Dwóch panów i jedna Maszkarada - Netkobiety.pl

Kochana (wybacz poufałość), daj sobie spokój z tym staraniem się.
Piszesz jasno i czytelnie. Gdy będę miała wątpliwości, dopytam. Zawsze to idzie również w dwie strony. Również ta druga strona może mieć kłopoty z czytaniem ze zrozumieniem. Nie bierz, proszę, wszystkiego na siebie. Już dość.

Kłopoty z oddychaniem?
Cóż. Nieprzyjemne wrażenia. To ściśnięte serce, to częsty objaw stresu. Wbijanie czegokolwiek nie pomoże
Powoli. Głęboko, jak tylko dasz radę. I znowu. Minie. Na pewno.

To, że masz świadomość swego chorego reagowania; to, że rozpoznajesz momenty i sytuacje, w których działasz według chorego schematu, to wielki krok w drodze do zdrowienia. Sama przecież wiesz o tym.

Przy okazji jutrzejszej wizyty u tej sławy, poproś go o osłuchanie stetoskopem. Tak na wszelki wypadek.
Skojarzyłam sobie, że kłopoty z oddychaniem występują często przy zapaleniu płuc. A Ty ledwie kilka dni temu miałaś potężną temperaturę.

Atmosfere

Tak, jestem DDA.
Tak, rozkładam wszystko na czynniki pierwsze:

Tak, mam ograniczone potrzeby społeczne.
Tak, nie umiem zdobyć się na spontan.
Tak, mam problem z relacjami międzyludzkimi.

Nie, nie czuję przesadnego respektu do szefów i władzy.
Nie, nie czuję żalu do swoich rodziców.
Nie, nie mam chorego stosunku do alkoholu.
Nie, nie jestem perfekcjonistką.
Nie, nie czuję się za nikogo odpowiedzialna. Za siebie jeno.
Nie, nie wstydzę się prosić o pomoc.
Nie, nie czuję się gorsza od całego świata.

Byłam dwa lata na terapii. Wiesz, w jakim ja żyłam kokonie? To teraz to jest co innego.
Błagam nie pisz mi, że mam się zdobyć teraz na spontan.

Pamiętam jak dziś, że terapeuta powiedział mi, że mam zaakceptować to, że jestem planistą i dopóki nie ogranicza mnie za bardzo, to powinnam to akceptować.

Z reguły sobie nie wyrzucam niczego, chyba, że strata mnie dotyka do żywego. Teraz dotknęła.

Bycie DDA jest jednym z czynników znacznie zwiększających "zapadalność" na depresję.

Stetoskop to te słuchawki? Zapytam.

Więc witaj w klubie DDA:-)

"Pamiętam jak dziś, że terapeuta powiedział mi, że mam zaakceptować to, że jestem planistą i dopóki nie ogranicza mnie za bardzo, to powinnam to akceptować. "

ej, myślę, że ten Twój stan obecny to początek dobrych zmian;-)  Teraz boli ale poooootem...................

Warto:-)

Przykład z życia: wysłałam przed chwilą mężula po tabletki przeciwbólowe dla córki, kupił zastrzyki:-0
Myślałam, że zabiję.

Ale jest fajnie.

:-0

Więc trzeba ten stan przeczekać, aż się coś wykluje, sytuacja wyklaruje.
Organizm chce odchorować to może powinnaś mu na to pozwolić, rozpieszczać siebie maksymalnie, dać mu odpocząć, zregenerować siły, przygotować na te doznania z przyszłości. bo napewno coś się kroi, coś miłego ciekawego zdarzy.

Ja zamierzam dziś wrócić do domu, zrobić sobie kanapkę z bekonem, pyszną dużą, gorącą kawę z mlekiem, zabrać swojego cocker spaniela do łóżeczka pod kocyk, poczytać książkę i słuchać marudzenia męża, że znów mu jogurt zżarłam a córki, że chce założyć adidasy do szkoły zamiast kozaków. Reszta mnie nie obchodzi. Nie będę obwiniać się za pełny kosz na pranie w łazience, bałagan w szafce na buty, i mieć wyrzuty sumienia bo naburczałam dziś na męża. Zrobiłam się egoistka trochę, taka nie byłam.

Przeczytałaś więc usunęłam swoją historię.
Raz już tak było, że panienka mojego m znalazła mnie na forum i próbowała oczernić.

Ja zamierzam wrócić do domu i położyć się spać, żeby nie czuć tego, co czuję w tej chwili. Nie mam siły na nic więcej.

@Nikandra - historia była faktycznie wstrząsająca.

EDIT

Nie może być tak, że jedno spotkanie z eksem rozwala mi wszystko, co może. Trzeba to ogarnąć. Muszę najpierw wygrać z bólem klatki piersiowej (raczej wątpię, żeby to było anyway zapalenie płuc, takie bóle miewam od 2006 roku, miesiącami), potem z tym przewrażliwieniem, neurotyzmem i nadinterpretacjami, a potem walczyć o resztę.
O ile nie będzie za późno.

Wielokropku,
dziękuję, ale uwierz mi, a z resztą Ty wiesz - umarłabym trzy razy za to, żeby po prostu czuć się w miarę dobrze zamiast bycia kimś silnym, mądrym i takim, przed którym się czapkuje... Pan z mojego avatara powiedział kiedyś, że przede wszystkim to on nie chciał być nigdy poetą, tylko gwiazdą rocka. To z grubsza tak jak ja.

EDIT
A mówiłam, że ja w ogóle ogarniam sobie przy tym wszystkim hipotekę? Ech.
Jeszcze matka zadzwoniła, że zdycha nasz pies. Znaczy jej już chyba, przez zasiedzenie. Nie nadaję się na pocieszacza. Powiedziałam, że jak trzeba uśpić, to trzeba. Bo się będzie męczył. Tak, cholera, uważam.

Z braku lepszego pomysłu pojadłam validolu, który mi chociaż, w przyjętej ilości, zagłuszył trochę myśli i zluzował mięśnie. I poję się dziurawcem.

Heh, źle.
Wczoraj zjadłam ten validol w sporej ilości, to jest ziołowe na szczęście i przewróciłam się na łóżko. Zrobiłam pranie, jeść nie mogłam, ale zawsze jakaś aktywność. Ledwo dzisiaj wstałam. Od rana trochę mnie kolega zajął jakąś robotą... Koleżanka mnie zamęcza swoimi opowieściami o przesłodkim mężczyźnie poznanym przez Internet, matka histeryzuje z powodu psa i foszy na moje tłumaczenia, że nie mogę do niej przyjechać, bo mam poumawiane spotkania z agentami w sobotę - a resztą naprawdę nie mogę się obciążyć jeszcze jej problemami teraz.

Boże nieistniejący, dziwię się ludziom, że nie odbierają ode mnie telefonów, jak ja potrzebuję porozmawiać; a dla mnie nieodbieranie, nieoddzwanianie i nieodpisywanie na maile/ smsy to norma. Nie mogę się oburzać, oni nie wiedzą w jakim jestem stanie. Ja nie odbieram i nie oddzwaniam przez kilka dni i też się okazuje, że ktoś miał mega problem.

Wiesz co, Wielokropku, momentalnie mi przeszła ochota na gadki z kimkolwiek.
Bro powie to, co mówi zwykle: zajmij się dziewczyno czymś, bo schizy dostajesz, ja mam dziecko, kobietę, jej eksa na głowie, dziecko ma gorączkę, kobieta histerię, klienci mi nie płacą, świadkowie się ukrywają; a Ty jak już musisz, idź do lekarza.
Friend1 powie, że nie wierzy w psychologów i psychiatrów i żebym wzięła się w garść i zaczęła wychodzić do ludzi.
Friend2 powie, że "widzisz, widzisz, nie trzeba było temu *&^%$ pomagać, to przez to masz depresję!"
Eks by zrozumiał i powiedział coś mądrego pewnie, ale do niego nie dzwonię programowo. Z resztą dzwoniłam wczoraj i nie odebrał i nie oddzwonił dzisiaj - bucera. Z resztą, może niech nie wie o tym wszystkim.
Itd

Sic, sic, sic.

Jak sobie pomyślę o weekendzie, o tym, że dzisiaj wyjdę z pracy i przez dwa dni nie będzie tłumu gadających ludzi, którzy stanowią dla mnie jakiś punkt życia w tym momencie, mam dreszcze.

Jakbym teraz była w domu, trzęsłabym się w kocu. A tak, muszę się zmuszać do jakiejś aktywności.

To masz przed sobą pracowity weekend.

W każdym domu, w Twoim też, znaleźć można sporo miejsc do zagospodarowania swej, cóż z tego, że wymuszonej, aktywności. Byle tylko nie zapaść się w sobie.

Nic tak nie pomaga w pozbyciu się różnych niepotrzebnych myśli, jak praca fizyczna.

Ale wiesz co, pomaranczowa, ja tu sobie dowcipkuję z ludźmi. W sumie nic się zewnętrznie nie zmieniło. Nie jest tak, że od momentu, kiedy usłyszałam, że mam depresję, przestałam sobie żartować z kolegami z pracy.

Mój zły stan w tym momencie jest połączony z depresją, którą mam od kilku pewnie lat. Co jakiś czas ją u siebie z resztą podejrzewałam.

W niedzielę to będzie batalia; bo ja w sumie od dwóch czy więcej lat w weekendy po prostu snuję się po domu. Właściwie to ja się głównie snuję. Nie jestem od lat w stanie przekonać się do jakiejś poważniejszej aktywności (gitara i śpiew, ok, ale to można było w domu, można było przełożyć, nieraz bardzo wiele dni nie byłam w stanie - ale myślałam, że takie "niechcenie" to coś normalnego).

Tak mi było dobrze, jak z byłym spędzaliśmy weekend, rano jechaliśmy gdzieś, obiad, po południu gdzieś, wieczorem film, kolacja gdzieś. Ale jak się mnie nie bierze za klapy i nie zmusza, to ja NIE jestem w stanie. Uwierzcie mi, że nie jestem. Nigdy nie byłam w stanie zmusić się do wyjścia z domu gdzieś indziej, niż do pracy.

Potrafię wydać 300 PLN na bilet na koncert i nie wyjść z domu, bo nie jestem w stanie.

EDIT
Nie umiem nic upiec... ale pomyślę.

Sprzątać nie będę. Nienawidzę tego

tu masz przepis ( w ramach zmuszania do aktywnosci)
:
4 jajka ubic ze szklanka cukru
dodac koste masla( rozpuszczonego)
proszku do pieczenia dwie lyzeczki i waniliowy
1 szklanka mąki pszennej
? szklanki mąki ziemniaczanej
i
2 łyżki kakao

->do formy. Masz forme ??
jak nie -pozycz od sasiadki!

Czy ja w którymś miejscu napisałam, że masz to kochać robić?

Dziurawiec też nie jest smaczny, a go pijesz, bo pomaga.

Dzięki za dostosowanie poziomu trudności i dzięki za to, że się na chwilę wkręciłam

Yy kiedy moge uznać, że jajko zostało ubite?

Moim największym osiągnięciem kulinarnym jest zalanie kuskusu wodą i wrzucenie tuńczyka...
Nigdy mnie nikt nie nauczył, jak to dzieciaka z patologii, a teraz głównie jem "na mieście".

Jestem do tego stopnia dzikusem, że kiedy jestem sama w domu i coś jem (nie kuskus, bo to siłą rzeczy je się łyżką z miski) to prosto z opakowania, bez talerzy, sztućców, celebry.
Podobno mam garnek... Ale nawet nie wiem do końca, czy działa kuchenka i piekarnik, bo nie sprawdzałam.

Pomaranczowa

Lepiej nie schodźmy na ten temat Jeżeli będę tylko mniej obolała, to naprawdę akceptuję samotność. Wszędzie zdrady, głupota, problemy, syf; ludzie to dzieciaki teraz.

Kochana.
Demografii się nie przeskoczy: jestem jedną z biliona korposingielek z Warszawy, w dodatku mam dużo większy mózg niż urodę - więc generalnie to odsiewa facetów - wzrokowców (90%).
Heh. Mały jest wybór, konkurencja duża.
Nawet jak teraz patrzę po swoich ziomkach siedzących obok mnie - dobrze zarabiający mega specjaliści, siano w głowie, siłownia i dupy.

W całym moim życiu podobało mi się dwóch facetów, też jestem dość zamknięta na znajomości.

Ci wszyscy ludzie, mający po 40-50 lat, kawalerowie i stare panny, codziennie ich widzę, starali się, starali. G wyszło.

Nie wierzę.
Nie wierzę, nie umiem uwierzyć.

Chcę się nauczyć żyć sama ze sobą, pogodzona z perspektywą, że u mnie też tak będzie.

"oni dziela sie po prostu na takich , ze PASUJE zusammen , albo NIE pasuje zusammen. ;-)"

Si.
No to, kochana, takiego jeszcze nie poznałam.
Może jestem zbyt bezkompromisowa (jak były nie chciał się dopasować do moich wizji, to ja byłam mega "zraniona" i była spadówa).
Może mam rację.
Może należę do osób nieprzystosowanych do związków i tak już będzie. No idea.
Byleby nie cierpieć. Mogę na starość grać w karty z innymi pensjonariuszami domu spokojnej starości, serio, byle nie cierpieć.
Dzieci i tak nie będę mieć, bo nie mogę.
Z resztą, no fokin' way (Irlandczycy chyba tak śmiesznie mówią z "o", fokin'), przedłużyć tę mękę o kolejne pokolenie. No no way.

No i nie można powiedzieć, że się znajdzie. Znajdzie się, albo się nie znajdzie, obie opcje są prawdopodobne Nieraz mi ludzie mówią, że "wszystko będzie na pewno dobrze" a ja mam ochotę ich zabijać, bo NIE MUSI. To po co gadać komuś bzdury?
Aa, i żeby było klar - nie jadę Ci kochana, dzięki, że jesteś tutaj

To ciekawe. Oczywiście - straszne, ale ciekawe.
Przynajmniej wie, co go boli - bliskość... Współczuję mu bardzo, jeżeli cierpi tak ja, a nie daj boże, bardziej.
Co mu jest? Jest na coś chory?

Co do fizyczności bólu, to tak, ja też swój ból odczuwam fizycznie.

Jedno, co mi się udało dzisiaj, to trochę ogarnąć matkę. Nie wiem, czy słusznie, ale ją opieprzyłam po prostu i kazałam się zastanowić nad tym, co się REALNIE dzieje. Kochane było zwierzę, ale to kurczę blade tylko piesek.

Co ja sobie zrobiłam?
Co się ze mną dzieje?
Przecież nie ma "nagłych ataków depresji".

Byłam u mistrza.
Uwaga...

Ostra nerwica lękowa.

Wszystkie somatyczne objawy a'la depresja to manifestacja atypowa nerwicy lękowej, czy jakoś tak w tenże deseń.

Po godzinie rozmowy z panią doktor miałam ochotę krzyczeć: tak, tak, zgadza się!!

Wierzę jej. Przekonała mnie żelaznymi argumentami.
Być może wierzę jej z powodów innych niż to, że diagnoza ta jest obiektywną prawdą.
Ale lecimy w ten scenariusz.

Dostałam bezwzględny nakaz na psychoterapię. Bardzo miło mi się zrobiło, kiedy usłyszałam, że jestem perfekcyjnie rokująca, jako osoba z wykonaną mega pracą na terapii i rozumiejąca wiele rzeczy.
Dostałam baterię leków - m.in. na sen i... legendarny prozac w wersji skandynawskiej Jak Tony Soprano... w wersji skandynawskiej!

Pierwszego psychiatrę mogła przekonać, uwaga - moja własna autodiagnoza (wiem, zdanie jest błędne logicznie, zaraz Wam powiem, czemu...). Podobno, jako osoba bardzo charyzmatyczna, jestem w stanie przekonać nawet psychiatrę do swoich racji... Ale dzięki temu mogę wyzdrowieć!! To już podziałało na mnie jak prozac.

To, co się dzieje, to choroba. Jest do wyleczenia. Jest nadzieja. Jest szansa!! OMFG!!!

Ponieważ czeka mnie teraz minimum pół roku bez kapki alkoholu, to dzisiaj postanowiłam się napruć jak meserszmit. No i piszę do Was... niestety, okazało się, że stężenie hormonów stresu w moim organizmie jest tak silne, że nie dało rady W niedzielę rano będę już mieć czysty organizm i wezmę leki. I w niedzielę zaczynam swoją kolejną walkę... mega ciężką walkę o swój dobrostan psychiczny. O swoje życie. Znam smak terapii i wiem, że będzie krew, pot, łzy i rzucanie nogą od krzesła. Półtora koła miesięcznie jestem w plecy.

Co znaczy półtora koła miesięcznie wobec możliwości wygrania walki z tą hydrą!
Cóż będzie to znaczyć w obliczu obudzenia się rano bez dławiącego braku oddechu i pragnienia, by to wszystko szlag trafił!
Poczułam swoje zasoby, swoje ogromne zasoby siły.

Dzięki niech będą nieistniejącemu bogu za to, że mój były mnie nawiedził 2 tygodnie temu. Dzięki temu trafiłam do pani profesor i dzięki temu wygrałam szansę. Oby jej diagnoza okazała się słuszna; chociaż, jak pisałam, ja się zgadzam. A rzadko tak mocno się z kimkolwiek zgadzam.

Dzięki nieistniejącemu bogu za to, że nie poleciałam do UK.
Dzięki składa konstruktywna opozycja, wojująca bladolica ateistka!

To, że nie umiem zadzwonić do byłego, to też choróbsko. To też to.

Walczymy. Ja tam lubię walczyć. Wolę po stokroć walczyć, niż leżeć zawinięta w koc i drżeć ze strachu/ lęku.

A pies mojej matki... Nie ma nowotworu. Dostała psina zastrzyki i jeszcze pewno pożyje...
A ja... ja puściłam sobie koncert Sisters of Mercy z Hildesheim z 1993 roku, heh, moja miłość życia - pan z mego avatarka zagrzewa mnie do walki, jak zawsze odkąd pamiętam...

A każdą walkę można wygrać.

Dziękuję Wam. Dziękuję.

maszkarado

czyli okazało się, że wszystko jest do rozwiázania...

wg mnie to s? pozytywne finały Twojego stanu, choroba psa-wszystko się wyjaśniło:-)

teraz tylko dupcia w troki, ostro na leczenie to i siły na telefon do eksa znajdziesz....

albo już nie będziesz chciała do niego zadzwonić bo...   wiosna przyniesie neksa:-)

uszy do g?ry, sobota jest...  ciepłe ubranko i spacer po lesie wskazany:-)

no kochaaaaaaaaaaana,skoro Ty psychiatre potrafisz do swoich racji przekonac (!) i to mowi psychiatra, to Ty te chorobe ( jak zwal , tak zwal) tez bedziesz potrafila przekonac, zeby sie uplynnila.

Pierwsze koty za ploty.
Kto zaczal-juz wykonal polowe roboty  ( i w ten desen -jezeli wiesz , co mam na mysli)

Mysle o Tobie .

P.S.
tylko nie przesadz z tym degustowaniem, zeby potem nie bylo jak z tym zurawiem:

przylapali raz zurawia jak do studni puszczal pawia.  ;-)

Grunt to plan.
By było wiadomo od czego odchodzić.

Kobieto!
Dwie godziny od wzięcia leków i mają zniwelować wszelkie objawy?
Zresztą każdy inaczej reaguje na te same leki.
Cierpliwości.

Maszkarada,czytam ostatnio trochę Twoje posty i normalnie powalasz mnie.

Podziwiam Cię za Twoją inteligencje, za Twoją siłę ,za Twoją odwagę ,aby iśc do przodu.

Ty dobrze wiesz,że sobie poradzisz .Tacy jak Ty dochodzą daleko.

Dla mnie jesteś WIELKA

Te wszystkie "testy" umieszczane na różnych portalach są tak samo wiarygodne, jak horoskopy zamieszczane tamże.
Dobra zabawa i tyle.

Ok., ok., wpienia mnie momentami, mnie, biedną, naiwną dziewczynkę, że jakieś buce zarabiają na cudzym cierpieniu
A z tego względu, że cierpienie psychiczne jest mi najbliższe, to wpieniają mnie buce mieniące się psychologami profesjonalistami z super trafnym testem.

BTW rozwiązuję wszystkie takie rzeczy, jak tylko gdzieś znajdę
Nawet jak są to totalne bzdury, to przynajmniej dają powód do zastanowienia się nad tym, dlaczego to są bzdury

Byłam na konsultacji (tak, w niedzielę, trafiło się) i jedziemy z koksem. 12 miesięcy, raz w tygodniu, w nurcie psychodynamicznym.

Lek działa. Szczerze mówiąc, to spodziewałam się serio jakiegoś las vegas parano, a on mnie generalnie wyciszył nieco. Dobre i to Ooo i mam trudności z mówieniem, w tym sensie, że robię to cicho i wolniej i tak, jakbym trochę nie ogarniała. Ciekawe, jak to wpłynie na moje szkolenia w tym tygodniu. Może powinna powiedzieć szefowej, że ze względu na przyjmowanie jakichś tam medykamentów, nie mogę tego robić w najbliższym czasie?

Ale Wielokropku pisze mi się dobrze, jednego posta tu napisałam po wypiciu 4 litrów piwa, także jakieś tam prochy, prosz...

Ogólnie to czytałam sobie coś w necie i zdobyłam już dzisiaj jeden punkt na poczet terapii.
Żeby nie zanudzać szczegółami:
zawsze łatwiej mi było zrezygnować.
Po setnym "nie" w odpowiedzi na "mamo, mamo, chodźmy pokarmić kaczki" wolałam odpuścić, niż znowu pozwolić się upokorzyć i odrzucić.
Generalnie, im byłam starsza, tym dotyczyło to bardziej poważniejszych problemów.
Podobał mi się chłopak.
Co robi funkcjonalna młoda dziewczyna, kiedy podoba jej się chłopak? Wiemy.
Co robiłam ja? Nic! Cierpiałam w milczeniu, bo "i tak by mnie nie zechciał".

Nie podejmowałam żadnych działań.
Zawsze robiłam sobie taką do tego ideologię, że ho ho ho i sama się potrafiłam tym ogłupić!

Natychmiast po tymże odkryciu zapaliła mi się żaróweczka: kochana, wiesz to, a po za tym jesteś na głupim jasiu i nie wkurzy Cię bomba atomowa za oknem. No i wiesz też, że bucowatego eksia trzeba z dystansu, więc nie ma spiny.

Zadzwoniłam! Hyyy. To nie chodzi o niego. Nie chodzi o jakieś moje względem niego podchody; ale o pierwsze ćwiczenie w sobie nowych nawyków, jakie mi do głowy przyszło. Nadarzające się okazje trzeba wyciskać jak świeżą cytrynkę.

Miło nam się pogadało. A dzięki prochom nie zrobiło to na mnie tak totalnie żadnego wrażenia, że jestem w szoku. Tyle, że miło się pogadało. He he he

A kaczki już byłam karmić też.

Wielokropku, cytuj mię gdzie chcesz To open source.

No staram się.
Powiem Ci, że miałam taką sytuację ostatnio, że pokazałam niesamowitą klasę zawodowo, ale nie zdążyłam umknąć ludziom zaraz po zakończeniu speechu i musiałam słuchać tych wszystkich podziękowań i gratulacji.
To jest dopiero konsterna Ja wiem, że dobrze robię, to co robię, serio nie robię tego po to, żeby mnie uwielbiano...
A jak mnie denerwują te wymuskane niunie pracujące w tym samym biurze: o jaki ładny sweterek, tirarira, srututu... Są ludzie, którzy jak mówią, że mam spoko sweter, czy spoko szkolenie, to im wierzę i zawsze szczerze podziękuję, ale ta reszta...
Tobie wierzę

Te prochy mi pomagają w myśleniu. Serio. Z odpowiedniego dystansu do swoich kłopotów można TYYYLEEE rzeczy zobaczyć!

Jak skończyłam mój związek robiłam dla siebie (!) podobnie - spotkałam się z byłym, pogadaliśmy, nie zamykałam się i nie spinałam.
Dla mnie to był rodzaj ćwiczenia: obserwowałam swoje reakcje, wiedziałam ,że nie wrócę do niego i chciałam zwyczajnie porozmawiać i potem nie mieć rozterek tylko uświadamiałam sobie ,że przecież zerwałam więc miałam powód i mimo ,że rozumiemy się idealnie to nie mogę ryzykować i być z nim(toksyczny charakter).

Powiem szczerze ,że mi takie konfrontacje pomogły i teraz jestem luźniutka jak mijam mistrza i jaka jestem z siebie dumna haha
bo pierwszy mój odruch był na zasadzie :idzie aaaa wiejemy

O tak, mam "pęczek" takich w pracy, ale jak je widzę i niestety słyszę to cieszę się ,że nie jestem taka jak one.
Zdecydowanie wolę pracę z mężczyznami lepiej się oddycha, przekazuje komunikaty i 'sarkazmuje'

Gratuluje owacji w pracy !