodny romans a nie zakochanie się w kim innym. Bo tego nie mogłabym wybaczyć.

Wkurza mnie jak ktoś czuje się upoważniony do dawania rad w stylu: jeśli zaczyna cię pociągać facet na siłowni, to znaczy, że z twoim związkiem jest coś nie tak, chociaż jeszcze tego nie widzisz. So dig deeper a na pewno coś znajdziesz. Jasne, zawsze jest coś, nad czym możnaby popracować, ale myślę co innego - i kurcze, w swoim krótkim życiu, przekonałam się wielokrotnie że to prawda. To, że czujesz, że podoba ci się ktoś inny, że cię fascynuje ktoś inny, że myślisz o kimś innym to jeszcze nic złego - ważne jest to, co z tym zrobisz. Przelotny flirt nie jest zły pod warunkiem, że jest przelotny.

A ze mną co dalej? Kurde, nie wiem. Ciekawość mnie zabija. Ale nie łudzę się, że ta historia skończyłaby się dobrze. Czasem dużo bym dała za przekonanie, że istnieje miłość bezwarunkowa do końca życia. Ale, Moi Drodzy, nie ma czegoś takiego. Życie jest życiem, w związku raz jest lepiej raz jest gorzej, ale nie jest łatwo i jak brutalnie by to nie zabrzmiało trzeba prowadzić rachunek zysków i strat. Serce czasem zawodzi, ale rozum wtedy nie powinien.

Jeśli jeszcze jakimś cudem, ktoś dotrwał do końca, to nie pozostawiajcie tego posta bez odpowiedzi. Nie wiem, czy bardziej oczekuję, żeby ktoś mi napisał, że jestem idiotką, czy że wcale nie jestem beznadziejna i jakoś dam sobie radę myśląc tak jak myślę.