Szerek, ja do lasu nie wchodzę, bo boję się węży
.
Kiedyś z rodzicami i bratem pojechałam na grzyby. Rodzieliliśmy się tak, że ja z mamą spacerowałam a tato z bratem. I tak sobie idę, idę i słyszę jak coś syczy. Myślałam, że to może jakaś osa czy pszczoła. Do czasu, kiedy zrobiło mi się miękko w stopę i zobaczyłam jak stoję sobie na wężu, tym takim z zygzakiem na ciele. Odebrało mi głos, po prostu zaczęłam uciekać jak durna. A najlepsze było to, że mama, która stała obok mnie - nie wiedziała co się dzieje, i tak biegła za mną, z nożem (do odcinania grzybów of course
). Wyobraźcie sobie minę pana, który zbierał te grzyby niedaleko nas i obserwował coś takiego: biegnie dziecko, a za nim matka z nożem.
Widzę, że przywiozłam ze sobą do domu slońce. Szkoda, że w Ustce go nie było 