zbuntowana córka -gdzie popełnilam błąd? - Netkobiety.pl

Twoja córka zaczęła kręcić i oszukiwać, gdy uznała, że nie zgodzicie się na jej nocowanie w domu chłopaka.
Rozumiem, że będąc zbuntowaną, chce żyć na własną rękę i brać odpowiedzialność za własne decyzje. Gdzie zamierza mieszkać, z czego się utrzymywać?

Cóż mogę poradzić?
Przestań rozmawiać z nią na te zapalne tematy, przestań tłumaczyć i pytać. Niech temat jej wyprowadzki przestanie istnieć. Chwila uspokojenia przyda się każdemu z was.

Każde pytanie córka traktować będzie jak atak na jej osobę, a to nie ma żadnego sensu.

To, co może pomóc, paradoksalnie, to Twoje zapewnienie o tym, że ją kochasz. Powiedziane bez żadnych warunków, proste "kocham Cię".

Powodzenia.

Czy to tak bardzo istotne, gdzie popełniłaś błąd? Mogę Cię zapewnić, że niejeden.
K a ż d y, kto wychowuje dzieci, p o p e ł n i a   b ł ę d y. Żadne wychowanie nie uchroni przed buntem młodego człowieka. to taki etap, który każdy przechodzi. Im bunt przezywany jest w późniejszym wieku, tym trudniejszy do przeżycia dla... rodziców.

Przezywasz fakt wyproszenia z jej pokoju. Dlaczego? Zastanów się, co mogłaby ona powiedzieć (by nie zrobiło Ci się przykro), gdy nie chciała Twej obecności w swym pokoju?

Zapewniam Cię, że córka walczy teraz o swoją przyszłość, o umiejętność podejmowania decyzji, o umiejętność sprzeciwiania się naciskom, o to, by samodzielnie stać na własnych nogach.
Wiem, dorastanie dzieci boli. Boli zwłaszcza wtedy, gdy jest się mamą-kwoką. Odpowiedz sobie na pytanie: czy chcesz by Twoja córka była do końca życia uzależniona od Twego zdania? Czy byłoby to dla niej dobre?

Masz mądrego męża.

***
To, co robi Twoja córka, to zbieranie doświadczenia życiowego. Bezcenna nauka. Nauka podejmowania decyzji i ponoszenia konsekwencji.

***
Nie napisałam tego wszystkiego, bo tak łatwo jest pisać. Mam dwoje, bardzo dorosłych, dojrzałych i samodzielnych, dzieci.

Faktycznie.
Umknęło mi, że córka ma 18 lat.

Poruszyłas kilka spraw. Po kolei.

1. Bunt. Każde dziecko przechodzi to na różnych etapach swojego życia. Pierwszy, bodajże w wieku ok. 2 lat. I nie jest on związany z popełnianymi przez rodziców błędami, ale faktycznie, błędy bunt ten często nasilają. Każde dziecko jest inne i każde dziecko inaczej się rozwija, i każde dziecko inaczej przez okres buntu przechodzi. Porównywanie dzieci nie ma sensu, nawet zrodzonych z jednej matki i jednego ojca.

2. Twoja córka zaczęła oszukiwać, gdy chciała nocować u chłopaka, a zdawała sobie sprawę, że na to nie wyrazisz/nie wyrazicie zgody. Nie masz co gdybać, jakie Twoje zachowanie byłoby lepsze, bo córka nie poprosiła o taką możliwość, z góry znała odpowiedź. Zresztą, czy naprawdę chodzi o nocowanie, czy też o Twoje podejrzenia współżycia? Jeśli chodzi o to drugie, to nie trzeba do tego nocowania. Każda pora jest dobra.

3. Co masz robić? Postaw się na miejscu swojej córki. Czego byś, będąc na jej miejscu, oczekiwała od swojej matki?

4. Dokonujesz samooceny: dobra matka, zła matka. Byłaś i jesteś taką matką, jaką potrafisz. Jeśli chcesz pomóc córce, pomyśl nad tym, czego jej potrzeba. Możesz też zapytać ją o to, czyli czego ona oczekuje od Ciebie.

Twoja chata, Twoja decyzja.

Nic Ci do tego gdzie nocuje dorosła kobieta...

A w ten sposób można uzyskać dozgonną nienawiść dziecka. Mało tego, wyprowadzi się do faceta, wystąpi o alimenty od rodziców i tyle na tym wygrają.

Nic Ci do tego gdzie nocuje dorosła kobieta...
   

jesli ta "dorosła" kobieta jest na utzrymaniu rodziców i nie jest w pełni samodzielna owszem uwazam że ma cos do tego.......

może uda Ci sie zaproponować córce rozmowę z zaznaczeniem że kazda z was przedstawi swoje racje bez obrazania sie fochów itp. same racje. rozmowa typu pytanie odpowiedz. jest to strasznie trudne. przeszłam to na własnej skórze. ustaliłam z rodzicami że nie ma w trakcie tej rozmowy krzyków podnoszenia głosu i umoralniania. ja przedstawiłam swoje racje oni swoje. wszyscy przespalismy się z tematem. i kazdy cos zrozumiał. popros córkę niech pomysli z czego bedą żyli, nie musi ci odpowiadać bo zacznie sie bronić. zapytaj o mieszkanie o warunki, o jego rodziców o jej dalsza nauke. jesli nie masz nic przeciwko chłopakowi zaznacz że nie przeszkadza ci ich zwiazek, ale chciałabys żeby wyciągnęła wnioski z twoich błędów.

Nie, wg prawa nie ma. Taka dysproporcja, wobec 18 latki rodzice mają już tylko obowiązki, praw nie

No w pierwszym poście było o 18 latce. W każdym razie, zakazy i nakazy wobec osoby dorosłej, czy takiej, która za chwilę będzie dorosła, mogą doprowadzić w miejsce, w którym autorka wątku znaleźć by się nie chciała.

Bardzo dziękuję wszystkim .....wiele rozwiązań ...tylko które najlepsze ? ...czy traktowanie córki jak wroga coś da? myślę że nie ......zawsze uważałam że rozmowa jest najlepszym rozwiazaniem ,lecz teraz niestety nie mogę rozmawiac ,bo córka nie chce ,jestem jej największym wrogiem....może właśnie list ? , mam w głowie mętlik .....to wszytko jest dla mnie za ciężkie . Może za bardzo byłysmy sobie bliskie ? może byłam zaborcza ,a nie widziałam tego ? Wszystko tak się nagle popsuło ciężko mi z tym naprawdę cieżko

Wielokropek.....czytając to co piszesz ....nie mogę powstrzymać łez ,zresztą od jakiegoś czasu nie udaje mi sie to .Bardzo Ci dziekuję . Moze faktycznie dać sobie trochę czasu aż obydwie ochłoniemy i Ona bedzie gotowa na rozmowę ?     Tylko obawiam się tego że im dłużej będzie trwała taka sytuacja to później cieżko bedzie powrócic do normalności ,zresztą wydaje mi się że nigdy juz nie będzie tak jak kiedyś niestety .......muszę to wszystko ogarnąć jakoś ....i łykać te pogardliwe spojrzenia i lekceważące odpowiedzi ....ze strony córki .Ale co mam zrobić ? przecież jestem jej matką kocham ja nad zycie ....niestety nie da się ignorować i nie przejmować sie a, serce boli.....

Ja się zgodzę i podpiszę pod tym rękami i nogami. I nie zgadzam się z Wielokropkiem, że to najlepsza droga do popsucia relacji. Owszem, relacje zostaną popsute jeżeli monia67 odpuści i zastosuje jedynie złość, a nie będzie poważnych i spokojnych rozmów.
Powiem tak, osoba, która ma 18 lat NIE JEST osobą dorosłą z punktu widzenia mentalności. Nie różni się niczym od 16 czy 17 latka i takie gadanie, że przecież dorosła, nie interesuj się jest głupotą. Też miałam 18 lat, ale moje "dorosłe" zapędy były ukracane ścierką i rozmową. Najpierw dostawałam po łbie, a potem zostało mi wszystko ładnie wyjaśnione i wytłumaczone. Jak dziś pamiętam jak oznajmiłam rodzicom, ze jak skończe 18 lat to sama będę decydować osobie, ogarnął ich taki śmiech, że aż mi się głupio zrobiło. Paradoksalnie bardzo to wszystko pomogło. Mi w sumie przez myśl nie przeszło, żeby być chamska w stosunku do rodziców, opryskliwa itp. Kiedy mi się zdarzało baaardzo szybko zostawałam ustawiana do pionu. Moja matka jest moją przyjaciółką, ale jest przede wszystkim matką i Ty, moniu, też powinnaś nią być.
Przede wszystkim nie płacz i nie jęcz. Nastolatki to straszny gatunek i empatia w tym wieku jest zupełnie wyłączona. A jeżeli Twoja córka widzi, że osłabiła Cię swoim zachowaniem to będzie w to brnąć, bo daje jej przewagę nad Tobą.
Musisz być zdecydowana. Nie pozwól, żeby powidziała Ci "nie chce mi się z tobą gadać, wyjdź z mojego pokoju". Jeśli tak Ci powie to wyraźnie jej powiedz, że jest w Twoim domu i o ile pamiętasz nie łoży jeszcze na swoje utrzymanie i wypraszasz sobie takie zachowanie. Powiedz jej, że ostatni raz się tak zachowała, bo następnym razem nie będzie musiała mówić, że się wyprowadza tylko zostanie wywalona na zbity pysk i skończy się cyrk. Ja wiem, że to brzmi strasznie i podle i wydaje się, że po takich słowach ona wstanie i wyjdzie. Ale powiem Ci, ze szczerze wątpie Dodam jeszcze, że spójrz na to z perspektywy zwierzęcej. Twoja córka jest dorastającym zwierzęciem i nie czuje nad sobą przywódcy stada. Sama próbuje i pokazuje ząbki, ale wierz mi, że wystarczy kilka stanowczych komend i zdzielenie ścierką przez łeb, a uspokoi się. Oczywiście po burzy powinna odbyć się spokojna, ale rzeczowa rozmowa. Będziesz musiała jej wytłumaczyć, że to, że dostanie dowód osobisty nie robi z niej dorosłej osoby. Niemniej jednak powiedz, że jeżeli tak jej spieszno do dorosłości to możesz jej to umożliwić. Z dniem osiemnastych urodzin każ jej znaleźć pracę i powiedz, że będzie łożyć na swoje utrzymanie. Powiedz, że chcesz zobaczyć czy sobie radzi, oczywiście matura i szkoła mają być przy tym bez zarzutu. Jeżeli się wykaże to dasz jej buziaka i błogosławieństwo na drogę. Uwierz mi, że bardzo szybko odechce jej się dorosłości ^^

Moja mama chyba nie wiedziała, że nie może mi zabronić i zabraniała z pozytywnym skutkiem. Monia jako matka może jej zabronić nocowania u chłopaka, którego dopiero co poznała, może wymagać od niej wielu rzeczy i wcale nie jest to ograniczanie swobód obywatelskich, a standardowe wychowanie. Powtarzam jeszcze raz, osoba 18 letnia niczym nie różni się od 17 latka. To nie jest tak, że z dnia na dzień przełącza się pstryczek i koniec! Żadnego wpływu na dziecko, rodzice stają się bezradni, nie mają autorytetu, a nastolatek szaleje ile wlezie. To głupi wiek, ponieważ osoba osiemnastoletnia myśli, że jej wszystko wolno, a tak nie jeste, bo nikomu wszystkiego nie wolno.
Bycie dla szalejącej córki jest bardzo ważne, ale ważne jest również to, by pokazać jej, że od dzisiaj jej decyzje wiążą się z pewnymi konsekwencjami i odpowiedzialnością.

Vuk... Ty i te Twoje teorie... Nie kładłam uszu po sobie tylko wszystko było mi tłumaczone racjonalnie i z sensem.

Tak, może się zbuntować i wynieść, tak może się ubiegać o alimenty, tylko po co? Wątpię, żeby jakiś sąd przyznał zbuntowanej nastolatce alimenty od rodziców, którzy zapewniali i zapewniają jej wikt i opierunek oraz stabilizację, nie wyrzucają ją z domu, a tylko chcą egzekwować pewne zachowania. Jakby to było takie proste to każdy nastolatek tak by robił. Może zrobić awanturę i na zlość wszystkim wyprowadzić się z domu. Tylko to jest zachowanie typu: zrobię mamie na złość i złamię sobie nogę. Bzdurne i pozbawione sensu i ona dobrze o tym wie.

Wiesz, uważam, że gdyby matka rzeczywiście miała wpływ na córkę i autorytet to takie sceny nie miałyby miejsca. Wydaje mi się, że matka była zawsze w formie przyjaciółki, a, jak wiadomo w pewnym momencie przyjaciółkę się odstawia i traktuje na równi, bądź gorzej. Stąd wszystkie problemy. Skoro córka taaaka dorosła to podsunęłam pomysł moni co może zrobić. Niech każe jej znaleźć prace i łożyć na swoje utrzymanie w tym nie zawalać szkoły. Jak się sprawdzi znaczy, że rzeczywiście dorosła i odpowiedzialna i tylko życzyć powodzenia w dalszym życiu. Skoro jest dorosła niech zacznie być traktowana jak dorosła.

Szczerze wątpię, żeby tak powiedziała. Raczej "mamo, czemu mnie nie powstrzymałaś". To jest taki okres, gdzie hormony najbardziej szaleją, a przyszłość wisi na włosku. Poddałaś się, to nie dobrze. TERAZ powinnaś ZAKOMUNIKOWAĆ, nie rozmawiać, nie prosić, tylko zakomunikować, że panna ma znaleźć pracę i brać się za naukę.
Jak można nad własnym dzieckiem nie zapanować?! Ja nie rozumiem...

Mozna. Wbrew pozorom trudniej jest nad kims zapanowac niz nie. Kazesz znalezc corce prace? Ok ale ona moze ci powiedziec cokolwiek i pracy nie znajdzie jesli chciec nie bedzie. I co ty zrobisz? JAk ja zmusisz? Zaprowadzisz na kazda rozmowe wstepna z pracodawca za kark? KAzesz jej sie uczyc a jak to na niej chcesz wymoc? Zamkniesz ja w pokoju nad ksiazk? Bedzie chciala to sie bedzie uczyla, bedzie chciala to znajdzie prace. Ale nie ma sposobu zeby kogokolwiek do tych rzeczy zmusic.

Wbrew pozorom cud zaden sie nie zdarzy. Ech z tego co piszesz to w chwili obecnej wasza sytuacja wyglada tak samo jak u mnie 10 lat temu
Tak, moja mama tez uwazala ze sie nie ucze (mnie osobiscie nigdy nie interesowala wysoka srednia na swiadectwie), uwazala ze jak nocowalam u kolezanki czy kolegi to obowiazkowo calonocna orgia polaczona z libacja, tez wrozono mi przyszlosc w kryminale, kazdy wypad na weekend czy wakacje witano slowami "zobaczysz jeszcze pozalujesz" "zycie ci da kopa"itd. Coz, przykro mi ale cud sie zaden nie zdarzyl. Zdalam mature na dobra srednia (jedna troja, nie wstydze sie tego), zwyczajnie skonczylam studia inzynierskie, zwyczajnie podjelam prace, wyemigrowalam, wyszlam za maz. Przykro mi ale fakt ze nocowalam u kolegi, wyjezdzalam ze zajomymi na weekendy i nie siedzialam zakopana w ksiazkach dopoki migrena nie powalila nie zrujnowal mi zycia.
I do dzisiaj sie glowie czemu moja matka tak panikowala w takich prostych sprawach jak chlopcy, mniej czasu w ksiazkach czy chocby seks.
monia a czy bardziej niz wszystko inne nie boli cie fakt ze "stoisz z boku"? Coz, to ze corka mniej cie angazuje w swoje sprawy nie znaczy ze cie kompletnie odrzuca. Po prostu pewnymi rzeczami mozna sie dzielic a pewnymi nie i nic w tym dziwnego. Ja tez mam takie sekrety ktore zna moj przyjaciel-mezczyzna (bez podtekstow) a moj maz jest ich kompletnie nieswiadomy (nie mam na mysli zdrad ani niczego takiego)

Podpisuję się pod tym rękami i nogami. Trzeba być stanowczym i zdecydowanym w stosunku do "szalejącego" dziecka, ale też w ogóle do wszystkich od który pragniemy uzyskać jakiś pozytywny efekt.

Vuk Co Ty się tak tej dorosłości uczepiłeś? A jak szef "zmusza" pracownika, żeby coś zrobił? Jak się wymaga od dorosłych ludzi, żeby coś zrobili? Przecież nikt nie chce pracować! Nikt nie chce robić np dodatkowych faktur, zostawać po godzinach, dokształcać się  do jakiegoś projektu. Przecież to są dorośli ludzie! No jak można zmusić i wymagać czegoś od pracownika?! Przecież on nie chce!
To samo z dziećmi. Nie chcą, ale muszą bez względu na to ile mają lat.

Znowu wtrącę trzy grosze.
Twoja córka jest niemal pełnoletnia. Przez te wszystkie lata wpajałaś jej różne wartości.
Najwyższa pora, by prawie pełnoletnia kobieta podejmowała swoje decyzje.

Wypowiadam się bardzo zdecydowanie, ale mam ku temu podstawy.
Podstawą jest moje doświadczenie w wychowaniu dwojga ludzi, teraz mających 26 i 27 lat. Oboje są ludźmi dojrzałymi, mimo, a może dlatego, że niemal od początku ich życia stawiałam na ich samodzielność i oczekiwałam od nich podejmowania własnych decyzji.
Kilka dni temu moja córka powiedziała, że jest wdzięczną za to, że była odpowiedzialna za swoje wybory, choć nie było to łatwe i zdarzyło jej się (choć rzadko) marzyc o podejmowaniu decyzji przeze mnie, bo wówczas odpowiedzialność też byłaby moja.

A Ty, moniu67, podejmij   s w o j ą   decyzję.

A do kiedy "muszą" rodzice? Czy rodzice też nie "muszą"? Dlaczego kiedy dziecko coś CHCE to rodzic ma się na to godzić? Dopóki dziecko jest utrzymywane przez rodziców, niestety MUSI robić czego rodzice wymagają. I nie uważam tego za żadną patologię.

Żeby nie było wątpliwości czym cechuje się dorosłość:
Dorosłość to proces rozwoju psychicznego, który jest usytuowany w 4 grupach postaw:

wobec siebie - cechuje je duża samoświadomość, adekwatna samoocena (gdyż zaniżona i zawyżona jest barierą) oraz koncentracja na rozwoju,

wobec innych - charakteryzują się rozumieniem innych, poczuciem solidarności z innymi, koncentracją na nich oraz szacunkiem wobec innych,

wobec świata i życia (postawa kluczowa) - znamionuje je zaangażowanie w sprawy codzienności,
orientacja proaktywna (zajmując się sprawami codziennymi musimy mieć na uwadze, czy przyniesie to pożytek w przyszłości, w bliższej lub dalszej perspektywie) oraz gotowość na ryzyko niepowodzeń,

wobec wiedzy i procesu jej zdobywania - cechuje je wiedza o problemach i sposobach ich rozwiązywania.

Prawnie w naszym kraju jesteś dorosły od 18 roku życia. Jednak dojrzewa się dłużej niestety. Kiedy dziecko nie zarabia, strzela fochy, wymusza i szantażuje emocjonalnie- nie ma podstaw do tego aby przestać je wychowywać dalej.

Wtedy nadal jest "DZIECKIEM" czyli osobą "prymitywną". I jak twierdził Freud- nie biorąc pod uwagę dziedzicznej dyspozycji, prawie nigdy nie da się takiego człowieka ucywilizować bez wychowania; wpływu rodziców [opiekunów], którzy powinni i MAJĄ PRAWO tłumić rozszalałe "ja" przez kary i zakazy.
Według Freuda rodzice to superego. Główne funkcje superego to hamowanie impulsów [dziecka], przekonywanie ego dziecka, aby cele realistyczne zastąpiło moralnymi.

ta dam.

Przepraszam, poniosło mnie. Oczywiście, masz rację. I ja wierzę w to, że córka doceni Twoją miłość i że się Wam ułoży. W końcu to Ty znasz ją najlepiej. Życzę powodzenia. Uczucia też są ważne. Ona zrozumie

Gratuluję.

Gratuluję tego, że zauważyłaś w domu kolejną dorosłą osobę.

Gratuluję tego, że dorosłaś do roli matki dorosłej córki.

Gratuluję tego, że wytrzymałaś i nie rozpoczęłaś gadki dydaktycznej.

Gratuluję Tobie udanej córki.

Dzieko musi do osiągnięcia pałnoletności, czyli 18 roku życia.
Rodzic musi do momentu aż dziecko zakończy edukację, czyli ze studiami gdzieś do 25 roku życia.

To jest te 7 lat dysproporcji: rodzic nie ma już władzy rodzicielskiej, za to ma obowiązek alimentacyjny.

Nie, nie musi robić. Może się wyprowadzić z domu i wystąpić do sądu o alimenty od rodziców. Tak mówi prawo

Rozważania filozoficzne sobie odpuszczę.

Teo, nie obraź się, ale dla mnie Twoje poglądy są żywcem wyrwane z XVII wieku. Tyczy się to tak stosunków kobieco-męskich jak i stosunków rodzic-dziecko.

Monia67, jak będziesz szanować dorosłość córki, to masz szansę na załatwienie tego co dla Ciebie ważne. Np. Ty nie wnikasz w jej życie z facetem, za to może Ci się uda wpływać na nią w sprawie szkoły.

Nie wydaje mi się, że to tak działa.
Vuk- jesteś wierzący? Religia katolicka też mówi, że Bóg jest Ojcem. Ojciec za dobre wynagradza, a za złe karze. A dlaczego karze? Bo kocha.

No tak, tylko ze w religii katolickiej zakładamy, że Bóg jest nieomylny i ma zawsze rację. Że jest sprawiedliwy. Tak się jednak składa, że ani ojciec ani matka zbuntowanego nastolatka żadnymi bogami nie są. Więc dyskusja na ten temat - to czysta filozoficzno-teologiczna papka. Religia katolicka w czwartym przykazaniu nakazuje "czcij ojca swego i matkę swoją". Weź to powiedz dzieciom z patologicznych rodzin, dzieciom bitym - bynajmniej nie z miłości, wreszcie dzieciom przez rodziców nie kochanym. Nie szłabym tu drogą religii, bo my jesteśmy ponoć tylko na podobieństwo i megaułomni. Tak w teorii.

Kara? Tylko co dla buntownika jest karą? Wywalenie z domu? A może tylko na to czeka żeby prysnąć jednocześnie zrzucając z barków odpowiedzialnosść. No bo w końcu starzy wyrzucili. I kogo tak naprawdę ta kara dotknie? Jeśli rodzice są kochający - to właśnie ich najbardziej. Same kłopoty. Poza tym Autorka sama dopuszcza do siebie myśl, że mogła popełnić błąd. Zgadzam się z Vukiem - drogą wzajemnych ustępstw i zdrowego odzyskania szacunku - ja Ci się nie wciskam w randkowanie, to może ugram choć szkołę - to nie jest zły pomysł.

Tak sobie czytam...i coś wtrącę od siebie:) przeżywałam podobną sytuację, jednak w moim przypadku to ja byłam zbuntowaną wówczas nastolatką, a mojej mamie zapewniłam niejedną przepłakaną noc...
Poznałam chłopaka, kiedy miałam 18 lat, w kilka miesięcy później się wyprowadziłam do niego, byliśmy grubo ponad 2 lata razem. I żałuję dziś, że wtedy nie posłuchałam mamy, jak mówiła, że robię błąd. No, ale że człowiek podobno uczy się na błędach i teraz mogę przyznać jej rację. Mam tylko żal, że nie była konsekwentna, bo nie miała też wsparcia ze strony taty, który "obraził się" na swoją rodzinę i postanowił założyć sobie nową.
Decydowałam sama o sobie, a wpakowałam się po uszy i nie miałam pojęcia na czym polega dorosłość - rachunki, obowiązki, praca...płaciłam długo po rozstaniu raty za kredyt, który mieliśmy na wspólną przyszłość. Nie jesteśmy już razem, bo okazał się być człowiekiem nieodpowiedzialnym, nieprzygotowanym do życia i z nastawieniem, że kobieta jest od wszystkiego a on od czasu do czasu może coś dołożyć finansowo do wspólnego życia. Teraz jak patrzę na to po 10 latach to wszystko zrobiłabym inaczej, postawiłabym jakieś warunki...
Po latach rozumiem, o co mamie chodziło. Była moją przyjaciółką, mogłyśmy sobie czasem popłakać, porozmawiać, iść na zakupy...jednak pewne życiowe sytuacje miały wpływ na to, że dziś jest inną osobą niż kilka lat temu.Teraz nadal trzęsie się o mnie, pomimo, że mam prawie trzydziestkę na karku i cały czas powtarza "to dla Twojego dobra". Kiedy mówię, żeby zajęła mężem, cieszyła się że po wielu latach znów jest szczęśliwa, cały czas słyszę porównania do poprzedniego stanu rzeczy i jest mi cholernie przykro, bo mam jednak od kilku lat kogoś, kogo kocham i jest on dla mnie wspaniałym partnerem. Szkoda, że i tym razem mama posuwa się do porównań typu "bo kiedyś Ci nie wyszło" , kiedy mówię że wyprowadzę się do chłopaka, bo chcielibyśmy już być razem nie tylko kilka godzin tygodniowo i w tym roku mają zapaść poważniejsze deklaracje. Gdybym myśłała takim tokiem, to nigdy nie zdecydowałabym się na związek, bo wiecznie bałabym się że coś pójdzie nie tak?Przecież to jakiś obłęd. Czy nie mam racji?
Teraz mieszkam jeszcze sama, bo mama ma swoje życie, ale czuję że dojdzie do takiego momentu gdzie spakuję walizki i powiem do widzenia, przyjadę kiedyś w odwiedziny.
Mama nie zauważyła, kiedy dorosłam i martwię się sama o siebie, nie potrafi zrozumieć, że nie potrzebuję już opieki i trochę znam życie, wiem jakie czasem potrafi być okrutne, żeby człowiek zszedł na ziemię. Uważam, że rodzice nie powinni trzymać dzieci na smyczy, jeśli chodzi o jakieś zasady, ale powinni dać też możliwość spróbowania jak to jest posmakować dorosłego życia. Bo dzieci o tym nie myślą. Jak to ktoś wcześniej napisał - nastolatek myśli, że jest najmądrzejszy, on jest naj a wszyscy inni są be i przeciwko niemu. Bo gdzie ma zdobywać to życiowe doświadczenie, jak nie na własnych błędach?!

Uważam, że najczęstszym błędem jaki popełniają rodzice jest trzymanie dzieci pod przysłowiowym kloszem, a kiedy dzieci się buntują i chcą postawić na swoim bywa, że mogą się tą dorosłością zachłysnąć. Niestety, takie jest życie. Oj, rozpisałam się. Pozwól córce, niech zacznie decydować o sobie i nie wnikaj zbyt szczegółowo w jej życie. Sama się przed Tobą otworzy, jak poczuje, że nie jest naciskana. Moja mama ma do mnie żal, że się odcięłam, że już nie jest tak jak dawniej, że traktuję ją jak obcą...smutno mi z tym. Ale czas na własną dorosłość. Nie ma już powrotu do dzieciństwa.

Pozdrawiam.

Witajcie .Odświeżam mojego posta ,bo chcę się trochę wygadać ...o tym co wydarzyło sie dalej w naszym życiu ..o mojej niestety dalej zbuntowanej córce ,,A więc skończyło sie na tym iż chlopak wyjechał ,nasze relacje były chlodne ale pomału zaczelismy sie dogadywać ..I niestety znowu bym..chłopak po miesiącu od wyjazdu parę dni przed walentynkami napisał że jej już nie chce ,że nie kocha że jest za młoda ..to był szok dla niej oczywiście pierwsze kroki były do mnie płacz lament ,dla mnie to nie do uwierzenia ! a co dopiero dla mojej córki .Wszyscy w domu otoczyliśmy ja ochronką naprwdę było nie wesoło chciałam pójść do psychologa ,ale ona odmówiła - rozmawiałam telefonicznie ,bo nie wiedziałam jak jej mam pomóc ,ale pani psycholog rady konkretnej nie dała ...I tak to trwało .Rózne pomysły przychodziły jej do głowy że pojedzie do niego że porozmawia i napewno się wszystko ułoży ,potem etap robienia na złość ,spotykała się z jego kolegą niby przychodził jako przyjaciel .Później etap swietnie sie bawie bez Ciebie - i ten etap niestety twa ...późne wracanie do domu ,spanie do południa kapanie i wychodzenie znów ...były chwile złe ..były dobre ,,jak myslałam że w końcu coś dotarło do niej to znowu robiła to samo ...Po następnej awanturze gdy dowiedziałam sie  że znowu mnie okłamała i uciekła z lekcji ( a jest zagrożona i miała poprawiać oceny) wtedy już coś we mnie pękło postawiłam ...powiedziałam że jak wyjdzie z domu to może zabrac rzeczy i iść tam gdzie siedzi po całych dniach ,bo skoro sie nie uczy to ma isc do pracy ,bo ja jej utrzymywać nie bede..Wzięła rzeczy i poszła ,dzisiaj jest 2 dzień jak jej niema,podobno jest u kolezanki .    Widzicie przegrałam na całej lini .........jestem...bezsilna ........

Bingo!

Twoja córka ma 18 lat, może to i mało. Ale wystarczająco dużo by miała prawo zostać na noc u chłopaka.
Może być też tak że przeżywa opóźniony okres buntu.
Wiadomo, to że jest dorosła to jedna sprawa. Drugą jest to że nadal mieszka i utrzymuje się z budżetu domowego a nie własnego.
Musicie dojść do kompromisu, ale nie możesz jej też wszystkiego kategorycznie zabraniać. To nie 5 latek, któremu dasz klapsa i wystraszony wykona "rozkaz"

Co teraz..... Corka wroci po kilku dniach lub tygodniach bo sobie nie poradzi.....ona musi dojrzec i przemyslec swoje postepowanie, pozwol jej na to.

Poczekaj kilka dni i napisz jej maila ze zawsze ja bedziesz kochac, rozumiesz ze w tej chwili ona bardzo cierpi ale ten stan rzeczy dla ciebie tez nie jest latwy.
Napisz tez ze jesli ona oczekuje ze bedziesz ja utrzymywac i nic w zamian nie wymagac to sie myli. Napisz ze chcesz by ukonczyla szkole i studia, ale oczywiscie do niczego jej nie mozesz zmuszac; to ona musi podjac decyzje dotyczace jej zycia. Doroslosc to nie tylko decydowanie o swoim zyciu ale takze odpowiedzialnosc za nie. Napisz ze moze wrocic do domu i wspolnie ustalicie zasady,ktore ona zobowiaze sie przestrzegac.
Corka cie nie szanuje i ty jej na to pozwalalas; nie obwiniaj sie, dobrze postapilas- twoja corka musi dojrzec. Teraz za nia nie wydzwaniaj, nie pros by wrocila do domu itp. Zacznij szanowac siebie sama - to nie twoja wina ze corka sie tak zachowuje. Dom jest twoj, ty tam ustalasz warunki i mialas prawo tak powiedziec. Ona chce cie ukarac ze jej nie pozwolilas robic co zechce, ot taki maly szantaz emocjonalny.

Wiem o czym pisze, przez wiele lat ulegalam zachciankom syna, jego szantazom, finansowalam kolejne kosztowne zachcianki. Byl blisko 30tki kiedy powiedzialam - dosc-  jestes dorosly, musisz sam na siebie pracowac ( a zarobki mial juz wtedy niezle - ja mu ta prace zorganizowalam).
Obrazil sie smiertelnie, okazalo sie ze oczekiwal finansowania do 40stki... - i nie mowie tu o malych pieniadzach.

Jak mowilam ze ja nic od rodzicow nie bralam to twierdzil ze teraz sa inne czasy.
Dla mnie wtedy latwiej byloby dawac mu pieniadze i ustepowac niz emocjonalnie przechodzic przez to wszystko; natomiast wiedzialam ze jako rodzic musze mu pokazac prawdziwe wartosci - tj. praca a nie zerowanie na kims (na mnie). Ja nie mialam nawet odrobiny szacunku z jego strony - np on uwazal ze mi robi laske biorac ode mnie pieniadze, jako, ze dla mnie dawanie mu pieniedzy to czysta przyjemnosc. Rozmawiac na ten temat nigdy nie chcial, tylko wydawal rozkazy.

Teraz  sie obrazil, rzadko sie oddzywa ale pracuje na siebie..... ja zaluje tylko, ze tak pozno postawilam granice i pozwolilam sie tak zle traktowac przez wiele lat.

A ja czekam az zmadrzeje; zajelam  sie swoim zyciem i za nim nie gonie.

Szkoda, że to "człowiek uczy się na błędach" piszesz tylko o córce, a o sobie już nie. Bo córka może się zmieni, a może kolejną wyprowadzkę z domu po prostu przygotuje lepiej i już nie wróci.

Vuk ....Właśnie mój post powinnam zmienić na - Wiem gdzie popełniłam błąd ,bo teraz to wiem - za bardzo byłam zaslepiona tym iż wierzyłam mojej córce we wszystko bezgranicznie .Miała naprawde dużą bezgraniczna wolność - były jednak ustalone pewne zasady Nie powiesz mi chyba że pozwolił bys córe wracać nad ranem ,albo na inne rzeczy i co z tego że jest prawie pełnoletnia ?mieszka z nami a ja sie o nia martwie tak samo jak i o wszystkich członków rodziny ...i nie tu nic do gadania wiek ...Po prostu musi dostosowac sie do pewnych zasad A co do wyprowadzki to jak bedzie chciała życ na własna rekę to niema problemu - przecież to dorosła kobieta Vuk nie? ......skoro tak w domu jest źle?!......Mam tylko nadzieje że te rozmowy które prowadziłysmy przez kilkanaście lat gdzies u niej zostały i madrze wybierze ale to jej wybór - i jeszcze raz to napiszę    człowiek uczu sie na błedach

Też tak uważam. Twój sposób załatwiania sprawy jest mocno przesadzony. Nie mobilizujesz córki, nie starasz się jej zrozumieć. Wyobrażasz sobie jaki to dla niej szok? Mama, dawna kumpelka doprowadza do tego, że ona jej jak dotąd ukochane dziecię musi usunąć się z domu.

Czy to nie jest tak, że grunt się pod nogami trochę Tobie zapada, bo Twoja córka pokochała faceta i to nie wy rodzice jesteście teraz najważniejsi?

Ja bym radziła poważną serię rozmów, wypracowanie kompromisu. Powinnaś na początku wesprzeć swoją zakochaną nastolatkę, a dopiero później próbować ustalać zasady i metody egzekwowania. Zresztą, co to w ogóle za pomysł, żeby do własnego dziecka stosować metody albo albo? Nie uważasz, że jest szerokie spektrum możliwości? Noi najważniejsze daj córce możliwość negocjacji warunków! Może niech ona coś zaproponuje.

Nie znam Twojej córki, ale dla większości młodych ludzi 18te urodziny są bardzo ważne. Może jednak się z tego wycofasz? Myślę, że zawód córki, to niewspółmierna kara dla jej młodzieńczych wybryków.