mąż traktuje dom jako hotel - Netkobiety.pl

Country.Girl a co masz konkretnie na mysli ze mam sie usamodzielnic?
chodze sama bez niego na zakupy, na spacery z dziecmi, on nigdzie nie jest z nami. nawet do kosciola nie pojdzie bo dzieci grzecznie nie siedza, mam czasami wrazenie ze on sie nas wstydzi. ja czuje jakbysmy zyli w oddzielnych swiatach on. ja i dzieci. nie rodzina.
ktoregos razu bylismy na imprezie i mielismy dzieci ze soba. one chcialy byc na dworzu i bawic sie z innymi a on chcial imprezowac na sali. po pewnym czasie zadzwonil po siostre zeby przyjechala i zajela sie dziecmi. przeszkadzalo mu to ze sie bawia a sa male i trzeba je pilnowac. on sie czuje jak kawaler, wszedzie sam.
niedlugo jest wesele siostry i on nie chce wziac dzieci ze soba nawet do tej 20 bo nie bedzie za nimi latal. on ich wogole nie bierze pod uwage. i jak mam z tym postapic na tym weselu bedzie jakies 15 dzieci i co ja mam ich nie brac, siosrta chce zeby starsza niosla obraczki bo jest chrzesnica a on ze nie

Coś mi tu nie gra. Autorka twierdzi, że nie ma czasu, a w najlepsze od wczoraj od godziny 16 przez kute, bite 8 godzin się udziela. Dobranoc Ślicznotki:*

nie siedze caly czas. ze pisze to znaczy ze szukam pompcy. w tym czasie robilam wszsko bawilam sie z dziecmi. przyszla 4 innych takich malych i musialam za nimi latac. bawie sie z moimi, daje im jesc, puszczam piosenki, tancze, ze starsza przylkejalam naklejki w ksiazce, robilam to w tym czasie, sprzetalam zabawki. jak maz wrocil nie bylo mnie, dalam kolacacje i mezowi tez wykompalam je i polozylam spac. i od 22 jestem tu
wiem ze ciezko w to uwierzyc ze tak sie da. jestem matka dwojki dzieci i za wszystkim sama latam. nie ma kto posadzic na nocnik pdac butelki czy po prostu zerknac jak cos robie, musze dac rade. od poczatku tak bylo, malutka przy piersi trzymalam a druga sadzalam na nocnik bo nie mial kto pomoc az sie polozna dziwla jak przychodzila.

Może pochopnie cię oceniłam "country girl". Przepraszam. A "radka" to super babka! Pozdrawiam cię ciepło! Żeby więcej było tak myślących kobiet.. A niunika dostała tyle mądrych, dobrych rad, że teraz jak nie podejmie twardej decyzji, to leży na obie łopatki!  Miłego dnia dziewczyny!

Dziewczyno. Czytałaś te wszystkie rady? Moje i moich poprzedniczek? Nie obraź się, ale niedługo to zapytasz, czy możesz iść do toalety!  Chyba na darmo to wszystko pisałyśmy.. Ale pomimo to, to życzę ci mądrych decyzji  i tego byś nie poświęciła na darmo twych młodych lat!  Bo ich szkoda. Naprawdę! Jak byś znała moją długą historię, to byś zrozumiała. Trzymaj się!

czytam i rozumiem wasza pomc, chce z nim rozmawiac ale on tego nie chce. zaczynalam juz nie raz i probowalam ale do niego nic nie dociera. jak do sciany. zaraz sie denerwuje i podnosi glos. na spokojnie nie da sie z nim rozmawiac bo byle co wyprowadza go z rownowagi. tak naprawde to wszystko podsomowujac macie racje, nie potrafie od niego odejsc bo on nas utrzymuje. i mam gdzie mieszkac. nie mam na kogo liczyc, nie mam komu podeslac dzieci zeby choociaz isc na te pol etatu do pracy, zeby pokazac mu ze jestem niezalezna od niego. nie mam jak sie od niego odseparowac bo on ma pieniadze. nie raz slyszalam ty bezemnie zginiesz, albo idz do mamusi ona da ci kase na wszystko i tam mieszkaj. wie o tym bardzo dobrze ze nie odejde i dlatego tak krotko mnie trzema i koketuje jak chce. musze sie wziac w garsc bo on mnie psychicznie zniszczy i obym dala rade

podoba mu sie jak wyjezdzam do rodzicow, jest sam w domu czasami i ja mysle ze on spi po nocce, ze jak wroce wieczorem to sie zajmie dziecmi a on wyskakuje ze nie spal bo tam cos musial zrobic. naprawic ciotce stol czy polozyc komos tapete. a pzniej ba wieczorem bardzo zmeczony i kladzie sie spac szybciej niz dzieci. dla mnie to jest nie normalnie innym nadskakuje tylko zeby byl lubiany a w domu nie wyniesie smieci.

nie zdradzilam go nigdy. a wyginac sie przed nim nie chce bo i tak nie pomoze mi przy dzieciach

Nie nadajcie się do małżeństwa, no a dzieci są bo tego chcieliście więc teraz ktoś musi się nimi zajmować, dobrze, że chociaż Ty to robisz. Twój facet to burak, wieśniak i generalnie czlowiek na którym nie warto polegać. Owszem, pracuje i dobrze, przecież ma 2 dzieci więc nie widze w tym jakiegoś wielkiego wyczynu z jego strony... A to że pracuje nie oznacza, że może Ciebie i dzieci nie szanować. Nie kocha Was i to się nie zmieni. A Ty z kolei zajmij się sobą i dzieciakami, przestan polegać na nim i oczekiwać że wyciągnie do Was rękę. I wiesz, trzeba było nie wychodzić za mąż za takiego buraka i dzieci z nim nie mieć, także też jest w tym Twoja wina. Rozwód i tyle, opiekunka do dziecka, poszukaj pracy. Inaczej tego nie widze.

przepraszam za język. siedzenie przez 4 lata w domu może człowieka ogłupić. zero kontaktu z obcymi ludźmi. rozmowy z dwójką małych dzieci mało pomagają.
W technikum byłam dobrą uczennicą, średnia zawsze powyżej 4, wzorowe zachowanie, dyplomy za konkursy, zawsze w gronie kujonów. dobre perspektywy na to żeby iść na studia i znaleźć pracę. Kiedy zaszłam w ciąże przeżyłam szok. najlepiej bym zapomniała o tamtym momencie.
chcę się znowu śmiać, wychodzić z domu bez poczucia winy, że znowu jest źle.
dam radę, postawię mu się. mam dzieci, one dają mi siłę

masz skonczone technikum? To masz zyle zlota na ktorej siedzisz i nie wykorzystujesz jej. Bo technikum to juz zawod albo jak piszesz szansa na dalsze wyksztalcenie. Albo i jedno i drugie (praca i studia zaoczne). Lepsze niz skonczone liceum bo to Ci guzik daje. Co Ty dziewczyno robisz marnujac taka szanse i wlasne zycie i to dla kogo? Palcem w bucie nie kiwnelabym w kierunku tego Twojego mezusia i jego roszczen, tylko szybko zaczela organizowac cos dla dzieci (opieke) i dla siebie, jw.

Jak sie dobrze uwiniesz to za pare lat bedziesz na swoim z dwojka fajnych dziewuszek i szansa na normalny zdrowy i szczesliwy zwiazek. Teraz wszystko zalezy od Ciebie.

chciałabym przeprowadzić się do mojej mamy, żeby mi pomogła, ale ona oczekuje ode mnie pomocy. mieszka na wsi, daleko od miasta. jak pojadę tam z dziećmi nawet nie wypije razem herbaty, bo musi iść wypielić warzywko. zawsze znajdzie wymówkę żeby nie zajmować się dziećmi. dobrze, że jest tam babcia, to przypilnuje mi jedną w piaskownicy czy weźmie małą na ręce. to jest dla mnie chwila wytchnienia.
siostra niby kawusia i szmery bajery, ale nie garnie się zbytnio do zostania z dziećmi. pilnowała je raz jak poszłam na weselę i siedziała jak były poprawiny. ale i tak marudziła, że nie miała czasu dla siebie przez te dwa dni.
a teściowa rybki grzybki a do mnie nie zajedzie, tylko czasami zadzwoni, że jestem głupia, że tak mu się daję. ma rację
mówię mężowi, może prywatne przedszkole weźmiemy, ja pójdę do pracy. on nie chce słyszeć o takim czymś, bo nas nie stać, jednego miesiąca byłoby gorzej, ale następne byłyby lepsze.

Mussuka, przyznaję ci Oskara!  Trochę mnie też rozbawiłaś o tym szympansie! A wogóle to całkiem się z tobą zgadzam! I z nowym kolegą na tym forum również, / o ile NiobeXXX to facet! Ale mogę się mylić, sorry!/.  A tobie Niunika odpowiem : może to i miało wpływ, brak męskiego wzorca. Ale nie całkowicie. Nie broń tak tego swego "mężusia"! Nie warto. Ty faktycznie nic nie chcesz robić. Tylko się tu wypłakujesz!

wie o wszystkim, mówię jej co i jak jest u nas. nie prosiłam jej nigdy o pomoc. nie powiedziałam mamo chcę się wprowadzić. ona ma trudny charakter, odpycha od siebie ludzi. mówi do męża dzieci są tu zameldowane u mnie i są moje, wtedy mi ręce opadają, bo on jeszcze gorzej się wyżywa za to na mnie.

nie da sie uratować, macie rację.
nie zrobiłam mu obiadu, wkurzył się. było pół bochenka chleba też źle, bo za mało choć i tak wszystkiego nie zjadł.
malowałam paznokcie i przy okazji starszej córce też, wielki krzyk, bo robie z niej k..
wiecie co tak  dziecku powiedziec
dzis spie w osobnym pokoju, bo nie mam do kogo iść mieszkać

niunika: mam dwa pytania:

1. kto mieszka u kogo? znaczy, kto sie wprowadzil do czyjego domu?

2. czy on juz Cie kiedys uderzyl? Albo grozil, ze to zrobi?

nie pójdę do rodziców na dłuższy czas mieszkać, bo bym musiała dzielić pokój z 20 letnim bratem.
pomagam jej, idę zrywać truskawki, dzieci biorę ze sobą, starsza jako tako pomaga a mała wpycha mi się na plecy, bo boi sie kujących krzaczków. mogłaby je wziąć na podwórko a nie potem narzekać, że ledwo co chodzi.
przy zbiorze ziemniaków, tak samo było. mówi mama do mnie: idź posiedź i zajmij sie dziecmi a ja idę na pole. dla mnie zagrabienie podwórka to przyjemność. samo to, że mogę zrobić coś innego. teraz będą żniwa, chciałabym się napracować i poczuć się potrzebna, ale nie mogę tego zrobić, bo są dzieci. nas zawsze babcia pilnowała, gotowała obiady, chodziła na spacery. a nie mama. ona zajmowała sie gospodarką i nie chce moich przypilnować, bo tak jest nauczona, że sama bez dzieci była

kochana, Twoje dzieci to Twoj obowiazek i zadna babcia nie musi zajmowac sie wnukami jak tego nie chce. Mozesz jej grzecznie zaproponowac, ze ona sobie z maluchami niech odpocznie a Ty za nia zrobisz cos tam w polu ale ona ma prawo odmowic.

Ile ta mala ma lat? Skoro juz chodza to przeciez moga Ci towarzyszyc nawet w polu. Bierzesz kocyk, zabawki, picie, jedzenie, sadzasz je w cieniu, kazesz nie odchodzic daleko i tylko co chwila sprawdzasz czy tam sa. Poganiaja z godzinke a potem mozesz je uspic i masz spokoj na pare godzin.

Na żniwa? Dajecie takie rady, a potem dziwicie się, że dzieci wpadły pod kombajn.

Wiesz niunika,  zagmatwana ta twoja historia. A ty widać nie bardzo chcesz wziąć się w garść. Życzę ci zdrowia!

Przestań oczekiwać.

Problem w tym, że on nie daje Tobie tego, czego potrzebujesz, Ty nie dajesz jemu tego, czego on potrzebuje, dajecie sobie dużo tego, czego nie potrzebujecie, a w ogóle nie rozmawiacie (wiem, on nie chce).

Twoja pozycja jest zbyt niska, co nie podoba się ani Tobie, ani jemu (jak widać z jego zachowania). On Cię jednak sam nie wywyższy. Ty musisz zadbać o swoje lepsze samopoczucie, świadomość własnej siły i możliwości - bo je masz, choć na razie o nich zapomniałaś.

Moja rada - zajmij się sobą, domem, dziećmi bez porównywania męża z innymi. Gdy Cię podczas seksu klepnie tak, jak nie lubisz, w tym momencie wyjdź z łóżka oświadczając ostro: dość tego, nie będziesz mnie bił. Nie rozumiał jak tłumaczyłaś - nie będzie seksu. Coś podskoczy, uderzy - dzwoń na policję (ale prawdopodobnie będzie tak zaskoczony, że nie podskoczy, może nawet zacznie myśleć).

Niczego mu nie tłumacz, skoro on nie słucha. Działaj.

Rób w domu to, na co masz siłę, dla siebie. Nie myj podłóg, nie szoruj wszystkiego codziennie. Baw się z dziećmi. To najlepsza terapia dla Ciebie. Oczywiście baw się z nimi tak, żeby jednak coś w domu zrobić. Najlepiej to wychodzi przy gotowaniu. Niech lepią z Tobą pierogi (mogą widelcem na początku), niech robią sałatki, niech mieszają kisiel. Wiem że mała jest jeszcze naprawdę malusia, ale znam dziecko, które w tym wieku rozkładało sztućce do szuflady a 3 miesiące później kroiło szczypiorek i zmywało z wielką radością (miednica na taboret i jazda). Dzieci zaraz wyrosną. Ciesz się że są jeszcze takie słodkie i tak bliskie.

Gdy ugotują coś z Tobą, powiedz mężowi - ten kisiel zrobiła dla ciebie córeczka. Tę sałatkę uszykowała dla ciebie córeczka.

Do stołu powinny nakrywać one, nie Ty. Wstawanie i odchodzenie od stołu, gdy Ty jeszcze nie zjadłaś jest chamstwem. Nie oczekuj jednak, że cokolwiek się zmieni. To jest jak taniec. Ty musisz zmienić krok, wtedy on się dostosuje.

Jeśli pierzesz, niech Ci córki pomagają wieszać. Jeśli chcą z Tobą myć podłogę, pozwól. Nie krytyku, nie wymagaj wytrwałości i doskonałości - jasne że Ty wszystko zrobisz lepiej - tylko baw się tym z nimi. Oderwiesz się w ten sposób od złych myśli. Wszystko będzie trwało dłużej, ale dzieciom to pomoże, włączy je do prac domowych teraz.

Malowałaś córeczce paznokcie - zauważyłaś już, że szkoda tych małych delikatnych pazurków pod lakier?

Komentarz męża był głupi i złośliwy. W ogóle jego niszczące komentarze robią na Tobie wrażenie; lepiej żebyś się nimi nie przejmowała, ale żebyś była do tego zdolna, potrzebujesz niekwestionowanych sukcesów. Dobrze, gdyby były udowodnione przez rynek i wypłatę. Zanim jednak pójdziesz do pracy, naucz dzieci samoobsługi i samodzielności. 

Czy jedzą same? Czy się same ubierają? Sprzątają? Te czynności mogą być dla dzieci bardzo atrakcyjne, zwłaszcza dziewczynki uwielbiają bawić się w dom, naśladować mamę. Im więcej je nauczysz, tym będzie Ci łatwiej. Tym łatwiej znajdziesz opiekunkę albo miejsce w żłobku, przedszkolu.

Kim jesteś z zawodu? Może nie musisz szukać pracy? Może łatwiej będzie założyć firmę? A może praca na 1/2 etatu na początek?

Dasz radę. Bądź pewna. A on albo się naprostuje albo da Ci spokój.

To jest jak taniec - wspólne życie. Gdy on Ci dokucza, powiedz wprost, właśnie przy ludziach: po co jesteś taki niemiły? Myślisz, że komuś przyjemnie tego słuchać? Chodzi o to, że jeśli niczego nie zmieniasz, on też niczego nie zmieni. Jak krok w tańcu.

Wiem, że czasem chce się zrobić raz-dwa. Ale wychowanie dzieci nie jest tym samym co obsługiwanie ich. Nie jest Twoją rola być służącą. Jesteś Matką. Masz wychowywać, UCZYĆ. Wychowujesz cały czas, szczególnie w chwilach intensywnych emocji. Gdy płaczesz, krzyczysz, denerwujesz się, w czasie awantur - wychowujesz, wdrukowują się wzorce. Złe, jak piszesz. Nieczuły, nieprzyjazny mąż.

Nie proś, żeby dziecko jadło!!! To jest sposób na wyprodukowanie niejadka!

Co znaczy nie chce? Nie ubieraj. Oświadcz - jeśli  nie będziesz gotowa, zostawię cię w domu. I zrób to. Spokojnie, bez awantur. Lepiej, by nie była sama, ale jak zostanie na 5 minut nic się nie powinno stać, ona popłacze i na przyszłość wyszykuje się sama.

Jak uderzy w płacz przy porządkach, zapytaj spokojnie: jaka krzywda cię spotkała? Że masz posprzątać po sobie? Chyba żartujesz.

Rzeczy nieposprzątane zgarnij i schowaj (lepiej jak ostrzeżesz - schowam i nie będziesz się tym dziś bawić). Chowanie na miesiąc to za długo. Jak nie zadziała na dzień to na dwa, jak nie zadziała, to faktycznie na miesiąc, ale na zasadzie zabierasz dyskretnie połowę i wymieniasz po miesiącu (oczywiście nie zabierasz ukochanego misia). Żeby mało miały do sprzątania, żeby same dały radę. Może potrzebują jakichś pojemników by im było wygodniej, łatwiej.

Chodzi o to, żebyś Ty nie miała bezsensownych zajęć jak ubieranie i karmienie dzieci, które mogą się ubrać i najeść same. To co musisz zrobić, zrobisz w krótkim czasie jak się dobrze zorganizujesz. Pomyśl o telepracy. Może siostra mogłaby posiedzieć z dziećmi gdy Ty będziesz pracować.

Ni chodzi też o to, żebyś dzieci zostawiła a sama zasiadła przy biurku. Bądź przy nich, tylko że to co jest do zrobienia nich robią one. Ty pracuj jednym palcem - wskaż. Ty masz zarządzać i ogarniać wszystko a nie zasuwać. Dla dzieci odkurzanie jest rozwijające, dla Ciebie nużące. Tak samo z wszystkim codziennymi czynnościami.

Naucz je robić szydełkiem, potem na drutach. Naucz je prowadzenia domu, szycia (dla lalek na początku).  Im więcej będą umiały, tym sensowniej zajmą się sobą, gdy Ty będziesz pracowała. Usamodzielnicie się i będziesz miała zupełnie inną pozycję w domu.

Twój "mąż" jak zobaczy, że możesz w każdej chwili odejść, zacznie się zachowywać lepiej. Jeśli poprawa Ci nie wystarczy, odejdziesz i doskonale dasz sobie radę.

no i tak trzymać ciśnij starego i pokaż, że Ty też masz coś do gadania w tym małżeństwie

Idź na terapię. Tam Ci pomogą zachowywać się tak, żeby on nie mógł tak Cię traktować. Nie możesz być w zaklętym kręgu raz lepiej raz gorzej nie wiadomo dlaczego.