szerek odpowiadajac na twoje dawne pytanie o ekspres...my mamy czarny
a ty jaki zamowilas?
Agatko, ciesze sie ze wszystko caly czas dobrze u Ciebie
no i fajnie miec znajomych ktorzy w podobnym czasie beda mieli dziecko
ja wstalam dzisiaj o 11 ...wczoraj bylam nieżywa, bo w piatek mialam integracje z moją grupą (ciężko się gada gdy obok jest dyskoteka:/) wyszłam jako pierwsza o 11 żeby nie tułać się nocnymi a i tak w sobote masakrycznie usypiałam na zajęciach - kryzys od 16ej...kiedy to zostało raptem 30 min zajęć a ja już nie wiedzialam co ze sobą zrobić żeby nie rąbnąc głową o łąwkę. generalnie fajnie że nie tylko ja mam odczucie ze te studia są do d... cała grupa tak mysli, jeden kolega jeszcze spotkal znajoma ktora tez sie tam studiuje ale na innym kierunku i tez zawiedziona...zatem uczelnia jedzie na raz wyrobionej opinii i na tym koniec. spodziewalismy sie nie wiadomo czego, ze będzie WOW, ze skoro zajecia prowadza praktycy to na prawde bedzie ciekawie, a tu kicha. Przychodzi pan praktyk, jest zestresowany jak stopiędziesiąt cały czas powtarza ze nei moze powiedziec z jakiej jest firmy, z power pointa powycianl nazwy, caly czas sie pilnuje zeby za duzo o firmie nie powiedziec, daje za malo przykladow i nie odpowiada na pytania (a na naszych wydrukowanych slajdach na stronie tytulowej oczywiscie mamy napisane z jakiej jest firmy!!)... no sorry.
skoro o dołach było na fb...to ja troszeczkę też...w tym tyg. miałam kryzys..największy po tym jak zobaczyłam na tel wyświetlony nieznany numer dzwoniący do mnie - nigdy w zyciu jeszcze nie odbierałam telefonu z taką nadzieją...nadzieją że to ktoś kto chce mnie zaprosić na rozmowę kwalifikacyjną. a jednak nie...pomyłka... i wtedy cos we mnie pękło. beczałam mężulowi wieczorem w rękaw i pobeczałam się niestety w pracy w trakcie spotkania zespołu z szefową (to taka nasza terapia grupowa kiedy my zgłaszamy wszelkie problamy i szefowa również) ale tego dnia ani my nic do niej nie mialysmy ani ona do nas i wtedy ja wypaliłam ze jak to...nie ma dla nas chocby pochwaly? ze jestesmy dobre? ze wszystko idzie wysmienicie ? i tak do slowa do slowa...jestemy zajebiste ale to sie na kase nie przeklada i wiadomo ze na recepcji nigdy zwietnych zarobkow nie bedzie.
myslalam o tym zeby na koniec stycznia isc do szefa po podwyzke, ale odechciewa mi sie gdy sobie pomysle jakiego on argumentu uzyje przeciwko mnie...."przeciez wlasnie dostalas kilka tysiecy na studia" oczywiscie wiem ze to nie powinno miec nic do rzeczy - bo co innego "rozwoj pracownika" a co innego zarobki, ale ja po prostu wiem ze dla niego to bedzie argument nr 1 i ciezko bedzie mi sie przez to przebic! zatem depresja. chociaz nie powiem, wszyscy w pracy starali mi sie pomoc, pocieszyc, rozmawiali ze mna. i wiem ze ciezko bedzie znalezc gdzies indziej taki zespol, bo tutaj to ze zarabiam tak malo po czesci wynagaradzja ludzie z ktorymi pracuję. ale dobra, koniec narzekania, przyrzeklam sobie ze chocby nie wiem co nie powinnam sie w pracy tak rozklejac i pokazywac "o jak mi tu źle i niedobrze" (a z drugiej strony nie potrafie wytrzymac wzroku szefowej i pytania "no co jest ewelinko?chcesz podwyzke tak?")
szerek, doskonale rozumiem twoje rozgoryczenie - ja w tym roku skoncze 30 lat...i nie wiem co zrobic ze swoim zyciem. owszem pracuje...ale gdzie??!!! zadnego rozwoju z tego miec nie bede bo to ze po studiach zostane jednoosobowym dzialem marketingu w mojej firmie jakos nie wierze - i w podwyzke taka jaka bym chciala tez nie. musze zmienic prace. tylko jakos telefon nie dzwoni. (ostatnio wyslalam cv do firmy gdzie pracuje znajoma...ktoregos dnia powiedziala mi: w tym tyg. powinni do ciebie zadzwonic, bo wiesz z takim cv to szybko awansujesz, ale nic sie nie wydarzyło...nawet juz po znajmosci nie da sie dostac pracy
)
tym mało optymistycznym akcentem zakończę swoje narzekania. na co dzien jestem wesoła - ćwiczę robienie pancerza co by wytrzymać na przyszłość wzrok szefowej
ahoj!