Netkafejka 40+ ... czyli dla dziewczyn po czterdziestce - Netkobiety.pl

Spo ,,, jak ja cie długo nie widziałam
miło , ze jestes

Dzień dobry wszystkim
Witaj Sponi:)
Ann, gratuluję zdobycia nowej sprawności
Soniu - pracuję na zwykłych obrabiarkach do pracy ze stalą.

Spo  moze pogadamy wieczorem ???

a tak w ogóle to witaj my kobiety jestesmy silne, baaaaaaaaa nawet  bardzo silne !!!!!!

Tak Bacha wracam na stare pielesze

Witam P Dżdżownik,  ciekawa praca, nawet napisze wiecej bardzoooooo ciekawa 

Wiem, że są nawet dużo ciekawsze zajecia

ale raczej nie powinnam tutaj pisać jakie,sam dobrze wiesz o co mi chodzi prawda ??????

ps jestes cholernie bystry, gratuluję czytania wierszy, zdradzisz jakie wiersze czytasz ???

Sońka wiersze pisze ???

prosiłam o konkrety nie ogólniki
np tytuł,autor itp 

ps Sońka dlaczego ja nic nie wiem o Twoich wierszach???? 

Ja trafiłem na jeden wiersz Soni, tu, na tym forum, a chętnie poznałbym więcej
Jesli chodzi o moje konkrety, to...
lubię Staffa, Iwaszkiewicza, Leśmiana, Pawlikowską-Jasnorzewską. Poświatowską, znajdę dl siebie coś w Czyżewskim. Ostatnio zacząłem poznawać Aleksandrę Olędzką-Frybesową, wcześniej znałem tylko jej eseje a okazało się, że była też poetką.

Z poezji skandynawskiej nie mam ulubionych, konkretnych poetów. Raczej konkretne wiersze, bo też i możliwości poznawania mam mniejsze. Dla przykładu takie krótkie wiersze:

***
Może podróż nie jest konieczna.
Istnieje idea podróży.
Niebyłą podróż można zapamiętać,
podróż odbytą zapomnieć,
lecz zawsze ruszaj w nią gdy możesz!
Nic tak nie rozgrzewa
jak na jutrzejszy dzień bilet w kieszeni:
nawet znoszony płaszcz się zmienia
na gwoździu tego kto się zbiera: jest baśniową
niewidką - peleryną:
szczęście i brak odpowiedzialności,
ucieczka i za rogiem znikająca poła.
(Pentti Saaritsa)

Pentti Saarikoski - "Wolałbym, żeby to trwało"
1. To nie są wiersze o miłości, ale o współ-byciu.
Nie chciałbym, żeby to się skończyło.

2. Przyszliśmy różnymi drogami
na ten sam przystanek.

3. Twoje zęby są tak rzadkie, że kiedy się uśmiechasz,
zazdroszczę wiatrowi.

4. Byłem mały,
dziwiłem się temu i owemu.

5. Przyszedłem tutaj ze sprawą,
ale nie spodobała się ludziom.

6. Pracujesz w kuchni. Porządkujesz wszystko.
Słyszę. Kocham. Dotychczas wszystko jest jasne.

7. Świerk. Brzoza.
Świerki i brzozy. Ileż się między nimi mieści, kiedy jest
jesień i zima i wiosna i lato i jesień.

A to mnie nawet wcale nie dziwi Tak, jak nie zdziwiłbym się, gdyby się okazało, że wszyscy tu mamy większe lub mniejsze zapędy poetyckie i poukrywane coś w szufladach. Hm... Ba-Cha swoje wiersze na przykład może trzymać w szufladzie z bielizną... nie wiem... tak jakoś mi się skojarzyło
Ale, ale, Siedempiątko, byśmy mogli znaleźć Twój tomik w Empiku musiałabyś być przynajmniej dla nas mniej tajemnicza, byśmy mogli wiedzieć kogo szukać. A może lubisz rozmowy wierszami? Może też coś dopiszesz pod wierszem Soni?
http://www.netkobiety.pl/t73671.html

Z tą pracą to różnie bywa. I z artystami. Oglądałem niedawno fragment filmu, w którym jednym z bohaterów był Le Corbusier. Nie był w porządku wobec innych. Moja praca czy praca sprzątaczki nie hańbi. Nie hańbi też, wg mnie praca prostytutki - nikomu krzywdy nie robi. Miałbym jednak opory przed pracą rzeźnika. 

Sponi - a jakiego skrzypka jazzowego poznałaś? Bo to chyba nie chodziło o Vollenweidera?

Może komuś się spodoba taki muzyczny kawałek. Maybe someday. Maybe someday wydamy coś, Siedempiątko

No dobra Dżdżo, napisze tak, nie rozumiem tej poezji skandynawskiej a co za tym idzie nie podoba mi się

Wczytywałam się  kiedys dawno, dawno temu w  wiersze naszych polskich poetów

Moze powinnam wrocic do tego ???
Tajemnicza chetnie kupiłabym Twoj tomik, moze zapodasz jakąs czesć swojej tworczosci

A remont jeszcze trwa dzisiaj koniec albo mój albo remontu  

Beata pochwal się jak poszla rozmowa ??

No to narka idę zamienic notbuka   na tv,;) paa ,miłego  wieczoru

Wtulam się, gdzieś w kącie, dobrej nocy wszystkim.

doberek

        caffkę zapodaje
                                   

Dżdżo no co TY ????
                                        JA i poezja  ???
                                                                 

chiiiba,że prześmiewcze fraszki Sztaudyngiera    a i tak trzeba mieć nastrój by poczytać

pracowałam w księgarni ponad 3 lata ..... poezja słabiutko schodziła

miłego dnia WSZYSTKIM ...

Dzień dobry się z Wami

Witajcie

Alika> miło, że zakupisz ale najpierw muszę mieć by sprzedać . W tajemnicy utrzymuję na razie moje teksty (bo wierszami ich nie nazywam, to podobno bardziej proza pisana wierszem) oraz szczegóły tomiku aby nie zapeszyć. W każdym razie takie rzeczy trwają długie m-ce, a nawet do 2 lat niestety. Zdążycie zapomnieć o sprawie heh .

Dżdżo> bo poezja jest dla osób z nieprzeciętną wrażliwością, jak malowanie obrazu czy rzeźbienie. Ten pójdzie do galerii sztuki, kto ma dusze artystyczną.

Bulinko> powodzenia

Anna> właśnie to jest najpiękniejsze w poezji... ta przelotność. Dlatego też poeta napisze co mu w duszy gra ( melancholijnie lub romantycznie) i czytelnik zagląda w dane wiersze w zależności od nastroju.... spójność.

Wszystkich, wszyściutkich cieplutko pozdrawiam i życzę udanego wieczoru .

Zadowolona jestem dziś bardzo z zakupów.
Szukałam porządnej, fajnej krótkiej kurteczki jeansowej i w końcu mi się udało.
S.Oliver,taka, jaką chciałam... w dodatku prawie 50% taniej

hey witam  ....witam ...

              na caffe zapraszam
                                             

Basia - Sponi tak ciut ... ciut napiszcie dlaczego płaczecie ??

pozdrawiam WSZYSTKICH ... i miłej środy życzę ....

Skuszę się dziś chyba na loda na patyku. A co tam kalorie.
Moje ulubione...

Ja nie płaczę BaChasiu. To tylko życie. Nic ponadto. Ogólnie powiem, że zdawało mi się, że dobrze mi idzie iście do przodu. Coś jest ze mną nie tak skoro zwaliło mnie z nóg zaledwie kilka wersów przeczytanych tu na forum. Wychodzi na to, że mam siebie ponownie do przerobienia. Coś przeoczyłam, więc zaczynam od nowa.
Będzie dobrze....
Jestem na etapie rozkładania na części pierwsze siebie samej jako mamy. I nie podoba mi się to co widzę. Nie tak miało być...

Nie, nie o niego. Przepraszam, ale jeszcze nie uzupełniłam lektury Waszych wpisów w całości stąd moje milczenie w tym temacie.

Takiego oto... Piotr Przybył się zwie. Wyprawia cuda ze skrzypcami elektrycznymi a to akurat obok fortepianu mój lubiony instrument...

Mocno na odległość Wszystkich Was tulę. Bezdotykowo. Tak mi bezpieczniej...

Aha... Bez zakłopotania przystaję do grupy tych, którzy nie znają się na poezji.

I przybył na skrzydłach wiatr w roztargnieniu żwawo szepcąc chruśniakowi malinowemu:
- rozstąpcie się, czyż nie widzicie, że potrzebują przestrzeni dla siebie...

Piotrze zrozumiałam ten rodzaj poezji... Podoba mi się. Budzi moją wyobraźnię.
I widzę czerwieniejące się lica malin na skutek tego co widzą...

Witajcie

Spo> drugi raz się zaklinasz się, że nie znasz się na poezji, a potem się okazuje, że nie jest tak jak sądziłaś (pamiętasz "Erotyk" Przerwy-Tetmajera?).
Jakbyś zapomniała to tenże erotyk w wersji śpiewanej .

Jeszcze coś z Mickiewicza, Broniewskiego i Grochowiaka .

Kochani, poezja nie jest aż taka niezrozumiała jak się wydaje. Tylko jest wyjątkowa... aby ją zrozumieć trzeba znaleźć odpowiednią dla siebie formę, wyłuskać chwilę tylko dla siebie, zagłębić się w treść i rozumie się. I to jest najpiękniejsze, że nie jest taka oczywista jak proza. Jest nieco tajemnicza .

Przesyłam serdeczne pozdrowienia wszystkim bez żadnego wyjątku .

Dziękuję Kochanie. Znam ten utwór. Te słowa:

... ja nie chcę wiele, Ciebie i zieleń i żeby sercu było bezpiecznie...

zrobiły na mnie ogromne wrażenie po raz pierwszy. Bo dla mnie Zielone jest jak twierdza, w której mogę się skryć.

Gdyby wziąć pod uwagę mężczyznę to z pełną świadomością mogę rzec, że ja do tego się nie nadaję. Jestem zbyt nabałaganiona. Oschła i zimna. Pozbawiona emocji ukierunkowanych na tego typu budowanie więzi.

Przyznam szczerze, że po przeczytaniu wiersza, który wrzucił Piotr poczułam, że jestem tamtą kobietą. Byłam w stanie sobie to wszystko wyobrazić. Natychmiast jednak skarciłam samą siebie za nazbyt frywolne pozbawione kontroli emocje.
Potem jednak pomyślałam: Sponi, coś jednak czujesz. Masz w sobie ziarno uczuć. Może kiedyś zakiełkuje...

Autor tego wiersza musi mieć bogatą we wrażliwość duszę. Nie sprawdzałam kto to, ale posiedziałabym z nim na moim parapecie...

To dostałam. Czy to poezja? Pojęcia nie mam. Posłuchajcie...

Małgosiu> to Przerwa-Tetmajer... mój ulubiony poeta.... wiersz erotyk pt: "Lubię kiedy kobieta". Ujęłam słowo erotyk w cudzysłów co mogło Cię zmylić, przepraszam za te gafę.

Tajemnicza wielkie dzięki  super się słucha
Ależ u nas w kafejce romantycznie się zrobiło   

Sponi bardzo krytyczna jestes wobec siebie, każdy ma swoje uczucia Ty tez i nie widzę nic w tym złego

  jeny bo i ze mnie zrobicie wielbicielkę poezji  

wysłuchałam wszystkie  ale najbardziej podobało mi się wykonanie Żebrowskiego  z K. Groniec i K. Stankiewicz

ależ ten Michał ma głos   i one też      superaśne to było

   
Alika dała piosenkę ... to ja obrazek zapodam dla humoru ...

Hej cześć wszyściutkim

Dżdżo tak jakoś mi źle nie wiem czemu
Sponi dziękuję za otarcie łez

...bryy...

           na caffe zapraszam
                                                   

   Sponi ...
                   

milutkiego dnia.... WSZYSTKIM....

Wobec tego biorę troszeńkę skoro obdarowujesz.

Ja tylko na chwilę. Ta Wasza poezja jest taka odkrywcza. W ramach prowadzonych przeze mnie wykopalisk w sobie odkryłam to...
Jedyne co przychodzi mi o głowy to akceptowanie nieuniknionego. Ucieczka jest pozorna...

Zawsze lubiłam Beatę Tyszkiewicz. Ostatnio od osoby, która miała z nią styczność dowiedziałam się jaką Wariatką jest ta kobieta. w takim pozytywnym znaczeniu. W tym sensie, że godzi się z tym jaka jest. Godzi się z czasem. Uśmiałam się.

BaChasiu, masz rację z tą ucieczką. Kiedy umysł odpocznie zaczyna wyraźniej wszystko widzieć. Dobrze, że jesteś...

Cześć, cześć...
Tak mnie naszło na kanwie poetyckich rozważań:
Dla wszystkich romantycznie nastawionych... Mistrz Tuwim

Nie wiem jak do innych, ale do mnie dociera...

Pałacowy ogród

Był sobie król, który miał przepiękny pałac. Bardzo dbał o jego wystrój, był dobry i łaskawy dla swoich poddanych. Ludzie, którzy przychodzili do pałacu zachwycali się pięknymi mozaikami, kolorowymi dywanami, bogatą i wystawną zastawą. Wszędzie w pałacu panował nienaganny porządek. Król był sprawiedliwy, ale też niezwykle wymagający dla swoich poddanych. Każdy dokładnie znał zakres swoich obowiązków i wiedział, że za brak przestrzegania jasnych reguł może być w każdej chwili zwolniony z pracy w pałacu. Obowiązywały jasne, rozsądne rozkazy. Każdy z poddanych mógł przyjść do pałacu po uprzednim umówieniu się z królem - zawsze znajdował dla wszystkich czas, zawsze przyjmował poddanych w sali tronowej. Królowi wydawało się, że to będzie zaszczyt dla jego poddanych, że mogą przebywać w miejscu, gdzie stoi tron, widząc króla w pięknych szatach, z cudną wysadzaną diamentami koroną na głowie. Wielu ludzi przychodziło do pałacu, ale nikt nie zostawał w nim na dłużej...

Pewnego razu do pałacu przyszła kobieta z małą dziewczynką. Kobieta prosiła o pożyczkę na spłacenie długów, dopóki nie zbierze plonów ziemi, którą uprawiała. Król oczywiście zgodził się udzielić pożyczki kobiecie i wtedy stało się coś niespodziewanego, dziewczynka nagle podbiegła do króla, wdrapała się na jego kolana i całą sobą przylgnęła do niego w radosnym uścisku.

Dworzanie zamarli z przerażenia - nikomu nie wolno było podchodzić tak blisko króla! Nikt nie wiedział, jaka może ją za to spotkać kara, bo nikt do tej pory nie ośmielił się przekroczyć zakazu króla. Dziewczynka po prostu przytuliła króla, i wcisnęła mu w rękę garść wymiętych polnych kwiatów. Król siedział oniemiały, dworzanie bali się oddychać, a dziecko z niezwykłym uśmiechem na twarzy wróciło w podskokach do przerażonej matki.

Król oniemiał - do tej pory żył według zasady, że należy wymagać tego, co można otrzymać, że autorytet opiera się na rozsądku. To, co się stało w sali tronowej nie było rozsądne i nie było zgodne z jego rozkazami, a mimo to nie rozzłościło go. Rozkaz dotyczący odległości od władcy był przecież rozsądny, ale w tym momencie król zadał sobie pytanie, do czego był mu potrzebny? Nie mógł skupić się na swoich myślach, bo czuł coś, co było dla niego zupełnie nowe?poczuł zapach polnych kwiatów, poczuł zapach wiatru, który je kołysał, poczuł zapach wolności, którą przyniosła ze sobą dziewczynka, która nie zważała na rozkazy, po prostu spontanicznie okazała wdzięczność. Król poczuł ciepło, które przenikało go całego. Zamiast nakrzyczeć na dziecko zapytał czy jest coś, co mógłby dla niej zrobić? Radość na twarzy małej była niesamowita. Tak! Zawsze marzyła o tym by móc wejść do królewskiego ogrodu! Król chętnie spełnił prośbę dziewczynki, wziął ją za rękę i razem poszli do wielkiego ogrodu z tyłu pałacu.

Kiedy tam weszli na twarzy dziewczynki malowało się wielkie rozczarowanie pomieszane ze smutkiem, po policzku popłynęła łza...

- A kwiaty? Gdzie są róże, krokusy, malwy, te wszystkie piękne, cudowne kwiaty, które powinny być w ogrodzie kogoś, kto ma tak bogaty pałac? - pytało dziecko. W wielkim ogrodzie był równo przycięty żywopłot, nienagannie wypielęgnowana trawa i żadnych kwiatów! Kwiaty są niesymetryczne, nielogiczne, mało praktyczne by król mógł się nimi zajmować. - Po co Ci taki ogród skoro nie masz w nim pięknych, pachnących kwiatów tylko równą, ułożoną trawę? -

Król ciągle czuł zapach kwiatów przyniesionych przez dziewczynkę... Zaproponował, że jeśli chce może obsadzić cały ogród kwiatami. Dziecko nie posiadało się z radości, oczywiście wybłagało króla by towarzyszył jej przy zakładaniu ogrodu. Radości z sadzenia kwiatów nie było końca, brali w niej udział także ludzie pracujący w pałacu. W ogrodzie rozbrzmiewał cudowny śmiech dziewczynki, dworzanie z zadziwieniem patrzyli na króla, jak biega po ogrodzie, bawiąc się w berka i ciuciubabkę z małym dzieckiem. Razem zaplanowali ogród, razem kopali grządki, razem patrzyli jak kwiaty i krzewy róż rozkwitają cieszyli się każdą nową sadzonką. Ogród piękniał z każdym rokiem, król łagodniał, a dziewczynka dorastała.

Pewnej wiosny do pałacu nie przyszła dziewczynka - weszła młoda kobieta z naręczem pięknych herbacianych róż. To były róże na pożegnanie, kobieta postanowiła wybudować swój dom i zasadzić kwiaty we własnym ogrodzie. Wtedy król zobaczył, że nie ma już dziecka - jest piękna, dorosła kobieta, która odchodzi z jego ogrodu. Poczuł ból i zaczął bać się pustki, że bez niej ogród nie będzie taki sam, że on zostanie sam. I wtedy zobaczył, że ma wokół siebie ludzi, którzy są mu oddani, nie dlatego, że się go boją, ale dlatego że go kochają... Że stał się im bliski przez to że razem pracowali w ogrodzie, że razem planowali jak będzie wyglądał, że król przestał żyć według rozsądnych zasad, a zaczął żyć słuchając serca...

Kobieta miała swój własny ogród, ale król mógł posyłać jej kwiaty z ogrodu, który dzięki niej udało mu się wyhodować...

Trzeba pokonać zmęczenie, palące słońce, czasami bąble na rękach by wyhodować piękny ogród, który jest marzeniem tak wielu ludzi. Król przemierzył tę drogę, podjął wyzwanie, zrezygnował ze sztywnych zasad, kopał ziemię w pocie czoła, sadził kwiaty i zrealizował swoje najgłębsze pragnienie - dzięki ludziom nauczył się bycia pośród ludzi...

*******************************************

Spo> zawsze Ty nam coś wklejałaś, a tym razem ja mam bajkę dla Ciebie.
I nie wmawiaj sobie, że jesteś zimna, ze nie masz uczuć. To tylko maska obojętności zakładana dla poczucia bezpieczeństwa-prawda? A moze czapka niewidka, która powoduje, ze inni nie widzą Twoich uczuć. Zdejmij maskę i czapkę, weź kwiaty do ręki, powąchaj... czujesz ich zapach?

Kwiaty dla wszystkich .

A co Ci towarzyszko? Mów szybciutko... :*

Anna-jego "BOMBONIERKA"jest cudna

Tak Piotrze,każdy z nas coś przeżywa i cierpi-inaczej nie byłby człowiekiem.Przeszłość trzeba zostawić przeszłości,żyć teraz.Wychowanie ma duży wpływ na charakter ,ale nie do końca.To co nas spotyka tu i teraz ma odzwierciedlenie w naszych zachowaniach.A jak będziemy żyć dalej,zależy tylko od nas.Trzeba nauczyć się zamknąć niektóre sprawy,żeby dalej żyć.

Hejka,
Mamuska, tez mi cieknie dach i leje wciaz inie mozna papy polozyc....a potr,eba kilku dni aby przeschlo, zeby papa trzymala...wiec wiem co przezywasz.
Pracy mam jeszcze 6 tyg. Jest coraz trudniej, a powinno byc latwiej....

Bulinka, maz?.....jesli nie chcesz to nie pisz...tule Cie serdecznie

No to dooopa z tą papą faktycznie...musi być słonecznie i sucho
Bachaś...dawaj troche tego ciepełka do nas
Sonia, a czemu gorzej? Pogarsza się stan zdrowia osoby, którą się opiekujesz, czy przez tęsknotę?

Kochana... Chyba emocje przez Ciebie przemawiają. Nie jest łatwo zniszczyć takie rzeczy jak życie i wychowanie. Z drugiej strony, żeby coś zbudować trzeba coś zniszczyć. Mam jeszcze parę takich sloganów, ale zostawię sobie na potem. Trzymam za Ciebie kciuki i ciepło przytulam :*