Netkafejka 40+ ... czyli dla dziewczyn po czterdziestce - Netkobiety.pl

witam

odszedł na zawsze już za tamten most    mój najwierniejszy  
ach życie .......

To ja z tych co lubią narzekać Anno hi...hi...,ale wiesz co....powalcze trochę.

Piesia współczuję.

Witam
Z herbatą czystkową się dosiadam.

Basia> trudno doradzać ile się daje bo to zależy na ile kogo stać i w jakim rejonie PL mieszka. W W-wie więcej dadzą niż na biednych Kaszubach. My tez odkładamy bo męża chrześniaczka ma ślub za 2 lata. Mój brat 3 lata temu na wesele dostał od chrzestnego 2 tys, a szwagierka od swoich chrzestnych 1500 zł (wiocha mała pod Radomiem) tak więc wiesz...  hojna mamusia chrzestna byś była . A skąd wiesz ile w tej skarbonie już masz uzbierane?
Powiem tak: czym więcej dasz na 18-tke, tym więcej się będzie spodziewać na ślub . Możesz dokładać teraz złotówki lub 0,50 ale przemieszać za każdym razem aby się 2 zł przeplotło z tymi drobniejszymi .... nie podpadnie tak bardzo . Lub powyjmować jakoś połowę tych 2 zł i zamienić na złotówki i groszówki.

Bacha> głodnemu chleb na myśli z tymi kawałami?

Kamoa i Anna> współczucia wyrażam.

Witam!
Śniadanko z moim ulubionym widokiem podane.

Jeszcze to:

Dzień dobry Poranne Skowronki Te świergoczące z zapałem i te ledwo wydobywające z siebie głos... Wpadłam na chwilkę. Wkrótce weekend, więc zawalczę z cząstkami czasu i przybiegnę do Was jak na skrzydłach 

Teraz potrzebna mi pilnie Bulinka.... kochanie, jeśli jeszcze chciałabyś by 1 % podatku przeznaczyć na te fundację, o której kiedyś mówiłaś, podaj KRS i pozostałe ważne dane. Mam trochę służbowej kasy do oddania w ramach haraczu skarbówce. Podzielę ją... Czekam z niecierpliwością...

Tymczasem...

Wyśmienite brzmienie instrumentów... moje klimaty. Tekst również ciekawy

Wszedłam
Nr subkonta (22411) to ten identyfikator? Zakładam, że tak...
Niewiele, ale zawsze coś

Tak Sponi to ten numer.

Basia 600zł,to jest też duża kwota.Jak wrzucisz po złotówce,to będzie fajna świnka,a resztę przeznacz na spa dla siebie hi...hi...

hej hej
miłego wieczorku ...
SPO..... wrociła 

Przyszłam powiedzieć dobranoc.

Taja odbierz pocztę.

hej ....
smacznej porannej kawusi .....
ja tez zagladam z doskoku , bo wiecie wiosna i nosi mnie na podworko a tam zawsze jest cos do zrobienia .
mam do wsiania jeszcze buraczki ale chyba poczekam bo codziennie jest mrozik

Kawa
Ja też wpadam i wypadam hehe...
Dobrego...słonecznego dnia
Jadę po lekcjach po Marka, a potem zacznę wkręcać przelotki do drutu w ogrodzeniu
Dostałam za tani grosz sporo różnych roślin ozdobnych.heh nie mam za specjalnie gdzie już sadzić
Mykam do potem

Witajcie

ale ten czas leci i mamy już długi weekend
życzę miłego wypoczynku,pozdrawiam

witam Dziewuszki Wszyściutkie

Sponi   to stawiam caffe .... 
                                                         

                                       po mleko musisz wyskoczyć .... tam na wprost Twojego biura  hiiiiiiii     nie ma lekko

pozdrawiam Mychy

Ja jestem nie daleko Wrocławia -rzut beretem,tylko 60 km,

Cześć Lasie,

Dziwicie się, że wszystkie tylko wpadają i uciekają, a ja się zapytuję ile można o kawie i herbacie  siedzieć?!
Na zachętę, że piątek, piąteczek i piątunio oraz długi weekend powiem tak:

No mówcie szybko co tam u Was w wielkim świecie słychać Dziewczynki?

Ja wczoraj siedziałam przez cały boży dzień na szkoleniu, a potem z minuty na minutę czułam jak mnie rozkłada przeziębienie. Dzisiaj od rana nastrój miałam minorowy jakiś, ale się w pracy rozkręciłam i jest lepiej. Im bliżej 17.00 tym jeszcze lepiej

Sponi -> Moje dziecię jest właśnie z tych co uczęszczają do szkoły towarzysko i jak mniemam na egzaminie gimnazjalnym dokładnie sprawdzi się Twój scenariusz.

To ja mam lepszy beret, bo leci spokojnie na 340 km

Absolutnie się zgadzam.

Kamoa -> Bardzo mi przykro ze względu na psiaka. U nas po szczurze płacz był nie z tej ziemi, a był z nami tylko dwa lata.

Wszystkie Was ciepło ściskam, pozdrawiam i życzę Wam cudownego wypoczynku w weekend i pięknej pogody. Oczywiście będę zaglądała - a jakże...

Witajcie
Z doskoku zaglądam, nawet bez napoju. Dobrze, że Anna zapodała jakiś drink bo nie mam czasu w spokoju herbaty wypić.

Dziś wywiesiłyśmy kartkę na drzwiach biura, że biuro w poniedziałek nieczynne. A koleżanka mówi żeby dopisać: Niech wszyscy świeci pomogą bo księgowe już nie mogą ... ale ostatecznie napis nie zagościł... a szkoda.

Wszystkie, wszyściutkie pozdrawiam gorąco i udanego weekendu życzę.

Widzisz... a starsze panie się przestraszyły. Bo to nie wypada, bo szef się zezłości, bo pomyślą, ze tu głupie pracują itp. Fakt... są niektórzy klienci bez poczucia humoru ale co nas to obchodzi . Mnie się pomysł podobał .

Tajem mi się też b. podoba 
bulinko  musi być zaje..sty fryzjer 
Anna nareszcie ktoś pomyślał o czymś konkretnym ,  biorę ten i tamten
Elu ależ musiała nakupić że się nie dało jechać będzie wyżerka
ja dopiero  obiad kończę gotować , nawet nie zauważyłam kiedy południe minęło , za to teraz haj lajf   dziś miałam sen o ogniu , wielkim ogniu  i według sennika oznacza że będę bardzo szczęsliwa , będę trwonić i jeszcze będzie wielka miłość , kurczę  już nie mogę się doczekać Anno lej na tę okazję !

łoł  !  może na praktykę poszedł , też bedzie fryzjerem

witajcie sobotniowo ... smacznego sniadanka i porannej kawusi ...
ja mało jezdze do miasta wiec sa to zakupy na cały miesiac
bo u nas we wsi kupuje tylko chlebek  .
a to trz kupic cos do chleba ale tez cos na obiad i tych drobnych rzeczy sie tyle nazbiera ze tobołkow sporo

wiesz pewne zakupy  robie na cały miesiac ,
mieso na obiad  potem mroze .
i tak samo kielbase na chleb  tez mroze .
bo nie wyobrazam sobie codziennie jezdzic rowerem na zakupy do miasta  .
masło tez kupuje na miesiac maka cukier  .
bo w naszym sklepiku jest drogo .
wiec tylko chlebek  biore ktory tez mam zamowiony bo inaczej nie ma .
zycie nauczyło mnie tak sobie wszystko organizowac

dobra...mamy cały ekspres, każdy robi sobie to, na co ma ochotę

Oooo Elu...dziękuję
Swoją drogą, to szczerze Cię podziwiam za organizację, choć pewnie każda z nas gdyby musiała, to potrafiłaby się zorganizować z zakupami...hmm...ja chyba nie

Dosiadam do kawki ..tej najbardziej ciemnej
Dobrego na dziś.Do grillo też dosiądę...ale chyba zaangażuję Monikę do grillowania...mam 36 tuj do posadzenia i koniecznie muszę zamontować część ogrodzenia z siatki przy nich...do później kochane

Zacznij ćwiczyć jogę (nago oczywiście) . Wyskoczą mu oczy z orbit

Wariatki z Was przeogromne Ale dobrze się składa, bo mi to pasuje

Ja też robię porządki: na dysku GG. Po północy wszystko zniknie tzn załączniki. Znalazłam takie oto opowiadanie... Wzrusza myślenie....

Magdalena Jakubowska
Bajka dla dziecka, które przeżyło rozwód rodziców
Pestka
Było sobie jabłko. Piękne, ogromne i soczyste z wypolerowaną, czerwoną skórką, która kusząco pachniała latem i słońcem. Jabłko stało w kuchni,
na oknie, wraz z innymi mniejszymi lub większymi jabłkami i wygrzewało się w promieniach wschodzącego słońca. Było bardzo szczęśliwe. Każdego dnia przyglądało się przez szyby spacerującym po sadzie szpakom i fruwającym, kolorowym motylom, a gdy nadchodził wieczór, obserwowało, jak w kuchni gospodyni piekła pachnące drożdżowe ciasta i korzenne pierniczki.

Łapczywie wychwytywało cudowne zapachy kuchni, rozkoszowało się cynamonem, majerankiem, bazylią czy wanilią, kochało pieprz, od którego każdy domownik zabawnie kichał i czosnek, który leczył przeziębienia.

Jabłko składało się z dwóch kochających się połówek: taty – jabłka i mamy – jabłka, które swoim ciepłem i miąższem otaczały troskliwie mieszkającą w ich wnętrzu Pestkę. Była ona maleńka i czarna, nigdy nie widziała świata. Nie wiedziała, czym jest słońce, nie słyszała nigdy śpiewu ptaków i nie miała okazji zatopić się w cudownych zapachach ciast, zup i pieczeni, które wypełniały kuchnię. Żyła w środku swoich rodziców, gdzie czuła się bezpieczna i szczęśliwa. Przywykła do ciemności, jaka panowała wewnątrz
jabłka. To był jej świat.

Któregoś brzydkiego, deszczowego dnia, stała się rzecz straszna. Gospodyni zapomniała zamknąć okno i wraz z wietrzyskiem, które groźnie szarpało drzewa w sadzie, przez okno wpadły na parapet trzy wielkie i tłuste robaki. Jabłka zadrżały przeraźliwie, wiedziały, że oto nadszedł ich koniec.

— Patrzcie, siostry! Ale nam się trafiło, cały parapet jabłek! — krzyknął z radością pierwszy robak i oblizał się ze smakiem, patrząc
na przerażone owoce.

— No, proszę! Ale będzie wyżerka. Spójrzcie tylko, jakie one soczyste i słodkie. Coś mi się zdaje, że zabawimy tu dłużej! — syknął drugi robak.
A trzeci – największy i najbardziej tłusty – uśmiechając się złowieszczo, spacerował pomiędzy owocami i oglądał je z każdej strony. Jabłka zacisnęły ze strachu oczy i trzęsąc się, w myślach odmawiały krótkie modlitwy do swoich aniołów stróżów, aby nie zostały pożarte przez potworne robaki.

— TO! — krzyknął trzeci robak, zatrzymując się przy jabłku, w którym mieszkała mała Pestka – jak na komendę jego siostry podpełzły szybciutko
i łapczywie zaczęły gryźć tatę Pestki, który zacisnął z bólu oczy
i zagryzł wargi.

Nie mógł nic zrobić, robaki były większe i silniejsze, miały ostre jak brzytwa zęby, które rozdzierały skórkę i wysysały soczyste wnętrze. A mama – jabłko płakała gorzko i niewypowiedziany ból rozdzierał jej jabłkowe serduszko.

— A to co za paskudztwo! – kuchnia aż zatrzęsła się od gniewnego okrzyku

Gospodyni, która złapała trzy robaki i ze złością wyrzuciła je przez okno, zamykając szczelnie okiennice.

— A to ci dopiero darmozjady! Będą mi tu owoce wyjadać! Jeszcze czego!

— wzięła jabłko do ręki i położyła na kuchennej szafce, mówiąc ze smutkiem

— Takieś było piękne, a teraz to się zepsujesz i nic z ciebie nie będzie.

I rzeczywiście, z dnia na dzień, nadgryziona przez robaki połówka
jabłka stawała się coraz brzydsza. Skórka zbrązowiała, a wnętrze robiło się miększe i miększe. Tato jabłko przestał rozmawiać z mamą jabłkiem,
która była nadal błyszcząca i soczysta. A mała Pestka zaczynała zauważać, że tu w środku wcale nie jest już bezpiecznie. Z jednej strony otaczała ją przytulna mama, z drugiej jakiś taki obcy i już nie jabłkowy tata. Pestka bała się tego wszystkiego i zaczynała zastanawiać się, czy to aby nie
przez nią rodzice zaczynają się rozdzielać, nie stanowiąc już jednego, pięknego i bezpiecznego owocu, który był jej domem. Każdego wieczoru, gdy rodzice krzyczeli na siebie, Pestka płakała cichutko, bojąc się dnia, w którym zostanie zupełnie sama. Chciała, aby tata znów był taki jak dawniej, chciała znów poczuć, że jest kochana i że nic jej tu w środku nie grozi.

— Nie wygląda to zbyt dobrze — powiedziała któregoś dnia Gospodyni, biorąc do ręki jabłko i oglądając je z każdej strony — Jak tak dalej pójdzie to ta robaczywa połówka zarazi mi zdrową część i z owocu zupełnie nic nie będzie.

Może da się to jeszcze uratować? — wzięła do ręki ostry nóż i delikatnie, równiutko przedzieliła jabłko na pół, oddzielając część robaczywą od zdrowej. Pestka krzyknęła z rozpaczy. Oto jej cały świat legł w gruzach: nie było taty, nie było mamy, a ona leżała sama jedna na kuchennej ceracie.

— Gdzie mój dom?! Gdzie mama?! Gdzie tata?! — krzyczała zrozpaczona, nie wiedząc, co się dzieje.
Oślepił ją blask kuchennych jarzeniówek, a pestkowy nosek wypełniły tysiące przeróżnych zapachów, od których aż się zakręciło w małej główce.
Pestka nie wiedziała, co ma zrobić, poczuła się taka maleńka i bezbronna.
Przez zalane łzami oczka widziała jeszcze, jak Gospodyni wyrzuca tatę przez okno, bierze talerzyk i kładzie na nim samotną mamę – jabłko.

— No, proszę! Co my tu mamy? — Gospodyni pochyliła się nad Pestką i spojrzała jej prosto w oczy — Cóż ja mam z tobą, mała, zrobić? — podrapała się w zamyśleniu po brodzie, popatrzyła jeszcze raz na przerażoną Pestkę, uśmiechnęła ciepło, położyła na talerzyku obok mamy — jabłka i wyszła z kuchni.

— Mamusiu, przepraszam. To wszystko moja wina — łkała cichutko Pestka. Chciała cofnąć czas i zrobić wszystko, by nadal siedzieć w środku
mamy i taty. Mieć ich obok i czuć ich bijące serca w nocy i za dnia.

— Nie płacz, córeczko. To nie twoja wina. Widzisz, na świecie żyją złe robaki, nazywają się Zazdrość, Zdrada i Awantura. Tak nazywały się te, które
zaatakowały twojego tatusia, ale robaków tych jest dużo i noszą przeróżne imiona. Często, gdy są głodne, atakują owoce, wybierają najsłabszą część i zaczynają ją powoli zjadać. Zarażają ją, niszczą i trawią. Owoc staje się zepsuty.
Czasami zjadają cały owoc, czasami jedną jego połówkę, ale tak czy inaczej, niszczą go. Dla bezpieczeństwa pestek, które są dziećmi owoców, trzeba tę zepsutą część odkroić. Gdyby została, zaraziłaby część zdrową, zaraziłaby małe pestki, a one są najcenniejszą częścią każdego owocu. Nie można więc dopuścić, by stała im się krzywda. Pestka słuchała i płakała. Tęskniła za tatą, chciała, by był tu obok, by było jak dawniej, ale jednocześnie zrozumiała, że tak jest lepiej dla niej i dla mamy.

— Kiedy troszkę podrośniesz, moja mała dzielna córeczko, przyjaciele, którzy cię otaczają: Słońce, Deszcz i pani Gospodyni, pomogą ci wyrosnąć
na wspaniałe, ogromne drzewo. Nie bój się, nie jesteś sama i nigdy nie będziesz. Jesteś dzielną, małą Pestką, która za kilkanaście lat stanie się najpiękniejszym drzewem w sadzie — ciągnęła mama — jabłko, czule spoglądając na Pestkę.

I rzeczywiście, gdy Pestka troszkę podrosła, Gospodyni zaniosła ją do sadu, wsadziła troskliwie do ciepłej ziemi i podlała delikatnie wodą. Każdego dnia Słońce ogrzewało małą Pestkę, wiatr gładził ziemię, a pachnący deszcz obmywał ją. Pestka powoli zaczynała wierzyć, że rzeczywiście będzie kiedyś pięknym drzewem. Słuchając pieśni innych drzew, skrzypiec polnych koników i sonat księżyca, była coraz szczęśliwsza i szczęśliwsza.
Znów czuła się bezpieczna, leżąc w sercu ziemi i czując, jak rośnie. Uwierzyła, że nawet, jeśli straciła tatę jako dziecko, to wcale nie znaczy, że jest kimś złym czy gorszym.

Jest wspaniałą, dzielną Pestką.

A na wiosnę zdarzył się cud... Pestka przebiła topniejącą skorupę śniegu i wraz z przebiśniegami wyjrzała na świat. Stała się maleńkim drzewem, które z roku na rok stawało się większe, silniejsze i piękniejsze. W jego koronach gniazda wiły szpaki i wilgi, liście dawały schronienie małym biedronkom – siedmiokropkom, których skrzydełka zawsze rozbawiały Pestkę.

Wieczorami oglądała zachody słońca, a nocą liczyła spadające gwiazdy, które uważała za najpiękniejsze zjawisko. Latem rodziła najpyszniejsze owoce w całym sadzie.

A najbardziej dumna z Pestki była stara już i siwiejąca Gospodyni, która uwielbiała siedzieć plecami przytulona do jej chropowatego pnia, szepcząc:

„...i pomyśleć, że byłaś tylko małą, wystraszoną Pestką.”

no dziewczyny dzionek ma sie ku koncowi .
pogoda w sobote dopisała .
tak z tymi zakupami nie mam wyboru
i wieszosc zakupow robie na miesiac 
tego idzie sie nauczyc  jak tak jest
wiecie ciezko mi było sie przyzwyczaic  jak tu sie wprowadzilam 15 lat temu ze sklep w dzien zamkniety .
jak zabrakło czegos to klapa obiadu nie dało

Wind jogi nie ćwiczyłam ale  kosiłam ogródek , a im goręcej mi było to się rozbierałam    sąsiad ten pajac , poucinał szpice choinek by nie rzucały na mój teren cień ??? takie piękne srebrne świerki  , powiedziałam mu że teraz na nie wydał wyrok , w najbliższych latach będzie musiał powycinać je bo uschną , odpowiedział mi że nasadzi  sosen karłowych bo one nie rosną masakra  
Sponi  smutna bajka , rzuć jakąś wesołą
Iwona tylko się nie utop
bulinko orzesz ty męczennico , ale życzę Ci by się odwróciło i 'monż' skomlał u Twych stóp,  a Ty go piętą przydepniesz
ide zapalić i zobaczę co robi mój pajac ....

Kama....zlałam je, aż do błota
W ogóle sadziłam cały dzień...ziemię mam taką sobie, więc musiałam pod każde drzewko przygotowywać dół i podłoże...dorzucałam troche nawozu ukorzeniacza...podobno pomaga przy aklimatyzacji...zobaczymy...
Posadziłam magnolię, hortensję...dwa clematisy przy słupie..ogrodzenia nawet nie zaczęłam...nie było szans...
Poza tym podrinkowałam i musiałam nieźle uważać, by było prosto w rzędzie
Plecy do wymiany...ma ktoś części zamienne ?

Kaoma nie jest aż tak źle, ale ja Go mam dosyć i tyle.Za dużo mnie wkurza,a ja jestem od sprzątania i do łóżka.Taka jest prawda.Muszę sobie kogoś znaleźć na zastępstwa,to ja Mu jeszcze pokarze.Byłam dziś tak wkur....,że miałam się spakować z Majka i jechać na Śląsk do rodziny na weekend, ale mi się przypomniało, że w poniedziałek muszę iść do pracy.
Dziewczyny jutro odpoczywamy.Jadę z Majka na urodziny do dziewczynki-corki bratanicy męża. Jest w wieku Majki.Nie mam ochoty,ale u Majki też byli,więc wypada.

Mamuśka napracowałaś się,ale jak będzie pięknie.Ja nie mam weny do tego swojego miejsca na ogród.Potrzebowałabym taką Mamuśkę hi...hi...

Elu a mi pigwy rosną jak szalone , a owocują bardzo mocno , jesienią owoce rozdaję