Dwóch panów i jedna Maszkarada - Netkobiety.pl

a moze jej chodzilo o to, zeby go dopuszczac... do siebie.
tzn nie odpychac

jak to mowia spojrzec mu prosto w twarz...?

Freud coś na ten temat by powiedział.
Otworzyłam cytowaną książkę Cziedryn (wszystkie cztery są doskonałe) na takim fragmencie:

Dotyczy to każdego lęku. Nie pamiętam czy to w tej, czy w innej swej książce (sprawdzę) Cziedryn napisała, że uciekanie przed lękiem szkodzi, że lęk narasta wówczas. Że pomaga spojrzenie temu lękowi prosto w oczy, że wówczas on maleje.

Odgrzałam darowany żurek...

Ładnie to brzmi, gorzej faktycznie powiedzieć samemu sobie, sorry, ale teraz siadam i będę cierpieć. Nic nie będę robić, tylko godzić się na ból. Tak jak ja to rozumiem, to nie jest to humanitarne. Cierpienie nie ma w sobie nic dobrego, cierpienie jest straszne i obrzydliwe, nie można go ani gloryfikować, ani niewzruszenie na nie patrzeć.
Nie twierdzę, że się nie mylę; może po prostu nie rozumiem. Buddyjskich nauk nigdy nie rozumiałam.

Kiedyś też nie rozumiałam buddyjskich nauk, teraz - rozumiem troszkę. Wiele rzeczy jest dla mnie, tak mi się zdaje, nieosiągalnych. Czytam je jednak często, bo wskazują mi kierunek.

maszkarado,
w tej książce, w rozdziale VI jest fragment o zmierzeniu się z lękiem, zajrzyj na strony 54-55.

Mi nieodparcie kojarzą się z biernością. Tak jak nauki kościoła katolickiego.
Naukowcy zasuwają, wymyślają leki, szczepionki, psychotropy, a tamci od stuleci swoje: bóg/ los tak chciał, cierp i umieraj!

@wyjdę z psem i zajrzę, dziękuję

pomaranczowa 1,
śpij dobrze. Dzięki za dobre słowo.

maszkarado,
toć zupełnie inaczej czytamy te książki.
Znajduję w nich wiele na temat odpowiedzialności za swe życie, wiele na temat dokonywania własnych wyborów, życia w zgodzie ze sobą, pielęgnowania wszystkiego, co w nas dobre.

Zgadzam się z myślą o nieuciekaniu przed lękiem. Bardzo nie lubiłam (i nie lubię nadal) wizyt u stomatologa. Zauważyłam jednak dziwną zależność (dużo wcześniej niż sięgnęłam po książki buddystów): bałam się wizyty bardzo, ale mój strach znacznie się zmniejszał w momencie podjęcia decyzji o wizycie, znikał zaś, gdy usiadłam na fotelu. Później zauważyłam, że jest to prawidłowość powtarzająca się w innych sytuacjach.

Jako tako, spadł śnieg i mogę psu rzucać... no, jeszcze to nie śnieżki, ale raczej śniegowy proch. On biega za tym, skacze, robi jakieś akrobacje w powietrzu.
Mam wrażenie, że marnuję czas. Powinnam czytać chociaż prasę branżową, bo za te kilka miesięcy będę bezrobotna. Nauczyć się czegoś, mam czas, jakiegoś języka, języka programowania, cokolwiek. Jest to chyba - podobnie jak praca - rozpaczliwa desperacka próba mojej psychiki, żeby zapełnić pustkę. Ale nie mam nawet dyplomu, co czyni mnie dla pracodawcy osobą na tym samym poziomie, co przysłowiową Krysię spod Łomży. Albo się ma wykształcenie, albo nie ma. Wiem, że jego posiadanie nie gwarantuje ani pracy ani zarobków, ale jego brak tym bardziej.

Pisałam dzisiaj sporo listów, do ludzi, którzy mi już raczej nie odpisują, w tym do brata. Kiedyś, kiedy mieszkał w Holandii, pisaliśmy do siebie cały czas, a teraz, kiedy mieszka 8 kilometrów ode mnie, nie ma już dla mnie czasu. Jak mam się dziwić, skoro ma kobietę, dziecko i własną firmę?

W każdym razie pisanie o swoich uczuciach, nawet tych bardzo rozpaczliwych, pomogło mi trochę.

Przypadek dentysty jest mi znany, Wielokropku Mam wrażenie, że zawsze postępowałam podobnie, ale mam również wrażenie, że to działa na rzeczy trochę bardziej realne, niż większość moich strachów. Z wychodzeniem po zmierzchu na miasto jest mi dużo trudniej.

Pomarańczowa, biorę Eliceę, czyli escytalopram, oraz na noc hydroksyzynę.
Poprzedni zestaw, czyli prozak z xanaxem działały, do momentu odstawienia

Hydroksyzyna działa, biorę tabletkę i zasypiam jak dziecko
Eliceę biorę od 10 dni, za krótko jeszcze, żeby działała... To jest lek z grupy SSRI trochę nowszy od Prozaku i produkowany w Krakowie

Nie chodzi mi o tę pustkę... Nie wiem, o jaką inną, ale nie chodzi mi w tym momencie o samotność. Nie umiem Ci wyjaśnić

Z budynkami to jest prosta sprawa. Kiedy miałam 19 - 21 lat, ciągle imprezowałam, chodziłam non stop pijana lub upalona. To były bardzo złe czasy. Kiedy to się skończyło, zbiegły się trzy wydarzenia: konieczność odejścia ze studiów, przejścia na własne utrzymanie oraz zauważenie, że moja platoniczna ówczesna miłość to obsesyjne zauroczenie. Poskutkowało to załamaniem nerwowym. Do tej pory oświetlone ulice nocnego miasta kojarzą mi się z rozgoryczeniem, żalem, poczuciem totalnego zagubienia, poczuciem pijackiej pustki.

Czyli wskazanym byłoby odwrócenie takiego warunkowania.
Jak to zrobić? Nie wiem.

dobrze kombinujesz

"kazdy znajdzie cos, czego NIE ZNAJDUJE"

ale i tak  brakuje tu tej gry slow :-)

czego nie ma...
czego nie dostaje...
czego mu brak...

Mi się wydaje, że podobnie jak w języku angielskim ten czasownik może mieć nieco inne zabarwienie, szukać, ale też odkryć, odkrywać; także w sensie bardzo subiektywnym: "odkryć coś w czymś" ze względu na "uważać".
Generalnie w mojej interpretacji chodzi o to, że nie dostaje się ze względu na zapotrzebowanie, a narzędzie jakie dostaliśmy, a wydaje nam się bezużyteczne i nie jest tym, czego szukaliśmy, jest nim - tylko "inaczej"

Ale Niemcy to depresyjny naród i pewnie jest tak jak uważa Smutna

A ja dzisiaj byłam na dwugodzinnej medytacji u joginek!
Mam różne... no, trudno to nazwać spostrzeżeniami, bo nie mają one natury werbalnej... Kiedyś medytowałam sporo i nie była to pierwszyzna... nie wiem tylko, dlaczego co jakiś czas przestaję i zapominam o rozwoju duchowym w ogóle. W każdym razie jest coś, co już wiedziałam kiedyś i o tej wiedzy zapomniałam - kiedy zamkniesz oczy i spojrzysz w tą pustkę, okazuje się, że jest iluzoryczna. Jest taką samą pustką jak pustka wszechświata, a nikt przy zdrowych zmysłach nie powiedziałby, że wszechświat jest pusty.

Oburzałam się na tę bierność buddystów wczoraj, a to to muszę/powinnam/chcę zrobić - uwolnić się od konieczności działania, zwolnić obroty swojego wszechświata do minimum, tak, żeby móc mu się przyjrzeć.

Wyrzeczenie się działania jest moim największym lękiem, bo kojarzy się mi się z pływaniem: jak przestajesz ruszać rękoma, toniesz.

Hurrrra!
maszkarado,
gratuluję!

I bardzo się cieszę.

Wyrzeczenie się działania zdecydowanie różni się od pływania - człek, na szczęście, nie tonie. Choć strach jest potężny, lęk popycha do zajęcia się czymś, obawy zachęcają do ucieczki... przed samą sobą. Da się wytrzymać.

Tak jest. Zaniechanie działania jest jakimś działaniem , jak i brak decyzji jest decyzją....

Ty szukasz braku bólu, ja szukam braku smutku...;-)
Tylko, ze tego sie nie da wyeliminować, bo zycie jest bolesne i często smutne....
Ja nawet lubie jak boli, bo wtedy mam odczucie, ze żyje, że mnie cos rusza, dotyka.....
Co powoduje Twój ból/cierpienie?

Witaj Maszkarado,
z przykrościa przeczytałam  że u ciebie gorzej, ale nie jesteś sama. Ja w tej chwili jestem na Pramolanie ( zaczełam 3 opakowanie / 1 tab. dziennie- mnie ten lek bardziej pomaga niż wesoła rodzinka Prozacu- dla mnie to shit i sprawai , że oczy wychodzą z orbit) i Relanium ( inne anksjolityki robią ze mnie Zombie). Lecze sie od 2 mcy i czuje poprawe do tego zdałam na studia doktoranckie i mam zajecie, które uwalnia umysł ( co był mi potrzebne), zaczełam sie interesować buddyzmem (choć jeszcze niedawno odrzucałam to), chce sie dostać na terapie z NFZ, wiec musze czekac do stycznia 2013 ale czuje ze jestem na terapie gotowa (obym była równie gotowa gdy odstawie Pramolan), w tej chwili prowadze własną terapie , polegajaca na spisywaniu i analizowaniu uczuc i zachować swoich- nawet mi to pomaga.

Moze ty też powinnaś wprowadzić  zmiany w życiu- pomyśl o studiach, na to nigdy nie jest za poźno. Jeśli boisz sie wieczorów i tego wszystkiego co opisałaś unikaj zwyczajnie tego- ja tak robie, w tej chwili nie jestem na siłach by pewnym sprawom (nawet takim błachym ) stawić czoła wiec ich unikam.
Ja zastosowałam psychiczny bypas- też to zrób, ALE NIE MOŻESZ NIC NIE ROBIC, bo bedzie tylko gorzej i wtedy pogrzebiesz samą siebie ( wiem troche o tym).
Powodzenia

Wiecie co, ja sie moze nie znam. Nie wiem. Moj eks bral prochy (prozac i inne depresanty) i NIC nie pomoglo. Jaki był taki był, nic się nie zmieniło. Dlatego jestem przeciwko prochom.
Mnie do szczescia prochy, alkohol ani joga nie sa potrzebne. Tylko zwyczajne zycie. Kiedyś zapiłam ostro ciągiem 3 tygodnie, bo miałam wielkiego doła, dzien w dzien alkohol, od rana do wieczora. Za duzo chciałam dostać, osiągną, kogoś zmusić do miłości do mnie i się nie dało. Wiec ostro zapiłam, bez kontrolowania. I to nie było fajne doświadczenie. Teraz wiem, ze jedyną terapią jest wyjście do ludzi, poproszenie o pomoc, wsparcie, rozmowa z nimi, otwarcie się. I zwyczajne zycie......Tego chce.

Maszkarada, dlaczego uwazasz ze jest żle? - zyjesz, oddychasz, patrzysz na słonce, snieg, nie masz jakiegos chorobska, nie jestes stara...Moze innym jest gorzej???

Maszkarada, ja z kolei zawsze chcialam wiecej, tzn. wiecej milosci, wiecej kasy, wiecej uczuc, wiecej przezyc, bardziej sie rozwinac....przede wszytskim sie rozwinać.
A teraz chce tylko normalnego zycia.

ale skoro masz zdiagnozowana chorobe - lecz się na wszyskie sposoby.

maszkarado,
mocno Cię przytulam.

I gratuluję.
Gratuluję samozaparcia, dążenia do celu, odwagi.

I witam, jeśli to prawda, w klubie "debeściaków".

Spacer.
Pepsi (cc jest lepsza )
Ochota.
To nic dziwnego, że pojawiła się... wola.

Ja się jakoś specjalnie nie pozbierałam jeszcze... Mam zwyżkę nastroju spowodowaną tym, że laki zaczęły działać. Poprzednio też było fajnie, jak działały - natomiast po odstawieniu, policzmy, trzymałam się w pionie 2 miesiące.

Chciałam dzisiaj kupić jakieś prezenty. Miałam jechać do Mydlarni u Franciszka na Stare Miasto, ale mróz złapał, a ja zapomniałam czapki. A taka wyprawa spod Wilanowa to kawał drogi, więc skończyło się w połowie Natomiast sama sobie kupiłam jakieś mazidło w Bath&Body Works, pięknie pachnące bursztynem, słodkimi kwiatami, wanilią, nawet trochę piżmem i jakimiś kadzidłami. Ręcznie robione mydełka dla rodziny będą musiały zaczekać. Przy okazji - są tam świetne szampony z Syrii, z Aleppo; tysiące razy lepsze od najlepszych "apteczno - drogeryjnych". Same naturalne oleje! Mydlarnia jest też w Krakowie.
Zjadłam też krem z pomidorów na mieście, ale musiałam wracać, bo zaczynało się robić ciemno...
A teraz będę czytać książkę!

no ...niby tak, ale ta Twoja samoswiadomosc...
i dazenie....

Pomysł bdb - ale nie może byc anonimowy, bo mogą pomyśleć, że to od jakiegoś zboka który dybie na mala, napisz, że z okacji swiat dawna sąsiadka itd... kup małej cos dla dzieci - niedrogiego i coś co posłuży jej na dłuższy czas- ja zawsze robie takie prezenty.

Ja kupuje coś dla radosci - moze byc np lalka i cos przydatnego moga byc np rekawiczki - tylko przykład, mogą cie pamietac jesli napiszesz cos co pomoze cie zidentyfikowac, gdzie mieszkałas cos o rodzinie... itp.
Ja tez ostatnio zrobiłam cos podobnego- znalazłam aukcje charytatywną - rodzina wystawiała darowane rzeczy na aukcje i w ten sposób zbierała pieniadze na rehabilitacje syna, na stronie aukcji były podane dane fundacji, dopisek tak aby rzeczy lub pieniadze z aukcji trafiły do ich syna, wiec wysłałam im całą biżuterie której nie nosiła od jakiegoś czasu- całkiem sporo i dobrej jakosc bo dbam o rzeczy, mam nadzieje ze temu dziecku choc troche pomoge.
Czuje sie taką potrzebe , by zrobic cos całkowicie bezinteresownie i anonimowo
Ciesze sie, ze ci nieco lepiej, że dajesz odpocząć umysłowi. Napisałaś, że czytasz szmirowate ksiazki- uwazam, że szmira to najlepsze spa dla głowy. Moim spa są zagranicze fora dot europejskich rodzin królewskich- durnowate na maksa ale odpreza znakomicie.

Milczysz, choć parę razy zaglądałaś na forum.
Co słychać u Ciebie?

Bardzo serdecznie Cię pozdrawiam.

Hejka,

a żyję sobie, licząc na to, że wpadnę na jakiś pomysł, co mam dalej robić z tak wspaniale rozpoczętym życiem
Nie tylko u mnie taki nastrój fin de siecle; wszyscy w moim otoczeniu jakoś tak... Jeden zatwardziały kawaler zwierza się koleżankom, że mu serce z żalu pęka, jak widzi na basenie tatusiów uczących pływać dzieci... Jedna pracoholiczka spędzająca w pracy całe tygodnie bez wyjścia do domu mówi, że goniła w piętkę przez tyle lat i żałuje każdej godziny więcej poświęconej korporacji... Mój brat pakuje walizki i wraca na Zachód...
A ja sobie żyję.
I nic.
Piję decaf cafe, żeby serducha nie denerwować.
I żyję. I nic

Tak, w sumie tak. Żyję sobie po swojemu, daily routine ta sama, tęsknoty te same, potrzeby, psia morda ta sama.

Tak z ciekawostek: nie wiem jakim cudem, ale stało się tak, że dziewczynka, której z moimi znajomymi zrobiliśmy paczkę, dostała jeszcze dwie; i tak samo nie wiadomo, od kogo Wiadomość z pierwszej ręki, od sąsiada.