Dwóch panów i jedna Maszkarada - Netkobiety.pl

:-))
pies??
a mial byc kot i mieszkanie w Hamburgu!!
:-))

nie, na powaznie, to cieszy mnie , ze pies blisko, a demony daleko !

Pozdro zurück!

Pro zawsze lepsze od kontra!
:-)
noooo...wylaczajac pro-zak :-)
dobrze, ze udaje Ci sie z niego schodzic.

Co do psow, dzialaja jak balsam

A ja dzisiaj w nieco innej sprawie... Posta powyżej nie mogę już niestety zedytować.
Dzisiaj zdałam sobie sprawę, że podoba mi się kolega z pracy. Jest uprzejmym, skromnym, mega miłym człowiekiem. Siedzimy koło siebie w biurze. On się podoba kobietom, co do tego nie mam wątpliwości, chociaż aktualnie jest sam od jakiegoś czasu (chyba około roku). Z jednej strony fajnie, bo mamy ze sobą kontakt, rozmawiamy, wychodzimy na papierosa... Z drugiej - ja jestem taką sierotą, że w ogóle nie mam pojęcia, co się robi, jak się kobiecie podoba facet. Zawsze to mnie jakiś mniej lub bardziej toksyczny typ wyrywał.
Z trzeciej, oczywiście cała litania:

Ty, Maszkarada, to jesteś taka klnąca baba z petem w gębie, a tu tyle ładnych, subtelnych dziewcząt. Nie dla psa kiełbasa.

To jest przystojny, fajny facet, a Ty jesteś jak pół pupy zza krzaka, w ogóle ogarnij się, kobieto.

Anyway, miło, że jakiś ktoś zaczął mi się wreszcie podobać - i to ktoś skromny i miły

Pozdr

Dziękuję, będę afirmować
To jest dobry, mądry, wartościowy człowiek - tak jak ja.
I tutaj w zasadzie sprawa jest jasna.

Lata jednak wmawiania mi przez matkę, że jestem przerażającym brzydactwem w świecie, gdzie tylko piękno się liczy, robią swoje.

Pogląd to ja mam - gorzej z "poczuciem"...
Zaniosę ten problem jutro do terapeutki. Tymczasem idę spać, bo mój pies już od godziny apetycznie chrapie i rozwala się po łóżku. Jeżeli zaraz się nie położę, nie załapię się już na miejsce do spania.

Nie sądziłam, że to tak się dzieje. Siedzisz koło kogoś kilka miesięcy, najpierw nie zwracasz na człowieka uwagi, potem zamieniasz jedno zdanie, dwa, potem się wkręcasz coraz bardziej, aż w pewnym momencie zdajesz sobie sprawę, że... kolega zza biurka to bardzo fajny facet. Dobry. Wartościowy. Obserwujesz go i imponuje Ci tym, jaki jest: taki brat łata, grzeczny, serdeczny, spokojny...

Pewno nie zdałabym sobie z tego sprawy, gdyby inny nasz kolega dzisiaj nie zażartował sobie, że skoro on jest wolny, to musi go zapoznać ze swoją siostrą... A ja pomyślałam: ta, siostrę, taaakiego, a nie siostrę! Mój Ci on!

Maszkarado kochana... myślę, że nie ma potrzeby, żebyś swojemu koledze w jakiś szczególny sposób okazywała, że  jesteś nim zainteresowana. Proponuje tylko, żebyś mu nie przeszkadzała kiedy przejdzie do etapu subtelnej adoracji
Każdy w miarę inteligentny człowiek, który miał przyjemność obcować z Tobą w jakiejkolwiek formie, potwierdzi że jesteś fantastyczną kobietą więc zapomij o tym co wmówiła Ci mama. Rodzice nie zawsze są mądrzejsi od dzieci...

Moja terapeutka na urlopie teraz przez 3 tygodnie - jak zwykle dobry moment.
Jeszcze mi nie minęło, a już mi wraca choróbsko
Utknęło mi znowu w gardle trochę niewyrażonego syfu i mi ciężko znowuż

Są tematy z którymi, Wielokropku, zostałam sama.
Mało tego, pomimo wszystkiego, rozdźwięk, pomiędzy tym, co wiem, a tym co czuję jest ciągle znaczny; poczucie winy ciągle znaczne; i sama jestem nieco zażenowana tym, co czuję. Choć już jakoś godzę się z faktem, że nie mogę poradzić niczego na to, co czuję - pozwala mi to trochę łagodniej spojrzeć na siebie, świat i ludzi; ale ciągle mam wrażenie, że moje uczucia są moim wrogiem.
Wszyscy mi każą przestać piepr*yć i zająć się czymś; tak jak moja matka mówiła zawsze, pozamiataj, poucz się, przestań się smucić, RÓB coś, zrób coś pożytecznego.
Może miała rację, może oni mają rację; sama zaczęłam się karcić teraz.
To miasto jest za małe dla mnie i dla mojego eksia; który nic złego nie robi, ale jest, szwenda się, uśmiecha, żyje, chodzi, mówi; a na każdy jego uśmiech, słowo, tyle czasu minęło, a mi pęka serce.
Pomimo czasu, pomimo kolegów przystojnych, pomimo nowego psa, nowego mieszkania, pomimo wszystko; moje ciało zachowuje się jak skalibrowane idealnie pod jego ręce, strzygę uszami na dźwięk głosu.
Żyję sobie z tym, bardziej lub mniej uśpionym. Już wierzę sobie i wiem, że nie zrobię nic głupiego... ale jest mi momentami ciężko.

Mogę odrzucić poczucie winy, ale nie umiem odrzucić emocjonalnego bólu. Sama go sobie sprawiam.
Siedzieliśmy teraz na schodach z kolegą, który mi się podoba, paliliśmy papierosy i rozmawialiśmy o życiu; i ten bidny wydaje mi się przynajmniej partnerem do dyskusji o życiu, choć z racji tego, że jest podobającym mi się mężczyzną, nie będę mu opowiadać o skrętach duszy, jakich dostaję na widok swojego byłego.
Ja wiem, tak długo muszę się męczyć i płakać aż przejdzie. Już rok i trzy miesiące zirka, z przerwami na te momenty, kiedy faktycznie zamiatam czy coś i mam mniej do myślenia. Teraz w sumie też coś robię i nie myślę, ale serce boli, nawet kiedy myślę o cyferkach w excelu.

Ja nie wiem, czy to ja sobie sprawiam. Zaryzykowałam takie twierdzenie, bo gdzieś mi wpadło w oko, że każdy ból emocjonalny który trwa dłużej niż ileś minut, sprawiamy sobie sami.
Tęsknię za człowiekiem, który był mi bardzo bliski, czas wybielił złe i gorsze wspomnienia, wczoraj widziałam jak szedł; spotkaliśmy się przypadkiem, pobawił się z psem i odszedł, i szedł, widziałam jego plecy coraz dalej i dalej... I obudziło to we mnie ból, który nigdy nie zniknął...

Wielokropko kochana, ale właśnie: ja jego wady potrafię Ci wymienić bez kartki. Od najmniejszych: że, jak pisze smsa, to nigdy przenigdy nie napisze bez literówki; że puszcza głośne bąki i w całym mieszkaniu je słychać z łazienki. Nie rozróżnia, czy inni ludzie są smutni, czy weseli i zawsze walnie jakieś faux pas; jest nieco aspołeczny i mało empatyczny; a przy tym stara się być cyniczny, co wychodzi mu w sposób żenująco żałosny, szczególnie dla ludzi, którzy go znają, w tym: mnie. Bywa emocjonalnym idiotą i potrafi powiedzieć coś, co rani, a on w ogóle nie wie, o co kaman.

Przy tym wszystkim opiekował się mną tak, jak umiał. Przytulał mnie godzinami, rozmawiał ze mną na trudne tematy, które zatruwały mi od dzieciństwa życie. Pomagał w każdej sprawie, zawoził mnie do lekarza, mojego kota do weterynarza; pojechał ze mną w poszukiwanie ojca, oddawał mojemu ojcu swoje nowe koszule; Nigdy nie zranił mnie "chcący", a jedyna, lecz najważniejsza sprawa jaka między nami stanęła, sprawa ostateczna i nie do przeskoczenia: nie kochał mnie.

Ale co ja się dziwię? Ja nie kochałam sama siebie.

A mój kolega sądzę, że nosi na plecach podobną historię, wnoszę po tym, jak sobie na fajku rozmawialiśmy dzisiaj. Czyli też jest jakaś baba, która go nie kocha, a on ją tak, i wszyscy w koło Macieju. Co za świat popaprany!!

Racja, już podświadomie to robię
Nie, no prawda jest oczywista: ja jestem dzisiaj nieco kim innym. Nie mam już "braku", a mam nadwyżki energii. I nie chodzi mi tylko o energię kinetyczną objawiającą się codziennym adhd.

Odstawienie chemicznego poprawiacza nastroju jest rzeczą trudną. Do tej pory to on odpowiadał za dobry humor, za optymizm, za oglądanie świata przez różowe okulary. A teraz "trzeba" samemu się o taki sposób patrzenia starać. To boli.

Zastanawiam się, na ile odstawienie prozaku spowodowało u Ciebie powrót do bardzo filozoficznego spojrzenia na Twe życie. Zastanawiam się też nad tym, czy zawsze, każdego dnia, musisz mieć do zrealizowania jakiś bardzo ambitny cel. Ostatnio sporo swych planów zrealizowałaś. Może teraz pora na mały urlop? Bez katowania się chwilowym brakiem bardziej ambitnych celów?

Wycofuję się z propozycji urlopu.
Zamiast tego - trochę pracy fizycznej przy szorowaniu na kolanach, szczotka ryżową, drewnianej podłogi. Jedynym problemem jest znalezienie takiej podłogi. Ten pomysł nie jest ani żartem, ani lekceważeniem problemu, wypraktykowałam na sobie - działa - wszystkie problemy egzystencjalne poszły w diabły.

Jak Twój funkcjonuje, to po co ja się wyrywam z pożyczaniem swojego?

czy choc troche lepiej ?????

maszkarado,
nie zauważyłam Twej odpowiedzi, przepraszam.

Twoje serce nie działa?
Przeczytaj swe posty w wątkach innych osób. Tak nie pisze osoba pozbawiona serca; to są posty napisane przez osobę ze sprawnym, dobrze działającym sercem. Sporo w nich troski o autorów wątków, mnóstwo życzliwości i serdeczności.
Pamiętam Twój post skierowany do mnie, gdy skończyła mi się cierpliwość. Post, w którym mnóstwo było zrozumienia, empatii, wsparcia.
Pamiętam też Twoje opowiadania - tam też doskonale widać było Twe serce, serce pełne uczuć.

Nie wmawiaj sobie, że Twoje serce nie działa.

KAŻDY ma swoje tempo.

Cóż, nie zawsze praca wychodzi nam na dobre; trudno jest zwłaszcza wtedy, gdy uczestniczymy w wyścigu szczurów.

Cieszę się, że pojawiłaś się na forum (ściągnęłam Cię myślami - nie dalej jak we wtorek zastanawiałam się, co u Ciebie); szkoda, że z takiego powodu.

Tak, życie bez maski jest trudne. Trudne, bo jeszcze nieznane; bo brak starych schematów, a nowych jeszcze nie ma; bo skończyło się udawanie; bo "nowa" wersja przykryta jest zaledwie cienkim naskórkiem i każde dotknięcie boli.

Jednak... kilku potworów już nie ma. Kilka (nie mnie oceniać, czy najgorsze, czy nie) zostało. Czyli kolejna praca do wykonania, jeśli chcesz.

Taaak. Bezcelowa robota. Myślę o ścieraniu kurzy. Wiem, jak trudno jest odnaleźć się w nowym rytmie, gdy możesz robić wszystko, na co tylko masz ochotę. Problem tylko z pamięcią, z przypomnieniem sobie tego, co lubię robić. Pamiętasz?

Dziękuję, taki kominek miałam odpalony na drugim monitorze zawsze w pracy, albo kominek, albo akwarium z rybkami

Poszłam wczoraj na koncert. Wielkim wysiłkiem, ale ogarnęłam się i wyszłam. Grały cztery zespoły, z czego pierwszy był tak tragicznym wyjcem, że siedziałam patrząc z niedowierzaniem na nich, na siebie i na ludzi; ale drugi support, trzeci support i gwiazda dali popis klasy. Kiedyś byłoby mi głupio i wstyd, że na koncert do klubu idę sama, bez towarzystwa (chociaż regularnie na Kazika chodziłam sama, ale jakoś na Kazika zawsze chodziły pojedyncze sztuki), ale poważnie, nie żałuję.
Poznałam grupkę ludzi, panią przedszkolankę i panią tłumaczkę plus paru panów, którzy przyszli z nimi w jednej ekipie. Z panią przedszkolanką prowadziłam bardzo interesującą rozmowę o patrzeniu wgłąb siebie, o tym, jak czerpać z siebie i jak szukać różnych rzeczy w sobie...
Tak przemyślałam to dzisiaj i w dużym stopniu wydaje mi się, że ja w siebie to mam w sumie nadwgląd... a nie umiem szukać w ludziach i świecie.
Z resztą, nawet moje sny dają mi jasny pogląd na to, co mi jest potrzebne i co mnie uzdrowi.
Być może przejście tej drogi, przez te wszystkie nerwice i depresje, jest właściwą treścią mojego życia.
Wiem, wiem, nie powinnam filozofować, tylko zająć się czymś. A skoro lekarz kazał, to zająć się wypoczynkiem...

Cokolwiek robię, to mnie boli. Mięśnie międzyżebrowe, przynajmniej już wiem, że nie serce.
Nie wiem, czy to dobrze, że jestem w domu. Męczy mnie poczucie, że zawiodłam, że nie nadaję się do pracy, że miejsce wariatów jest w szpitalu, że powinno się mnie odseparować od społeczeństwa. W sumie poniekąd jestem odseparowana.
Próbuję coś czytać, coś porobić, cokolwiek męczy mnie po parunastu minutach. Właściwie siedzę, leżę... Nie chce mi się jeść ani pić.
Czuję się strasznie samotna i osamotniona.

Wielokropku, nie zauważyłam, że zostałaś moderatorką forum - słusznie, uważam

Zawiodłam siebie - chciałam żyć tak, jak reszta ludzi, których znam. Właściwie dochodzę do wniosku, że zawsze widziałam tylko wierzchołek ich gór lodowych. Martwi mnie to, co dalej z pracą, bo nie wydaje mi się na ten moment realny powrót do swojej firmy. Nawet jeżeli pozwolą mi wrócić, to nie zmieni się ilość projektów przypadających na mnie, a z prostej arytmetyki wynika, że to kilka etatów. Mam bardzo niszową specjalizację i bardzo niszowe CV, niewiele zaoszczędzonych pieniędzy (kupiłam mieszkanie - na kredyt - i zrobiłam remont już za własne).

Trochę uciekają mi myśli...

Męczy mnie - jakkolwiek nie byłoby to egzaltowane - że w jakiś sposób odczuwam swoje własne "umieranie". Jestem zmęczona całym swoim życiem. Nie wierzę już w leki i terapie. Ostatnia rzecz, jakiej bym pragnęła, to usnąć wygodnie w ramionach jakiegoś jeszcze mi nieznanego, bliskiego człowieka, upajać się cały wieczór czyjąś bliskością, ciepłem, a rano się już nie obudzić.

...zdaje sie , ze potrzebujesz ciagle jakiejs akcji
ruchu w interesie
projektow...

oj przydalabys mi sie tu...
:-))

Chyba tak...
bylam  w weekend weg :-) ale powiedzialam sobie , ze jak wroce, to zaraz do Maszkarady ( jak ja nie lubie tego Twojego Nicku ) lece...

i jestem. ale troche bezradna. Mysle, ze jakies cos do zrobienia by sie przydalo...dla Ciebie Maszkarado.Bo Ty zdaje sie bez czynu ...nie mozesz.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

jesc nie mozesz ...hmmm...
to narobie Ci apetytu...

dostalam od znajomych ( mam gosci z Polski) takie kremowki , ze nie moglam sie powstrzymac i zjadlam dwie naraz.Maczki tez dostalam ( nie wiem czy je znacie dziewczyny...ja je uwielbiam !)potem byly takie ( ale juz niewiele zostalo) sliwki w czekoladzie ...ludzie , wszystko kaloryczna jak diabli, ale raz sie zyje ;-)

o serkach warkoczykach nie wspominam i tych kukulkach i tych...

a na dodatek bylismy w Holandii i nakupilam tego ichniejszego sera z duzymi dziurami( Leerdammer sie nazywa ) i wedzonych makreli
mam normalny misz-masz w zoladku...

jezeli tak jest, to by znaczylo, ze trzeba przez to po prostu ...przejsc...

?

tak jak sie przechodzi przez np.swinke i odre?

ale jak ten bol zmniejszyc? czym ?

Jak widać, można przez to przejść.
Mało tego, można ze zmiany sposobu życia cieszyć się bardzo.

Jak to przejść?
Początkowo spokój był mi rzeczą obcą. Miotałam się, ale nie uspokajałam się na siłę. Wręcz przeciwnie, nasilałam objawy: gdy się trzęsłam, świadomie trzęsłam się bardziej, gdy byłam spięta, napinałam wszystkie mięśnie do granic możliwości i... trzęsionka, napięcie mijały. Sporo chodziłam, latałam na basen, do sauny, zapalałam wszystkie możliwe lampy - by było wokół mnie jasno.

maszkarado,
skoro ja nauczyłam się żyć wolniej, to również i Ty możesz tego się nauczyć.

***
Przydatną jest mała rewolucja.
W hierarchii wartości.

a powiem Ci , jak masz papier i olowki ( ja mam pedzle ) to to tez mozna polubic.

Ja biore staluge i patrze na te "kartke " ipatrze...i jakos sie samo maluje ... :-)))
normalnie samo.
Mam juz pelno takich "bohomazow " caly strych. Ale wcale mnie to nie przeraza. Maluje dalej !
:-)))

OOOOOOOOOOOO!
Humor i dystans do siebie pozostał.

To jakaś automatyczna strategia przetrwania
Mój lęk budzi dzień jutrzejszy.
Ja od dawna nie rozmawiałam z nikim, z kim nie musiałam, więc nie chodząc do pracy, nie mam się do kogo odezwać.
Moja jedyna pozapracowa koleżanka wyjechała do kraju Pomarańczowej.
Tych z roboty nie chcę słuchać, bo nie chcę słuchać o robocie.
Wstanę, wyjdę z psem, wrócę, zrobię obiad, poczytam, pooglądam tv, wyjdę z psem, posiedzę przed komputerem, pójdę spać wziąwszy leki nasenne... I ile dni tak jeszcze? Praca pozwalała mi zająć myśli.

Jeden obrazek narysowałam. Nie podoba mi się

Uciekanie przed samą sobą nic nie da - zawsze masz siebie ze sobą.

Lubisz czytać, a beletrystyka Cię irytuje. Poszukaj w bibliotekach (nie do kupienia w księgarni) książki Pemy Cziedryn "Kiedy życie nas przerasta" - pomocna.

Jest cała masa mądrych, pomocnych, książek.
Tylko jest mały szkopuł - nie pozwalają na ucieczkę przed własnymi myślami. Ba, nawet to myślenie prowokują i potęgują.