Netkafejka 40+ ... czyli dla dziewczyn po czterdziestce - Netkobiety.pl

Hola, hola P. Baco chyba pan sie troszkę zagalopował z ta jazdą po starej szmacie

W Twojej roli to juz zupełnie się nie widzę:(
Nie ta bajka.
Szkoda mi klawiatury na pana

Żegnam

Sa faceci co sa pierdołam i takimi zostana .
ja trafiłam na faceta ktory widzi tylko i wyłacznie czubek własnego nosa .
a nawet posuwał sie do obelg bo nabrał na tyle smiałosci bo myslał ze bede z człowiekiem ktory ubliza  bo czuł sie juz na tyle pewnie .
a do pomocy i do rozmowy ani w zab , poprostu pierdoła do potegi

Kamoa witam cię jako nowa starą powróconą

Kochani,
Wybaczcie, że ja tak z doskoku, ale u nas wirus Rota, czyli tzw. gówniana sprawa. Młoda ma 39 stopni w porywach do 39 z minutami i z tego wszystkiego bidula stłukła ostatni sprawny termometr rtęciowy. Płacz był straszny, bo chuchałam na ten termometr i dmuchałam. Niby mam jeszcze dwa, ale coś z nimi nie halo niestety. Dopiero wyszedł lekarz. Poleciałam do bankomatu, poleciałam do sklepu, poleciałam do apteki, przygotowałam jedzenie, ryksum bryksum co godzina łyżka, obskoczyłam dwóch kurierów, agencję pośrednictwa pracy i właśnie padłam... a jeszcze placki ziemniaczane muszę usmażyć do gulaszu. Posiedzę z pół godzinki i do roboty. Przynajmniej się nie nudzę.

Powiadacie Dziewczyny ze p Baca ma,, mocno meskie paczenie''

Ok jak uwazacie, ja zdania nie zmieniam

Każdy jest inny i mi się to podoba
ps.
Są na forum inni co mają bardziej męskie spojrzenie

zmeczyłam się zamiast jesć lody nosiłam płytki,ale teraz zmykam na lody

aliko z calym szacunkiem, idiotyczna zamiana lody na płytki szaleństwo

jesoooo gorąco....a jeszcze kot sie na mnie uwalił

Cześć Wszystkim
U mnie burza jakby F16 startowało ,aż strach.Najpierw było 35 stopni a teraz wariacja .

Ja taka szalona z natury jestem

A tak powaznie nie lubię tak do konca wykorzystywać ludzi, a na lody i tak poszłam troszkę pozniej ale jednak

Elu -> Nie wystarczyło mi jednak zacięcia na placki dzisiaj. Będą jutro. Obiecuję i zapraszam

Taja nie wiem czy jeszcze tu zajrzysz, ale chciałabym byś wiedziała, że podzielam w pełni opinię BaChasi. Rozumiem, że Twoje stanowisko jak i emocje Tobą targające są pochodną uwarunkowań, które Tobie zaszczepiono w długim okresie. Mają na to wpływ doświadczenia z dzieciństwa zapewne. Bo tam zawsze była mama. Rodzice. Ich relacje między nimi, które przemykały do Twojej podświadomości niezauważone przez samą Ciebie. Czy jednak to gwarancja, że były słuszne?

Daj mi wiarę, że (to moja opinia na podstawie własnych tylko doświadczeń) więzy krwi nikogo nie usprawiedliwiają. Nie dają prawa do stawiania wymogów „kochania bezgranicznie”. Z tego co piszesz – moim zdaniem – wypływa zobowiązanie wdzięczności za to, że zostałaś wychowana na taką istotę, jaka w całej swej okazałości jest Tobą. Twoje lęki świadczą jednak o tym, że nie tylko dom rodzinny miał wpływ na postrzeganie świata. Stąd tu i teraz obawy, które w Tobie się uaktywniły. Nie sądzisz (niektórzy mówią wówczas o intuicji), że skoro Twoje JA o czymś Tobie szepce, to jest ostrzeżeniem?

Dla mnie nie jesteś wyrodną córką. Rodzice są jedynie swego rodzaju pomostem, przez który dzieci przejść muszą by dotrzeć do dorosłości. Masz swoją rodzinę. Męża i córkę. Teraz oni są dla Ciebie najważniejsi. Obawiam się, że jeśli wpuścisz do tego życia mamę, osobę wedle Twoich komentarzy najzwyczajniej samotną i nieszczęśliwą, to sprawisz, że ona napełni się szczęściem od was? Ona wam to poczucie stabilności emocjonalnej zabierze. Będzie wysysać i niestety nie zdoła wykorzystać w dobrym tego słowa znaczeniu, bo tak naprawdę nie potrafi tym się posługiwać.
Bo to tak jakby dać komuś kluczyki do auta i liczyć na to, że ten ktoś będzie potrafił poruszać się po drodze bezpiecznie. Że dojedzie z punktu „a” do punktu „b”. A problem polega na tym, że nie ma uprawnień do prowadzenia pojazdów. I nie ma znaczenia, że zaznajomił się ze wszystkimi znakami drogowymi bo często był pasażerem.

Byłego czasem z wiadomych przyczyn gdzieś podwoziłam. Ileż instrukcji obsługi usłyszałam. Ile uwag w moją stronę kierował. Problem polegał na tym, że zawsze wtedy wsiadaliśmy w mój samochód. Znałam go od mis olejowej po stan techniczny opon. On tego samochodu nie czuł. Kiedyś odważyłam się na dość (wówczas nietypowe dla mnie zachowanie): zatrzymałam samochód i kazałam mu wysiąść. Wtedy odpuścił….
Twoje życie jest Twoim pojazdem i Ty jesteś kierowcą. Niech każdy zajmie się swoim samochodem. A jeśli takowego nie posiada, nie znaczy to, że nie pokona trasy w inny sposób.

Nie zdarzyło się Tobie być w sklepie i przymierzać kieckę? A sprzedawca zachwalał jak dobrze w niej Tobie? A Ty nie byłaś przekonana do tego co widzisz? Z jednej strony zależało Tobie by dobrze wyglądać i  miałaś czyjąś pozytywną opinię o Twoim w sukience wyglądzie ( i zależało Tobie by dobrze na Tobie leżała i stanowiła okrasę do Twojej postaci) z drugiej nie do  końca byłaś przekonana?
Czy nie tak może być z całą sytuacją wokół Twojej mamy?

A brak zaufania mamy do wszystkich i wszystkiego dookoła nie jest Twoim problemem. Mama boi się dokonywać wyborów i tyle… Dodam też, że strach przed nimi jest skutkiem własnych zachowań. Bo skąd niby jej przypuszczenia i jasnowidztwo? My nie uczymy się na cudzych błędach. Na swoich…
Jeśli choć w ułamku sekundy poczujesz krytykę Twojej mamy z moich ust, wybacz. Pamiętaj, że ci którzy patrzą z boku o wiele więcej widzą. To tak jak z tym obrazem na wernisażu: dobrze jest oglądać obraz z pewnej odległości bo wówczas tylko dostrzega się jego całość…

Doczytałam co trapi Mistique. Pewnie tym co napiszę wszystkich zaskoczę, ale ja będąc na Twoim miejscu nie rezygnowałabym ze wspólnego wyjazdu. Rację miała któraś z dziewcząt w Twoim wątku twierdząc, że być może za wiele sobie wyobraziłaś i być może faktycznie próbujesz chcieć więcej aniżeli na te chwilę możesz dostać/mieć.

Ja rozumiem Twój ból i to, że czujesz się oszukana. Pomyślałaś jednak, że on może równie tak jak Ty zwyczajnie bać się zaangażowania? Że może w Twoim zachowaniu (Ty tego nawet nie zauważyłaś) on widział zachowania kobiet, z którymi kiedyś był? Że tak jak i Ty miałaś wobec niego podejrzenia on czuł to samo?

Tak łatwo oceniamy mężczyzn. Dlaczego zakładamy, że są pozbawieni emocji? Dlaczego z góry zakładamy, że są szowinistycznymi świniami? Nie wrzucam nigdy wszystkich do jednego wora, bo to byłoby nieuczciwe. Z ręką na skroni (bo tuż pod nią mieszkają moje myśli powstałe na skutek spostrzeżeń) mogę rzec, że mężczyźni tak jak i my kobiety potrzebują ciepła i poczucia bezpieczeństwa. Najnormalniej w świecie chcą tego samego co my.

Wychodzę z założenia, że próbujemy się dowartościowywać. Karmić nasze wewnętrzne ego kosztem innych. Bo przecież czegoś od mężczyzn chcemy. I wydaje nam się, że my dajemy im wystarczająco sygnałów by mieli prześwidczenie, że jesteśmy dla nich tu i teraz. Tylko skąd pewność, że nasze JA działa bez zakłócania naszego ego?

Wiem jedno: ja musiałam przesiać siebie samą przez kilka sit by dostrzec wiele swoich wad i nieprawidłowości w zachowaniu. I dopiero wtedy dotarło do mnie, że ideałem nie jestem. Musiałam zrobić to sama. Sama sobie. Trzymać sito w dłoniach i poruszać nim. A wpadłam na to bo w pewnym momencie coś mi mówiło, że coś jest nie tak. Ze mną być może. Dwa lata temu nawet przez myśl by mi nie przeszło, że mogę sobie coś zarzucić.

Ten proces zaczął się myślę wówczas, gdy znalazłam się w zamkniętym pomieszczeniu sama… I wtedy zauważyłam kogoś jeszcze. W drugim rogu pokoju. To byłam ...ja. Moja prawdziwa świadomość. Moje jestestwo, z którym nie chciałam wówczas się utożsamiać …

Co do obecności chłopców na forum jestem jak najbardziej za. I ich opinie o nas kobietach dla mnie są kopalnią wiedzy. I nie jest istotne, że na daną chwilę nie godzę się z nimi. Na jakiej bowiem podstawie mogę twierdzić, że to co o nas sądzą z ich punktu widzenia racją nie jest? Przecież nie jestem mężczyzną.
Baca Twoje opinie będą przeze mnie zawsze odczytywane i nie ukrywam analizowane.

W pracy mam wielu przeciwników. Nie muszę się zgadzać z ich punktem widzenia, ale wysłuchać chcę. Jest mi wówczas łatwiej podjąć decyzję. Nie mam bowiem prawa zakrywać innym ust tylko dlatego, że mają zgoła inne stanowisko w danej sprawie.
I nie zawsze mam rację.

Aha…Flower nie śmiej się, ale ja Ciebie też na pierwszy rzut skojarzyłam z seksem. Z perfumami nie, bo nie znam się na markach zapachów. Chłoń zapachy, których tutaj doświadczą Twoje wszystkie zmysły… Odbudujesz siebie. To właściwie miejsce. Mam na myśli całe forum, nie tylko kafejkę z cudnymi czterdziestkami.

Wszystkie pozdrawiam. Wszystkie…

Boli mnie głowa. Okrutnie, tak jak po wypadku. Wezmę proszek. Przecież mogę zmienić swoje zasady skoro Mi pomogą.

Jeszcze jedno: sukienka tej żony premiera mnie się podoba. Jest piękna w swojej prostocie. Może w ten sposób chciała współgrać ze "zwykłymi " ludźmi?

Ja mam taką.

Właśnie z nią kojarzy mi się sytuacja, w której się na maksa zbłaźniłam.

Spo> zajrzałam, bo się muszę Wami nacieszyć przed dłuższa przerwą . Poza tym jutro się będę pakować i mogę naprawdę nie mieć czasu.
Postaram się odp. na wszystkie aspekty, które nasunęły mi się podczas czytania. Jeśli przeoczę w pośpiechu... trudno... może temat kiedyś wróci.

Ja rozumiem brata, ze uciekł od mamy (nie miał dokąd i nawet się nie spakował, po prostu wyszedł i powiedział, ze nie wróci do niej). Rozumiem go bo sama kiedyś liczyłam na to, ze skoro on został z mamą jako ostatni to się ożeni i z żoną się mama zajmę. Tak... to się nazywa spychologia... chciałam na niego zepchnąć odpowiedzialność i teraz to do mnie wróciło. Ale ja nie o tym chciałam pisać: rozumiem, ze był w desperacji, ze miał psychicznie dość i generalnie nie o to mi chodzi. Mnie dotknęło, ze go już nic nie obchodzi poza kasą i majątkiem. Gdyby było tak jak zakładałam kiedyś, że on zostałby z mama i się nią zajął, to ja zrzekłabym się swojej części majątku na jego rzecz. Wiem przecież jaką trudną osoba jest mama i dlatego mimo, ze sama zostałabym z niczym (nigdy nic nie miałam i przyzwyczaiłam się) nie walczyłabym z nim ani z matką. Mało tego, mógłby na mnie liczyć jeśli chodzi o pomoc mamie, odwiedzałabym ich w weekendy aby go nieco odciążyć. Takie miałam założenie, takie plany na daleką przyszłość... .
Tymczasem brat wypiął się całkowicie i nawet  na mnie!!! I to jest moim zdaniem nieuczciwe, że nie mam żadnego wsparcia, nawet psychicznego i duchowego, zostałam sama z chciwym sępem za plecami. Wiesz o czym piszę? Stąd moja awersja do spłacania go choćby częściowo.

Spo kochana, podajesz jasne przykłady i mądre rzeczy piszesz (jak zawsze ) ale w tej chwili nic Ci nie odpowiem. Musze przemyśleć, muszę poczekać aż emocje opadną. Wędrówki górskie mi w tym pomogą- tak myślę .

Druga sprawa: napisałaś, ze skąd mama wysnuła, że ją oddam do domu starców? Nie wyssała tego z palca, można rzec, że sie do tego przyczyniłam. Kilka lat temu była rozmowa a propos programu w tv o domach opieki. Wtedy powiedziałam coś co mama odebrała jako atak na nią. Pewnie spowodowała to forma wypowiedzi bardziej niż treść. Ja dość emocjonalnie mówię, impulsywnie... . W skrócie pisząc użyłam słów mniej więcej takich, że ja będę chciała by córka mnie oddała bo nie chce by się poniżała i przewijała mnie, myła mi tyłek, dźwigała i  znosiła moje starcze chimery. Za bardzo ją kocham i szanuję by na to pozwolić, ze nie jestem egoistką, która będzie dla własnej wygody wywierać szantaże emocjonalne czy presje o opiekę i że kochająca matka powinna wiedzieć takie rzeczy i sama się wyprowadzić do domu starców.  Właśnie o te wytłuszczone słowa mamie chodzi najbardziej, bo mamie niby sugerowałam, ze nas nie kocha, że wyraźnie powiedziałam co ma zrobić i co z nią zrobię. Do tej pory wypomniała mi te słowa co najmniej kilkanaście razy . A ja mówiłam o sobie i swojej przyszłości, wyrażałam swoje zdanie- wolno mi przecież!!! Tylko nie wyszło mi w tonacji głosu i sposobie wypowiedzi... ot i cała przyczyna mamy obaw i lęków.

Coś Ci miałam jeszcze nakreślić ale zapomniałam, a trochę mnie muli do spania.
Dobranoc Tobie Spo i wszystkim paniom i panom .

dobry dzień WSZYSTKIM 

u mnie nadal parno - duszno i upalnie
burzy nie było ....buuuu
dla ochłody trochę wody 

Taja myślałam,że już jesteś na urlopie ....
jak pisałam,że te TBS po 5 latach są do wykupienia .... to są
fakt - płacą większe  czynsze ...
ale jest chyba różnica  w kredycie 70 tys a 200 tys  nie ???

ta Twoja mam to mnie zastanawia ...
oprócz złośliwości i upierdliwości ... to na co choruje ???
przeciEEE ona jest starsza ode mnie o parę lat
a z Twojego opisu - to zachowuje się jakby była w wieku  mocno babciowym  .... dobrze po 80-tce

potem po przyjeździe zapodaj proszę przepis na te  słodkości co wspomniałaś
a w szczególności na ten bez cukrowy baton orzechowy

Sponi no! ta Twoja sukieneczka bije na łeb sukienkę Cameron   ...   jest superaśna
taka dziewczęca

              kawencja na wtorek .... 

           pozdrawiam WSZYŚCIUTKICH ....

Dzień dobry

Uważajcie :

Mój stan na dzis:

witam , dosiadam do kawy
Taj..dla mnie proszę przepis na batoniki sezamkowe
wszystkim życzę miłego pakowania i jeszcze milszego odpoczywania

cześć Ela ,  Tajem.. się chwaliła ze zrobiła a my czekamy na przepis z jęzorami

Cześć Dziewczyny i Chłopaki.

Dosiadam do kawy...

Tajem -> Udanego wypoczynku! Ja będę udawała, że nie widzę przepisów na słodkości, bo inaczej mojego Dukana trafi jasny szlag

Każdego dnia mi się wydaje, że jest niedziela. Nie mogę się przyzwyczaić do bezrobocia. Najważniejsze, że wirus opanowany. Będziemy żyć.

Dobrego dnia

znowu dzis duszno i upal , pewnie po poludniu popada tak jak wczoraj

po poludnie i dzionek zbliza sie ku koncowi

słonko wyszło , moze troszke pogoda sie zmieni bo jest duszno .

Tajemnicza pieknego i udanego urlopu .....

Dziękuję Basiu. Szybka kawka, zrobię parę bułek i się zbieramy.
Do potem wszystkim

witajcie kochani ....
dołanczam sie do Basoiowej kawusi ,,,
a pozostałym Netkom smacznej kawy i sniadanka .

miłej srody ...

Bulinko miłej pracy .....
u nas jest pochmurno  a na dworze jeszcze dzis nie byłam .
najpierw kawusie wypije i wtedy

Dzień dobry...
Wiem, że to co poniżej jest na pierwszy rzut oczu niebywale trudne do zaakceptowania. Swego czasu natknęłam się na ten tekst. Rozumiałam odrobinę, ale wciąż to nie było takie pełne.
To takie uczucie, kiedy idziesz na egzamin i myślisz sobie: poradzę sobie, w końcu "coś tam wiem"....

Był to zwyczajny człowiek, taki jak ty lub ja, wyróżniał się jednak sposobem myślenia. Sądził, że miłość nie istnieje. Nieraz próbował ją odnaleźć.
Przyglądał się ludziom wokół siebie. Stracił mnóstwo czasu, sporą część życia poszukując miłości, po to tylko, by stwierdzić, że nie istnieje.
Gdziekolwiek był, rozpowiadał na prawo i lewo, że miłość jest wyłącznie wymysłem poetów, wynalazkiem religii, która posługuje się nią do manipulowania słabymi umysłami, do zdobywania nad nimi kontroli i wymuszania wiary.

Mawiał, że wiara nie jest niczym rzeczywistym i dlatego żaden człowiek jej nie odnajdzie, nawet jeśli usilnie jej poszukuje. Człowiek ten był bardzo inteligentny i przekonujący.
Przeczytał mnóstwo książek, zgłębiał wiedzę w najlepszych uniwersytetach i stał się szanowanym naukowcem. Potrafił przemawiać w każdym miejscu przed dowolną publicznością, zawsze z miażdżącą logiką.

Propagował pogląd, że miłość jest jak narkotyk, wprawia w krótkotrwały uzależniający błogostan. Można się bowiem chorobliwie uzależnić od miłości.
A co się stanie, jeśli zakochany nie dostanie swojej codziennej dawki miłości, tak jak narkoman potrzebujący swojej codziennej działki?
Udowadniał, że większość relacji między kochankami przypomina związek narkomana z dealerem. Ten, kto pożąda bardziej, przypomina nałogowca, a ten, komu mniej zależy, postępuje jak dealer. Kochanek, który ma mniejszą potrzebę miłości, kontroluje cały związek.

Mechanizm zjawiska jest bardzo jasny i łatwy do prześledzenia, ponieważ w związku niemal zawsze jest ten, kto kocha bardziej, i ten, kto pozwala się kochać i tylko wykorzystuje tego drugiego, kto daje jej lub jemu całe serce.

Pojąwszy, w jaki sposób ci dwoje sobą manipulują, na czym polegają wszystkie ich akcje i reakcje, zauważymy, że są niczym narkoman i dealer.
Uzależniony, czyli ten, kto jest w potrzebie, żyje w ciągłym strachu, że mógłby nie dostać następnej dawki miłości czy narkotyku.

Myśli: „Co zrobię, gdy mnie zostawi?"
Z kolei lęk wywołuje zaborczość. „To moje!"

Uzależniony staje się bardzo zazdrosny i wymagający ze strachu, że nie dostanie następnej dawki. Dealer kontroluje i manipuluje tym, kto potrzebuje narkotyku, podając mu większe czy mniejsze dawki lub w ogóle odcinając mu dostawę. Ten, kto jest w większej potrzebie, poddaje się całkowicie, podporządkowuje, gotów jest zrobić wszystko, byle uniknąć odrzucenia.

Tymczasem nasz bohater nie ustawał w objaśnianiu wszystkim dookoła, dlaczego miłość nie istnieje:
...To, co ludzie nazywają miłością, jest tylko związkiem opartym na strachu i kontroli, wykorzystywaniu przewagi.
A gdzie szacunek?
Gdzie wreszcie miłość, o której tyle mówią? Nie ma miłości.

Młodzi ludzie przed obliczem Boga, rodziny i przyjaciół składają sobie nawzajem mnóstwo obietnic:
pozostać ze sobą na zawsze, kochać się i szanować, być razem na dobre i na złe. Obiecują miłość i poważanie i jeszcze wiele innych rzeczy.
Najbardziej zdumiewające jest to, że naprawdę wierzą w te obietnice. Ale zaraz po ślubie, tydzień później, miesiąc czy kilka miesięcy, okazuje się, że nie dotrzymują żadnej z nich.

To, co widzimy w małżeństwie, to walka o władzę, o to, kto kim będzie rządził. Kto będzie dealerem, a kto uzależnionym.
Kilka miesięcy później widać, że szacunek, jaki sobie przysięgali, ulotnił się.

Widzimy urazy, emocjonalne toksyny, zauważymy, jak ranią się nawzajem, stopniowo, dzień po dniu, jak to narasta coraz bardziej, aż w końcu nawet nie wiedzą, kiedy miłość się kończy.

Pozostają ze sobą, ponieważ boją się samotności, opinii innych ludzi, a także wyroków swoich własnych wewnętrznych sędziów.
Ale czyż to jest miłość?

Mężczyzna zwykł dowodzić, że widywał wiele starych małżeństw o trzydziesto-, czterdzieste-, pięćdziesięcio¬letnim stażu, które szczyciły się tym, że przeżyły razem te wszystkie lata. Ale kiedy mówią o swoim związku, wcześniej czy później padają słowa:

„Wytrwaliśmy w małżeństwie"

To oznacza, że jedno z nich podporządkowało się drugiemu. W pewnym momencie na przykład ona się poddała i postanowiła przetrzymać cierpienie. Ten, kto miał silniejszą wolę i mniejszą potrzebę bycia z tym drugim, wygrał wojnę.

Ale gdzież jest ten płomień, który nazywają miłością? Traktują się przecież nawzajem jak swoją własność: „Ona jest moja", „On jest mój".
Człowiek ciągnął dalej. Rozprawiał o wszystkich powodach, dla których wierzył, że miłość nie istnieje, i gorąco przekonywał:

„Ja już przeszedłem przez to wszystko. Nikomu więcej nie pozwolę manipulować moim umysłem i w imię miłości rządzić moim życiem"

Jego argumenty były całkiem logiczne, toteż przekonał wielu ludzi, że miłość nie istnieje...

Pewnego dnia spacerował po parku i tam, na ławeczce, zobaczył piękną kobietę, która płakała. Jej płacz wzbudził w nim ciekawość. Usiadł obok i spytał, czy mógłby jej w czymś pomóc.
Zainteresował się, dlaczego płacze. Jakież było jego zdumienie, kiedy odpowiedziała, że płacze, bo miłość nie istnieje.

„To zdumiewające! - zawołał. - Kobieta, która wierzy, że miłość nie istnieje?!"
Oczywiście zapragnął dowiedzieć się czegoś więcej.
„Dlaczego mówisz, że miłość nie istnieje?" - spytał.

„To długa historia - odparła. - Wyszłam za mąż bardzo młodo i byłam pełna miłości, wszystkich tych złudzeń, nadziei, że będę dzielić życie z moim mężczyzną.
Przysięgliśmy sobie lojalność, szacunek i poważanie i stworzyliśmy rodzinę. Ale wkrótce wszystko się zmieniło. Byłam oddaną żoną, troszczącą się o dom i dzieci. Mój mąż robił karierę, a sukces i opinia innych ludzi stały się dla niego ważniejsze od rodziny. Stracił szacunek do mnie, a ja do niego.
Raniliśmy się nawzajem i pewnym momencie zrozumiałam, że go nie kocham, a on nie kocha mnie.
Ale dzieci potrzebowały ojca i to było moje usprawiedliwienie i powód, żeby zostać i zrobić wszystko dla utrzymania rodziny. Teraz dzieci dorosły i odeszły.
Nie mam już wymówki, żeby z nim zostać.
Nie ma między nami szacunku, nie ma czułości, nawet uprzejmości. Na domiar złego wiem, że nawet jeśli znajdę kogoś innego, historia się powtórzy, ponieważ miłość nie istnieje. Nie ma więc sensu szukać czegoś, co nie istnieje. Dlatego płaczę".

Świetnie rozumiejąc rozterki swej rozmówczyni, objął ją i powiedział:
„Masz rację. Miłość nie istnieje. Szukamy miłości, otwieramy serca, pozwalamy dominować drugiej osobie tylko po to, by znaleźć egoizm. To boli, nawet jeśli sądzimy, że nie damy się zranić. Nieważne, jak wiele mamy za sobą związków.
To samo powtarza się za każdym razem. Po cóż więc szukać miłości?"

Byli do siebie tak podobni, że zaprzyjaźnili się. To był wspaniały związek. Szanowali się i nigdy nawet nie próbowali się poniżać.
Uszczęśliwiało ich wszystko, co robili razem.

Nie było w nich zawiści i zazdrości, nie było przymusu ani zaborczości. Ich związek stawał się coraz pełniejszy.
Uwielbiali być ze sobą, ponieważ każde spotkanie oznaczało świetną zabawę, a kiedy się rozstawali - tęsknili do siebie.

Pewnego dnia mężczyznę, gdy był poza domem, naszła przedziwna myśl:
„A może - rozmyślał - to, co czuję do niej, to miłość? Jest to tak inne od tego, co czułem kiedykolwiek przedtem!
To nie jest to, o czym mówią poeci, ani to, co głosi religia, ponieważ nie jestem za nią odpowiedzialny.
Niczego od niej nie biorę, nie potrzebuję opieki z jej strony, nie muszę winić jej za moje niepowodzenia ani przerzucać na nią swoich nieszczęść. Po prostu dobrze nam razem, lubimy się nawzajem. Szanuję jej sposób myślenia i odczuwania.
Ani trochę mi nie ciąży, nie muszę się o nią martwić.
Nie czuję zazdrości, kiedy jest z innymi ludźmi, nie czuję zawiści, kiedy odnosi jakiś sukces. Może miłość jednak istnieje, tylko nie jest taka, jak nam się wydawało?"

Ledwie się doczekał powrotu do domu, by z nią porozmawiać i zwierzyć się ze swych szalonych myśli.
Gdy tylko zaczął mówić, rzekła:
„Wiem, co chcesz powiedzieć. Już dawno temu też naszły mnie takie myśli, ale nie chciałam się nimi z tobą dzielić, bo wiem, że nie wierzysz w miłość. Miłość chyba istnieje, tylko jest czym innym, niż sądziliśmy".

Postanowili zostać kochankami i zamieszkać razem, i ku ich zdumieniu nic się nie zmieniło. Nadal się szanowali, pomagali sobie nawzajem i byli coraz bardziej zakochani. Każde głupstwo sprawiało, że czuli się szczęśliwi. Serce mężczyzny wypełniło tyle miłości, że pewnej nocy zdarzył się wielki cud.
Patrzył na gwiazdy i odnalazł najpiękniejszą.

Jego miłość była tak wielka, że gwiazda spłynęła z nieba wprost w jego otwarte dłonie.
Potem stał się drugi cud: jego dusza połączyła się z gwiazdą. Był niewymownie szczęśliwy i ledwie mógł się doczekać, kiedy pobiegnie do kobiety i złoży gwiazdę w jej dłoniach, aby dowieść swojej miłości.
Wręczył jej gwiazdę, lecz kobieta zawahała się. Choć był to ledwie moment zwątpienia, gwiazda ześliznęła się między palcami, upadła i potłukła się na milion drobnych kawałeczków.

Teraz stary człowiek znów przemierza świat, przysięgając, że miłość nie istnieje.
I jest stara piękna kobieta, która czeka w domu na mężczyznę, roniąc łzy za rajem, który miała w dłoniach i który straciła przez jeden krótki moment zwątpienia.
Tak się kończy historia o człowieku, który nie wierzył w miłość.

Lecz kto popełnił błąd?
Co poszło nie tak?

Błąd leżał po stronie mężczyzny, ponieważ myślał, że może dać kobiecie swoje szczęście.
I mylił się, składając je w jej rękach.

Szczęście bowiem nigdy nie przychodzi z zewnątrz.
Był szczęśliwy miłością, która pochodziła od niego. I ona była szczęśliwa z powodu miłości, która z niej emanowała.
Jednak kiedy powierzył jej swoje szczęście, potłukła gwiazdę, bo nie mogła za nią odpowiadać.

To nieważne, jak bardzo go kochała, nie mogła go uszczęśliwić, ponieważ nie wiedziała, co jest w jego głowie. Nie mogła poznać jego oczekiwań, ponieważ nie mogła poznać jego snów.

Jeśli swoje szczęście złożysz w dłoniach drugiej osoby, ona wcześniej czy później je potłucze.
Jeśli dasz jej swoje szczęście, może je odrzucić.

Natomiast kiedy szczęście pochodzi z twego wnętrza i jest rezultatem twojej miłości, ty sam jesteś za nie odpowiedzialny

Nigdy nie zdołamy przerzucić na kogoś odpowiedzialności za własne szczęście, tymczasem pierwsze, co robimy podczas ślubu w kościele, to wymiana obrączek.

Kładziemy gwiazdę na cudzej dłoni, spodziewając się, że partner nas uszczęśliwi.
Nie ma znaczenia, jak bardzo kogoś kochasz i tak nigdy nie będziesz taki, jakim chciałby cię widzieć twój partner.

To błąd, który większość z nas popełnia na początku każdego związku.
Budujemy poczucie szczęścia w oparciu o partnera, a szczęście nie na tym polega.
Składamy obietnice, których nie możemy dotrzymać i z góry skazujemy się na niepowodzenie

Miłość istnieje. Wiem to...
Wystarczy wyostrzyć zmysły...
Wyczyścić nasze myśli...

to może tak wygląda, ale nie jestem nawiedzona...

Sponi, piękne, mądre słowa....

witam się miłośnie co dzień zjadam połowę arbuza , wyczytałam że ma b.dużo tablicy mendelejewa , no i jest afrodyzjakiem ! !! teraz to mi się chce codzień a niemam z kim  
Spo..  pięknie , coś- coniecoś pasuje do mnie
     – Ona, wielka energia miłości, wysłana na ziemię przez Boga dla swoich dzieci, pewnego dnia przychodzi
do każdego. Bywa, że i nie jeden raz stara się ogrzać sobą człowieka i zostać z nim na zawsze. Jednak większość
ludzi nie pozwala zostać energii miłości ze sobą, ok.60% rozchodzi się .

Myst.. dobre , takiego powera mieć  co do sukienki to mam tą pierwszą bardziej pstrokatą ,bardzo owiewna a  pod spodem goła
bulinko  nasz jak w serialu    "pełna Chata"

Sponi....śliczna sukienka. Podobają mi sie takie...ale na kimś. Ja w takich źle się prezentuję Lepiej wyglądam w takich, jak te, które zapodałam. Jak znajdę stare zdjęcia, to może wkleję. Miałam coś w tym stylu na weselu kuzyna...

A to też mnie bawi:

No to gratulejszyn!!!

Zastanawiałam się kiedyś nad tą dietą (znajoma sporo na niej zrzuciła), ale jest jeden problem.....Ja nie jadam nabiału typu twaróg, jogurt itp..... 

Anno GRATULACJE

Weź przestań

Nakładamy kiecki i w szale możemy se potańcować w chałupie

Całkiem dobry pomysł z wyrzuceniem z siebie emocji

Wszyscy mamy to w sobie. Tylko jest pokryte kurzem...
     

To kiedy polejesz Jestem pełna uznania

Flower
Przeżyjesz... nic Tobie nie będzie. Zaufaj sobie, proszę.