Kiedy On odchodzi... - Netkobiety.pl

Hej,
ja obecnie nie przeżywam takiego bólu co Ty,ale każdy kiedyś przez coś przechodził...
Nie napisałaś z jakiego powodu tak sie stało,ile masz lat i w jakim wieku sa dzieci.
Mężczyzna odchodzi,Ty Go kochasz,nie chce się jeść,spać,czujesz rozrywający ból w sercu a przy tym tysiąc dręczących myśli,gorzkie łzy...
Ale najważniejsze jest żebyś się teraz nie poddała,wzięła się w garść i zrozumiała,że to nie koniec świata. Życie płata figle nawet tym najlepszym...
Wybij się z dna,wstań,spojrz w lustro...co bys w sobie zmieniła? Może jakaś drobnostka poprawi Ci humor,fryzjer? Nowy ciuszek? Może wyjdź ze znajomymi. Nie siedz teraz sama...jedź do rodziny.Powiedz komuś co teraz czujesz i jeśli potrzebujesz to wypłacz się... może poczujesz ulgę.
Najchętniej to bym teraz sama do Ciebie przyjechała i mocno przytuliła.

tamat odejscia jest bardzo ciezki dla kazdego z nas, i pobudza on w nas ogromne emocje, sama cos o tym wiem... :(jednak moze to byc sprawa dla nas latwiejsza pod warunkiem ze zyjemy z przekonaniem iz osoby ktore odchodza trafiaja po smierci gdzies...i ze i tak z nimi sie spotkamy,  sprawdzilam ten temat doglebnie bo interesuje sie zyciem po zyciu kwestiami nadprzyrodzonymi, jeszcze nie wiem w co wierzyc ale warto miec otwarty umysl. Spieszmy sie kochac ludzi...to napewno!

Ja płacze, ciagle, za dużo, wszedzie...
i boli, tak bardzo boli...

Świeża, ciągle świeża, nie chce ostygnąć tylko pali bo bólu, a ból jest perfidny, nie do zniesienia, nie pozwala pracować, oddychać, żyć...
Byłam na pierwszej terapii "psycho" i póki co nic - jestem oporna, jak z betonu...
Gdyby była we mnie chociaż złość, może czułabym się silniejsza, bardziej skora do działania, byłby wtedy jakiś bodziec...
Mam ochotę tylko zasnąc i nie budzić się, ale snu tez nie ma, 2 godziny i koniec, chodze wycieńczona fizycznie i nic nie mogę na to poradzic

Oj dziewczyny
Szkoda mi was,życie bywa okrutne i pełne cierpienia:(

Chętnie, bardzo potrzebuję osoby, która czuje to samo w tej chwili, która zrozumie.
Udało mi się zasnąć na dłużej niż 2 godz., ale pobudki są okrutne - nienawidzę się budzić, bo zanim otworzę oczy to "coś" już we mnie nie śpi... Nie da sie tego opisać w żaden sposób i tylko ktoś, kto czuje to samo zrozumie.
Bardzo dziekuję za wszystkie słowa wsparcia i otuchy - to jest potrzebne, by czuć zainteresowanie, by nie czuć choć na chwilę przerażającej pustki, wyrwanej w życiu dziury przez osobę, która odeszła.
Staram sie każdego dnia odganiać mysli - psychoterapeuta powiedziała, że trzeba stanąć obok tego i mysli odganiać, niech wszystko płynie swoim korytem, a ja mam się tylko przyglądać, ale nie powiedziała jak to osiągnąć... Nie pomogło mi to, co powiedziała...
Codziennie walczę o siebie, ale w myślach i w mojej głowie przegrywam tą walkę z walką o niego, czyli z myślami, które wwiercają mi się nieustająco w głowę, że to niemożliwe, że już nie kocha i na pewno wróci, jak tylko przemysli, to wróci...
Musze walczyć o siebie, próbuję się buntować, czuć złość, bo to pomoże ruszyć z miejsca i nic, jest cisza... i on w mojej głowie, w moim sercu, wszędzie, w każdym miejscu, w każdej rzeczy, we wszystkim co zostało naznaczone jego osobą...
Nie umiem siedzieć sama, nie chcę wracać do domu, ale i z innymi osobami nie daje rady wytrzymać - wszystko i wszyscy mnie jakoś drażnią, nie mogę znależć miejsca dla siebie.
Niech ktoś zabierze moje myśli, moje serce...nieistnieć...

Naomi,
więc trzymajmy sie razem, rozmawiajmy, piszmy o tym, co czujemy, o każdym przezytym dniu, o cierpieniu - to pomaga.
Nie jesteś sama, a jak boli wiem doskonale, bo żyję z tym samym bólem i on póki co nie odchodzi, nie odpuszcza...

Dzoja-sadze z autopsji, ze najbardziej dobija Cie widok mieszkania, gdy do niego wracasz.

Moj pomysl-poprzestawiaj meble, pozmieniaj ozdoby w pokojach, obrazki czy co tam masz. Zmien image mieszkania na inny za pomoca tego co masz w domu. Przenies kolory z jednego do drugiego, zrob mieszanke, chocby bez ladu i skladu, ale tak, aby patrzenie nie przynosilo bolu. Jesli cos nie pasuje co siebie-miej to gdzies-wazne, abys sie lepiej czula w domu, bo to miejsce, gdzie mamy sie czuc dobrze.

Mi, po smierci ukochanej osoby zrobienie kompletnego haosu w mieszkaniu pomoglo ruszyc z miejsca, w ktorym zastyglam , pozniej zmienilam meble, ozdoby i wtedy bylo juz lzej.
Sprobuj, moze Tobie tez da to troche ulgi w cierpieniu.
Jesli masz za duzo czasu-poszukaj np hospicjum-ja tak zrobilam-tam ludzie za kazdy mily i dobry gest placa usmiechem, gwiazdami w oczach na widok odwiedzajacego, gdyz czesto sa to samotni, opuszczeni przez rodzine ludzie. Sa tam tez dzieci, spragnione zwyczajnej normalnosci, dostania balonika czy poczytania bajki.
Moze tego sprobujesz?

Bullinka,
tak, najbardziej boli mnie powrot do domu i bycie w nim. Zbliżanie się do osiedla powoduje tak silny, przeszywający ból, że chce mi się wymiotować. To mieszkanie jest nowe, kupione zaledwie 3 miesiące temu...wspólnie urządzane, wspólnie zaplanowane... przygwożdza mnie to tak potwornie...
Nawet jesli je "przemebluję", to nic to nie daje, bo samo stanie przed blokiem i patrzenie na niego pali tak bardzo... powinnam raczej zmienić mieszkanie, ale to nie jest mozliwe...
Spanie samej w łóżku, które jeszcze chwile temu było nasze jest katorgą najgorszą ze wszystkich, bo jest pusto i zimno, nie ma do kogo przylgnąć, a jeszcze chwilę temu był...

Dżoja przechodze juz to od pół roku masz moje gg 2636741 możemy sobie pogadac

Dzoja-wiem, ze jest nowe-moje tez bylo-mialo 7 miesiecy i kazda pierdolka byla kupiona razem...
Nie wiem czy pomoze Ci rozwalenie tego co masz w domu i ulozenie po swojemu-tak jak chcesz, ale ta praca da Ci mozliwosc odreagowania zalu, stresu. Zmeczysz sie przy tym, wyladujesz fizycznie-i o to najbardziej chodzi.
Pozniej poukladasz jak leci lub jak zechcesz. Wazne, abys cos zrobila z tym co razem storzyliscie. Cos innego-Twojego.
Wchodzac na osiedle mysl: wracam do MOJEGO domu. O wszystkich sprawach mysl "moje". Bedzie to najpierw dziwaczne, ale pozniej mysli sie uloza. NIe do razu bedzie super, ale zacznij wlasnie od czegos co masz pod reka-od TWOJEGO domu, TWOJEGO lozka. Przestaw, zmien, cokolwiek, aby bylo INACZEJ. O to chodzi wlasnie, o ta innosc.

Wlasnie znalazlam dobry post dla Ciebie. NApisala do Maszkarada:

"... Ból - podobnie jak radość, miłość, życie i cała reszta - ma to do siebie, że mija.
Nie dam Ci mądrej rady, żebyś miała nadzieję, wierzyła, czekała na dzień, kiedy wzejdzie wreszcie słońce, bla, bla... bo jak boli, to ból zasłania oczy i takie gadanie nijak nie przybliża nad do zobaczenia czegoś więcej...

Ale radę w ogóle Ci jak najbardziej dam. Po prostu żyj, funkcjonuj. Wstajemy rano, prysznic, śniadanie, do pracy, z pracy, TV, kima. I tak następnego dnia, kolejnego i kolejnego. Dzień za dniem. Całą swoją pozostałą siłę skup na tym, żeby jakoś dać radę wykonywać te prozaiczne czynności.

Któregoś dnia obudzisz się i będziesz się zastanawiać, czy ten ból był realny, czy tylko Ci się śnił. Ty tego jeszcze nie wiesz, ale gwarantuję Ci, że tak właśnie będzie"...

Widzialam tez, ze go czytalas

Mogę podac wam rękę na 12 rocznicę slubu usłyszałam już cię nie kocham,chcem odejść.Mnie tez tak boli że aż chce się wymiotować,drażni mnie wszystko nawet dzieci,jeszcze się nie wyprowadził ale dziś chyba to zrabi za 2 dwie godziny wróci z pracy i powie mi jaką podjał decyzję.Chciała bym spać i nic nie czuć ale nie mogę więc mażę już tylko zeby oszedł zamiast mnie zwodzić i dawć nadzieje żebym mogła swoje wycierpieć i jak najszybciej wyjśc z dołka co będzie cholernie trudne, idą święta,nowy rok nie wiem jak to przeżyję.

No dziewczyny,do świat i sylwestra macie(a może mamy,bo ja również) 1,5 miesiąca...musimy jak najlepiej wykorzystać ten czas,by święta spędzić naprawdę fajnie i przyjemnie..póki co o nich nie myślimy..po co zadawać sobie ból zawczasu,jak w święta pewnie i tak będziemy płakać..ale na razie głowy wysoko w górę i ogarniamy swoje życie!!!

Ps.sama nie wiem skąd we mnie teraz tyle siły i pozytywnego myślenia...

Dżoja doskonale znam ten stan...ale mój mały rekord to 8 dni bez płaczu...no może wczoraj się oczka zaszkliły...ale...do tej pory przez większość czasu też płakałam...ba...nie tylko w zaciszu domowym,ale i w szkole i pracy...ale ciągle sobie powtarzam "chyba nie chcesz przez niego przepłakać całego życia?" no nie chce,wiec ciężko,bo ciężko,ale staram się nie płakać...
A Ty jeśli chcesz to pisz tu wszystko co Ci przyjdzie do głowy...wiem,ze w takiej chwili dobrze jest komuś powiedzieć co leżyy na sercu...

Gosia,
ja byłam u psychiatry i u psychologa - to trochę pomaga, trochę. Psychitara dała mi leki na sen i uspokojenie, ale na mnie nie działają - mam za tydzień kolejna wizytę i poprosze o coś innego, żeby nie czuć tego duszenia, bólu, mdłości w ciągu dnia. Psycholog zaleciła mi wizyty terapeutyczne i idę kolejny raz 22.11. (po pierwszym razie nic mi nie pomogło).

Nienawidzę poranków,  nienawidze wstawać, budzić się w tej pustej rzeczywistości. Zanim otworzę oczy już czuje to palenie w środku. Zwlekam sie z łóżka bez woli zycia, a moje mysli jak satelity krążą tylko wokól niego... Im więcej czasu upływa, tym wiekszy ból mnie dopada i tęskonota nie do zniesienia. Pragnę, marze, żeby był, żeby go choc tylko zobaczyć... Każdy kolejny dzień bez niego jest coraz trudniejszy. Czas nie leczy moich ran, wpadam w panikę, że go nie ma i jednoczesnym pytaniem kiedy będzie.
Mam zbolałe i skrwawione serce do granic wytrzymałosci. Nic nie odpuszcza, nie mija, nie odchodzi...

Gosia,
myslę, że on nie odchodzi (zresztą nikt inny) dlatego, że raz tak powiedział... Jeśli faktycznie jest tak honorowy i powiedział, że odejdzie to znaczy, że odejdzie a w głębi duszy czuje inaczej, to wróci!
Napisz więcej, co było między Wami, czemu on taka podjął decyzję?
Jak się trzymasz w pracy...? ja fatalnie dziś...
Ostatnie moje dni, niedziela, poniedziałek były w miarę, myślalam, ze się trzymam, że udaje mi sie nad soboą panować, układać w głowie, że daje radę funkcjonować jakoś, ale wczoraj zapadłam się w czarną dziurę, otchłań i dziś nadal w tym jestem. Pali, boli, dusi, zabija...
On dzwonił do mnie w niedzielę, w poniedziałek, w sobotę i teraz sobie to uzmysławiam, że pewnie dlatego dawałam jakoś radę, bo był gdzies w miarę blisko... Wczoraj nie zadzwonił i pewnie dlatego moja panika i pytania "gdzie jesteś".
Rozumiem Twoją bezsenność, bo ja cierpie na to samo. Zasypiam 23,24 h i budze się o 3, 4 w nocy i koniec. Oczy szeroko otwarte, zimne poty, puste łóżko, ból................ Nie zasypiam potem już, leżeć nie daje rady, wstawać tez nie chcę i wtedy marze, żeby już nic nie czuc, żeby ktoś dał mi coś i zdjął ze mnie ten ciężar, który odbiera mi siłę do zycia.
On powiedział, że zawsze będzie koło mnie, że mam dzwonić jak jest źle, że przyjedzie...
W domu wielka pustka po nim, choć wiele jego rzeczy jeszcze jest...
Myśli mam oszalałe, może niech przyjeżdża, niech mam chociaż koło kogo zasypiać, choc raz w tygodniu i może w ten sposób jakoś samo to umrze we mnie gdy zobaczę, że nie jest tak jak było...
On chce ze mną mieć kontakt, wyjeżdzać, wychodzić do kina... a ja nie potrafię tego nie przyjąć, bo pragnę tego nad zycie...chcę go widzieć, chcę by był jakkolwiek... może nadejdzie taki dzień, kiedy juz nie będę chciała i zamknę te drzwi... Teraz mnie to przerasta... Psycholog powiedziała mi, że nie jestem w tej chwili absolutnie gotowa na nic, żebym dała sobie na razie spokój z usunięciem go z mojego życia i powiedziała, żebym przyjęła bierna postawę, czyli nie dzwonić, nie prosić tylko na niego przrzucic cięzar decyzji. Robię tak, ale i tak zapadam sie...
Gosia,
teraz przezywasz ciężkie chwile, nie śpisz, płaczesz, nie wiesz jak będzie - też to przeszłam miesiąc temu - to wahanie, nie wiadomo jak będzie, może dobrze jednak...
Pisz jak najwięcej, mów co czujesz, co się dzieje, będziemy rozmawiać, może będzie lepiej.
Skąd jesteś?

Dżoja nie rób tego...staraj się unikać z nim kontaktu,bo sobie jeszcze życie utrudnisz...i tak cierpisz,a im wcześniej zdasz sobie sprawę,że nie możesz już od tak do niego dzwonić pisać itp.będzie lepiej..zobacz jak teraz jest Ci ciężko,a wyobraź sobie teraz,ze jesteście"przyjaciółmi" wychodzicie do kina,na spacer,albo coś zjeść,a pewnego dnia Twój były mówi Ci,że poznał kobietę i się w niej zakochał..i co wtedy?skoro teraz Ci tak trudno,to później będziesz miała łatwiej?powiesz mu,że się bardzo cieszysz i ze mu gratulujesz?naprawdę uważam,ze powinnaś postarać się komunikować z nim jak najmniej...

ja nie pracuję wracam do pracy dopiero w kwietniu i mam nadzieję że już wtedy będzie lepiej bo nie dam rady pracować i tak cierpieć.Nie wiem czemu tak zrobił twierdzi że czu sie zle od dłuższego czasu ale nic nie mówił,racował a po pracy spędzał czas na komputerze az poszedł spać już od dawna nigdzie nie wychodzilimy i nic nie robilimy razem nie odwiedzalismy zajomych ani oni nas,  twierdził że mu tak dobrze.Mylałam ze wszystko tak mósi być po tylu latach razem, teraz widze że nie dostrzegłam w pore ze on sie dusi że takie monotonne życie go przerasta ale nie umie nic z tym zrobić a mi był wygodnie że nie muszę kochać sie z nim codziennie tak jak zawsze chciał,przestał ze mna spac w jednym pokoju bo sie nie wysypiał kiedy go szturchałam jak chrapał.ale po pracy normalnie sie zachowywał zartowalimy rozmawialimy choć zaczaj tematy go nie interesował.Odsunęlismy sie od siebie ale miałam nadzieje że jak skończę pod koniec wrzenia pracę i będe bardziej wypoczęta to wróci do naszej sypialni i mu to wynagrodzę,nie chciał ale mówił ze to nic takiego.Doszło do sprzeczki o głupote i jak narazie nie pogodzilimy sie a sprawy maja sie tragicznie.

Oj kobiety,kobiety..nie pierwszy raz zostajemy bez faceta,a co?zachowujemy się jakbyśmy miały tego nie przeżyć.Dżoja sama widzisz,ze już kiedyś dałaś radę,też były dzieci..ja wiem,ze z każdą taką "porażką"(chyba można tak to nazwać)jest coraz gorzej i coraz mniej się wierzy w facetów-a siedząc na tym forum i czytając co inne kobiety przechodzą,to można uznać,ze wszyscy są źli,niedobrzy i zostawiają,ale kurcze musimy się trzymać.
Ja wiem jak trudno jest nie odebrać od kogoś kogo się kocha i tak naprawdę spędza cały dzień na czekaniu na telefon od niego,ale spróbuj...
A takie pytanie...czy wasze rozstanie jest takie definitywne,czy jest jeszcze jakaś szansa?

Gosia,może lepiej by było gdybyś jednak pracowała(chociaż dorywczo,albo na część etatu)wtedy łatwiej sobie czymś głowę zająć i nie myśleć o facecie.A czy chciałabyś z powrotem takiego co Cię zostawił,gdy go potrzebowałaś,zostawił dzieci,poszedł,zabawił się,a potem przypomniał o rodzinie,ciepłych obiadkach i wrócił?

A moze zrob tak, ze ustal sama sobie, ze bedziesz odbierac od niego co drugie lub trzecie polaczenie.
Staraj sie patrzec na wszystko z pozycji widza. Nie daj mu przede wszystkim odczuc, ze cierpisz, ze Ci zle. Mow, ze masz nadzieje, ze wkrotce wszystko wroci do normy-bez niego. Ja wiem, ze to trudne, ale i tak musisz przyzwyczaic sie, ze nie ma was a jestes Ty. Wyplakuj sie kolezankom, nam tutaj, ale on nie powinien wiedziec jak bardzo cierpisz. Wtedy da Ci spokoj albo zacznie myslec inaczej. Teraz wie, ze zawalil Ci swiat i uwaza, ze dopoki tak jest to moze wszystko.

Ja śpię z moim synkiem inaczej bym zwariowala sama, przytulam sie do niego do tej mojej słodkiej kruszynki. Dobrze że choć jego mam.

Ja też nie chcę myśleć ale myśli same natretnie gnieżdża sie w mojej głowie. Tak bym chciała się przytulić choc na chwilkę.Ech to życie...

Mój to tylko do małego przychodzi żeby go zabrac do siebie a potem przywieźć ja go nie obchodzę. Nie wiem co ci powiedziec dżoja po co  on ma przyjechac/

ja dziś totalnie sie przy nim rozkleiłam wiem juz na pewno ze w poniedziałek odchodzi.Nie mogę sobie wyobrazić że już nigdy mnie nie przytuli tak jak mąż przytula żonę.Moja osoba wzbudza w nim agresje nie chce byc moim oparciem tak jak twój partner.A ja niemam nikogo ani rodziny ani przyjaciół i zostanę sama w domu w 4 scianach które razem urządzaliśmy.Nikt nie przyjdzie żeby ze mna popłakać przytulic mnie lub dać kopa w tyłek żebym sie otrząsła dlatego tak sie boje ze samej bedę przez to dłuzej przechodzić i o wiele ciężej.Jestem zrospaczona:(Pewnie bede sobie wyobrazać jaki jest szcześliwy,jak bawi sie z kumplami,jak poznaje młode dziewczyny,jak one zawracają mu głowę a on ulega bo dotąt miał tylko nudną żone a takie młode jedrne ciałko to gratka dla takiego ogiera jak on.Az robi mi sie niedobrze.

Witam ! jestem w bardzo podobnej sytuacji . Mąż zostawił mnie po 23 latach małżeństwa. okazało sie ze ciągle mnie kłamał i oszukiwał. Nie mam siły do zycia i do pracy. Mam ochote wyc z bólu pytając w myslach dlaczego on mi to zrobił. Mamy dwoje wspaniałych dorosłych dzieci i tylko to trzyma mnie przy zyciu.To była moja wielka pierwsza MIŁOŚC inigdy nie sądziłam ze tak głupio sie zakończy. Zrozumiałabym gdyby odszedł do jednej z wielu jego kochanek ale on wcale nie chce sie wyprowadzic z domu a ja nie mam prawa go wyrzucić. Dla niego to czysta zabawa , kłamstwa, prostytutki, młode naiwne dziewczynki słuchające jego opowiesci o miłości. Potrafi byc czarujący a jednoczesnie jest chorym psychopatą. Nie moge uwierzyc ze dla nic nie znaczących kobiet zniszczył wszystko co zbudowaliśmy (mielismy wszystko dom , praca , dwa samochody , wydawałoby sie swietne zycie) . Nie zauwazyłam kiedy mu sie znudziłam ale wiem ze od dwóch lat juz mnie nie szanował , obazała i pogardzał a ja ciągle byłam coraz lepszą, starającą się zoną. I co mi z tego przyszło. Nie wiem co bedzie dalej , codziennie mijamy sie w kuchni jak dwoje obcych ludzi ..... chyba zwariuje .....   nie potrafie zamienic z nim nawet słowa , porozumiewamy sie przez maile ... jak długo jeszcze ...sama nie wiem ..M
To co czytam o was pomaga mi przetrwac... dobrze ze jestescie ;-)

Niestety nie , to jest mój nowy niedawno wybudowany dom, mieszkamy tu trzy lata i miałam nadzieje ze to on sie wyprowadzi. Złożyłam pozew o rozwód ale podział zrobie dopiero jak sie troche uspokoje. Na dzien dzisiejszy czarno to widze.

czy któraś z was jest z okolic koszalina?

Gosia każda robi tak jak uważa,że dla niej będzie lepiej,ale naprawdę zastanów się czy z pozoru prostszy wybór i dla Ciebie mniej drastyczny będzie dobrym rozwiązaniem na dłuższa metę..jeśli on by miał zostać,a Ty ciągle oglądałabyś go świergoczącego do słuchawki,albo urządzał by Ci wielkie awantury(nie daj by co do rękoczynów doszło i co wtedy?
Zresztą co gdy któregoś pięknego ranka obudzisz się i już nigdy nie będziesz chciała go widzieć,a on nie będzie się chciał wyprowadzić?

Ja czuję to samo. W moim myślach jest obecny cały czas. Czekam jak głupia na telefon, sms, e-mail. Tęsknię.

Gosia,
ja doskonale wiem, jak Ci cieżko, wizja rozstania, wyprowadzki, pozostania samej w domu, w pustym domu... niech pociechą będzie to, że ja mam tak samo i Iza też tak ma - tylko my, dzieci i pustka oraz tęsknota.
Trzeba z tym walczyc, nie mozemy tak dac zjeśc sie emocjom, ktore tylko wyniszczaja. J jestem w ciaglym ataku psychosomtycznym i on nie odpuszcza, obajawy mnie wykonczaja, cialgy bol w piersiach, dusznosci, mdlosci, drzenie... marze by to sie juz skonczylo, bym obudzila sie wolna od tego wszystkiego, pusta i czysta.
Byl wczoraj, zrobil obiad, pranie niby jakby nigdy nic i rzeczywiscie nic, nic z tego... znsjomosc. Uswiadomilam sobie, ze musze isc do przodu nie ogladac sie na niego, nie czekac - bedze to bedzie, nie to nie. Mam tez swoje zycie!!! trzeba sie nim zajac, zajac soba, zyc!
Zostal do rana, obejrzelismy film wieczorem, poszlismy grzecznie spac. Dzisiaj jedzie do tego swojego mieszkania, zyje swoim zyciem i ja tez do cholery musze, bo sie wykoncze tym mysleniem. Trzeba gruba kreska odciac rzeszlosc, bo ona nie istnieje, jest teraz inna rzeczywistos i jesli sie nie ruszy z miejsca, to mozna najwyzej sie powiesic.

Issabell,
nie ma nas niestety... on chce zeby bylo normalnie, w jego przekonaniu to, ze jest to niby dla mnie lepiej... ja juz sama nie wiem...
Daje sobie czas na rozne przemyslenia, tkwie w jakims dziwnym martwym punkcie. Na razie marze o tym, by spac i budzic sie w normalnym stanie. Wiem, ze moje kocham nie zniknie z dnia na dzien ale nie chce czuc strachu i paniki, ktora zabiera mi sen.
On zaraz jedzie do tmtego mieszkania, znowu pakje jakies tam swoje rzeczy... to dopiero boli...

Gosia,
pamietaj, ze ja przezywam ten samkoszmar - wyprowadzki kogos, kogo kochasz. Wiem, jak bedzie Ci ciezko

Ale kurcze..czy jemu się tak z dnia na dzień odwidziało?po prostu pomyślał,ze to koniec i tyle?przecież musiało się coś zadziać nie tak...