Ansja
Wstałam, udźwignęłam tonę kanapek i wszystkie zjadłam, plus jeszcze dwa banany, snickersa i czekoladę;)
Szczerze? Uwielbiam jeść, ale jest coś co uwielbiam jeszcze bardziej... Zazdrosne spojrzenia dziewczyn kiedy się opycham i ich pełne zdziwienia komentarze typu: "Ooo Boże!! Jak Ty to robisz, że tyle wcinasz, a jesteś taka chuda??"
hahah
A co do pracy, to samego pisania nie zazdroszczę... Ale wiesz czego zazdroszczę? Etapu, na którym jesteś.
Czasem mam wrażenie, że nigdy do niego nie dobrnę 
Kami
A już się bałam, że weźmiesz moje słowa za złą monetę i na mnie "nakrzyczysz":D
Sama widzisz, że przyjaciółka która nie ma dla Ciebie zbyt dużo czasu i jest zajęta swoim facetem, nie zdaje egzaminu.
Fajnie jest mieć kogoś "na telefon"... Że masz doła, jest ci smutno, a ten ktoś przyjeżdża z piwem, chipsami i kalorycznym ciastem albo lodami... Że w razie W, jak nikt cie nie rozumie to masz pewność, że ta osoba napewno zrozumie wszystko. Ale takie coś jest rzadkością, to normalne. Co do Twoich obaw, że psycholog zacznie "grzebać" w Tobie i na jaw wyjdzie jeszcze więcej problemów, niż byś sama znalazła, to więcej niż pewne. Ale też potrzebne, żeby zrozumieć samego siebie i rozwiązać te problemy, a nie przez lata nosić je w sobie. Może wybierz się na wizytę, tak ogólnie, możesz mówić normalnie o swoim życiu i o tym, co jest dla ciebie jasne. Jeśli ci się spodoba ta rozmowa i poczujesz jakąś ulgę - możesz na kolejnych wizytach mówić coraz więcej.
I tak praktycznie to każdy ma jakieś problemy. A to, że chcemy je rozwiązać i udajemy się do psychologa, to nie świadczy o tym, że mamy ich więcej albo gorsze od innych. Chodzi o to, żeby mieć z kim porozmawiać, w cztery oczy, dyskretnie, z kimś kto nie wykorzysta tego przeciwko tobie i zrozumie.
A co do wyjazdu to jedź:D nie zastanawiaj się;)))
Koło tak sobie. Ale za to na jednym wykładzie daliśmy wszyscy popis z tymi wypracowaniami. Babka była w szoku i nas chwaliła. Fajnie jest usłyszeć takie miłe rzeczy. To budujące, niesamowicie.
:* buziaki
Ciastek
Nie smuć się, bo nie masz po co. Pomyśl o tym inaczej: co komu po pominiku, drogim i pięknym, skoro nie żyje, a bliscy o nim nie pamiętają i tylko ładują kasę w grób, żeby ludzie widzieli? Może lepiej jak grób jest skromny, ale posprzątany i regularnie odwiedzany przez ludzi, którzy pamiętają i wciąż kochają tego człowieka, który w nim leży?
Myślę, że każda z nas wolała by być pamiętana i kochana po śmierci, żeby nad grobem stawali nasi bliscy, ukochani ludzie, ronili łzy, kładli skromne kwiatki i zapalali znicza, niż gdyby ktoś nam postawił wielki, piękny pomnik, a o nas zapomniał...
Będziesz miała Ciastek w przyszłości pracę, pieniądze i wtedy postawisz ojcu piękny pomnik z ulubionym cytatem czy wierszem, nie przejmuj się.