Dwóch panów i jedna Maszkarada - Netkobiety.pl

Hah!
mowilam juz , ze Cie lubie ? :-) Maszkarado

Ponieważ nie mogłam się nie pochwalić poczynionym kolejnym krokiem na drodze do wykonania swojej ulubionej piosenki...
Tłumaczenie nie jest kanoniczne, tylko literackie, no i musiały się sylaby zgadzać, że się to dało zaśpiewać.
(ja się teraz uczę "Portu Amsterdam", jednej z moich innych ulubionych piosenek, w oryginale Brel'a, po polsku śpiewanej m.in przez K. Groniec)

*
Swego rodzaju nieznajomy

Tak, wierzę w to, co żyło w nas
Choć poróżniły nas słowa
Wczoraj wychodząc, Bóg wie
Byłam gotowa, lecz
usłyszałam tysięczny raz
miliony idiotycznych zdań
W braku decyzji wciąż milczałam
W cichym napięciu stojąc
przy drzwiach

A wszystko to, co wiem
To, co wiem na pewno
Ta wiedza to nie wszystko, gdy
tlą się w nas uczucia
Wewnętrzny żar
Splecionych ciał
Dotyku rąk

Moje słowa są tak zużyte
Bezużyteczne u jego wrót
Rym, rytmika i logika
Bledną przy spotkaniu ust
Znam tak wiele trudnych słów
Lecz nie pojmuję ich znaczenia
Słyszę kroki czyichś stóp
Na korytarzach zwątpienia

Łamanych obietnic cały stos
Świat jest okrutny, taki los
więc milcz, kochany
Nie próbuj nic powiedzieć, bądź
prawdą niewypowiedziany

W świecie śmiertelnego zimna
Trzymaj się mocno, tego, co znasz
Zbyt wiele nie myśl, Twe imię przeminie
Choć lata wspomnień
w pamięci masz

Swego rodzaju aniele
Czy mogę spojrzeć w Twe oczy?
Wszelkich zastrzeżeń poczyń niewiele
Słowa przestały obchodzić mnie
Nie obchodzi mnie Twoje imię
Nie, nie przedstawiaj się
W ogóle nie mów, nie

Mogę tu czekać naprawdę długo
Nim znów mnie porwie miłości pieśń

Chodź do mnie, jesteś tak piękny
Szeroko otwarte są moje drzwi
Swego rodzaju aniele, jeśli to Ty

Chodź do mnie, jesteś tak piękny
Szeroko otwarte są moje drzwi
Nieznajomy, wejdź, jeśli to Ty

wzielas sie bardzo do pracy! Kreatywnosc to na pewno Twoj atut, bo to bardzo trudny do tlumaczenia tekst. Na niemiecki wychodza same bzdury. szukalam i nie znalazlam nic , co byloby do przyjecia, stad wiem , ze to ciezka sprawa.

Z tym Amsterdamen to nielatwy kawalek :-))) -jak Ty TO spiewasz, to no, no, no !
~~~~~~~

A Kasi Groniec lubie to:

ale jedno wykonanie podoba mi sie jeszcze bardziej

Humor Cie w dalszym ciagu nie opuszcza:-)

Lubie ten Twoj dystans do siebie , wiesz.

czemu ? czemu? czemu ?
jak to tu mowia:" das Leben ist kein Wunschkonzert"
Ale masz racje, to rzeczywiscie moze zdolowac.To takie rozgrzebywanie juz zasklepiajacych sie ran.

...ale co zrobic, jak ja to tak kocham?..:-))) i chcialam Tobie troche "sprzedac"

Ale dobra, od teraz muzyka lekka , latwa i przyjemna ! :-)))) -ale ja takiej NIENAWIDZE!

"das Leben ist kein Wunschkonzert"

podoba mi się to... no tak, tak, c'est la vie.
Walką o cień uśmiechu i chwilę spokoju.

Dziękuję, aczkolwiek... Pamiętacie taką dziecięcą "zagadkę", jaką zadawały sobie dziewczynki: wolisz być mądra i brzydka, czy ładna i głupia? (ja oczywiście, szczerze, jestem za opcją no.2)

No to jakby mnie ktoś zapytał: czy wolałabyś być wiecznie cierpiąca, nadwrażliwa i niestabilna psychicznie, a do tego ładnie pisać; czy wolałabyś mieć święty spokój - no, odpowiedź jest dla mnie prosta i oczywista. Mam gdzieś, głęboko gdzieś każdy swój piep*ony talent, czy półtalencie, czy beztalencie; chcę być spokojna, zadowolona i zasypiać w czyichś ramionach, mieć psa i spokój!!!

No, ale życie to nie koncert życzeń, jak mawiają sąsiedzi zza Odry.

Nie przetłumaczę tej piosenki. To jest moja piosenka, nie jego piosenka... Z satysfakcją pomyślałam o tej złej kobiecie, którą kochał mimo wszystko, że go odrzuciła, zostawiła, nie chciała, spuściła w kiblu!

Dzień dobry!

Wróciłam dzisiaj w nocy z UK, trzy tygodnie temu umarł mój dziadek i stąd nie miałam w zasadzie czasu na cokolwiek. Długo by opowiadać, ale jakieś tragiczne tragedie się nie działy. Standardowo - na pogrzebie wszyscy płakali i robili dulszczyznę (no, przecież jak pogrzeb, to się płacze, a zła, wyrodna maszkarada z Warszawy nie ma serca), a ja podtrzymywałam matkę, bo co, jak co, ale płakać mi się nie chciało, bo dziadka widywałam raz na ruski rok. Dla mnie - ulga. Był bardzo chory, bardzo zmęczony, cała rodzina była umęczona. Gdziekolwiek jest, jeśli jest, to i tak lepsza alternatywa niż zwijanie się z bólu nie mogąc się ruszyć, załatwić, zjeść, czy chociażby się odezwać.
Trochę mnie podłamała asysta w ostatnich dniach życia dziadka, a każda para rąk do pomocy była ważna, także moja. Anyway, wszystko skończone.

Niestety, nerwica daje momentami o sobie znać. Na lipiec mam przewidziane schodzenie z prozacu, czego trochę się obawiam: nie chcę wrócić do stanu początkowego. Dzisiaj zapomniałam z domu obu telefonów i cały dzień tłumacze sobie, że naprawdę nic się nie stanie z tego powodu; mam w głowie wizje dzwoniącej co 5 minut matki, brata, banku, policji, prezydenta USA, itd, itp. Mój rozsądek mi podpowiada, że raczej odezwie się tylko o 15 eurocash z promocjami, ale weźcie tu dyskutujcie z nerwicą...

W UK też miałam słabe momenty; jednak moja potrzeba rutyny jest dość duża; co drugi terminal nie przyjmował moich kart, co powodowało już u mnie kołatanie serca (bank nie wie, co jest z tymi kartami). Wyjazd ogólnie udany, załatwiłam, co miałam załatwić, a w wolnym czasie leżałam pod jakimś rozłożystym drzewem w Kensington Garden i karmiłam te śmieszne czarne kaczki z wielkimi stopami. BTW faceci - mocno średnio, jednak Niemcy są ogólnie chyba przystojniejsi Chociaż okazuje się, że mam jakiś typ urody, który bardzo kręci wszystkich arabów w UK, nie wiem czemu, bo ja sama wyglądam bardziej "middle east" niż słowiańska piękność z Otwocka.

Reasumując, jest raczej po zwykłemu, ale na tyle nudno, że pisanie Wam o mojej daily routine nie miało większego sensu

Aaaa. Napisałam z miesiąc temu poważnego maila do eksia, że nie życzę sobie z nim jakichkolwiek kontaktów i żeby wziął sobie to poważnie do serca. Z mojej strony to definitywny koniec naszej znajomości. Niech spada na palmę kokosową.

Dzięki Volver za troskę i pozdrowienia dla wszystkich

No, ponoć faktycznie trochę ich jest. Podobno wszystkie problemy związane są z dysproporcją - najwięcej facetów w wieku rozrodczym to rolnicy na wsiach, takoż faktycznie, Głodowa Wólka jest jakąś alternatywą

Nie narzekam na brak zainteresowania; tylko ja jakoś zaczynam powoli doceniać to, że mogę sobie żyć poza wszelkimi kompromisami sama. Może coś, może kiedyś, gdzieś... Nie wiem, czy jestem na tyle zdrowa i stabilna, żeby szukać jakichś okazji.

Odkąd zaczęła się uśmiechać, to jest w miarę spoko Na początku sprawiała wrażenie, że ma lekki szczękościsk
Ogólnie wg niej i wg pani psychiatry jest bardzo do przodu i w ogóle "ach!", aczkolwiek ja do końca nie czuję się przekonana do tego hurraoptymizmu. Czuję różnicę, ale czy jakąś wielką...

Ze sporym bólem przestawiam się z bycia control freakiem, który nosi trzy portfele, ustawia szklanki na półce równo, musi być w domu przed północą i musi mieć wszystko zaplanowane na miesiąc do przodu i histerii dostaje, kiedy plan się wykrzacza; na bycie człowiekiem, który zdaje sobie sprawę z nieprzewidywalności życia. Nie ma po co się tego bać, bo strach mnie przed tym nie uchroni. Co prawda życie wydaje mi się mało warte uwagi i zachodu, jeżeli nie można uzdatnić go do moich bardzo wysokich norm bezpieczeństwa Wszelkie bezpieczeństwo wydaje się być iluzją, nie da się być bezpiecznym, nigdy nie da się ogarnąć wszystkiego. Przezwyciężenie tej ściany to moje główne zajęcie teraz.

Wszystko się niby zgadza - ale jak cieszyć się życiem, kiedy jutro o tej porze mogę być już ledwo żywym, sparaliżowanym warzywem podłączonym do aparatury podtrzymującej życie?
Kiedy pomimo tego, że dołożę wszelkich starań, żeby nic się nie stało - doniczka może mi spaść na głowę z pierwszego lepszego balkonu?

Niby wiem - po prostu nie przejmować się niczym poza bieżącą chwilą... ale trudno przekształcić lata nabywania pewnych przekonań w inne.

Nasze dróżki nigdzie nie prowadzą i jakoś trudno mi to zaakceptować, żeby mieć siły nadać życiu mój własny sens. Być może któregoś dnia obudzę się i będę wiedziała, jaki sens mam mu nadać. Ciągle szukam póki co

Na jakiej podstawie, Pomarańczowa, wnosisz, iż życie jest warte życia? Polemika godna wszystkich najtęższych umysłów filozofii, prawda, ale w takiej warstwie, powiedzmy, stricte dnia codziennego
Żyję sobie, no bo co mam robić, wieczność na mnie czeka, to się nie ma co spieszyć specjalnie; może w moim życiu brakuje punktów odniesienia, momentów do przywołania w pamięci jako argumentów, że życie jest warte życia? Nie wiem.

Na razie pożyję i poczekam, czy może jakieś nastąpią

No toż ja właśnie o tych chwilach mówię, tylko ta moja kolekcja jest jakaś słaba
Wiem, że nie ma wielkiego, omnipotentnego sensu i żyję sobie z tą świadomością odkąd odeszłam od religii, bardzo dawno temu, jako dzieciak jeszcze; jest to dla mnie jasne i logiczne.
Ech, byłam w domu około pierwszej, chce mi się spać, a dzisiaj muszę jeszcze jechać do terapeutki po pracy, zapomniałam telefonów, mam trochę logistyki ogólnej do opanowania i pewnie tak smucę dziś

EDIT
btw dowiedziałam się, czym jest ta czarna kaczka z wielkimi stopami. To coot, czyli występująca i w Polsce łyska. Polecam wygooglować, to jest jakiś dowcip natury

Ooooooooooooo!
Jak się cieszę, że się odezwałaś!
Cieszę się też (a może przede wszystkim) z Twoich wniosków dotyczących i dalszej terapii, i skonstatowania, że nie można wszystkiego zaplanować. Poza tym, z Twego postu spokój bije na odległość. To nie tylko efekt lekarstw.

Serdecznie Cię pozdrawiam.

Moje życie jest bardzo spoko. Nie sądzę, żebym się chciała zamienić na jakieś inne. Także żadne "co to za życie", bo ono jest całkiem w pytkę, o. Nie jest mi ani szaro, ani pusto, a związek uczuciowo - erotyczny to jeden niewielki wycinek tego, czym jest miłość

Z miłością, a doprecyzowując - z miłością do mężczyzny (i na abarot) jest tak, że albo się spotyka odpowiedniego faceta i się tworzy związek, albo nie. No to ja jeszcze nie spotkałam. Nie mam nic przeciwko, jestem mega otwarta; czort wie, może już znam człowieka, z którym mnie połączy coś więcej, może jeszcze na oczy go nie widziałam, no idea.

Nie wiem, jak z innymi ludźmi, ale jeżeli chodzi o mnie, to na 100% wiem, że nie będę szczęśliwa z kimś, jeżeli nie będę szczęśliwa sama. Skoro jestem już szczęśliwa sama, to mogę próbować

A konkluzja miała właściwie być taka, że to, że jestem "nieuleczalnie" chora na moje dysfunkcje, NIE powoduje u mnie już jakiegoś wielkiego problemu. Ludzie mają łuszczycę, chorobę Crohna, dializy, etc., a ja mam taki krzyżyk i tak muszę funkcjonować, żeby mi się jak najlżej go niosło.

Leki właśnie przestają mi być potrzebne, bo zrobiły co swoje - wyregulowały przepływ serotoniny w mózgu

wrocila nasza maszkarada!!
:-))))))))
Jestes wspaniala kobieta . Mowil Ci to juz ktos? :-))))

Wlasnie tak jest.Kazdy ma "cos".A sa gorsze rzeczy. Zacznijmy na "A":
AIDS
Alkoholizm
Amyloidoza
Autyzm
...
...

Maszkarado,masz fantastyczny styl pisania.Twoja historia calkowicie mnie pochłonęła,jak żadna inna.Tak sie wczytałam,ze totalnie nie wiem co sie obok mnie działo :-).Podziwiam Cię.

...tylko skąd te smutki? Z nudy, z braku milości. Ja ostatnio tez leczyłam alko...
..pewnie chodzi o to że faceta brak i nie o to ze wokół jest ich pelno, ale takie co rozumie i czuję naprawdę.....tzn. jakby się zakochać jak nie ma w kim?

Ja to sobie w ramki i nad łóżko!!!
Świetnie oddaje moje ostatnie przemyslenia, których nie potrafiłam tak zgrabnie ubrać w słowa.
Dzięki Maszkarado

Dobra, no to lekcja historii literatury
Romantyzm, czyli nazwa pewnej epoki, wzięła się od niemieckiego słowa "powieść". Romantyzm cechowały m.in: weltschmerz, czyli ból istnienia, polegający z grubsza na tym, co ja tu przez większość czasu robiłam - czyli wzdychaniu i narzekaniu; indywidualizm i skupienie na sobie; skupienie się na różnych nieistniejących elementach rzeczywistości, jak duchy, potwory, jutrzenki, nimfy i Konrad Wallenrod; IDEALIZACJA sfery uczuciowej; IDEA ROMANTYCZNEJ MIŁOŚCI, komunii dusz, bratniej duszy, drugiej połówki jabłka, whatsoever.

I to ostatnie jest dla naszych rozważań najistotniejsze. Do romantyzmu pojęcie "miłości" funkcjonowało mniej więcej tak, jak określiła to żona mleczarza Tewjego w "Skrzypku na dachu": "spędziłam z Tobą życie, rodziłam Ci dzieci, jeżeli to nie jest miłość, to co to jest?".
Romantyzm przyniósł ze sobą coś, co dzisiaj co bardziej ogarnięci ludzie określają mianem obsesji, czyli cierpienie z tzw. miłości, oddanie za nią życia, zatracenie się w "ukochanej" osobie.
Kultura po dziś dzień korzysta z tych wzorców - vide komedie romantyczne, harlequiny, seriale na Polsacie.

Dlaczego w dawnych czasach, przy braku psychologów, terapeutów itp., a przy niewątpliwym sporym udziale procentowym różnych dysfunkcjonalnych typów, społeczeństwo funkcjonowało?
W kwestiach damsko- męskich m.in dzięki swatkom, które korzystając z doświadczenia życiowego starych kobiet, którymi były z reguły, potrafiły lepiej od zaślepionych namiętnością młodych ludzi, dobrać ich w pary - tak, żeby trwały one stosunkowo długo, te ich związki.

Co do kariery i nowego BMW: znakomita większość, ok. 99% moich współtowarzyszy korpożycia w warszawskim szklanym wieżowcu, mając pieniążki, BMW sztuk kilka i wszystko inne, pragnie tylko tej romantycznej miłości. Tych motylków w brzuchu i weltschmerzu. Tak jak mój były - dla niego miłość to była udręka i ekstaza. TO JEST OBSESJA, nie miłość.

Chwilowo muszę Was zostawić z tą krótką wprawką, bo muszę iść do swojej korpokuchni po korpokawę

Za miłością romantyczną, to chyba nie ma co tęsknić... W końcu, to  jednak miłość nieszczęśliwa... niespełniona, niemożliwa do zrealizowania. Taki niby ideał uczucia, a w rzeczywistości wielkie cierpienie, które staje się treścią życia. Po co, to komu ?
Osobiście romantyzm w każdej postać znoszę dość ciężko   Dla mnie to, pachnie jakimś  emocjonalnym rozedrganiem i  neurotycznością...

Każdy ma swoją prawdę Ja się zgadzam jak najbardziej z Volver; co do "udręki i ekstazy" to ja się nie piszę na taką rozrywkę

Ja lubiłam chyba tylko literaturę wojny i okupacji; po "Przedwiośniu" i tej powieści o rąbniętym doktorku, który poświęcił swoje życie pracy u podstaw... nie pamiętam tytułu... mam traumy prawie jak po dorastaniu w rodzinie alkoholowej
"Nad Niemnem" to też był dramat. A a propos pozytywizmu, to nie ogarniam, czemu te ponure nowelki o umierających z głodu zwierzętach i umierających z przeuczenia dzieciach ("Nasza szkapa", "Łysek z pokładu..." & "Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela") serwuje się młodocianym w podstawówkach.

Szczęśliwie, z literatury romantycznej udało mi się przeczytać jedynie "Dziady cz.2" które są jawnym dowodem na to, że autor ćpał, oraz "Kordiana" z którego zaśmiewaliśmy się z kolegami do łez

All in all, nasza formacja kulturowa w bardzo dużym stopniu opiera się na wynalazkach tego okresu

Może jest na sali ktoś wykształcony w tym temacie i by to porządnie wyjaśnił?

Abyśmy już od dziecka godnie i wytrwale nieśli swoje "krzyże"... Taki wstęp do "poświęcania się " w dorosłym życiu...

No ale jak nastapiła Młoda Polska to dopiero sie działo!
To pożądanie nirwany...
Kompletne odbieganie od rzeczywistości, marzenia, sny...totalna dekadencja..
Krytyka wszystkiego co mieszczańskie, poukładane, odrzucenie konwenansów....genialna jest "Moralność Pani Dulskiej". A już w teatralnej wersji w wykonaniu Anny Seniuk...majstersztyk!

Cos w tym jest. Szczególnie kobiety sa wychowywane w duchu poświęcania sie w imię wyższych idei......

Huśtawce emocjonalnej i poświęcaniu się mówię stanowcze NIE.
Opowiadam się za spokojem i harmonią, czyli tą "znienawidzoną letniością".
Ta "letniość" jest bezcenna. I dla mnie nie oznacza nieodczuwania.

Poświęcaniu i wyrzekaniu swojego "ja", czy kochaniu za bardzo, poniżaniu się itp., też mówię - nie.
Natomiast moja chec przeżywania (życia, emocji, związku), a nawet udręczania się (?) jest tak wielka, że tej letniości, która byc może właśnie dalaby mi spokoj pojąc nie mogę : ( Masochizm (?)
Jestem słupem soli, nic mnie już nie boli , tak spiewala M.Jakubowicz - czyli buddyjski spokoj, brak pragnien, oczekiwan od siebie i inhych - to jest klucz, czy jednak boli i ekstaza ? Ich weiss nicht ;( Noch nicht

To zupełnie inaczej rozumiemy słowo "spokój".

Nie może, a raczej na pewno... Nie jest, to może już klucz... ale ten rodzaj stanu ducha, pozwala jakby jaśniej myśleć i dokonywać trafniejszych wyborów. Będąc "letnim", chyba zdecydowanie szybciej, dostrzega się też, źródła negatywnych emocji...
To co nasza kultura nazywa miłością,  jest jedynie, jej marnym substytutem. W Twoim ujęciu dodatkowo, przypomina raczej nałogowe uzależnienie, niż wzniosłe uczucie. Tak jakbyś dzięki taumatycznym przeżyciom, nareszcie czuła, że żyjesz Dla mnie, Twoja potrzeba, tych wszystkich silnych emocji, ma w sobie, pewien rys niesamodzielności i lęku...

Niestety "prawdziwa miłość" jest wciąż wielką rzadkością, zarezerwowaną dla ludzi w pełni świadomych

Ja taki offtopic chciałam - byłam w weekend na weselu (nogi mnie bolą do dzisiaj, tak mnie wujki obtańcowali) i złapałam welon
Teraz siedzę oczekując na rychłe zamążpójście :>

BTW nie wiedziałam, że ten welon trzeba oddać pannie młodej i mam go w domu. Mam nadzieję, że to nie zniweczy wróżby!

Dziękuję

Dzisiaj za to natknęłam się na ciekawego mema, do obejrzenia przez wszystkie obsesyjnie zakochane kobiety i nie tylko.
Nie ma linków, takoż instrukcja:
wchodzimy na Google i wybieramy "google com in english"
wchodzimy w wyszukiwarkę grafiki
wpisujemy: overly attached girlfriend

następnie oglądamy po kolei obrazki, śmiejemy się i wynosimy z tego lekcję