zbuntowana córka -gdzie popełnilam błąd? - Netkobiety.pl

Gratuluję!
Gratuluję, moniu67, takiej mamy.
Mamy, dzięki której obie, czyli i Ty, i Twoja córka, wyszłyście z tej idiotycznej sytuacji z twarzą.

Mam nadzieję, że nie patrząc na "racje" dojdziecie w końcu do porozumienia.

A ja uważam, że monia dobrze zrobiła stawiając córce jasne granice. Ja też miałam okres buntu, ale wiedziałam na co mogę sobie pozwolić, a gdzie przeginam. Tata kilka razy powiedział mi, że jak chcę to mogę sobie iść gdzie indziej jak mi w domu nie pasi. Wiedział, że nie mam gdzie pójść, ja wiedziałam, że ma rację, więc nigdy z domu nie uciekłam. Po prostu wiem, że tata by mnie nie pojechał szukać, że on jest odporny na te gierki i daje mi do wyboru albo zachować się z rozsądkiem albo jak idiotka. Bo co by mi taka ucieczka dała? I tak bym przecież musiała w końcu wrócić i na nowo się dostosować, więc takie bunty są bez sensu. Czasem niestety trzeba dziecku niektóre rzeczy brutalnie wytłumaczyć i się nie ugiąć, bo inaczej wejdzie nam na głowę...

Oczywiście, że je przeczytałam, zanim coś napisałam. Dalej twierdzę, że chodzi o faceta. Wszystko się zmieniło od tego czasu w waszych relacjach z tego, co wnioskuję. Ona się zmieniła, bo się zakochała, chciała być z nim jak najwięcej. Wy przestaliście za niś podążać.
Rodzice ją zawiedli, bo tego nie zrozumieli i nie pozwalali jej być szczęśliwą. Liczyła, że jej wiek sprawi, że potraktujecie ją jak dojrzałą osobę i że jej zaufacie. Rozczarowała się. Ma urazę, jest zła, może zniechęcona.

Rozmów nigdy za wiele. Muszą w końcu doprowadzić do tego, że córka zrozumie, że masz ochotę na rozejm, że chcesz wysłuchać, co ona czuje i jakie z całej sytuacji wnioski wyciągnęła.

Już raz doprowadziłaś do tego, że córka zabrała się z domu. Chcesz by znowu tego spróbowała? Jasne, że kiedyś tak się stanie, ale to powinno być naturalną koleją rzeczy, a nie ucieczką nastolatki przed rodzicami, którzy jej nie chcą.

Jeśli chodzi o naukę, to pewno wszystko jej się nawarstwiło. Może powinna dostać wsparcie korepetytora, by w szybkim tempie móc nadgonić zaległości? Pokazałoby to jej, że chcecie jej za wszelką cenę pomóc, a nie tylko wymagacie rezultatów.

Zastanów się, czy Ty i córka byłybyście szczęśliwe, gdyby totalnie się poddała, zawaliła szkołę i poszła do jakiejś marnej pracy i tylko czyhała na dogodną chwilę, aby dać nogę z domu, gdzie nie ma realnego wsparcia?

Ja tylko odniosłam się do Twojej wypowiedzi, której inaczej się interpretować nie dało: ".i to chyba ja dobiło zadnej osiemnastki robić nie będę ....bo skoro ona ma wszyskich gdzieś to ja nie bedę jej robić przyjemności"

Vuk ......czy Ty widzisz co ty piszesz? to iz wybrałam inna droge w postepowaniu z moja córka niż Twoje argumenty* to to cie tak rozwściecza?Zadne argumenty ?...mylisz się- Twoje argumenty do mnie nie docieraja i nic na to nie poradzę w sposób jaki piszesz Wydaje mi sie że to Ty masz problem z wysłuchaniem drugiej osoby - tutaj własnie to pokazałeś ...Wytłumacz ,poddaj jakis pomysł - a nie ciagle atakuj .....albo wiesz co ...dajmy juz spokój ,

Vuk, no to córka moni jest dorosła, czy nie? Jak jest dorosła to niech sobie znajdzie pracę, mieszkanie i się usamodzielni. To jest dorosłość. Dopóki wisi na rodzicach, nie jest dorosła. Mieszka w ich domu, więc musi szanować panujące tam zasady. Nieważne, czy ma 20, czy 30 lat. Oni mają prawo od niej wymagać różnych rzeczy, bo ją utrzymują. Monia pisze, że rozmawiała i nie docierało. Jak nie docierało, to trzeba było podjąć poważniejsze kroki. Uważam, że jej córka ma teraz nauczkę i się porządnie zastanowi nad następną głupotą, którą matce wywinie.

Przyznam, że nie trzeba w tych czasach fundować sobie dzieciaka aby się wynieść o rodziców.
Vuk staram się podejść do tego, co piszesz z dystansem. Sama mam matkę, która właśnie takimi tekstami mnie obdarza. Mam 25 lat skończone. Skończyłam studia, mam kiepską pracę i chłopaka.
I też słyszę, że "ja cię utrzymuję, więc ma być jak ja chcę! Jak zaczniesz sama się utrzymywać to rób co chcesz. I tak robisz co chcesz, bo przecież zarabiasz, nieomal sama się karmisz, wychodzisz jak chcesz i kiedy chcesz wracasz. Ale ja płacę rachunki za prąd i wodę!"
I myślę, że to nie chodzi o rozmowy. My rozmawiamy często. Tylko, że ostatnio coraz ostrzej. Dochodzi do rękoczynów. Ponieważ przestaję akceptować słowa: "ja cię utrzymuję blablabla"
Co z tego, że moja mama ma 55 lat, dwójkę dzieci i w ogóle? To znaczy, że 32 letnia córka i 25 letnia córka mają jak żołnierze?? Moja mama ostatnio stwierdziła, że zwracam się do niej bez szacunku, bo mówię do niej Per TY. Nagle słowa Cię, Ciebie, zaczęły ją urażać i zrobiła mi tresurę o 23 wieczorem, żebym pamiętała kto tu rządzi.
I szczerze marzę o tym momencie, w ktorym się stąd wyniosę. Już nie umiem powiedzieć z usmiechem na ustach ze kocham mamę.
Jeśli jakaś matka chce do tego doprowadzić, bo uzurpuje sobie jakieś chore ambicje do rządzenia całym światem dziecka, bo to u niego mieszka- to niech się walnie w czułko. Jeśli chcesz żeby córka odwiedzała cie na swieta, a na starosc zebys zostala sama- działaj tak dalej. Dobrze ci idzie.
"Nie dociera"- tak do mnie tez nie dociera ze mam poslusznie przyprowadzac chlopaka wbrew jego woli pod nos mamusi, ze mam sie rozdwoic zeby w czasie gdy pracuje nie musiala sprzatac i gotowac i prac, ze mam mowic cichutko, pokornie, zartowac tak jak sie jej podoba, miec takie miny jakie ona uwaza za wlasciwe, a bron boze nie mam prawa powiedziec ze mi sie cos nie podoba!

Monia, nie bierz postów Vuka tak do siebie. Skoro ktoś wyznaczenie pewnych granic nastolatkowi nazywa wojną i dyktaturą to o czym my tu mówimy? Dawno nie czytałam czegoś tak niedorzecznego. Wprawdzie nie mam córki, wychowuję prawie osiemnastoletnich bliźniaków. Jeden z Nich od dawna ma dziewczynę, spotykają się codziennie ale nigdy nie pozwoliłabym aby nocowała u nas. Tak samo zresztą jak On u Niej. W domu panują jasno określone zasady, nie próbuję żyć z nimi na stopie koleżeńskiej. Wiedzą, że kocham Ich nad życie, że Ich szanuję, że liczę się z Ich zdaniem, ale wymagam by i mnie szanowano.

Był ze mną podobny problem jak z Twoją córką. Odbiło mi i myślałam, że jestem osobą najmądrzejszą, nauka nie jest mi do niczego potrzebna(do tej pory ponoszę tego konsekwencje, a minęły prawie trzy lata), mój chłopak jest ważniejszy itp. Wszyscy próbowali ze mną rozmawiać, nawracać, ale i tak nic z tego nie wyszło. Dopóki nie dostałam porządnego kopa w zadek, kiedy miałam 19 lat. Zostałam wysłana do ojca, który nie toleruje takiego zachowania. 1500km od mojego miasta. W Bułgarii. Po kłótni z ojcem, zamieszkałam z koleżankami kuzyna. I nagle wszystko się naprostowało. Kiedy zobaczyłam jak wygląda prawdziwe życie. Prawdziwe życie osoby bez wykształcenia, pracy, niczego. Wróciłam do Polski ogarnięta, z bagażem życiowym.
Uważam, że Twojej córce też jest potrzebny impuls. Musi zobaczyć, że życie to nie bajka, w której rodzice zawsze pomogą, dadzą, pozwolą. Nie mam pojęcia, co moglibyście zrobić, żeby wasza córka otrzeźwiała. Póki co myślę, że potrzebuje chwili spokoju od gadania i pouczania, bo traktuje to jako atak na własną osobę. A po jakimś czasie spokojnej rozmowy. Może zaprosilibyście ją do kina wraz z chłopakiem? A później poszli na pizze i pogadali jak równy z równym?