Dwóch panów i jedna Maszkarada - Netkobiety.pl

Wirtualnie trzymam Cię za rękę.

Będziesz zdrową, będziesz kochała, będziesz szczęśliwą, będziesz roześmianą.
A wiesz skąd wiem? Wiem to, bo widzę jak bardzo jesteś zdeterminowaną osobą, jak bardzo walczysz o siebie, jak dużo masz siły, mimo.

Pokrzycz po wyjściu z pracy. Chyba, że pracujesz w dźwiękoszczelnym pomieszczeniu.

***
Tak sobie pomyślałam, że lęk jest dobrym motywatorem (nie znalazłam lepszego słowa) do pracy. Oby.

No, jednak jakieś obawy były. 
Dziewczęta, czy to był jakiś obowiązek odmeldowania się, czy też tak na wszelki wypadek asekurowałyście się, żeby nie padło na Was? I żebyście nie znalazły się w ?ekipie??
Oczywiście żartuję.   

Z tymi kolorami to faktycznie jest tak, jak informuje Pomaranczowa i Strzałka .
Stwierdzone jest, że kolory wpływają na nasze samopoczucie i zdrowie. Jedne koją, odprężają, uspokajają, inne pobudzają. Leczenie kolorami nosi nazwę chromoterapii.

Przejrzyjcie chociażby swoją garderobę, a dowiecie się jakie cechy charakteru u Was dominują, a jakich Wam brak.

Jeśli chodzi o polecany tutaj kolor pomarańczowy, to przedstawia on typ osobowości uczuciowej, twórczej energii, dumę i ambicję, ale i egoizm. Jest połączeniem koloru czerwonego i żółtego. Czerwony przedstawia energię i aktywność, miłość, siłę, ale i rany i krew - żółty, zaś intelektualność i czyste cele, szczodrość, chętny do nauki.

aha

Ooo widzisz...fundacja...fajnie
czasami to inne zdanie nie jest takie złe, moze mało w nim zrozumienia ale zawsze poruszy jakaś stronę duszy
ale mi się ładnie zrymowało

Ojj wielokropek... jak dziecko no

:-)
przesylam Ci pomaranczowo-fioletowe mysli

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

ponoc fioletowy +zolty to dobry duet

Cześć, DebbieDebbie

I co to było to, co trzymało Cię za gardło? Lęki z przeszłości, wspomnienia, nieprzepracowane uczucia? Wszystko to naraz?

Ja jestem na takim etapie, że w ogóle nie rozpatruję potencjalnych przyszłych związków. Nie w perspektywie najbliższych kilku lat. Zakochuję się tak mega rzadko, że raczej nie wchodzi to w grę, a nie chcę zranić ani siebie, ani nikogo innego. Dwa, trzy lata karencji po ostatnim związku, podleczyć się konkretnie i może wtedy. Tylko muszę coś zrobić przez ten czas ze swoją rezygnacją w tym temacie. Z moim "ja" zestroiło się przekonanie, że zawsze będę samotna. Wydaje mi się momentami, że jestem tak trudną i specyficzną osobą (od wyglądu, poprzez dość popaprany intelekt, po styl wypowiadania się i światopogląd - pachnie to megalomanią), że nie ma na tym świecie nikogo, kto jednocześnie czułby się dobrze ze mną, a ja z nim. Trudno, jak już pisałam - byleby nie bolało, to mogę być samotna, jest deal.

Dzisiaj mam też kiepawy dzień; w pracy jak zobaczyłam tonę dokumentacji, którą przeczytałam trzy razy a i tak wydaje mi się, że jest po chińsku w dialekcie mandaryńskim to i w swoją inteligencję zwątpiłam. Miałam ochotę usiąść, rozłożyć ręce i zapłakać gorzkimy łzamy. W robocie taki Sajgon (nomen omen), że mam wrażenie, że jak w poniedziałek tam rano przyjdę, to wyjdę za sześć miesięcy, schudłszy 30 kilo i zbladłszy o trzy odcienie. I tak bym chciała w takich chwilach, żeby mnie ktoś po główce pogłaskał, przytulił, cokolwiek... a jestem ja vs Sajgon vs depresja vs nerwica vs reszta świata. Nie będę wskazywać palcem, kto tu znajduje się w mniejszości liczebnej i jakościowej. Na niczym się oprzeć nie mam. Zero motywacji do czegokolwiek. Po co? Po co? Po co?

Mam nadzieję, że za 3 miesiące też komuś z przekonaniem powiem, żeby się nie łamał Dzięki za posta

Dlaczego mnie przepraszasz, Wielokropku?
Przecież ani Ty, ani nikt nie jest w żaden sposób zobowiązany do klepania ze mną w klawiaturę: robicie to wszyscy jak macie czas i ochotę, i dzięki za to!! Natomiast serio serio nie jest mi przykro. Udzielasz mi wielkiego wsparcia i bardzo, bardzo dziękuję!

Wczoraj rozmawiałam godzinę z bracholem i nawet zadzwoniłam do mamy porozmawiać o ubraniach, kosmetykach i czytnikach ebooków. Wymieniłam maile z ojcem. Jacy by oni nie byli, to moi rodzice są w dużym stopniu innymi ludźmi niż wtedy, kiedy byłam dzieckiem a oni mnie tak strasznie ranili. I ja już jestem kim innym. Natomiast inna sprawa jest z M., moim bratem. Pasowałaby mu ksywka Maszkaron, skoro brat Maszkarady... połączenie maszkary i makaronu
On jest moim bratem przyrodnim, wychował się w innej rodzinie w innym mieście, poznaliśmy się, kiedy miałam 19 lat. Długo by tu pisać o naszej historii jako rodzeństwa. Maszkaronik mój też miał ciężkie życie. Też prawdopodobnie choruje na depresję. Ale on miał to szczęście, że spotkał swoją połowicę i są razem. No i Maszkaron jest antypsychologiem na total. Wpieniają mnie jego gadki, że "to wszystko przez życie, jakie prowadzę", "nie przebywam z ludźmi", "tobie jest potrzebna miłość, a nie psychotropy". Staram się z nim nie rozmawiać na tematy "zapalne", tylko o zupełnie innych rzeczach, ale gdzieś mi to zawsze wtrąci, swoje cholerne mądrości życiowe. Nie wątpię w to, że miłość by mi pomogła, ale nie pójdę do sklepu i sobie jej nie kupię. Mam się zmuszać do siedzenia jak debil z jakimiś ludźmi? Jakbym znała jakichś ludzi z którymi lubiłabym przebywać i nie sprawiałoby mi to bólu, to bym przebywała. Ech... wydaje mi się, że on nie ma racji - najpierw muszę się podleczyć, a potem, jak będę zdrowsza, to może wtedy będę mieć ochotę na interakcje społeczne.

I wtedy też się zacznę zastanawiać, w jaki sposób mam jakichś ludzi poznawać. Na razie po prostu "nie czuję się".

hm... tu Cie moge dobrze zrozumiec. To tak jakby grac w gry planszowe ( czego nienawidze ), te wszystkie Monopoly i inne ,to taka troche interakcja na sile.Albo chce "pobyc" z kims , albo nie. I do tego zadne "gry" i czasoumilacze niepotrzebne.Jak sie z kims dobrze czujesz , to i pomilczec jest dobrze.
Tak , ze to Twoje postrzeganie sprawy chyba zdrowe jest.
Przyjdzie czas , przyjdzie rada jak tu mowia :-)

A mowilas , ze niewiele mowisz po niemiecku :-)
Du Lügnerin ! :-)))))))

Trzymaj ten wyz . I grzeb w tych papierach, grzeb ! Ja tez grzebie.

(Tutaj Dnia Kobiet nie ma :-)) tak , jak Dnia Dziecka, Babci i czego tam jeszcze ...)
ale dziekuje i wzajemnie Ty wyjatkowa Kobieto !

:-)))))))))))))))))))))))))))))))

nie wiem jak to w Polsce wyglada, ale tutaj takie szkoly sa dobre.
Bo korepetytor , to zalezy na jakiego trafisz i mozesz sie jeszcze "z bledami" nauczyc :-)

Jade w Alpy na dziesiec dni , wiec mnie tutaj nie bedzie.
Ale jak wroce, to dobrze byloby Ciebie czytac i zeby bylo cos w TEN desen ! :-))
Tzn.
fajny,
dobry,
bez leku,
ehmm...jak juz inaczej sie nie da , to bez DUZEGO leku.

Pomarańczowa, viel Spass!

Kurde... Ich wuensche Ihnen eine gute Reise???
Właśnie wszyscy znajomi mają raczej korepetytorów od różnych języków, szkoły językowe w Warszawie są mega drogie i raczej nie cieszą się dobrą sławą. We will see. Ale jedną już zidentyfikowałam podobno porządną.

Jak tak sobie pomyślę, to w Niemczech spędziłam bardzo dobre, fajne, bezpieczne chwile. Może dlatego tak dobrze mi się ten kraj kojarzy. W ogóle mam wrażenie, że wszędzie po za Polską ludzie są jacyś przyjaźniejsi. Ilu ja ludzi poznałam w Niemczech! Na kąpielisku, na koncertach, w parku na pikniku. A tutaj ludzie się ze sobą zderzą frontalnie, a się nie odezwą

Kurczęta no, może to jest jakiś patent na życie??
Zaczynam w każdym razie przejawiać jakieś funkcje życiowe

Mój stan właśnie jest dzisiaj całkiem OK.
Jeszcze wymyśliłam przy okazji dwa kursy, jakie musiałabym odbyć, żeby być pożądanym za zachodnią granicą pracownikiem. Podsumowując wyszło mi, że i tak pierwszy możliwy termin wyjazdu to gdzieś za dwa lata, co szmatem czasu nie jest, ale kto wie, co się zdarzy w ciągu dwóch lat?!
Ale na pewno i język i kursy mi się na coś zdadzą. Noo... po raz pierwszy od dłuuuuugiego czasu powzięłam jakiś zarys planu na przyszłość. Czyli z tymi lekarstwami to nie jest taka ściema jednak! Albo to te wybuchy na słońcu. Nie wiem, czy mam talent do języków, zobaczy się...

Co prawda, jak nie urok, to sraczka - i dzisiaj zamiast lęków męczyła mnie tęsknota. I męczy mnie też wewnętrzny konflikt - bardzo pragnę restaurować jakoś swoją znajomość z eksiem, a jednocześnie bardzo nie chcę. Akurat moje serce od lat dostaje regularne wciry od rozumu... no ale przecież trzeba uwalniać te uczucia. To co ja mam robić? Na razie mam nadzieję, że po prostu nie będzie okazji do konfrontacji face to face z byłym. Jak on tu wtedy był, po czym właśnie wylądowałam u psychiatry, to myślałam, że mi się serce z rozumem pożrą żywcem. Serce wołało: no podejdź, przytul się, przecież nic Ci się nie stanie, będzie tak przyjemnie, tak dobrze, tak bezpiecznie... znasz tego człowieka, on Cię nie skrzywdzi, też Cię przytuli; a rozum: nie waż się, stój, gdzie stoisz! nie pokazuj mu, że Ci zależy, że Ci się podoba jeszcze! nie bądź łatwa! będziesz jeszcze bardziej cierpieć, to chory facet!

No i o. Ale daję radę.

A widzisz, ja niemiecki lubię... Z resztą to wypadkowa wielu rzeczy - generalnie jedna odnoga mojej rodziny przyjechała do Gdańska z Rostocku. Mój dziadek jeszcze był dwujęzyczny. Kiedy chodziłam do liceum słuchałam niemieckiego punk rocka i niemieckiego metalu i nawet Niny Hagen ... No i dość często wyjeżdżałam na kilka tygodni do Drezna i Lipska. Jakoś mi zawsze mentalnie było blisko do Niemiec.
Ale z kolei nie cierpię francuskiego! I Francuzów. Byłam w zeszłym roku prawie miesiąc we Francji i szlag mnie trafiał, bo po za dobrymi wypiekami i ładnymi widokami to katastrofa... nic załatwić, z nikim się dogadać...
Jeszcze Holandia wydaje mi się ładnym krajem, ale mój bro dosyć długo tam siedział i odradza mi tę destynację.

Dzisiaj też nie czuję się specjalnie źle i trochę mi nie w smak iść do terapeutki, bo przecież idę się tam smucić, wkurzać i lękać... Ale iść trzeba.

W ogóle naprawdę odzyskuję funkcje życiowe, bo przed chwilą byłam na spotkaniu zewnętrznym i taki ładny pan z innej firmy przyszedł! Ho, ho! Naprawdę, jeżeli zaczynam zwracać uwagę na wygląd zewnętrzny facetów, to zdrowieję!

No, mi się, Wielokropku, zdarza powątpiewać. W pracy zdarza mi się przejawiać jakoweś, ale z grubsza moje życie składa się ze snu i snucia się. Rzadko mam ochotę coś robić...

Współczuję "dobrego" dnia.
Szukasz normalnych osób? To znaczy, jakich?

Znam uczciwych i dorosłych, nawet nazwę ich dojrzałymi.
Znam widzących dużo więcej poza czubkiem własnego nosa.
Znam ludzi nie krzywdzących innych.
Znam ludzi odpowiedzialnych za swoje decyzje i ponoszących konsekwencje swoich działań.

Znam też takich, którzy mimo ukończenia 18 lat, są osobami egocentrycznymi, nieodpowiedzialnymi, krzywdzącymi innych.

Co z tego wynika?
Przypomniało mi się zdanie: "szukajcie, a znajdziecie". Innymi słowy: więcej optymizmu. Mimo wszystko.

Si. Najgorsi są przyjezdni, tacy jak ja. W większości nadambitne dzieciątka, które przyjechały do "wielkiego miasta" robić "karierę". Warszawiacy z Warszawy ogólnie au masse są spoko, przynajmniej ci, których znam nie mają takiej sztucznej napinki. Wszyscy są tacy spięci, wystraszeni, w wiecznym pędzie - i muszą ten styl życia odreagowywać potem w hałasie, zaćpaniu, malignie i różnych kompulsjach, sublimacjach i kij wie, czym jeszcze.

Wiem, że nie jestem skazana na to miasto, bo w sumie co ja tu mam? Pracę. Próbowałam w zeszłym roku kilka razy ubiegać się o pracę we Wrocławiu i Gdańsku. Mój cholerny zawód jest tak specyficzny, że w zasadzie w Polsce po za Warszawą jest krucho. Najgorsze jest to, że ja się przyzwyczaiłam do swoich warszawskich zarobków i wygody, jaką dają. Chociaż też nie jest tak, że zarabiam 30 patyków, jak moja dyrektorka, tylko sporo mniej. Mój eksio od ładnych kilku lat próbuje zrobić to samo i takoż bez efektu, chociaż jego zawód jest mniej niszowy. Ale wszystkie firmy zagraniczne siedziby mają w Warszawie, wszystkie działy reklamy i marketingu i pokrewne wszyscy przenoszą do Warszawy, o ile już tutaj ich nie ma... Stąd pomysł na ewakuację do Niemiec.
Inna sprawa, że ja się przyzwyczaiłam do tego miasta. Znam je, nie gubię się w nim, jest dla mnie poniekąd bezpieczne. A to ważna sprawa... ale, ale nie najważniejsza.

Ciągle wierzę, że tu gdzieś też są uczciwi i dorośli ludzie. Tylko nie wiem, gdzie

EDIT
A w ogóle dzisiejszy dzień jest jak na razie spoko, umyłam podłogi, poodkurzałam, zrobiłam pranie, wyczyściłam łazienkę... tylko nie miałam nic do mycia okien i próbowałam umyć "czymkolwiek"... no i mam dość malownicze mazaje na szybach. Cóż, nie od razu Kraków zbudowano. Umyję to lepiej, jak kupię jakieś ustrojstwo dedykowane do tego.

No właśnie na tym prozaku dostałam takiego przyspieszenia do prac domowych
W ogóle to jestem dumna ze swojego Starszego! Otóż piszę sobie z ojcem od paru tygodni maile, bo tam gdzie on siedzi pensjonariusze od ojczulków nie mogą mieć telefonów. No i nareszcie coś pisze z sensem! O uczuciach swoich, o swoim uzależnieniu, o swoim życiu. Szczerze, to nie wierzyłam, że on w ogóle chociaż trochę się ogarnie. Bardzo się wzruszyłam, jak do mnie napisał "Córeczko kochana! Jak się cieszę, że mam tak do kogo powiedzieć(...)"!
Zaczynam wierzyć w swoje geny! Matka ogarnęła jakoś tę depresję trochę, jak jeszcze ojciec zamiast "suchy" zacznie być "trzeźwy", to może znaczy, że moje geny pomogą mojej silnej woli w walce z tymi moimi badziewiami.

W pracy oczywiście Sajgon. Dzisiaj miałam moment zastanowienia się nad bezsensownością takiego życia zawodowego, jak moje. Robimy rzeczy, których nikt nie potrzebuje, dla firm, których produktów nikt nie potrzebuje, po to, żeby konsumenci myśleli, że są im one niezbędne.

Moja terapeutka twierdzi, że moje życie było zagrożone, kiedy byłam malutkim dzieckiem. A ja wiem, że to nie to, że moje zagrożenie życia to było "zagrożenie tożsamości", zagrożenie istnienia jako "osoby", a nie istnienia w ogóle. Nie mogę jej przekonać, a wiem i czuję, że to o to chodzi.

Dzwonił eksio odmeldować się, że wrócił do Polszy. Godzinka fajnej rozmowy, serio. Miłe to było.

Hmm... no... grunt, że się ruszyło na froncie mojej walki z chorobą; z tego, że ojciec zaczął coś tam rozmyślać oczywiście bardzo się cieszę. On już jest trochę w latach i chciałabym, żeby jeszcze zdążył zobaczyć, jak wygląda życie na trzeźwo. Ale tutaj trudno mówić o froncie, bo tutaj nie toczę żadnej walki, tylko on toczy. Ojciec swoją, matka swoją, ja swoją... i leci Pobyt u inkwizycji starszemu służy!
W stosunku do tego, co się dzieje w firmie to "pożar w burdelu" byłby określeniem znacznie zbyt małego kalibru. Ale na całe szczęście mam wyrobioną dosyć dużą zawodową asertywność i nie mam problemu z powiedzeniem "nie da się", "nie, nie może być na jutro", "albo dostanę 3 ludzi, albo nie zrobię, bo się nie da", itp. No... jakoś przyjaciół mi to nie przysparza, ale tragedii nie ma. I śpię spokojnie.
Z eksiem mam nadzieję, że jakoś unormuję stosunki, bo uciec przed nim nie ucieknę; ale nie zamierzam się tym specjalnie zajmować... bo ciągle tęsknię, i śni mi się... Śni mi się on i moja matka. Dokładnie mam taki sen: śpimy w domu mojej matki na poddaszu, matka cichutko puka do pokoju, zagląda przez uchylone drzwi i szepcze: wstajecie...? a eksio jej odpowiada: już, już, zaraz ją (mnie) obudzę. I matka cichutko się wycofuje. I sen się tu kończy; w każdym razie, z każdym dniem tę tęsknotę lepiej znoszę.

Aaa, i kupiłam sobie książkę do niemieckiego. I powieść po angielsku, żeby poczytać sobie. Tak, dzisiaj też się w sumie cieszę

Gratuluję!

Gratuluję!

Gratuluję!

Idzie nowe. Życzę dalszej wiosny w całym życiu.

Witaj.

Nie denerwuj się tym co czytasz w ulotkach. Zażywaj jeżeli musisz.
Producenci zabezpieczają się w tej chwili na potęgę.
Najważniejsze żebyś NIE ZAŻYWAŁA leku wieczorem!!!

Nie jestem medykiem, ale znam kilku takowych i ich pacjentów.

Najlepiej gdybyś tego nie musiała zażywać, tego Ci życzę.

Spokojnej nocy i pogodnego czwartku.:)

Ustawiłam się na za tydzień.
Proszę Państwa, co się odwlecze, to nie uciecze - spadam do Londynu na połowę maja
Wygrane mam dwa przetargi i rekrutuję pracownika
Wiosna!

Co prawda od wczoraj mój organizm poddał się przesileniu wiosennemu i czuję się fizycznie jak zakatarzone zombie... W dodatku ciągle się za mną ciągnie tęsknota za eksiem... i strach przed wieloma rzeczami i lęki nie wiadomo przed czym... ale jakoś już lepiej jest.

EDIT
Eksio wpadł z ciuchami dla ojca. Przywiózł mi również książki, te, których zauważony brak spowodował u mnie odruch wymiotny. Przywiózł mi takoż dwie swoje, te, które chciałam kiedyś przeczytać, ale nie aż tak bardzo, żeby je kupić (moje mieszkanie jest zbyt małe w proporcji do posiadanych książek). Jakieś zabrał. Jak w bibliotece...
Ja dokładnie to samo robiłam zawsze, ba, to samo cały czas robię bratu; na rzeczy brata mam oddzielną półkę. Ale brat, to brat jednak... (odkrywcze, sic!)
Posiedział godzinkę, powiedział, że musimy koniecznie spotkać się na dłużej, porozmawiać, coś zjeść... Odpowiedziałam, że jak kiedyś będziemy mieli w jednym terminie czas, to chętnie. Bo ja wiem, czy kiedyś to nastąpi? Przekonuję siebie, że nie ma to żadnego znaczenia.
Wychodząc podszedł do mnie, dotknął dłonią mojego brzucha i delikatnie pocałował. Olałam tym razem swoje rozkminy i nie mam wyrzutów sumienia.  Piszę o tym brzuchu, bo to taka moja ulubiona pieszczota. Rodzaj wyrażenia akceptacji dla mojego ciała.
Przynajmniej mam stuprocentową pewność, że nie wylądujemy "przez przypadek" w łóżku, bo on po odstawieniu SSRI nie może jeszcze (PSSD) a ja w trakcie brania nie mam ochoty, heh szczęście w nieszczęściu.
Czuję się dość dziwnie. Jestem poruszona. Czuję lęk. Czego się lękam?
Codziennie obydwoje żyjemy swoim życiem. Spotykamy osobników przeciwnych płci, flirtujemy, chodzimy na kawy i do kin. Nigdy nie wiadomo, kiedy które z nas zwiąże się z kimś innym. Wszystko jest kwestią czasu i przypadku.
Przynajmniej mam jeszcze jedną stuprocentową pewność - nie będę do niego pisać, dzwonić, nic z tych rzeczy. Fizycznie nie jestem w stanie; za dużo emocji mnie to kosztuje, za dużo ekscytacji, za dużo wszystkiego.

Dobrej nocy

Umiera mi dziadek. To nie jest metafora, umiera. Ma raka jelita, ciężką postać Alzheimera już i złamał kość biodrową w szpitalu. Byłam w sobotę w szpitalu i jestem jeszcze wystraszona. Jęczy, krzyczy, zrywa wenflony. Umiera tak samo, jak moja babcia, która prawie zmarła mi na rękach, dwa piętra niżej w tym samym szpitalu. Matka psychicznie jest w bardzo złym stanie.
Ojciec okazało się, że do mnie wypisuje o tym, jak to za mną tęskni itp., a do matki pisze listy z żądaniami pieniędzy, z błaganiami o pieniądze, bo przecież tacy bliscy kiedyś sobie byliśmy, itepe. Matkę to dodatkowo też dobija. Mnie takoż zrobiło się mega przykro i źle.
Jutro spędzę cały dzień w sądzie w sprawie panny mojego brata. Będę zeznawać. Wczoraj do pierwszej w nocy ustalaliśmy wszystko z prawnikami. Jestem zmęczona i zła. Sąd jest na tej samej ulicy, na której mieszka mój były.
W pracy jest tak totalny Sajgon, że chce mi się dzisiaj płakać, jak na to wszystko patrzę. Dzisiaj powinnam wypchnąć dwa projekty, a tym czasem nie umiem się nawet dogadać z centralą, która nijak nie rozumie moich lokalnych problemów. Mój dyrektor gdzieś jest, ale za diabła nie wiem, gdzie.

Tragedia.

Za dużo. Nie czuję się zmobilizowana, tylko rozłożona na łopatki. W ogóle nie wiem, za co się łapać. Liczę na to, że może "samo" się coś z którejś strony przejaśni, chociażby w pracy, to już byłoby nieco lepiej. W takich chwilach jak ta właśnie boli samotność i to, że nie ma na kogo liczyć; bo matka i brat w tym momencie raczej liczą na mnie, niż ja na nich - a ja już jestem ostatnim klockiem domina i nie mam na kogo...

Tutaj jest piekło jakieś, nic w tej robocie nie idzie ogarnąć teraz, a góra ma własny pożar i nie ma jak mnie poratować.
Na zewnątrz jest matka, brat, dziadek; ja jestem chora. Pomimo leków mój żołądek odmówił współpracy i od rana piję koper włoski modląc się, żeby nie rzygać, nie bekać i nie latać co chwila do kibla.
Jutro jest sprawa.
I oczywiście, jak zawsze w chwilach, kiedy jest się zmęczonym, słabym i chorym włącza się wzmożona potrzeba bliskości i opieki, która w moim przypadku skutkuje oczywiście skrętem kiszek i tęsknotą.
Nic, idę trochę powalczyć, chociaż serio, nie widzę sensu.

Paradoksalnie może właśnie ten totalny kryzys i rozpiździel daje jakieś szanse na przełom. Bo z największego dołu widać tylko górę. Może to właśnie to, co się teraz dzieje, uczyni mnie człowiekiem na tyle silnym, żeby przezwyciężyć swoją słabość, swoją tęsknotę i całą resztę. Może. Muszę się jakoś pocieszać tym spostrzeżeniem.
Do swojego psychologa napisałam eska, że jutro cały dzień kwitnę w sądzie na jego ulicy i jakby był w domu po południu, to możemy iść coś zjeść w okolicy. Na razie olał sprawę i nie odpisał. Jak to oleje na amen to bardzo, bardzo dobrze, będę mieć powód, żeby uważać, że jest z niego d*pa wołowa.

A skąd ma wiedzieć? Nie wie o matce, dziadku, Sajgonie w pracy, nie wie, jakaż to jutro jest sprawa.
Przecież żeśmy się widzieli od momentu, kiedy się rozstaliśmy z raz w lato i teraz dwa razy; raz przy okazji jego procesu, a raz przy okazji ciuchów dla ojca.

Fcuk it!! Jak się nie odezwie, jego cholerny problem. All in all wieczorem zadzwonię zapytać o to, żeby sobie nie myślał, że wolno mnie olewać. Jeszcze mi to jest potrzebne, japiepsze

Ja to wiem, ale nie dałam rady się już bronić.
Bardziej myślę, że on po prostu się nad tym nie zastanawia i tu wchodzi w grę... brak empatii.
On nie myśli, że może sprawić mi w ten sposób przykrość.

On ma tak jak ja - bardzo wiele rozumie, ale niewiele czuje. Do empatii potrzebne jest jednak to drugie. Pal to wszystko licho.
Dziewczyny, dzięki za wsparcie.

Nie wie, czy jutro będzie w Warszawie, będzie wiedział jutro rano. Mówi, że mu się pieprzy wszystko na łeb i nie ma jak planować dnia następnego. Ale, oczywiście, jak będzie, to z wielką przyjemnością się ze mną spotka.
Ja już mam kaca moralnego, wyrzuty sumienia i poczucie winy, że się do niego w ogóle odzywam. Powinnam z tym walczyć, a nie... Zapomnieć, powinnam zapomnieć.
Dzwonił jeszcze brat, też mnie wkurzył. Nikt nic nie wie, nikt niczego nie ogarnia.
Tragediatragediatragedia.
Jestem w punkcie wyjścia. Znów jest tak samo źle, jak było. Wzięłam alprazolam. Chciałabym usnąć i się nei obudzić.

Tak dobrze już było, tak dobrze... Życie chce mnie sprowokować do strzelenia sobie w głowę. Wyraźnie. Nie mam już siły. Nie wiem, czy nie powinnam zamknąć się w psychiatryku. Nie wiem.

Z matką i z dziadkiem nic nie zrobię. Dziadek umiera, a matka towarzyszy mu w umieraniu; w dodatku jej rodzeństwo ma do niej wieczne pretensje. Z ojcem to samo, nic nie zrobię. Jutro wieczorem będzie już po sądzie, więc odpadnie mi przynajmniej stres związany ze świadkowaniem. W pracy udało mi się dzisiaj jakoś na ślepo coś pozałatwiać i na razie czekam na efekty tego, co zrobiłam dzisiaj.
Na eksia jestem wściekła. Heh... za to, że nie porzucil wszystkich swoich planów i nie wyraził mega entuzjazmu "taaak, tak, spotkajmy się jutro, kocham Cię!!!"? ojapieprzę jakiż to absurd. Pewnie to jest wściekłość z przeszłości, za to, że mnie odrzucił. Pewnie to to.
Trochę mi lepiej po lekach teraz. Minie kilka dni i będzie lepiej... muszę żyć. Muszę... Nie widzę żadnego jasnego punktu. Niczego, na czym można by zawiesić choć na chwilę wzrok. Jak zwykle. Od tak dawna.

Przecież to jest choroba, to jest chore... matko...

Na wzrok padło? Nie widzisz jasnego punktu? Z pamięcią też gorzej?

Przeczytaj swoje posty sprzed kilku dni. One świadczą o Twoim postępie, nie uczucia spowodowane tyloma trudnymi zdarzeniami w jednym czasie. Najzdrowszy, najsilniejszy człowiek ugiąłby się w podobnej sytuacji. Nie jesteś w punkcie wyjścia. Zdrowienie to zwykle sinusoida: góra, dół, góra, dół, góra... Tylko za każdym razem ten dół jest mniejszy, na wyższym już poziomie.

Wirtualnie, bo wirtualnie, ale szczerze Cię przytulam.
Pisz.