Życzę zatem powodzenia Dzieciom Bulinko
Tajka, jeśli zrobisz tort bezowy, ja się zgłaszam najpierwszejsza 
Zeżarłabym go sama w całosci.
Wciąż szukam potwierdzenia, że człowiek czyli ja, jest jak rzeczownik a nim rządzą przypadki...
Czy próbuję zrzucić winę na moje życie przypadkowi? Może...
"W letnim upale drzemał sobie całkowicie nieruchomy staw. Siedząca na liściu nimfy leniwa żaba przyglądała się uważnie owadowi o długich nogach, który beztrosko poruszał się po wodzie; gdyby chciała potraktować go jako wspaniały kąsek, nie trzeba by było tak wielkiego wysiłku.
Odrobinę dalej jakiś trzmiel wpatrywał się namiętnie w przepiękną komarzycę. Nie miał jednak odwagi, by wyznać jej swą miłość, więc zadowalał się cichym uwielbianiem jej z oddali.
A na brzegu rzeki, zaledwie kilka milimetrów od przepływającej wody, malutki i prawie niewidoczny kwiatek umierał z pragnienia. W żaden sposób nie był w stanie dostać się do niej, mimo, że przepływała tak blisko. Jego małe korzonki nadwyrężone były od wysiłku.
Nieopodal topiła się mała muszka. Wpadała do rzeki z powodu zwykłego roztargnienia. Jej małe skrzydełka uginały się pod ciężarem wody i nie była w stanie wzbić się w powietrze. Rzeka zaczynała już prawie całkowicie ją pochłaniać.
Dzika śliwa pochylała nad stawem swoje ramiona. Na końcu jej najdłuższej gałęzi dochodzącej prawie do środka bajorka wisiał jeden przejrzały owoc, ciemny i pomarszczony. Właśnie oderwał się od gałęzi i wpadł do wody.
Wśród monotonnego brzęku owadów dało się usłyszeć puste i dziwnie brzmiące „plum!”. W miejscu, w którym mały owoc wpadł uroczyście i godnie do wody, zrobiło się na niej kółko rozszerzające się następnie majestatycznie jak rozkwitający kwiat.
Natychmiast pojawiły się inne kółka: drugie, trzecie, czwarte… Owad o długich nogach uniósł się na małej fali i odskoczył od języka żaby, która właśnie zamierzała go schwytać.
Wpatrujący się w komarzycę trzmiel poruszony falą wpadł na nią niechcący; mówiąc sobie wzajemnie „przepraszam”, zakochały się w sobie na zawsze. To pierwsze kółko dotarło do samego brzegu, aż do małego kwiatka, który zaraz ożył.
Następnie podniosło w górę topiącą się muszkę, dzięki czemu udało jej się uczepić rosnącej na brzegu trawy, na której mogła spokojnie wysuszyć zmoczone skrzydełka.
Jak wiele losów zostało odmienionych przez to prawie niezauważalne kółko na wodzie!"
Bruno Ferrero
. 
, 
. Dlatego dziś jedynie wirtualnie tortem częstuję (w realu właśnie biszkopt się dopieka 
wypiję kawkę i smigam rozruszać moje starenkie gnaty 
:(
