nie kocha

Z(a)gubiona- a dlaczego jeden odzew z jego strony traktujesz jako cień nadziei, że on coś czuje. Coś czuje na pewno- może sympatię, może sentyment..może dlatego się odezwał. A ty to, że się odezwał zaczynasz rozumieć jako- może kocha.
Mówisz, że dla własnego spokoju sama chcesz wierzyć, że on już "nic" nie czuje (rozumiem to jako "nie czuje miłości" bo nie odczuwanie niczego jest raczej niemożlwie, w końcu coś dla siebie znaczyliście) a jednak Twój tok myślenia temu zaprzecza, bo zaczynasz dopatrywać się sygnałów tam gdzie ich nie ma.
Jeżeli naprawdę dążysz do tego, żeby zachować jasność myśli w tej kwestii nie traktuj jego próby skontaktowania się z Tobą jako objawów miłości, najprawdopodobniej nimi nie są. Jasno określił, że już nie chce z Tobą być- to jest dla Ciebie jedyny pewnik jak narazie, nie daj sobie samej wciągać się w pułapki domysłów. Niewykluczone, że jeszcze nieraz się odezwie- dla niego być może w sposób niezobowiązujący, a u Ciebie będzie to uruchomiało machinę zgadywanek i zadręczeń. Nie pozwalaj sobie na to. Zastanawiać zaczniesz się wtedy, jak otrzymasz jakiś konkretny przekaz, nie jest nim telefon, pytanie co słychać albo propozycja spotkania.

Wierzę, że tak jest. Znaczy, że chcesz przestać kochać, a nie potrafisz. Z tą niekonsekwencją w Twoim myśleniu chodziło mi o to, że nieświadomie wpadasz w pułapkę łapania się nadziei w momencie kiedy mierzysz się z trudnymi do przejścia uczuciami. 
Otóż, uczuć na pewno nie zagłuszysz z dnia na dzień. Możesz postanowić- na poziomie mentalnym- że to jest skończone, a wciąż odczuwać będziesz tęsknotę, żal, smutek, będziesz myśleć.
Najlepsze dla Ciebie, wydaje mi się, byłoby po prostu założenie, że już postanowiłaś jedno i nie reagować zbyt emocjonalnie na odzewy z jego strony. Trochę się opancerzyć. Tak żeby nie krzywdzić siebie. Jesteś teraz osłabiona psychicznie i musisz dążyć przede wszystkim do odzyskania równowagi. Z czasem to co czujesz teraz bardzo intensywnie naprawdę osłabnie Staniesz na nogi, przestaniesz usychać z tęsknoty. Jeżeli nie przedstawiłaś wszystkich szczegółów to nie chcę nic radzić w kwestii kontaktowania się z nim, ale w tym momencie miej na uwadze własne dobro przede wszystkim Pozdrawiam

No widzisz, ja nigdy nikogo nie skrzywdziłam, jeśli podejmuję z kimś bliższą znajomość to znaczy że jestem tego pewna, a gdy ktoś mi nie odpowiada, nie wchodzę w ogóle w relacje z tą osobą. A więc, wydaje mi się, że jeśli jesteśmy już z kimś to znaczy, że akceptuje jego wady i zalety. Także dla mnie niezrozumiałe jest jeśli chłopak/dziewczyna po np. kilku latach nagle stwierdza, że nie kocha. Jak można nagle przestać kochać? Czy za 20lat ta osoba tez będzie oczekiwać motylków w brzuchu?
Tak szybko nie zapomnisz o nim, ja chyba ponad pół roku dzień w dzień myślałam o byłym. Miałam inne ważniejsze sprawy, ale pomimo tego On te myśli przebijał i wchodził na pierwszy plan. Potrafiłam myśleć o czymś innym i jednocześnie o nim, rozmawiając z kimś, On i tak był w moich myślach. Powoli, powoli to mija, ale gdy ktoś rozmawia o jakichś rozwodach, o związkach, zawsze wtedy w myślach pojawia się On. Na początku tego całego mojego stanu wręcz odpychali mnie mężczyźni. Teraz już tego nie czuję, tzn zależy kto:) Nawet czuję, że powoli, powoli jestem coraz bardziej gotowa na nowy związek, jednak aby poczuć tą chęć potrzebuję, aby pojawił się ktoś kto mnie urzeknie:)
Uwierz, ten stan minie, ale musisz to przejść, nie ma gotowego rozwiązania, recepty na uśmierzenie tego bólu. Z czasem, powoli zaakceptujesz to wszystko i przywykniesz do tej całej sytuacji. Jednak nie wiem, czy uda się kogoś postawić wyżej niż On, mam nadzieję, że pojawi się ktoś ważniejszy. Czego życzę sobie i wszystkim Wam:)

No i stało się... Wróciłam do niego z miesiąc temu, wcześniej się spotykaliśmy itp. Było naprawę świetnie. Wkońcu powiedział że mnie kocha że to zrozumiał, a tamta syt. to chwila słabości. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to że czuję się źle. Kiedy spotykamy sie jestem szczęśliwa, ale tylko wtedy. Poza naszymi spotkaniami nie czuję jego zainteresowania moją osobą. Czuję sie samotna w tym... "zwiazku". Piszę z: "" ,bo po prostu nie jestem szczęśliwa... Wiecie co teraz się dzieje? Wczoraj po pewnej kłótni przestał sie opdzywać, ja pisałam dzwoniłam a on nic! Kompletnie nic... Jest taką upartą osobą i takei ciche dni sie zdarzały, ale ,czuje ze juz nie zniosę tego ani chwili dłuzej. Nie mam pojęcia co sie z nim dzieje. Zostałam z tym wszystkim sama i od rana płaczę, bo po prostu nie wiem  już co myśleć. Wiem że on tak juz ma że kiedy mu się coś nei podoba i się wkurzy to przestaje sie odzywać, no ale ile można?
Z jednej strony czuję, ze powinnam z nim się rozstać, ale z drugiej nie umiem. Po prostu nie umiem, bo go kocham... tak bardzo kocham... Gdybym nie czuła tego tak silnie nie wróciłabym do niego, ale tylko z nim czuje się szczęsliwa. Chociaż jak wiadać jest też 'druga strona medalu', bo takzę tylko on potrafi spowodować, że przez niego strasznie ciepię... Proszę, powiedzcie co Wy o tym myślicie. Ja miałam juz takie mysli że po prostu poczekam aż skrzywdzi mnie tak że tego nie wytrzymam że będe miała dosć i dopiero być mozę będę miała tyle siły żeby się z nim rozstać... W tym momencie wiem, że to nie możliwe, zresztą teraz na równi niemożliwe jest złapanie jakiegokolwiek kontaktu z nim.

A moze jest jakaś osoba, z którą mogłabym pogadać np przez e-mail, potrzebuję czyjegoś wsparcia chyba... i po prostu kogoś, bo naprawdę zostaję z tym sama... ;(