Sasza napisał/a:Kotoko
Dzięki za pliczek.
A w ogóle jesteś słodka:D Z tym słowem podusia:P i z Puniem:P
Ale jako filolog musisz lubić słowa:D Nam doktor S. powtarzał nieustannie, że "filologia to umiłowanie słowa";))
Już mi trochę raźniej. Gadam z Agą na skype, razem pijemy piwko. Ona zawsze jest. I Wy zawsze jesteście. Nie jestem sama.
Swoją drogą głupio jest mieć artystyczną duszę... Muszę wpadać w jakieś chore melancholie, po których lub w trakcie których zawsze stworzę coś pięknego, napiszę coś albo namaluję, a to z kolei jest piękne.
I wiecie co? Jakbym mogła sobie wybrać kim właściwie chcę być - chciałabym być nikim innym, jak sobą.
I mimo wszystko jestem dumna z siebie, z tego jaka jestem. Co potrafię spiepszyć, a co naprawić, z tego, co potrafię zniszczyć, a co stworzyć... Co stracić, a co zatrzymać przy sobie...
Bo fałszywi przyjaciele z chwilą zawsze miną, pozostawią po sobie mgiełkę bólu i rozczarowania... A ci prawdziwi zostaną, a ja nie obejrzę się już za tamtymi. Bo umiem jednak docenić tych prawdziwych, tych, co są zawsze obok mnie, nawet gdy ich ranię i jestem nieznośna. I teraz już nie będę fałszywych uczuć nazywać miłością, a fałszywych ludzi - przyjaciółmi. Mam dość wiecie, męczy mnie te życie, ci wszyscy ludzie i samotność wśród tłumu.
I sorry, że marudzę, ale mam jakąś chandrę...
Ach
Sasza powiem Ci szczerze, że pięknie napisałaś, tak bardzo mądrze.
To dobrze, że cieszysz się, że jesteś sobą, właśnie sobą, przecież każdy z nas jest wyjątkowy i trzeba to dostrzegać.
Ja czasem myslałam, żeby być kimś innym, ale to wtedy, gdy nic mi się nie udawało, gdy miałam gorsze dni.. i wtedy porównywałam się, że mogłabym być ładniejsza, mądrzejsza i wtedy pewnie bym miała fajniejsze życie. No, ale w końcu powiedziałam sobie DOŚĆ i teraz inaczej na to patrzę, choć nadal mam gorsze chwilę. Niestety przez to, że kiedyś nie miałam nikogo i w podstawówce byłam okropnie traktowana [ sama nie wiem czemu ] mam często lęki. Wiecie, nawet to, że kiedyś przesadzałam z zazdrościa o ukochanego ma podłoże. Myślę, żę w dużej mierze to dlatego, że dużo przeszłam i po prostu bałam się opuszczenia, że bliskie osoby zostawią mnie i potraktują mnie tak jak kiedyś zostałam potraktowana. To był straszny ból. O samobójstwie też myslalam, powiem wam więcej byłam w stanie to zrobić, naprawdę byłam, ale bałam sie bolu z tym związanego.. ale zdeterminowana byłam bardzo, by to zrobić, to nie była chwila mysl , tlyko prawdziwy zamiar, by to zrobić . Nie pisałam na forum o tym, ale tak było. Czasem człowieka przytłaczają problemy tak, że po prostu myśli o najgorszym,. a najgorzej jak ktos juz popelnia to samobojstwo.. Wtedy ja nie jestem w stanie potępić tej osoby, oczywiście samobojstwo jest złe, ale po częsci moge zrozumiec, czasem zycie czyjes moze byc takie straszne, że osoba o slabych nerwach tego nie wytrzyma.. i nie wiadomo jak każdy z nas zachowałby się w różnych sytuacjach ...Na szczęścioe jednak pozbierałam się do kupy, bo trzeba, ale wiadomo nadal czasem mam lęki np że przyjaciolka mnie opusci itp.. te lęki są straszne, ale już naprawdę są rzadkie
Masz rację, prawdziwi przyjaciele zostaną przy nas. Już chyba coraz rzadsze są takie przyjaźnie, świat pędzi, niby się rozwija technologia itp, ale czasem mysle, że moze za czasow naszych dziadkow bylo troche lepiej. Bo ludzie teraz czasem wola pokilkac , pograc na facebooku niz pogadac i przez to też tak wielu ludzi jest samotnych, w pracy, na studiach pewnie robia dobra mine do zlej gry, sa ambitni, ale w domu juz nie wytrzymuja , placza w poduszke.
Jedyna sprawa w ktorej zawiodla mnie przyjaciolka to jak jej napisalam kiedys, że moj facet nazwal mnie gruba [ jakby] . To ona wtedy napisala, ze glupoty gada wiadomo itp. Ale potem okazalo sie, ze taka nasza inna znajoma , a jej takze przyjaciolka dowiedziala sie od niej. Trochę się wkurzyłam, bo chciałam, żeby to było między nami. Ale ona sama powiedziała,, że i mnie i Kasię traktuję jak przyjaciolki i myslala, ze ja podobnie i że nie obraze się jak powie Kasi o tym. No to wqybaczylam, tym bardziej, ze w innych kwestiach nie zawiodla mnie i przede wszystkim zawsze umie mnie pocieszyć.