Kiedy On odchodzi... - Netkobiety.pl

Co sie stalo? Placz, nie ma sie czego wstydzic!
Ja wlasnie, a niech strace, napisalam mojemu sms'a, ze w ten sam dzien, rok temu, siedzialam mu na kolanach wyznajac uczucia i bylam tak niebotycznie szczesliwa a dzis... wylewam lzy. I jeszcze mu napisalam "Look inside my heart and you will find a secret place reserved for you, and you alone...Look inside my life and you will know that love engraved your name on my very soul", (porozumiewamy sie w jego ojczystym jezyku ale jakos angielski ma w sobie cos magicznego).
On zadzwonil, ze czuje sie tak samo i to samo chce mi przekazac no i coz...nic...Wlasnie znowu sie rozkleilam...

Issabell, dodalam jeszcze cos do ostatniego posta. Wiem jak to jest, czasami tez robie z siebie 'gierojke' a pozniej zupelnie nie wiem co ze soba zrobic. Mam takie momenty, ze czuje sie tak bezsilna, sama ze soba, nie chce o nim myslec a przestac tez nie moge. Na pewno zyje jeszcze w jakims przekonaniu ze on kiedys wroci bo inaczej bym chyba zwariowala. Ale ta nadzieja moze okazac sie zludna i co wtedy? Oj boli boli...

Nie wiem Gosiu, nie wiem...Dla mnie to raczej na jakis kryzys wyglada a nie na rozstanie. Czasami mysle, ze to, w jakiej on mnie stawia sytuacji uwlacza mojej godnosci. Jak sie tak porzadnie zastanowie to mysle, co ja glupia robie? "Stara' baba po trzydziestce! Wypisuje jakies sms-y, wysyla jakies tkliwe piosenki, poezje i inne glupoty. Powinnysmy to moze konkretnie olac i wtedy zobaczymy ich reakcje...no ale serce nie sluga i w tym problem!

Dobra nocka dziewczyny,
Fey - witam! nie obwiniaj się, że przez Ciebie cos się rozpadło! W zwiazku ma byc zrozumienie i wyrozumiałośc - nie tłumacz go, tak samoak ja tłumaczę mojego... widzę wiele podobieństw w Twojej i mojej sytuacji. Rozumiem doskonale Twoją nadzieję zwłaszcza w okolicznosciach, że się widujecie - tak jak u mnie. Niech ona sobie będzie ta nadzieja, bo to element tego co się dzieje. Jak przyjdzie czas, to umrze, albo wszystko się odwórci.
Wiem doskonale jak to jest kiedy fizjonomia odmawia posluszenstwa. Mine dobija bol w klatce i to cos, co mi siedzi na piersiach... nie spie przez to... Podobno to musi minąc i pewnie minie. Rozmawiajamy, wspierajmy się to ważne i pomocne. Każda z nas lub większośc przeżywa dziś pusty i bardzo bolesny wieczór... Ja piję znowu wino - tak mi łatwiej. On już pojechał i szansy na powrót nie ma, tylko a tą je*aną przyjazń...
Ja tez już wypłakałam morze łez i chodze do pracy taka sapuchnięta... Też rozklejam się przy nim, bo nie mogę się opanowac i nie jest mi głupio - chce płalac to płacze, mam na to wysrane, czy jemu się podoba, czy nie. To on mnie zostawił a jesli chce ze mną przebywac, to niech wie jak bardzo mnie skrzywdzil. Nie chce udawac przed nim radosnej, bo nie walczę już o niego - jak chce, to niech walczy sam choc na to sznas nie ma. W takim razie niech zmierzy się z moim bólem , cieprpieniem, bezsennoscią i potworną męką.
Gosia,
daj szansę, widac u Was nie wszystko jeszcze stracone! może sie udac, moze byc dobrze - nie boj się, podejmij probe, ryzyko zrób wszysstko co mozna, zebyś pozniej nie żałowała!
Issabell,
rozklej się, płacz jeśli tego potrzebujesz, to jest bardzo pomocne Pisz o sobie więcej, jak najwięcej! Czekam na Ciebie

Nie cholera...płaczemy...jaki mnie dzisiaj dół złapał...niczym rów mariański...cholera chyba nie zabiłam w sobie nadziei,a parę osób mi ją jeszcze dziś narobiło,także teraz trochę mi się w głowie kotłuje...

I placzmy razem!

Issabell,
płacz, ja też ryczę i nie wstydz się nadzieii, która choc złudna nie opuszcza mnie...
W d*pie mam, czy ktoś uważa mnie za idiotkę, bo się z nim widuję. Chcę go widziec, bez niego cierpię jeszcze gorzej. Nie potrafię strawic i zaakceptowac samotnosci i pustki. Niech bedzie jakkolwiek, ale niech bedzie bo oszaleje...
Pewnie wszystko samo we mnie umrze, jak zobacze ze nic nie dostaje, ale musze sie chyba zmasakrowac najpierw...
Mija droga Issabell,
mnie też niektórzy robią nadzieję i ja się tego czepiam jak tonący pbrzytwy, bo widocznie potrzebuję tego, by oddychac. Trzeba to zaakceptowac i nie rżnąc na siłe twardziela... Niczego się nie da oszukac... Nie oszukujmy sie i robmy tyle, na ile nas na tą chwilę stac.
Mnie stac na tak niewiele...
Skąd jestes Issabell...?

Wiem kochana, rozumiem ciebie, boli jak cholera! A ty jeszcze nie spisz, bo ja nie moge...

Co tam u was kobietki? Ja ciagle zalana lzami...

Kurcze, u mnie cos się zesrało z portalem.
Wpadlam w panike, ze was nie widze....
Fey, co do objawow owych, to moje serce od tygodnia bija nieprzerwalnie na wysokich dziwnych obrotach
Mialaqm dom pelny zartow, usmiechow, a teraz mam pustke... nie odnajduje sie, zimno, boli...
Fey, skad jestes?
Issabell, moze sie spotkamy??

spotkaj sie ze mna DŻoja, od razu poczujesz się lepiej . pozdrawiam

Ja w końcu zasnęłam po butelce wina, zrozpaczona, że nie mogłam tu wejśc, że nawet tą formę kontaktu straciłam.
Obudziłam się jak zwykle sparaliżowana tym dziwnym, dotkliwym prądem w klatce
Tk trudno mi wyjśc z łóżka, nie mam siły się podnieśc, szukam powodu do wstania no i jakoś wstaję.
Taki, łądny słoneczne dziś dzień...i pusty...
Issabell,
oczywiście, że możemy się spotkac, trzeba tylko dogadac szczegóły
Fey, ponawiam pytanie - skąd jesteś?

Issabell,
a czemu u Was doszło do tego rozstania...?
Fey,
gdzie się skryłaś?

A co było przed tem, zanim się pokłóciliście? jak się ukłdało? nie było jakichś sygnałów, że coś się psuje?
Nie da rady przewidziec, ani wiedziec tego co ma glowie teraz. Jeden milczy, bo nie chce kontaktu, inny milczy, żeby przemyślec. Powroty zawsze i wszędzie mogą się zdarzyc i ludzie potrafią byc potem ze sobą szczęśliwi, ale myślę, że więcej rozstań jest bez powrotów...
Przykre to wszystko

Witam Was Dziewczyny, czytam co piszecie i bardzo chce się dołączyć. Jak ja Was rozumiem, jestem w podobnej sytuacji, serce mi pęka, a może już pękło na milion kawełeczków. Ja też żyję nadzieją, złudną, piep... nadzieją, ale wiem że jak umrze nadzieja ja umrę razem z nią. Było już lepiej zaczęłam się godzić z moim samotnym losem ale on dał mi ochłap nadzieji i teraz znowu odżyło. Boże dziewczyny jak się pozbyć tych cholernych złudzeń?

Dzoja, zgadzam się z Tobą, że oni dojrzewają do tych decyzji dużo wcześniej niż my się zorientujemy. Mój jeszczemąż też napewno długo do niej dojrzewał, ja zauważyłąm pewne sygnały jak już do niej dojrzał. U mnie niestety w podjęciu decyzji przez niego pomogłą mu inna kobieta i uwazam ze to był jego gwóźdź do podjęcia pewnych działań.
Dżoja ja przeżywałam również wszystkie te emocje, ból który nie daje funkcjonować, brak snu, myśli które napływają znienacka i nie pozwalają żyć. Nie mieszkamy już razem 2 miesiące, ale muszę go widywać bo mamy dziecko. Rozumiem Cię Dzoja, ze chcesz go widywać bo ja też tak mam, i mam na szczęście pretekst bo jest dziecko. Chociaż zastanawiałam się czy nie byłby mi łatwiej odciąć się, nie widywać go wogóle, dać czasowi czas.
Jednak gdy przychodzi dzień że wiem iż ma przyjechać jestem szczęśliwa (swoim głópim szczęściem), jak wiem ze go nie będzie od rana jestem w rozsypce. On na szczęscie tego nie widzi.
Dzoja, robisz jak Ci jest łątwiej i ja to rozumiem, ale myślę, że nie powinnaś mu pokazywać że cierpisz, moim zdaniem oni w takiej sytuacji tylko rosną w siłę.

Chciałabym, żeby przestało mnie tak dusic i bolec...
Rozczarowana, czy Tobie po tych 2 miesiącach nie jest nic a nic lepiej? Cały czas jesteś w takim samym stanie, jak w tego, gdy sie wyprowadzil...? Jeśli tak, to przeraża mnie nabliższa przyszłosc Minie trzyma od prawie 2 tygodni i im dłużej go nie ma, tym ze mna gorzej.
Najokropniejsze są wspomnienia, które wkręcają się natrętnie w moją glowę. Są one bardzo dotkliwe i przeszywają bólem fizycznym. Co chwila coś mi się przypomina, widze nasze wspólne sceny kiedy byliśmy szczęśliwi. Każda sytuacja, w której znajduję sie obecnie, każda czynnosc przypomina mi jego...
Czasem mam wrażenie, ze dłużej nie dam rady tak życ... Sa chwile, maleńkie, kiedy wydaje mi się, że ruszę do przodu, ale za malo ich...

nasz weekend był w ostatnim tygodniu września,jak pisałam następnego dnia koniec...może żadne z nas nie powiedziało nie jesteśmy już razem,nie chce z Tobą być itp,ale takie rzeczy się czuje..też przerabiałam podobne objawy do was,a dodatkowy problem to to,że naprawde mam problemy z sercem,a przez tą sytuację sie wszystko tylko pogorszyło...:(

Kurcze dziewczyny...ja właśnie mam mega doła..nie wiem skąd to się wzięło,może dlatego,że moja nadzieja umiera,a może dlatego,że wszystko między nami zaczynało się w tym czasie,normalnie nie wiem co mam dalej robić..

Dopiero teraz wyłowiłam...
A coż takiego, jakie cuda możesz zdziałac, które mnie choc trochę uzdrowią skoro sam toniesz....?

Tak jak obiecalam, wklejam moja odpowiedz w innym watku...

Mam pare zwiazkow za soba, pierwszy zakonczyl sie dlatego, ze nie bylo chemii z mojej strony,  szczerze mowiac nie zalowalam. Bylam mloda, mialam dobra prace, wynajelam mieszkanie, mialam powodzenie;-) ktore sprawialo, ze nie balam sie o to, ze nikogo nie znajde.
Zostalismy przyjaciolmi a jego zycie ulozylo sie super juz pare miesiecy pozniej.
Podczas tego pierwszego zwiazku poznalam pewnego znanego muzyka jazzowego, on nie mial wtedy nikogo i strasznie chcial ze mna byc. To byla wzajemna milosc, no, moze zauroczenie, od pierwszego wejrzenia. Huragan uczuc!
Spotkalam sie z nim jeszcze raz ale nie chcialam konczyc mojego stabilnego zwiazku, zreszta wyprowadzalismy sie wtedy do innego kraju, 200km dalej.
Po tym jak zakonczyl sie moj zwiazek, co robie? Od razu odnawiam kontakt z moim pianista, spotkanie i...znowu to samo! I chyba jeszcze bardziej intensywnie. Jak ja bylam nabuzowana uczuciami, takich motyli w brzuchu NIGDY nie mialam, wrecz bylam zdziwiona, jak fizycznie mozna to odczuwac. No ale coz, przez te pare lat on zdazyl przejsc przez jakas traume z inna i nie chcial sie wiazac, mi swiat sie zawalil. Potem bylo jeszcze pare spotkan a ja ciagle wierzylam, ze to uczucie miedzy nami jakos go przekona do zmiany zdania. Postawil na kariere i jak twierdzil, dla kobiety chcialby zrobic wszystko a wtedy nie byl w stanie mi tego dac. Zreszta mowi to do dzis, mamy jakis tam kontakt co jakis czas.
Czekalam, miesiacami, wylalam rzeke lez, schudlam chyba 10kg, tesknilam jak nigdy za nikim.
Po jakims czasie postanowilam nie tracic mlodosci zywiac sie nadzieja, ze bedziemy razem. Wychodzilam bardzo czesto i w koncu poznalam kogos, bylo cudownie! Zapomnialam o tamtym, po szesciu miesiacach zerwal ze mna. Nie wiedzialam co sie stalo, znow przezylam koszmar. Pare miesiecy pozniaj okazalo sie, ze ma zone, czyli wdalam sie w ten typowy scenariusz oszukiwanej kochanki. Nawet na ironie cieszylam sie, ze to byl ten powod, przynajmniej mnie to wyleczylo z jakichkolwiek uczyc do niego.
Pozniej jeszcze jedna euforia uczuc ( ta historia dzieje sie na przestrzeni kilkunastu lat, nie myslcie, ze skakalam od jednego do drugiego;-)), i znow zawod, okazalo sie, ze pan mnie zdradzil, w dodatku z jakas 20-tka z Tajlandii! Odeszlam, on blagal, przepraszal, obiecywal, ze juz tego nie zrobi. Bylam nieugieta, nienawidze zdrady i mimo ogromnej tesknoty zacisnelam zeby i juz nie wrocilam.
Bylam sama bardzo dlugo, robilam kariere, oczywiscie tesknilam do tej drugie polowki ale moje zycie towarzyskie i zawodowe bylo tak rozbudowane, ze jakos ten czas plynal.
No i co? Znowu pan pianista! Bedziecie sie smiac ale za kazdym razem jak konczyl sie moj zwiazek 'wracalam' do niego, on chetnie wpadal na weekendy, spedzalismy wspolnie niesamowite chwile, czulismy sie jakbysmy nigdy sie sie nie rozstali. Ale ta sama historia, nie moge, nie teraz...itp.
Wiec ja znowu, z bolem serca w zaparte, nie to nie. Nie bede na ciebie czekac a jak przeznaczenie tak zechce to bedziemu razem.
To bylo jakies 1,5 roku temu, w miedzy czasie wiedzialam, ze szaleje za mna juz od ladnych paru lat ktos z miasta. Poznal mnie w koncu osobiscie a ja bardzo go polubilam, powiedzialm mu o pianiacie. Nie wiedzialam wtedy jak bardzo go to rani, ze jeszcze o nim mysle. Rok temu poczulam do niego cos wiecej (nie byly to moze motyle a taki fajny blogi stan), wiedzialam o jego uczuciach do mnie i jakos zapragnelam z nim byc. On byl w siodmym niebie, praktycznie ze mna zamieszkal chociaz ma swoj dom. Bylismy razem non stop. Wiedzialam, ze nigdy tak nikogo nie kochal (zreszta to piekna historia bo on juz 5 lat temu widzac mnie pierwszy raz powiedzial do znajomego 'ona kiedys bedzie moja' i tak tez sie stalo;-)).
Ten ostatni rok byl dla mnie najciezszy w zyciu, moja praca zaczela coraz bardziej mnie frustrowac, z fajnej kobitki stalam sie jakims potworem i wyladowywalam to na nim. Bog tylko wie jak bardzo go czasem ranilam. Pewnego razu, po powrocie z jakiegos coctail'u wrecz plakalam mu w rekaw za pianista! Jaki czlowiek jest czasem glupi, ach gdybym tylko mogla cofna czas...
Popadlam w depresje, on pomagal jak mogl, jezdzilismy na terapie itp. Podswiadomie mialam wrazenie, ze on mimo wszystko bedzie ze mna, wykorzystalam to ze juz nie musze sie starac i za kims biegac bo teraz ja jestem na pierwszym miejscu. Obwinialam go o wszystko. No i stalo sie moi drodzy, moj kochany spakowal sie i wyszedl, pewnego pieknego poranka po kolejnej mojej akcji poprzedniej nocy. Moj kwiatek, ktory zrobilby dla mnie wszystko, moje kochane, pelne milosci i dobroci cieple cialko juz nie bylo w stanie ze mna wytrzymac. Tak zwykle, po ludzku, nie mogl. Wypalil sie jak twierdzi chociaz plakal jak dziecko jak odchodzil. Oczywiscie przezylismy tez wiele cudownych momentow. Juz od dwoch tygodni zyje w jakims letargu, popadlam w jeszcze glebsza depresje, dlaczego nie poznalismy sie wczesniej, wtedy poznalby mnie od tej najlepszej strony a on akurat trafil na moje zalamanie zyciowe. Najgorsze jest moje poczucie winy wzgledem niego. Jestesmy w kontakcie caly czas, bylam u niego na kolacji dwa dni temu, razem plakalismy (on chyba bardziej) sluchajac naszych ulubinych piosenek. Ja juz nikogo innego nie chce, pianista czase dzwoni a ja juz kompletnie nic do niego nie czuje. NIC! Chce byc z moim sloncem. I po co te cale motyle i chemia. Teraz, jak juz z nim nie jestem zdalam sobie sprawe jak bardzo mi go brak, czuje teraz taka chemie, ze kazdy przypadkowy nawet dotyk wywoluje u mnie dreszcze, tak bardzo go kocham. A wczesniej potrafilam tez byc dla niego zimna i odlegla.
Gdyby Bog dal mi, jak bylismy razem, choc przez sekunde odczuc to co czuje teraz po jego stracie, zmienilabym sie diametralnie w stosunku do niego. Bylabym znow ta sama, ciepla i serdeczna osoba. To by byla najlepsza terapia, ach jak depresja moze zmienic czlowieka...
To na tyle bo posniecie:-).
Szanujcie osoby na ktorych wam zalezy dopoki macie szanse, wyobrazcie sobie zycie bez nich to moze pomoc w uswiadomieniu sobie jak ich kochacie. Mam nadzieje, ze dla mnie nie jest jeszcze z za pozno.

Pozdrawiam!

Dziewczyny, zle sie znowu czuje, niby mam go w d.... ale czekam znowu na jakis sygnal, tylko ze po tej naszej wczorajszej klotni juz pewnie nie zadzwoni. Pocieszam sie, ze jutro przyjezdza moj kochany przyjaciel z Holandii, jest psychologiem wiec moze mi pomoze:-),
Rozczarowana, widze, ze jestesmy w podobnym wieku, trzymaj sie! Wiem co czujesz, mam to samo!

Issabell, nie będę odpowiadała za Fey, ale powiem co ja myślę. Ja też mam dużo uczuć, które w momencie kiedy dowiedziałam się o chęci jego odejścia wyrzuciłam z siebie, powiedziałam jak bardzo kocham i że chę z nim być. Wtedy zostałam zniszczona, totalnie, zabrał mi wszystko co było w moim sercu. Teraz gdy on mówi że tęskni, ciśnie mi się na usta powiedzieć to samo, ale boję się, że znowu zostanę zraniona, że jak ja się znowu otworzę to mnie zniszczy ponownie.
Strach...strach to jest to co nami najczęściej kieruje....

minęło dwa miesiące odkąd nie mieszkamy razem. Zmiana...duza nie jest ale zawsze coś, nie wiem skąd sie wzięła. Napewno nie zerwał znajomożci z kochanką (jednak nadal się do zdrady nie przyznaje), zaczął niestety mnie podejrzewać że kogoś mam, ze szybko się pozbierałam (przy nim to pokazuję, ze jestem silna) i może dlatego się coś w nim zmieniło, ze starchu że może stracić wszystko, a najbardziej to chyba to, że chyba sobie uświadomił, iż kiedyś ktoś inny może jego dziecko wychowywać. To wszystko są moje podejrzenia i wnioski, które wyciągnęlam z rozmowy, a jaka jest prawda tylko on wie....

niestety mam pewność, za rękę go nie złapałam ale dowodów mam sporo, więc nie mam żadnych wątpliwości....Nie jesteś pierwszą osobą, która zadaje mi to pytanie, ale ja pewność mam. Również ja dłogo miałam wątpliwości, bo on cały czas się wypiera, ale teraz ich już nie mam. Nie wiem dlaczego to robi, dlaczego kłamie, może ma w tym jakiś cel, ale nie wiem jaki. Uważałąm, że boi się ozekania o winie przy rozwodzie, ale to tylko moje przypuszczenia, nie wiem dlaczego to robi, nie wiem i to mnie jeszcze bardziej dobija. Chciałabym usłyszeć od niego całą prawdę i wtedy mogłabym zacząc próbować zyć....

Oj Fey współczuję...mam nadzieję,ze to nic poważnego..
A takie pytanie...Twój kochany w jakim języku mówi?

ja dziś cholera mam przeogromną chęć napisać do mojego byłego..walczę z nią już od dobrych kilku godzin..nie wiem czemu,ale dziś...tęsknota aż rozrywa...

Rozczarowana...kurcze ciężko mi coś radzić...dziś nie myślę logicznie(może mi hormony szaleją)a nie możesz umówić się z nim na szczerą rozmowę i wszystko wyjaśnić?

Rozczarowana,
Ty podobnie jak ja i Fey powiedziałyśmy im już wszystko w tym temaciewszystko o uczuciach, nadziejach itd. Nic nie da powtarzenie tego po raz setny, bo może zapomniał, co mówiłysmy... Oni doskonale wiedzą i pamiętają, a co z tym zrobią...? nie wie tego zadna z nas, dopoki się nie przekonamy.
Mysle, ze każdej nadzieii tak, jak i nam samym potrzeba czasu. Nic nie zrobimy na siłę.
Ty, Fey i ja mamy z takich, czy innych przyczyn kontakt z nimi, który nadzieje podsyca, a jednoczesnie nie pozwala by bol odszedl. Ja i Fey możemy powiedziec dosc, ale tego nie robimy, bo nie potrafimy pozbawic się obecnosci - tak naprawde chorej na ta chwile, bo czy kolacja Fey z ukochanym, przy ich muzyce byla udana... Czy moj wieczor z nim spedzony przy filmie i zimna noc nalezaly do tych wymarzonych chwil...
Rczarowana, mnie też rozsadza od wewnątrz i postanowiłam to jakos zakrzyczec, uciekac, wychodzic cokolwiek. Oczywiscie nie wiem jak bedzie jutro i kiedy kryzys mnie dopadnie ponownie.
Bardzo mi jestescie bliskie i tak bardzo sie rozumiemy.
Dziekuję Wam.

Romek,
dobrze, że choc Ty nie spisz, bo ja już regularnie nie sypiam...
I jak to jest - z jednej strony niechciane, porzucane kobiety, z drugiej - porzucani i zostawiani faceci...
Czy te dwie strony nie mogą się spotkac, zejśc... ?
Ja mam wrażenie, ze spotykam tylko takich facetow, którym łatwo odejsc i ktorzy nie sa tacy, jak np. Ty.
Więc może jest tak, że "ofiara zawsze trafia do swojego kata"...??

A i jeszcze mam pytanko dla stale obecnych uczestników tego wątku - jaki jest wasz zodiak?

a o sen to sie nawet dzis nie staram;) nie ma to ju zwiazku z nią t juz nie....
jestem twardy nie ta to inna!! osoby dobre zasluguja na szczescie moze przekaze wam trche mojej sily?
to ONi beda zalowac potem gdy to My bedziemy silni:)Moja pozaluje napewno
ja gdy pomysle  niej , od razu przypominam sobie slowa ponad czasowe M.Grechuty" nie dokazuj mila nie dokazuj przeciez nie jest z Ciebie znowu taki cud"
skoro odchodza nie  są cudem , skoro kocham bylo klamstwem sa gnidami!!!!!
Kocham najszczersze slwo jakie w zyciu powiedzialem, a zarazem najwieksze klamstw jakie uslyszalem

prawda...i jak boli...

Ale Ty młody - wszystko przed Tobą!
i nie powiedziałeś czym jest ta nitka lub też ja mam osłabioną percepcję
i tak boli...