kotoko
nie ma sprawy.... wlasciwie nie chcialam o tym mowic. zone mial na ukrainie 12 lat temu, byli mlodzi i wpadli, wzieli slub tylko przez wzgląd na dziecko. rozwiedli się po 2 latach.
ja nie jestem go taka pewna. po prostu teraz nie mam innego wyboru, tylko mu wierzyc. nie mam nikogo, nie mam rodziny w poznaniu, mam tylko jedną przyjaciolkę na szczeście, nie mam pracy, pieniedzy i mam tylko jego, tylko na nim mi zalezy. Mowi, że nigdy zadnej kobiecie poza mną nie mowił, że ją kocha, nawet tej zonie i w to wierzę bo widziałam jakie mają odnoszenia do siebie z tą byłą, wredną suką zresztą.
Ja się rozstalam z A, on ze swoją, oboje bylismy juz w dlugoletnich związkach i chyba o czyms to świadczy, że sie rozstalismy to oznacza chyba, że naprawdę nam na sobie zalezy i dla tego co jest miedzy nami warto bylo rzucic wszystko i zaczac od nowa.
ja wam powiem dziewczyny, że juz mi na zyciu nie zalezy. czuje się przegrana. owszem, jestem odważna i sama sie sobie dziwie skad biore tą odwage i jestem stalowa, tyle nerwow i przezyc, że dziwie sie ze sie jesczze nie zalamalam zupelnie. nic mi w zyciu nie wyszlo. nie mam pracy, pieniedzy, nie pojde na wymarzone studia. nie mam po co wracac do domu na pomorzu i wcale nie chce.
dlatego mowie, ze jak teraz to nie wyjdzie, to juz nic nie wyjdzie. to juz nie chce dalej zyc.
bo
"zginąc by mozna jak nic
jest nóż
do żył
lub w dół
na bruk
z wysoka"
jak pisał stachura:)
Ja już mam tylko jeden cel. Chcę być z Saszą, a reszta albo się ułoży albo nie.
Jeśli dzięki ślubowi będziemy mogli być razem - pal licho ten ślub, weżmiemy go. To tylko papier, który zawsze mozna anulowac.
a ogolnie nie wiem co ze sobą robić. dzwonił Sasz, tak za nim tęsknie. Jutro będzie miał wszystkie papiery. Teraz moja kolej. I naprawdę, mimo wszystko, mimo to, że macie po części rację - nie mam żadnych wątpliwości.... Chyba przestałam myśleć logicznie. Ale nie chcę myśleć. Wolę czuć. Chcę, kiedy będę umierała - odejść z uśmiechem na ustach, wiedząc, że przeżyłam swoje życie dokładnie tak, jak chciałam, że nie powstrzymały mnie żadne konwenanse, żadne uprzedzenia i podejrzenia, chcę być zadowolona, że miałam odwagę żyć i ryzykować...
A teraz kawa, papieros, muzyka i refleksje... Idę popłakać sobie...
Pozdrawiam