powiem wam jak to było... bo cały czas się zadręczam jak idiotka..;/
słuchajcie, ja nie wiem czy Sash mi coś "zrobił" wogóle... To było w ten sposób, że: on wyjechał na Ukrainę, dzwoniliśmy do siebie i pisaliśmy, zamieszkałam z A. ale powiedziałam mu, że nie chcę z nim być, że kocham Sashę i na niego zaczekam (ja miałam jechać do niego na święta, teraz, mieliśmy wrócić razem w styczniu) no i... pruu.. ciężko to wytłumaczyć. Ja zaczęłam studia i straciłam pracę, ale robilam wszystko, pożyczałam, dorabiałam za marne grosze, nie jadłam nic byle tylko skombinować pieniądze na studia... No i Sashy przez telefon mówiłam, że nie wiem czy przyjadę, bo nawet jak znajdę pracę to muszę mieć na życie i na studia, a nie wiem czy zdołam odłożyć na drogę do Ukrainy, na paszport i wogóle... same zdjęcia 30 złotych, a to był czas, że tyle nawet nie przejadałam przez tydzień!! Sash się trochę rozczarował i napisał mi na drugi dzień po tej rozmowie, że widzi, że go nie ma w moich planach i że najważniejsze są dla mnie studia, a nie rodzina, że nie dorosłam jeszcze do ślubu z nim i że nie dam rady pociągnąc studiów jeśli będę do niego dzwonić tak często i pisać. No ale pisaliśmy i dzwoniliśmy dalej... Wciąż powtarzaliśmy sobie, że się kochamy i tęsknimy i czekamy na czas aż w końcu będziemy razem. Sasha powiedział, że jak mnie nie będzie stać to mam nie przyjeżdżać, nie będzie zły, ale mam czekać, on przyjedzie po nowym roku. No i później się zaczęło. Po każdym sms-ie, który wysłałam do Sashy przychodził do mnie sms od jego byłej, też z Ukrainy... różne brzydkie słówka i pogróżki... Sasha się tłumaczył, że pracuje z jej bratem i że nie mogą mieć komórek przy sobie i odkładają w takie miejsce, a ta suka przynosi obiad temu bratu i grzebie mu w komórce... Wierzyłam na początku. Później zdarzało się to coraz częściej... Ona jest byłą policjantką więc nawet przychodziło mi do głowy, że jakiś podsłuch założyła i dokładnie wie, kiedy dzwonię...czy piszę... ale wszyscy mi gadali "och saszka, ale ty jesteś głupia, przecież on napewno z nią tam jest, są razem, może to nawet był taki układ, żeby wziął z tobą ślub, a potem by był z nią dalej, może ona się na to zgodziła"... Wkur***am się i napisałam do tej hohołki sms-a, używając najgorszych, najbarzdiej obraźliwych i plugawych słów jakie znam w języku rosyjskim.. napisałam, że jej załatwię, że nie będzie miała pracy i że ją deportują, ze nie ma miejsca dla niej w polsce i że ma dać spokój mi i Sashy. Na drugi dzień napisał Sasha, że po co ja piszę takie rzeczy jej, po co jej się odgrażam i że tylko mu dostarczyłam przez to ból głowy i nieprzyjemności... A ja pomyślałam, ze jak ją broni to samo przez sie mowi, że z nią jest... I napisałam mu, że starczy kłamstw, że nie chce go znac, i ze ja cos osiagne w zyciu, a on bedzie z ta swoja suką przyjezdzal na pol roku do polski i na pol roku spowrotem, beda sie tulac po swiecie... i ze sam wybral i powodzenia...A on odpisal ze co ja gadam i ze rozmowimy sie jak przyjedzie, a teraz mam zyc swoim zyciem...
No to zylam. A. mnie namawial "wroc", a ze mi z nim finansowo lepiej to wrocilam. Co mialam do stracenia? Wydawalo mi sie, ze stracilam milosc mojego zycia i wiecej sie nie zakocham, a po co sie meczyc samej... A. juz znam, tyle lat razem, z niego wogole jest swietny kumpel i super razem czas spedzamy. I tak zylam. A teraz, po miesiacu w moje urodziny napisal Sasha z zyczeniami i wogole, ze teskni i nie moze sie doczekac az bedziemy razem, wiec ja na to, ze nie bedziemy i wkrotce wychodze za maz, chociaz caly czas go kocham, ale cierpialam i niech sie zajmnie swoja kobietą i mi nie zawraca juz głowy i nie przypomina tego wszystkiego. No i on na to, ze jest sam i byl sam i nie chce zadnej innej kobiety, ze cos sobie wmowilam i ze mnie kocha i bedzie o mnie walczyl jak przyjedzie, a jesli to jest prawda ze go kocham to jak moge wyjsc za kogos innego za mąż? A ja odpisałam, ze "kazałeś mi żyć swoim życiem, więc proszę bardzo - żyję". I tak się nie da w pełni oddać znaczenia tych słów tłumacząc na polski, w rosyjskim brzmią bardziej dobitnie:P No i on mi odpisał, że "mówiłem, żebyś żyła swoim życiem, żebyś nie traciła ostatnich groszy na dzwonienie i pisanie do mnie, a jakoś żyła i mogła się uczyć. Myślałem, że po prostu wrócę to znów będziemy razem i nikt i nic nie będzie w stanie nas rozdzielić." I znów, ze kocha i czeka i że jestem dla niego najważniejsza na świecie.
I tak się do dziś toczą takie potyczki słowne co jakiś czas. Juz nie wiem sama w co wierzyć. Kocham Sashę i ufałam mu. Przez to, że nie było go przy mnie, że żylismy na odleglosc - straciłam do niego zaufanie
;(
Sorry, że tak się rozpisałam. Mam nadzieję, że ktoś to wogóle przeczyta.
A jak któraś przeczyta to mówcie co myślicie, dla mnie to ważne, nie bójcie się mowic nawet najgorszych rzeczy, bo juz takie pewnie slyszalam, wiec raczej nie zaboli juz mocniej.
Jestem nieszczęśliwa ogolnie. Zyję tak, jakbym od kogos pozyczyła zycie. Niepelnie, beznadziejne. Chcę robić to, co mowi mi serce. A serce mowi mi, że powinnam być z czlowiekiem którego kocham i dla ktorego jestem w stanie poświęcić samą siebie. Naiwniaczka.
Dziękuję, że jesteście:**
Jest mi lżej, jak się tak "wypisałam";)