Wiecie co dziewczyny?
Przez te parę dni sobie wszystko przemyślałam.
Czasami nawet przestawałam mysleć, a starałam się tylko czuć.
I nikt z was nie miał racji i ja sama jej nie miałam.
Bo to co jest z A. to nie jest zależność. Ani bycie razem na siłę, bez miłości.
Doszłam do wniosku, że za A. wskoczyłabym w ogień. Dałabym sobie za niego uciąć rękę. Bo mu ufam bezgranicznie, bo wierzę w niego i znam go, i odwrotnie.
Ja go kocham. Nikogo nie kochałam tak, jak jego. Z nikim nie byłam bliżej i też nikt nie potrafi mnie bardziej zranić.
Mieliśmy kryzysy, były chwile, że się nienawidziliśmy.
Ale nienawidzić można tylko wtedy, gdy się naprawdę kochało.
Wkurw*ć tak naprawdę może nas tylko ten, na którym nam zależy.
Ja chcę być z A. Chcę wreszcie dorosnąć, dojrzeć, stworzyć coś stałego i niezłomnego.
A tylko z nim może mi się to udać. Bo tylko on mnie zawsze rozumiał, akceptował, taką, jaką jestem, potrafił wybaczyć, kochał mnie naprawdę.
Ostatnio usłyszałam pewne zdanie. Dosyć trafne:
"Jeżeli nie widzisz z kimś wogóle przyszłości, to rzuć to, wyrwij się z tego, bo nie ma sensu.
Jeżeli widzisz choć trochę przyszłość z tą osobą, to walcz o ten związek"
Co zrobiłam? Zwolniłam się z tej jeban*** roboty, żeby już nigdy nie widzieć M.
Bo prawda jest taka, że trafił na kiepski moment w moim życiu i trochę to wykorzystał. Zbałamucił mnie, a ja "poszłam na rzeź jak owieczka":/
Poważnie, teraz widzę wszystko ostrzej i wyraźniej.
A. mnie uderzył, ok, uderzył mnie ze 3 razy na 9 lat jak jesteśmy razem. Nigdy z pięści, zawsze po alkoholu.
Nikt mi nie wmówi, sama sobie nie wmówię, ze będzie mnie bił, bo w końcu to ja go znam najlpeiej i to ja z nim żyję i wiem jaki jest.
Być może go sprowokowałam. Ale nie będę go usprawiedliwiać. Ja też mam bardzo, bardzi trudny charakter. Po prostu chcę dam NAM OBOJGU szansę. Żeby pożyć normalnie, razem, a nie obok siebie. Bo kiedyś byliśmy razem szczęśliwi, kochałam go ponad wszystko. Wierzę, że uda się to przywrócić, nawet po tysiącach rozstań, kłotni, wykrzyczanych słow.
Bo w końcu między nami jest dużo energii, dużo uczuć, dużo emocji. Nigdy nie przestaliśmy się kochać.
I to jest decyzja najtrudniejsza, ta, której się bałam.
Nie chcę być z A. dla wygody, dla pieniędzy. Chcę być z nim, bo wciąż go kocham, dlatego nie ulozy mi się z zadnym innym facetem.
Chcę być z nim dla samej siebie. Bo kocham w nim samą siebie.
A teraz z innej beczki.
W 13 dni wyrobiłam 170 godzin w pracy.
Teraz niech mnie pocałują gdzieś.
Poczekam aż mi ręcę dojdą "do siebie", potem zrobię sobie tipsy i poszukam lżejszej pracy.
Mija zima, mija depresja. Teraz wszystko wyjdzie na prostą.
Kartki do was doszły?
Widzę, że do Noelle tak;)
O, Noelle, Poznań jest bardzo nowoczesny... Czasem aż za
I czasem mnie to denerwuje:P
Tym bardziej, że pochodzę, ze starego, nieco zacofanego miasteczka.
P.s. ale się rozpisałam:D Mam nadzieję, że ktoś to wogole przeczyta:P