Dwóch panów i jedna Maszkarada - Netkobiety.pl

:-)
to cos na ksztalt "Samouzdrawiania sie ".Bardzo mi sie podoba !
Ja tez bardzo lubie podrozowac. I te miejsca natychmiast wywoluja obrazy w mojej glowie.
Jezeli tak jest tez w Twojej , to gratuluje autoterapii :-)

Byłam w tym sądzie. Jestem porażona, przerażona i mną telepie. Już pominę fakt, że rozprawa odbyła się po trzech godzinach opóźnienia, że chamstwo i bucera sędziny były poniżej wszelkiej krytyki (oczywiście zaliczyłam również upomnienie przez sąd, ale mam niestety niewyparzoną gębę i nie dałam rady na spokojnie słuchać idiotyzmów), że adwokat najeżdżała na mnie tak, że traciłam mowę ze zdenerwowania i trzęsłam się jak osika.
Słuchajcie, pozwany siedział tak blisko mnie, że w pewnym momencie do mnie wstał z wrzaskiem - dobrze, że nie po to, żeby mi wsadzić nóż między żebra - był tak blisko, że mógł mi zrobić fizyczną krzywdę!! I co? I został grzecznie przez sąd upomniany, że ma się uspokoić? Gdzie jest ochrona? Przecież myśmy na luzie mogli tam wnieść broń, pozabijać się wszyscy, nie wiem, co jeszcze. Mam nadzieję, że ten wariat przeciwko któremu składałam zeznania nie wpadnie na pomysł, żeby mi zrobić krzywdę. A to jest psychol, w dodatku psychofag, taki, z jakim masa dziewczyn tu na forum miała niestety do czynienia. Wypełniłam swój obowiązek wobec brata, ale moja noga więcej w sądzie w Polsce nie postanie.

Brrrrr, brrrrrr, brrrrrrr!

Eks wg przyrzeczenia napisał rano, że jest w mieście, poszliśmy na obiad do knajpy w pobliżu. Rany, jak dobrze, że nie musiałam sama wracać od razu do domu, tylko mogłam z kimś posiedzieć. On ma wybitny talent do pakowania się w kłopoty; równie dobrze sobie radzi z ogarnianiem ich; ale to jest gość, który potrafi po dyscyplinarce w miesiąc nagrać sobie trzy roboty... po czym wszystkie możliwości stracić w jeden poranek. Wyporność ma jednak karaluszą, więc już ogarnia dalej; choć zainspirowała go historia tej sprawy sądowej i stwierdził, że rozważy karierę oszusta matrymonialnego. Rozmawiałam z nim m.in. o kwestii empatii i tak jak Wam pisałam, dla niego język emocji to język obcy; on nie do końca wie, kiedy ktoś jest naprawdę zły, a kiedy złego udaje; większości tych rzeczy nauczył się "na rozum", ale (tak jak i ja to widzę) ten system często zawodzi, tak jak np. u wysokofunkcjonujących aspergerowców. Dowiedziałam się paru innych rzeczy też: że to on znalazł swojego ojca i odciął sznur, na którym ten się powiesił... Ech. Bardzo mi się spodobało, że powiedział, iż nie uważa, aby był niezdolny do miłości. Ludzie zaburzeni nieleczeni często mówią, że w ogóle nie potrafią kochać. Ale jednak: "żadna terapia, a byłem w życiu na jednej grupowej i czterech indywidualnych, łącznie lat 11, nie wyleczy niektórych urazów. Można nauczyć się głaskać kotka lewą ręką, ale nie prawą, jeśli tę prawą ma się amputowaną...". No i skoro wie, co to miłość i jak się kocha, to wie, że mnie nie kocha To już ja sobie dopowiedziałam, ale dość to logiczne. Ja go za to nieszczęśliwie nazwałam swoim kolegą, ale trudno. Nie wiem jeszcze, co ja zamierzam z nim dalej, ale raz, że kommt Zeit, kommt Rat, dwa, że nigdy nie wiem, kiedy po prostu zakocham się w kim innym, trzy - "towar niedostępny staje się sto razy bardziej pożądany". Trzy razy to powiedział w różnych kontekstach, więc sam wie, co mówi.

Strzało, matka mi zawsze powtarzała, że zawsze trzeba mieć w pamięci wspomnienie, które będzie można przywołać w czarnych chwilach, i nie może być ono związane z żadnym innym człowiekiem, tylko z Tobą i światem. Długo nie rozumiałam, o co jej chodzi. Teraz wiem.

Pomarańczowa, oj, wywołują obrazy We Francji siedziałam trzy tygodnie jesienią teraz... Najbardziej lubię samą podróż, pociągi, samoloty, autobusy, zmieniający się krajobraz za oknem, pęd wiatru... Zawsze lubiłam powiedzenie, że droga jest celem. Uwielbiam samoloty i lotniska w szczególności, nie wiem, czemu

Wielokropku, no wczoraj miałam poważne załamanie. Dzisiaj nieco lepiej jest. Wciąż nie mam specjalnie pewności, że wyzdrowieję - ale dostrzegam tę możliwość

Nie wiem, czy dobrze, bo nie wiem, czy w ogóle powinna się z nim spotykać. Nie jest to dla mnie człowiek obojętny, a raczej widoki, że stworzymy jakiś związek, są żadne. Jego osobowość nie nadaje się do tworzenia związku, przynajmniej ze mną. Może w momencie, kiedy on kocha kobietę, "uzdatnia" się do życia z drugą osobą. Trudno mi przychodzi wybaczenie mu, że mnie nie kocha; bo to jest rzecz, za którą nie można obarczyć nikogo winą, która po prostu jest; tak jak uczucia po prostu są to i brak uczuć po prostu jest. Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal, a jak widzą - to mi się smutno robi, że nie wrócimy do jednego łóżka i nie obudzimy się przytuleni rano. To spory ból. Tłumaczę sobie od wielu lat, że przyjdzie wiosna - taka wiosna mojego życia, kiedy większość najcięższych spraw będzie załatwiona, a ja będę budzić się z uśmiechem na ustach obok kogoś, z kim jestem bezpieczna (i bez niego będę takoż). Fizycznie bardzo brakuje mi bliskiego człowieka, sensualnie - smaku, zapachu, dotyku.

Rozmawiałam w tym sądzie z kolegą mojego bro, bardzo miłym i przystojnym facetem, co zobrazowało mi jeszcze dobitniej, że pewnie facetów, obok których można się budzić jest w tym mieście nawet sporo, tylko nie wszystkich widać na pierwszy rzut oka Na razie brachol strzelił focha, ale jak tylko się "odobrazi" zaraz zapytam o tego pana, na wszelki wypadek

Co do "byłego" to "były" to mimo wszystko chyba jedyna słuszna nomenklatura. Ani to "przyjaciel" (chociaż w sumie mnie wrzucił do friendzone na wiosnę, ale to nie jest relacja wzajemna!) ani nikt inny, więc musi być "były".

Dzisiaj pewnie będzie ciąg dalszy z matką i dziadkiem; ojcu muszę tę paczkę wieczorem nadać.

Wysłałam ojcu paczkę. Matka wczoraj odebrała ode mnie telefon z przeciągłym ziewnięciem, stwierdziła, że nic się nie pali, dziękuje za call, ale oddzwoni następnego dnia, bo chyba właśnie śpi i nie wie nawet, co mówi.
Mnie dzisiaj rozpiera mega zawodowa duma, bo OGARNĘŁAM!! jaaaaa! i w dodatku mam klepnięty wyjazd w maju:) Karmienie wewiórek na Greenwich w maju hyyyy
Muszę jeszcze ogarnąć brata, żeby mnie poznał ze swoim uroczym kolegą

i w ogóle pogoda jest ładna, choć chyba zbiera się trochę na deszcz we Warsiawie

Czekaj no maszkarada, Ty o Warszawie to napisalas????

Taaak, pytam bo ja tez z tamtych stron i powiem szczerze, zes mnie zaskoczyla i to niezle:) Dlugo musialabym tym okiem rzucac, zeby pare ciekawszych sztuk wylapac z tlumu:) Kobitki to co innego ale z panami to nam sie jakos nie poszczescilo. Albo ja mam spaczony zagranica gust:)

O kurcze:) Nie bede wnikac w to CO mial pan Mieciu ssac, mam nadzieje, ze jedynie skaleczony palec badz tez jakis tynk ze sciany..natomiast z zalem musze doniesc, ze nie tylko srodowisko proletariackie tak cienko sie u nas prezentuje. Zanim jeszcze wybylam na dluzej ze stolicy mialam przyjemnosc pracowac w duzej instytucji finansowej, gdzie gro personelu to byli panowie, w przedziale wiekowym 25-55. I coz, przez tyle lat mnozonych przez dni robocze jakie tam spedzilam, raz, moze dwa zaczepilam wzrok na dluzej na jakims mijajacym mnie osobniku.

Jakos was sumiasty, lysienie plackowate, zanik miesni klatki piersiowej na rzecz miesnia brzusznego a wszystko to w podkreslajacym w/w walory wymietoszonym garniturze (o ile nie przepoconym) i przy nieciekawym uzebieniu - to nie jest to co mnie z nog powala. Jak to spiewala Shania Twain: that don't impress me much.."

A tak, opisalas nowy gatunek, tzw. polski yuppi z Koziej Wolki, z wypasiona fura, skora i komora i jeszcze bardziej wypasionym ego. Nie wiem jak u nich z innymi miesniami, bo to mowia, ze w naturze rownowage nalezy utrzymac.

No to dusza Twoja i wzrok beda mialy niezla pozywke jak juz do tego Greenwich dotra razem z Toba:)
Przynajmniej ja mile wspominam swoj pobyt na Wyspach.

A w ogole to juz dawno dawno temu postawilam na import i moje krajowe kolezanki mogly mi jedynie pozazdroscic partnerow. I krzepe chlopaki zawsze mieli i klepki rowno pod sufitem.

Pozdrowienia z "pola walki".

Na katar skutecznym środkiem okazały się... ziołowe tabsy. Czego ja tu nie brałam, przez te kilka dni. Nie mogłam oddychać, spać, itp. Wczoraj udało mi się dopiero przespać noc. Cud - środek nazywa się Sinupret, gdyby kogoś męczyły zatoki.

A tak w ogóle, to dzięki składam naukowcom za psychotropy. Sytuacja nie zmieniła się wiele: dziadek leży w szpitalu, w stanie bardzo złym. Ma raka jelita i złamaną nogę w biodrze (która sama się nie zrośnie, bo pacjent za stary, a do zabiegu się nie nadaje, bo lekarze się boją, że im umrze na stole); do tego zaawansowanego alzheimera. Matka przemęczona, a depresja daje o sobie znać; przy czym jedyne, co ja mogę, to dzwonić co jakiś czas i tłumaczyć jak krowie na rowie, że trzeba do miasta wojewódzkiego się udać do psychiatry po lekarstwa. Ojciec do mnie pisze i się rozklejam, kiedy opowiada, że nauczył się piec chleb, widział ładną chmurę w kształcie galopującego konia. Jest w jakiejś totalnej melancholii. W pracy - a jakże, Sajgon. Pisałam, że ruszyłam dwa projekty. No to mam dwa cofnięte budżety; przedwczoraj wyszłam z roboty przed północą. Przez to mam również wstrzymaną firmę, która produkuje mi soft na potrzeby tych dwóch budżetów; firma oczywiście się piekli, bo jest w strachu; a ja próbuję gasić te pożary. Mam wsparcie w kolegach, ale wszyscy dobrze wiemy, że problem jest mój. U brata jest jeszcze większa masakra niż zwykle, eks jego narzeczonej próbował im uprowadzić dzieciaka z przedszkola. Prokuratura umorzyła sprawy o nękanie, o narażenie życia małoletniego przebywającego pod opieką, itd.
Żeby coś do tego jeszcze dołożyć, to dzisiaj od rana mnie osobiście nęka pani, od której wynajmowałam kiedyś mieszkanie z roszczeniem o półtora koła, które wg jej rozliczenia półrocznego powinnam jej uiścić za wodę. Kazałam wysłać skan dokumentu, ale naprawdę zastanawiam się nad tym, czy sprawy nie uciąć po prostu pytaniem o to, czy skarbówka jest w temacie tego jej wynajmu, lub informacją, że sprawę przekazuję do kancelarii swojego brata i od tego momentu proszę o kontakt z moim pełnomocnikiem.
Problemów nie sprawia chyba tylko eksio, który zasadniczo przestał się ze mną kontaktować; cóż, wiosna, można wyciągnąć motór; z resztą chwilowo pewnie nie ma żadnego problemu z którym mogłabym mu pomóc. Dzisiaj z książki, którą ode mnie pożyczał wypadła mi jego stara wizytówka - poczułam nagłą chęć spalenia jej, co uczyniłam. Spaliłam nad muszlą klozetową a popiół został spłukany do ścieków.

Chciałabym się do kogoś przytulić, żeby ktoś tu był bliski, kto by mnie wsparł, był; niekoniecznie jakoś funkcjonalnie mi pomógł, ale żebym wiedziała, że jest. A nikogo takiego nie ma.

I ja też! I kciuki nadal trzymam i myśli pozytywne wysyłam!

KOBIETO!
Kiedy, w jakiej sytuacji, i czy w ogóle kiedykolwiek, pozwolisz sobie na słowa "daję (dałam) radę"? Może zakończysz już to krytykanctwo wobec siebie?

Proszę, zacznij siebie doceniać.
Jeśli to w czymkolwiek Ci pomoże, cenię Ciebie od dawna.

Naprawdę nic w tej swojej sytuacji nie robisz? Jesteś pewna?
"Dawanie sobie rady" to nie spektakularne akcje, to nie praca do utraty sił.
To, czasami, towarzyszenie komuś w trudnej sytuacji. To kilka ciepłych słów powiedzianych do osoby tego potrzebującej. To, czasem, wysłuchanie kogoś. To, również, świadomość własnych uczuć i działanie zgodnie z nimi.
Takie "dawanie sobie rady" jest trudniejsze.

:-)))))))))))))))))))))

przypomnial mi sie Kubus Puchatek!  "Jestem Misiem o Bardzo Małym Rozumku i dlugie slowa sprawiaja mi wielka trudnosc"

Nie doceniasz siebie !

Przepraszam adminów za spamowanie, ale muszę to napisać.
Strasznie mi dzisiaj smutno. Bez jakiegoś wyraźnego powodu międli się we mnie smutek z powodu samotności, rozgoryczenia z powodu różnych rzeczy, które się dzieją.
Jakoś mi jest dzisiaj źle.

Mam!
1.odzyskalas Twoj glos!
i , jak sama piszesz
2." nie strzelilas sobie w leb "

trzy i cztery sama dopisz

wiem, tak tylko napisalam, bo jakos dziwnie mi  tak sie do Ciebie zwracac.

Tez tak mysle.Swieta tak dzialaja.

A coz pani terapeutka znow wymyslila wczoraj? Mowilas, ze troche zbyt "ksiazkowo" leci

Smutnaś?
Ok. Przytulam jak zwykle wirtualnie i możesz smutkować. Jestem już również.

Mój smutek jest po tej sesji wczorajszej właśnie... i chyba dobrze, że jest.
Bardzo dużo wczoraj wyrzuciłam z siebie gniewu, choć bardzo dużo go jeszcze zostało.
Ale dzisiaj czuję taki dojmujący smutek, że rodzice mnie krzywdzili, kiedy byłam dzieckiem, że nikt mnie nie obronił, nikt mi nie wierzył... Smutno mi także, że jestem sama; smutno mi, że nie jestem z moim eksiem, na którym mi zależało... I rację ma terapeutka, że na poziomie emocji się z tym nigdy nie pogodziłam.
A w dodatku pada.

Dziękuję, dziewczyny, że jesteście.

taki smutny smutek

moze to zal ...

ten tez trzeba przezyc, przepracowac.
To na pewno bardzo trudne i na pewno nie ma innej drogi.

Coz moge ? Czlowiek to ulomne stworzenie, nigdy nie ma na tyle czegos, czego inny od niego potrzebuje, a jak juz ma , to i tak nie moze mu dac.

:-)))
No! Z Nietsche i Kafka bym sie zgodzila :-)))

na ja, pozatym , ze Boga zabil  ( przepraszam Boze):-))

tez bardziej lubie to wydanie.Ma cos...

Dobrze, ze sluchasz muzyki  i tego Twojego jak mu tam...:-)- Muzyka trafia bezposrednio tam , gdzie ma trafiac, gdzie nic nie trafia, ani slowa, ani nic innego.

Ze Ty masz takie talenty , tego nie wiedzielismy . Fajnie -taki cel miec, kto wie, moze sie kiedys uda.
jestes szalona dziewczyna!Trzymaj tak

:-))) dowcip Cie nie opuszcza !

Witam.
Maszka rada moja jest taka. Wyjdź z siebie i stań obok...będzie WAS dwie.
MASZKA i RADA.

Z tym rozchwianiem emocjonalnym MASZKI, RADA sobie poradzi, pomoże jej...a przynajmniej spróbuje.

Pozdrawiam.

Zapisałam się na zajęcia pracy z głosem dla zaawansowanych. A co mi w sumie szkodzi! Traktuję to jako pierwszy krok na drodze do wykonania "Some kind of stranger" Choć to w sumie zajęcia z mówienia, ale na wokal - wokal dla profesjonalistów jeszcze się wstydzę
W tak zwanym międzyczasie uratowałam panią fryzjerkę przed małoletnimi bandytami.

To znaczy, pani fryzjerce tak się wydawało, bo ja przez 20 minut czytałam gazetę.
Poszłam po pracy (a w tym tygodniu moje "po pracy" to zirka ósma wieczorem) uładzić swoją szopę na głowie. Wybrałam sobie salon nieopodal roboty, na osiedlu bloków. Pani mnie obcina, do salonu wbija dwóch łebków w dresach i jeden pyta, czy za 15 minut może wpaść na irokeza. Po czym stwierdza, że za 15 minut będzie i wychodzi. Pani mnie obcina, a łebki sobie stoją na chodniku i palą papierosy. Kobitka wystraszona, ja w sumie też, bo lubię swój telefon, takoż portfel; ale zaproponowałam jej, że sobie posiedzę na kanapie i poczytam prasę, a ona nie będzie w razie czego sama.
Usiadłam, koleżka przyszedł, ona zrobiła mu tego irokeza, on zapłacił, wyszedł - nic się nie stało.
Ale radość fryzjerki, że jej nie olałam, bezcenna!

I jakoś mi trochę te smuty przeszły.
Mamie jeszcze dałam telefoniczny wykład o tym, że krzywda postrzegana jest subiektywnie - słuchała z zainteresowaniem i powiedziała, że dużo mądrych rzeczy mówię, co też mnie na duchu podniosło.

Jestem cholerną altruistką.

@Pomarańczowa
Ten jak mu tam nazywa się Andrew Eldritch, naprawdę Taylor; Eldritch sobie wymyślił od Palmera Eldritcha (tego, co miał trzy stygmaty). Udało mi się swego czasu wkręcić korporacji taksówkarskiej, z którą jeżdżę, że ja nazywam się Anna Eldritch i od dwóch lat żyją w tym przekonaniu. Bardzo mnie to bawi, kiedy dyspozytorka mnie pyta, czy taksówka ma być "na nazwisko Eldritch?"
Z resztą puściłam również w świat bzdurną historyjkę o tym, że nie skończyłam studiów, bo nikt nie chciał mi recenzować magisterki o obrazie klinicznym zaburzeń osobowości i wybranych chorób psychicznych w twórczości A. Eldritcha.
Życie

heh!
jak na kogos, kto ma nerwice lekowa czy depresje  , masz zadziwiajaco wiele energii i checi czynu . Naprawde.

heh po raz drugi!
widze, ze zamotalas tego swojego Eldritcha kompletnie w swoje zycie :-), przewija sie w Tobie na kazdym kroku. Moze macie cos wspolnego ? (czytalam troche )

heh po raz trzeci !
pokafkuje Ci : "Reka kobieca potrafi w cichosci wiele zdzialac?

1.dobrych  afirmacji nigdy za duzo! :-)
2.czyli jestescie takimi hybrydami "Wrazliwca-Pesymisty" i "Madrego-ciagle ciekawego zycia " Ludzia?

ktory nie z kazdym lubi...ehm...w bierki grac -dodam- bo mi sie nasuwa.

Spełnienia marzeń nam wszystkim.

.

No to jest właśnie tak, że niby o tym myślę (o firmie) czasami, ale...
Po pierwsze, byłam kiedyś freelancerem, przeważnie podwykonawcą do jakichś dużych rzeczy. Może nie zawsze oznaczało to głód, ale z reguły brak normalnej opieki zdrowotnej, okresy bez pracy, zero bezpiecznego korposocjalu, wieczne liczenie zaskórniaków. Co prawda, wtedy totalnie nie nadawałam się do kontaktów z ludźmi, przekonywania ich do swoich propozycji, etc. - z latami mam większego skilla.
Po drugie, mój brat ma swoją skromną działalność i z reguły klientów owszem ma, ale niezbyt wypłacalnych. Faktem jest, że jesteśmy zupełnie innych zawodów.
Po trzecie, ja nic konkretnego nie umiem. Nie jestem programistą czy detektywem; jestem zarządcą - managierem - szkoleniowcem; niby pamiętam, jak się robi rzeczy, o których opowiadam ludziom, ale jakbym miała usiąść i wykonać zakosztorysowany przeze mnie projekt... no... ekhm... długo długo nie byłam w egzekutywie. Pokombinować, poprzesuwać, poprzekonywać, ok, ale wyprodukować produkt... heh.

Miałam co prawda jeden pomysł kiedyś. Jak poznałam mojego eksia, to pomyślałam, że jakbym miała zaufanego (ZAUFANEGO) typa jego zawodu i z jakąś tam wyrobioną marką plus mojego brata na pół etatu, to otworzyłoby się megafirmę doradczą... ale, którą tutaj? Osiem milionów sto trzydziestą czwartą? Do tego trzeba być native, żeby pracować elokwencją i głosem w swoim języku, a co ważniejsze, żeby znać sitwy, kliki i potencjalnych klientów. Tak więc, tylko Warsiawa, zwana Miastem Stolca, tudzież Stolicą.

Słuchałam przed chwilą RDC, gdzie troje ludzi: laska z mężem i jej brat, opowiadali o tym, jak założyli księgarnię. Wszystko fajnie, ale nie mam odłożonych pieniędzy, to raz, dwa, że nie mam zaufanych wspólników. Kiedyś niestety osobiście "wykolegowałam" (delikatnie mówiąc) ekipę, z którą zamierzałam robić interesy. Wstyd mi do dzisiaj.

Reasumując: może kiedyś...
Anyway dzięki za wiarę w moje możliwości Krępuję się, kiedy ktoś mi mówi takie rzeczy, krępuję się też się krępować: o, laska, udaje zaczerwienioną skromnisię... aaa ja naprawdę czasami sama sobie wydaję się mega skromnym żuczkiem.

W ogóle, chciałabym napisać książkę. Nie umiem, nie mogę się zebrać, usiąść do tego, mam pustkę w głowie; a przecież warsztat i pomysły niezgorsze.

Chciałabym być gwiazdą rocka, a nie mam już 20 lat i mam głos, który nie chce się ze mnie wydobyć przez te DDA, nerwice, depresje, whatever...
No, ale walczę

Co to znaczy: może się nie udać??? Ja się pytam? :):)
Ma się udać, wszystko się uda, moje słowo jest prawem obowiązującym w moim życiu

Wszystko zależy od definicji i kalibru kariery Nie muszę być Johnem Lennonem, wystarczy mi lokalna kariera na miarę Madame czy Variete, ew. Wieży Fabryk

No tak mnie jakoś zmotywowało dzisiaj.
Mam dość ograniczony czas na tym świecie, to zamiast rozmieniać się na drobne spróbuję osiągnąć nieosiągalne

A tak btw, nawet jeszcze Wyborczej zdarza się coś ciekawego opublikować. Nie mogę dać linka, ale polecam na stronie Dużego Formatu "Nie pytajcie o sens życia".

maszkarada - masakrujesz. chcesz pisac ksiazke, byc gwiazda rocka, zakladac ksiegarnie itp. No wiesz - nie mozna zrobic wszystkiego i w sumie po co? Zycia nie starczy i kto to doceni?