Dwóch panów i jedna Maszkarada - Netkobiety.pl

Dobra, próbuję ją namierzyć.
Ona mnie uprzedzała, że tego typu rzeczy mogą wystąpić - organizm musi się przyzwyczaić, etc... A ja "zwykle" bywam po prostu szybka, giętka i ekspresyjna i może stąd teraz ten dysonans aż taki.

Mam zmniejszyć dawkę alrpazolamu - we will see
dzieki

:-) a mowia , ze gdzie kucharek szesc...

Bedzie dobrze!

Nie słyszałam jeszcze o kimkolwiek, kto uzależniłby się od jakiegokolwiek leku już w czwartym dniu jego stosowania. Nie licz więc na to.

A poza tym, faktycznie, trudny wybór.
Być spowolniałą  w reakcjach z głupawką, czy też mieć reakcje typowe dla siebie, lekkie uspokojenie i pracujący mózg? Ot, dylemat.

I gratuluję tego, że nie żywisz się już wyłącznie powietrzem.

I Ty twierdzisz, że nie jest to wielki plan?
Pozwolę sobie mieć inne zdanie na ten temat.

Wegetować.

Znam kilka takich osób.
Podjęły decyzję o wegetowaniu.

....() ludzie , których nie kochano i którzy nie sa nauczeni miłosci...
....() nikt mnie nigdy nie kochał (rodzice nie okazywali)...

Nie  do konca z tym sie zgadzam, miłosci nie mozna sie nauczyć albo ma sie ja w sobie albo nie.
Moi rodzice, kiedy byłam małą i słodką dzieweczka tez nie okzaywali mi uczuc, bo ich zwyczajnie przy mnie nie było.
Pobrali sie na początku studiów i nie planowali zaraz dziecka-przyszło samo (po latach mama sama przyznała sie, ze gdy sie urodziłam oboje z ojcem nie mieli bladego pojecia co ze mna zrobić- nie dorośli do rodzicelstwa), troche odrosłam mama wróciła na studia a tata znalazł prace (w innym miescie) i przez ładnych kilka lat byli weekendowymi rodzicami a ja z babcia i z dzadkiem (babcia dosc oschła ale dziadek rewelacja).
Pammietam, ze gdy w niedziele po południu wracali do "siebie" czyli na studia i do pracy było mi bardzo smutno i po ich wyjezdzie brałam taty sweter , mamy bluzke czy cokolwiek co oboje nosili w dniu wyjazu , robiłam sobie z tego poduszke i tak lezałam na tych ubraniach dopóki mi nie przeszło.
Pamietam, ze w tamtych czasach te wszystkie uczucie wyładowywałam na zwierzetach.... miałam koty, ciagle nosiłam je na rekach, tuliłam, spałam z nimi, bawiłam sie.
Rodzice skonczyli edukacje , wrócili do domu i zaczeli prace i była znów tylko praca a ja znów z babcia i dziadkiem (Bosze jak ja bardzo dziadka kochałam..) i tak to trwało do momentu az urodziła sie moja siostra (miałam wtedy 8 lat) , nagle mama zwolniła nieco tempo i posciweciła sie siostrze , ja w miedzyczasie powaznie zachorowałam, omal nie umarłam i mamie przypomniało sie, ze ma 2 dzieci.

Takie było moje dziecinstwo, nie było zbyt fajnie bo czułam sie odrzucona i niekochana ale patrzac z perspektywy lat nie mam do nich zalu- nie mieli wyjscia a zycie tak im sie ułozyło jak sie ułozyło, teraz obje pracuja , dobrze zarabiaja, sa zrealizowani zawodowo, mame przesladuje poczucie winy, ze zaniedbała mnie jak byłam dzieckiem, przez co zachorowałam ( ja juz od dawna o tym nie mysle, bo nie odbiream tak tego).
Nauczyłam moja mame okazywania uczuc, bo jak byłam mała to niezbyt czesto mnie przytulała i nie pamietam by powiedziała , ze mnie kocha- ale ja ich kochałam.

Oczywiscie to wszystko zostawiło jakies slady we mnie, ale o tym juz nie chce pisac, bo takie powroty do przeszłosc i rozpamietywanie zali nie prowadzi do niczego konstruktywnego i sprawia , ze sie cofamy.

Tez mam nerwice, stany lekowe (towarzyszą mi z lekkimi przerwami od dziecka), miałam depresje-leczyłam sie z niej ok 10 m-cy.
Brałam leki p-depresyjne, anksjolityki w miedzyczasie skonczyłam studia med i tak to sie toczy, nie sadze bym kiedykolwiek w pełni zapanowała na tymi emocjami (tak ładnie nazywam stany lekowe) ,nie wiem czy kiedys bede szczesliwa ale moge byc zadowolona z zycia, wiara w zyciu jest niezbedna ( nie mówie o wierze w Boga, bo ta u mnie nie jest zbyt silna, ale wiara ogólnie w sens naszego zycia), zycie moze byc lepsze ale to zalezy od nas samych- na to mamy wpływ.

Nie wiem, czy kiedys załoze rodzine (nie jestem poukładana ) ale spoko, wyobrazam sobie zycie bez i tez jest ok, nie mam zbyt wygórowanych ambicji zawodowych- stawiam sobie cele i daze do ich osiagniecia ale jesli nie uda sie nie ma tragedii, wystarczy swiadomosc , ze w danej sprawie zrobiłam co mogłam.

Staram sie ulepszyc te sfery zycia na które mam wpływ a reszta "niech sie dzieje wola nieba znia sie zawsze zgadzac trzeba" .
------------------------

PS. Alprazolam to shit, nie wiem czemu lekarze przepisuja to na kazda nerwowa dolegliwosc, poczawszy od problemów ze snem a konczywszy na ostrej nerwicy lekowej i do tego strasznie przymula, brałam tylko raz- zjadłam 2 tab i spałam przez kilka dni- lekarz nie popisał sie, Xanax nie jedyny.

----------------------------
Ale długi post ale czułam, ze chce to napisac i dzieki ze tu mogłam .

to cos takiego, jak kochac :-)

Dygresja

Strzała
odciełas sie od osób, które Cie raniły i krzywdziły, przeszłas terapie, któa nauczyła Cie ufac ludziom, uwalniac emocje- oczysciła Cie wewnetrznie, sprawiła, ze pozbyłas sie balastu negatywnych przezyc z dziecinstwa lub nauczyłas sie z nimi zyc, Twoje wnetrze narodziło sie na nowo i pokochałas, kochasz i jestes kochana- nie potrzebne Ci były korepetycje, szkolenia itp te uczucia były w Tobie tylko głeboko pogrzebane, bo jak sama mardze napisałas "nikt nie rodzi sie zimny i oschły" takimi stają sie pod wpływem przezyc, zdarzen i zapomina jak sie kocha lub wstydzi sie kochac.
Twoje przezycia z dziecinstwa były mocniejsze od moich,  Maszkarady tez ale to nie znaczy , ze Ty Maszkarada nie masz w sobie miłosci, ze nie umiesz kochac, bo druga czesc Twojego postu moim zdaniem opisuje uczucie takie samo jak miłosc.
A rodziców nie musimy kochac, jesli sobie na to nie zasłuzyli- to nie jest bezwarunkowe, jak napisała Strzała.

Troche chaotyczny wyszedł mi ten post, mam nadzieje ze udało mi sie w nim przekazac to co chciałam.

Trzymam kciuki za twoja terapie Maszkarada i zeby to wszystko co Cie przeraza i czego sie  boisz w zyciu stawało sie mniejsze.

Pamiętaj o jednym.
Terapię podejmuje się - mimo bólu w trakcie - po to, by żyć szczęśliwiej po jej zakończeniu.

Są osoby ,które mają skłonności depresyjne i nawet niewielki życiowy zawód (czy to partner, czy to utrata pracy) dla nich zaczyna się koniec  świata, zaczynają się wycofywać z życia. Tacy ludzie powinni potrójnie się sobą opiekować i mierzyć siły na zamiary.
Kiedyś zgadzałam się z hasłem"co Cię nie zabije to Cię wzmocni".
Odnosiłam je w stosunku do przeżyć z domu.
Z czasem jednak doszłam do wniosku ,że przeżycia z domu może i nie zabiją ale strasznie osłabiają-o wiele więcej muszę pracować nad sobą żeby chociaż umieć kochać drugiego człowieka.
Fakt faktem przeżycia z domu pokazały jak źle może wyglądać dom ,którego nie chce a jednak znacznie osłabiły.
Terapie i rozmowy są ważne bo całe szczęście z czasem dojrzewamy, nasza świadomość się poszerza i można wszystko przepracować.
I właśnie terapia małych kroczków ku sobie może przynieść nam prawdziwe szczęście
A do mojej nieudanej miłości podchodzę tak: cieszę się ,że poznałam kogoś w kim byłam prawdziwe zakochana a on we mnie-nie udało się (toksyczny człowiek) ale wspomnienia są piękne i tak naprawdę warto zbierać cały plecak takich wspomnień.
Jedną z najlepszych technik jest siła spokoju w podejściu do całokształtu+nie duszenie emocji czyli wyładować je (w pozytywny sposób)

Niobe,
a jak widzisz w tym wszystkim fluoksetynę? Zakładając, że mam taką samą sytuację chorobową, jak Ty. Jesteś lekarzem, say something

W ogóle wydaje mi się, że ja już zaczynam na to reagować; co nie wydaje się możliwe biorąc pod uwagę niewielki upływ czasu. Wmówiłam sobie Ewentualnie to są skutki przyjmowania tej zmniejszonej dawki alprazolamu - nie ogłupia mnie, a uspokaja lekko.

LapkaPandy
Bardzo mądre słowa. Chciałabym już to wszystko wyrzucić i wypłakać, bo nie mam siły być ciągle smutna.

Taaak, ja jestem ku*wa tym smutnym człowieczkiem ze skłonnościami depresyjnymi i to nie tak, że wszystko jest dla mnie końcem świata, bo są płaszczyzny na których sobie radzę doskonale: też kiedyś miałam dyscyplinarkę, i ani sąd pracy, ani znalezienie nowego zatrudnienia w 2 (!!!) dni to nie był dla mnie problem. Z wieloma rzeczami tak jest.
Ale ja jestem smutna tak po prostu, sama z siebie.

Słuchajcie, to coś zaczyna działać. Niezła wkręta, może to nie lek, tylko sobie wmówiłam, no idea.
Wstałam dzisiaj o 6:30, włączyłam jakieś durne radio (serio, jakąś eskę). Ogarnęłam kawę, śniadanie, prysznic. Miałam dobry humor, nie myślałam o "zbędnych" rzeczach. Wczoraj wieczorem: posprzątałam mieszkanie, wyniosłam śmieci z x tygodni wstecz, popakowałam czapki i szaliki w pudła, byłam na zakupach, zrobiłam 50 brzuszków... Miałam na to siłę. Samo się zrobiło. Czuję się bardzo skoncentrowana na tym, co robię, to jest dziwne uczucie dopiero. Mam taki totalny, jednotorowy focus; co nie znaczy, że mogę robić jedną rzecz na raz, mam podzielną uwagę, ale tak, jakbym miała włączoną redukcję szumu informacyjnego: no i mój mózg nie produkuje tego szumu. Nie rozdrabnia się, nie wyciąga jakiś wspomnień i skojarzeń.

Niestety, mam też trochę opcji niefajnych: łatwiej się irytuję, bardziej wkurzają mnie ludzie, którzy wkurzali mnie zawsze i potrafię im coś przykrego powiedzieć. Próg tolerancji mi się obniża. Ale mam przez to bieżący przerób złości być może, nie odkłada się

Nie wiem , co to jest to "cos" , ale to na pewno pozytywne.Trzymaj to jak najdluzej.Nie wazne czy to leki, czy placebo-efekt, wazne , ze dziala!

I ten Twoj analityczny umysl! :-) - tak, jakbym miała włączoną redukcję szumu informacyjnego: - rozbrajasz mnie :-)

Ze specyfików w wolnym dostępie to mi pomagał zawsze Validol, pewno to to samo.

A ja muszę powiedzieć, że jestem dumna z pani terapeutki, która mnie doprowadziła do płaczu na drugiej naszej randce Trochę jestem tym zmęczona, także idę spać - pozdrawiam Was i dzięki

Bądź dumna z siebie ,że współpracujesz.

No no no jeżeli spotkania nazywasz randkami to może przerzucisz się na kobiety :D:D:D

Ja bym się chętnie przerzuciła na kobiety, sądzę, że miałoby to swoje plusy Z moją dobrą koleżanką często żałujemy, że nie lecimy na siebie, bo byśmy miały domek i mopsa, siebie nawzajem i byśmy sobie szczęśliwie żyły w parze Nawet mi proponowała kiedyś zmianę płci (bo jestem wyższa i bardziej ponoć pasuję na faceta, niż ona)
Niestety, znam prawdziwe lesbijki i one nie mają wcale tak kolorowo, jak w naszych wizjach...

Dziwny miałam weekend. Pojechałam do mamy, co by nie siedzieć bez sensu. Żeby się czymś zająć, poprzerzucałam jej drewienka w drewutni... Obie na psychotropach, to złapałyśmy dobre flow, heh. Ale, niestety, w sobotę musiałam jednak posiłkować się alprazolamem; robiłam pranie i znalazłam swój t-shirt, w którym chodziłam na wiosnę zeszłego roku, skojarzenia poszły... i miałam taki "atak", jak wtedy z tymi książkami i wędlinką... tylko, że słabszy, obyło się bez zwracania, ale ścisnęło mi klatkę piersiową tak, że ie mogłam prawie złapać oddechu.

Ten ścisk w klatce piersiowej to jest płacz. To jest mój płacz, który nie może wyjść ze mnie na zewnątrz. Muszę się tym spostrzeżeniem podzielić z panią terapeutką.

BTW na prozaku jest dziwnie. Czuję wzmożone obroty całego organizmu. Naprawdę pomaga mi to funkcjonować; nie zapadam się w sobie, nie czuję tej wszechogarniającej rozpaczy... Ale wkurzam się i mam problemy ze snem: jest płytki, przerywany... Coś za coś.

Pozdro

Czy jak pobiorę ten prozak dłużej, to coś się zacznie jeszcze pod wpływem tego leku ze mną zmieniać?
W sumie, po za wzmożoną potrzebą aktywności fizycznej i mniejszej skłonności do popadania w melancholię, oraz problemów ze snem, to wielkiej poprawy ja tu nie widzę...
czyli albo Amerykanie to banda hipochondryków, albo dwa tygodnie ćpania to jeszcze mało

Hej

Dobre pytanie. Z grubsza tak, jak zwykle. Nie spóźniam się do pracy, mniej śpię, nie mam apetytu; rzeczy, które normalnie wywołały by u mnie paraliżujący ból nie robią większego wrażenia, tyle dobrego. Nie, to chyba inaczej - wywołały ból, tylko ja go nie poczułam. Te prochy przecież nie likwidują przyczyn, tylko efekty. Ale dzięki temu z dystansu umiem zobaczyć, jak prozaiczne sprawy dla mnie stanowią wielki problem. Któregoś dnia wychodząc z winy w moim szklanym biurowcu napotkałam dwie osoby z mojej zamierzchłej przeszłości, takiej, której wolałabym sobie nie przypominać; a miejsc z nimi skojarzonych unikam od lat. Oni oczywiście nie wiedzieli i nie wiedzą, jakiego kalibru wspomnieniem są dla mnie... bo nigdy nie wiedzieli, że sprawili mi ból... pogadaliśmy chwilę o pogodzie. Pouśmiechaliśmy się. Sądzę, że gdyby nie prochy, zwijałabym się z lęku(?) strachu(?) bólu(?) przez dwa dni.
Innego dnia zadzwonił eks. Zapytać co u mnie. Podzielić się radochą z wyjazdu, bo wyleciał dzisiaj w cholerę gdzieś. Mówiłam coś i nieopatrznie powiedziałam coś w stylu "powinnam była Ci jakąś krzywdę zrobić", tak pół żartem, pół serio, w jakimś neutralnym kontekście; a eksio jak oparzony zaczął się bronić: przecież ja Ci nigdy żadnej krzywdy nie zrobiłem! I zupełnie na poważnie zaczął jakiś wywód na temat mile spędzonych wspólnie chwil i tej niedokonanej krzywdy. Czuje się winny? Nieważne. Kazałam mu skończyć temat. W ogóle gadał rzeczy, które normalnie by mnie też wpakowały w otchłań; coś pomiędzy podrywem, a "no zobacz, zobacz, wszystkie kobiety świata się mną interesują, a ja nimi nie!!". Powiedziałam, że kipi mi mleko, wylewa się pranie i żelazko przypala koszulę, więc narka, pa pa pa i spadówka.
Zerwanie z nim kontaktu totalnie to byłoby durne rozwiązanie, które w efekcie spowoduje, że za pół roku (bo z taką częstotliwością widujemy się przy okazjach zawodowych) na jego widok dostawałabym histerii jak z kolesiami przy windzie. Muszę się umościć w aktualnej sytuacji: czyli zacząć odczuwać totalną obojętność. Nie udawać, a odczuwać.

Chyba ma wyrzuty sumienia. Ja np. wobec wspominanego tu wcześniej Krzysztofa, nie mam. Ale eksio musi czuć się winny; musi żyć z poczuciem winy, musi być tym złym, znienawidzonym mężczyzną, którego wzorzec zaimprintował od matki. Tak, jak ja żyję z wdrukowanym obrazem kobiety - ofiary. Zobaczymy, czy ja mam więcej determinacji i umiejętności, żeby się tego pozbyć kiedyś definitywnie. Raczej nie chciałabym za lat 10 zmagać się z tym dalej, tak, jak on. Psycholog, notabene, z wykształcenia.

Aa, mało odczuwam w dzień, ale sny mam. Nigdy nie pamiętałam snów; teraz pamiętam całe historie. Raczej wszystkie dotyczą miłości, potrzeby miłości i braku miłości. Ale czego się spodziewać? To jest podstawa piramidy Maslowa, jakoś umiemy zrozumieć, że ludzie zabijają z głodu, pragnienia i potrzeby zapewnienia sobie bezpieczeństwa, umiemy zrozumieć ich cierpienie; a na cierpienie z braku miłości reagujemy z litościwym pobłażaniem, mówiąc: znajdziesz sobie chłopa, zakopiesz się w pieluchy... Teraz baw się, pij, ćpaj, kac Wawa i duuuużo prezerwatyw, wesoła singielka! Jakby nie kumali, że chodzi o taki totalny brak miłości, od rodziców, od kogokolwiek innego...

Nie mówiliby głodującemu: "spoko, kiedyś zjesz kotleta, poczekaj dzień, może rok" - a nie wahają się mówić takich rzeczy osobom umierającym z braku miłości.

Nie, to nie jest szewca wybór. Po raz pierwszy na kozetkę trafił, kiedy jeszcze chodził do liceum, po śmierci ojca. Przeszedł tych terapii jakąś chorą ilość. Aż w końcu stracił wiarę w to, że to działa. Nie wiem, może on jest szczęśliwy. Nie umiem tego ocenić. Gdybym była szczęśliwa, to też mój schemat by mi nie przeszkadzał. A może to, że się poddał, to wybór. Nie wiem.

BTW ja tam nie należę do ludzi, którzy się "bawią". Wszelkie próby imprezowania po warszawsku kończą się u mnie kacem, niewyspaniem i jeszcze większym poczuciem wyobcowania. Ech, "wystarcza mu mieszkanie w Hamburgu, widok na wodę i towarzystwo kota". Ale tak, oni to wszystko robią, bo raz, myślą, że inaczej nie można, a dwa, nie wiedzą, że to słaby ersatz zupełnie czego innego.

Eee tam, odwagi. Nie przesadzajmy. Wydaje mi się, że należę raczej do ludzi, którzy unikanie kłopotów, konfrontacji i w ogóle wysiłku doprowadzili do perfekcji

Tak, czuję się zakłopotana. W życiu zrobiłam jedną rzecz, która była wielka: było to opuszczenie, psychiczne i fizyczne, domu rodzinnego. Kosztowało mnie wiele odwagi, krwi, potu i łez. No i było trudne do zrobienia
Terapia wymaga jakiejś tam odwagi, ale co to za odwaga - kiedy jest tak źle, że masz wybór między dżumą a cholerą? Odważni to są jacyś wolontariusze na misjach w Afryce, żołnierze i strażacy. Ja po prostu próbuję jakoś zejść z urwiska - ani to odwaga z niego skoczyć, ani z niego powolutku zejść. Konieczność, powiedziałabym.

Dobrze, będę się uczyć

Mam problem generalnie z tym, co ludzie mi o mnie mówią, bo jakkolwiek nieraz to obiektywnie miłe rzeczy, to często nijak nie licują z tym, jaką ja chciałabym być i widzieć siebie.
W ogóle nie lubię, kiedy ludzie zwracają na mnie uwagę. Szlag mnie trafia, kiedy jakaś znajoma zauważy chociażby, że mam nową koszulę. Mam zawsze ochotę powiedzieć, żeby zainteresowała się swoją własną. Albo, kiedy słyszę, jak ktoś komuś mówi, że ja coś wiem i mnie powinien zapytać. Dlaczego mnie? Ja nic nie wiem, dajcie mi spokój. Najchętniej byłabym cichym tłem, a mam blisko 180 cm wzrostu, donośny głos i trudno mnie nie zauważyć

Chodzi mi o sytuacje społeczne, gdzie mam fizyczny kontakt z ludźmi Kiedy ktoś zwraca uwagę na to, że piszę fajne rzeczy (obojętnie, czy chodzi o jakąś poezjoprozę, czy posty na forum) jest to dla mnie nobilitujące Z produktów mojego umysłu jestem generalnie dumna i je z reguły doceniam. Podobnie mi miło, kiedy ktoś komplementuje moją postawę wobec świata - chociaż wciąż zauważam, że 18 lat wbijania mi w domu do głowy, że jestem głupia i nieodpowiedzialna, robi swoje. Ale już coraz, coraz mniej

Mój intelekt zrobił mi kuku
Pani terapeuta powiedziała mi dzisiaj, że mam tak rozbudowane mechanizmy obronne, że moja terapia sprawia jej trudność. Wyłączyłam do tego stopnia wszystkie uczucia, że ją porusza to, co mówię, a mnie wcale - nic nie znajduje ze mnie ujścia. A ja chyba uważam, że nie powinno się terapeutyzować ludzi naćpanych prozakiem, bo taki jest efekt...
Trochę mnie to zbiło z tropu... tyle pracy, tyle pracy... a te mury dalej stoją, a ja nawet za bardzo ich nie widzę...

Nie wiem, nie wiem, Wielokropku, co jest za tą ścianą. Tam jest ten kłębek uczuć i wspomnień, o który kiedyś mnie pytałaś, a który w dalszym ciągu składa się z nitek, których nie umiem zidentyfikować. Staram się wyłączyć myślenie, wyobrażam sobie różne rzeczy, które powinny wzbudzić we mnie jakiekolwiek emocje: pijanego ojca, krzyczącą matkę (trochę złości czuję, faktycznie)... przywołuję jakieś najgorsze wspomnienia... i nic, i nic... wyobrażam sobie mojego eksia, jak staje z kwiatami u progu domu, przypominam sobie nasze rozstanie, przypominam sobie swoje załamanie nerwowe... tyle rzeczy... Nie czuję nic.
Tydzień temu popłakałam się, kiedy zaczęłam mówić o tym, że mnie przytulił, kiedy byłam smutna. Teraz, o teraz przypomniałam sobie, jak kiedyś byłam bardzo smutna i kolega w pracy zrobił mi herbatę... i też zachciało mi się płakać, ale ciało nie zareagowało...

Chodziło mi o to, że mój kolega robiący herbatę to jedno z takich wspomnień - wyciskaczy łez. Tak rzadko w moim życiu ktokolwiek się mną opiekował i okazywał mi ciepło, że ja wtedy zaniemówiłam, kiedy on przyszedł z kubkiem i powiedział: zrobiłem Ci herbatę, nie umiem Ci pomóc, ani Cię pocieszyć, ale napij się chociaż czegoś ciepłego.

Tam jest lęk. Dużo lęku, przed bólem, przed ciosem. Przed tym, że ktoś mnie skrzywdzi. Jak ja mam się spodziewać czegoś innego od życia, jeżeli nie krzywdy i bólu? Przecież to jest program. Sto razy stała się krzywda, mózg się zaprogramował - rychło czekaj, aż stanie się następna.

Tak, Wielokropku, muszę dać czasowi czas - i starać się jakoś funkcjonować. Funkcjonowanie jakoś mi tam wychodzi w miarę.

Wielokropku Zapiszę sobie jako cytat ....zajebiste !!!
Często korzystam z cytatów tutejszego forum,uważam że są o wiele  mądrzejsze jak te których człek wyszukuje w "google"
Czasami trudniej z realizacją ale zawsze to motywacja do ...zastanowienia się nad sobą i swoim życiem.
Jakaś wskazówka do bycia silnym/silniejszym.

Maszkaradcce nic nie poradze ...bo cóż może poradzić osoba która 5 ciu słów do kupy nie potrafi sklecić aby brzmiały sensownie....za to czytam,i śmiem zauważyć że "prochy" pomagają Maszkaradka jest jakby już zdystansowana ..nawet już nie musi tak często zaglądać na swój wątek Obserwuję...widzę
Zawsze wzbraniałam się przed wszelakimi prochami,lekarzami...zatem podziwiam za odwagę.
Grunt że pomaga To widać...to czytać.

Wielokropku, nie wiedziałam ze jestem odwazna.
Thank You       I  love You   .

Wyrazy uznania. No szczerze, nie sądziłem że aż tak "wybuchniesz".:)

Nie czekałem do wieczora i troszkę przeczytałem.
No, no, potrafisz poprawić czytającym nastrój .
Mnie się podoba.:)