Dzięki dziewczyny. Opieka medyczna. Wiele by mówić, ale przynajmniej leki mam od ręki, a lekarz nie daje mi pieczątek i recept do roboty...
Normalna, ja nie nadążam za Tobą
Faceci pojawiają się jak z kosmosu
Ten, zaprosił Cię na wesele, przedstawił rodzinie. Może się spodobałaś (na pewno!) i się przeraził że to tak szybko się dzieje! Wiesz że niektórzy faceci boją się takich tematów.. Na weselu fajnie, wypić i wyluzować się. Może dlatego się oddalił? Ja uważam że napisać smsa z cyklu co słychać nie zaszkodzi. I tak jak napisała Delka, bez popadania w skrajność. Rycerzy nie ma, więc weź sprawy w swoje ręce. Odłóż pędzel i za telefon. Żadnego tam puszczania strzałek, tylko zwykły sms co słychać.
Kami, co do rodziców to nic nie poradzisz, nie po raz pierwszy ani ostatni pokłóciłaś się z rodzicami o to samo. Mają dziwne podejście ale Twoje załamywanie się niczego nie zmieni. Już wielokrotnie doradzałyśmy Ci poszukanie sobie pracy, ale za każdym razem znajdywałaś wymówki by tego nie robić, albo jak napisałaś wyżej, godziny/dni Ci nie odpowiadały. Widzisz sama że na rodziców nie masz co liczyć, dziadkowie też wiele nie pomogą, P nie chcesz wykorzystywać. No to co Ci pozostaje? albo płakać, albo wziąć się w garść i zacząć czegoś szukać! BTW, napisałaś że będziesz szukała pracy tylko w biurach w normalnych godzinach. Nie obraź się, ale myślisz że znajdziesz taką pracę od ręki? Co jeśli się nie uda? Może powinnaś się nastawić na szerszy obszar poszukiwań? Spójrz na Deltę, Lenę-dziewczyny z doświadczeniem, a pracy zmienić nie mogą bo rynek na to nie pozwala... Nie chcę Cię zdemotywować, ale myślę że troszeczkę za bardzo starasz się chronić przed faktami. Musisz znaleźć w sobie siłę, bo jak sama widzisz, możesz liczyć tylko na siebie. Nie z takich sytuacji ludzie wychodzili obronną ręką! Ja nigdy nie miałam łatwo, większość życia, zwłaszcza z okresu nastoletniego ubrania miałam z SH. Rodzice nie odmawiali mi kasy jak Tobie, ale nie dlatego że wydawali na siebie ale dlatego że jej nie mieli. Starali się dać mi wszystko ale też miałam takie okresy w życiu gdy czułam się biedna i niedoceniona. Ja na moich rodziców mogę liczyć zawsze, teraz jest im łatwiej bo mają oboje stałe zarobki, ja mieszkam w UK. Ale nie było różowo i jakoś wyszłam na ludzi.
A co do P, to dla mnie on troszkę zachowuje się jak mój były. Przy mnie anioł, zakochany i gadki o przyszłości. W gronie kolegów, zapominanie o bożym świecie. W ost okresie przed rozstaniem, rower to jego największa miłość, rano praca, potem rower, jak praca na drugą zmianę to rano gierki a potem do roboty i tak w kółko. Po jakimś czasie wycieczki na rower okazały się wycieczkami na spotkania z nią.. ale to inna historia. Nie będę go oceniać bo nie o to chodzi.
P jest niedojrzały, i gdzieś musi nastąpić kompromis. Jednak nie możesz mu zabronić jego pasji. Jeśli jest to dla niego tak ważne to pozwól mu się realizować. Wcześniej pisałaś że nie chcesz by miał ten nowy rower, bo się o niego boisz a teraz wszystko obraca się wokół braku czasu dla Ciebie.. Pamiętasz jaka byłaś szczęśliwa na początku, gdzie to uczucie, ten entuzjazm? co wejdę na forum to ostatnio Twoje posty są takie smutne, depresyjne, jakbyś znów wracała do bycia tą Kami której w życiu nic się nie układa, i w ogóle jest źle. Nie katuj się dziewczyno, bo będzie tylko gorzej.
Jeśli P nie zmieni niczego, to masz sprawę jasną. Ale pamiętaj, że może on też nie chce w kółko słyszeć o tym jak Ci źle. Pamiętasz co nam pisałaś o powodach rozstania z Ł? Nie rób tego. Bądź tą wesołą, zabawną i pełną marzeń Kami, która jest i będzie szczęśliwa!!! 