CZY JEST TU KTOS ZDRADZONY KTO JEST TERAZ SZCZESLIWY W ZWIAZKU? - Netkobiety.pl

My jesteśmy na dobrej drodze, choć zdarzają się bardzo trudne chwile. Dziś mogę śmiało powiedzieć, że widzę światełko w tunelu. Zobaczymy jak to dalej się potoczy...

Witaj.
Mnie sie udalo, przez 1 miesiac, po Jego zdradzie, bylo wprost idealnie. Do kilku dni pozniej, kiedy znow to zrobil. Z dnia na dzien, utwierdzam sie w przekonaniu, ze ze zdrada jest tak jak z policzkowaniem. Uderzyl raz? Zrobi to jeszcze raz. Powodzenia zycze, we wszystkim co robisz.

DotykMotyla25 i co roztałas sie z mężem czy nadal z nim jestes???

Mowia ze czas leczy rany,Rany leczy ale blizna zostaje na zawsze.Mnie tez facet zdradzil,oszukal.Ja nie potrafila bym zyc z takiem facetem dalej.Jak ktos raz zdradzi to zrobi to drugi,trzeci.....Ciezko komus takiemu zaufac,zreszta ja teraz nie potrafie nawet innemu facetowi zaufac boje sie ze zrobi to samo,ale tak nie mozna ciagle myslec......

Mi, albo raczej nam sie udało. Jestesmy po tym koszmarze dwa lata i jest coraz lepiej.Mozna powiedzieć że zycie nasze jest lepsze. To nie znaczy że nie pamietamy. Tego sie nie zapomina.Ale bywaja dużo gorsze tragedie w rodzinach.Tak teraz myslimy.Wszystko zmieniliśmy.Rozmawiamy o tym czego pragniemy i staramy się słuchać drugiego.Da się.

Czyli on chcę , żebyś  wróciła? A ty się zastanawiasz?

Ubrane w bardzo piękne słowa

Mnie zdradzal przez internet, chociaz moze w realu tez. Jak bylam w Polsce na 2 miesiace a on zostal w USA (bylismy ze soba juz rok) zamieszkalismy ze soba w USA, wiec jak bylam w Polsce bo musialam miec operacje to on dzien po do mnie nie zaadzwonil. Bardzo mnie to zawiodlo, ze w tak waznym momencie nie ma go przy mnie nawet telefonicznie. Pozniej mi mowil ze dzwonil ale sie niemogl dodzwonic. Po powrocie zobaczylam w jego mailach korespondencje z dnia gdy bylam w szpitalu. Korespondencja ta zwalila mnie z nog. Zapisal sie na sex randki w USA i umowil sie z jakas baba. Wlasnie wtedy gdy ja mialam operacje. Ehhh szkoda gadac.

No właśnie ,z tym zaufaniem to będzie troszkę ciężko .Ale muszę powalczyć z samą sobą ,nie należę do osób  które łatwo się poddają .
Chociaż bywają dni ,kiedy mam ochotę iść w cholerę tylko nie wiem w którą stronę .
Pozdrawiam

Ja ucze sie patrzec na swojego meza tak, aby w moich oczach nie widzial pogardy. Mimo, ze zdaje sobie sprawe z tego, ze on musi przezywac swoje wlasne pieklo, ze to zrobil, jakos nie potrafie mu wspolczuc. W koncu ma to na wlasne zyczenie.

Ja tez zaczynam zyc w jakims-takim-nie wiem-jakim ukladzie. Co dzien slysze: jak ja cie kocham, dla ciebie wszystko, wszystko zebys czula sie lepiej, wszystko zebys byla szczesliwa.... tylko, ze ja juz nie jestem pewna, czy bede potrafila byc jeszcze kiedys tak naprawde szczesliwa. Choc z drugiej strony, ucze sie byc szczesliwa, tylko ze szczescia odnajduje w innym zrodle. Nie w nim, bo na nim nie moge polegac, ale we mnie samej. Czuje sie, jak Ewa po zjedzeniu zakazanego owocu. Wszystko stalo sie dla mnie takie jasne, takie proste, takie oczywiste: on nigdy nie kochal mnie tak, jak ja jego, on zawsze byl wazniejszy dla niego niz ja, on zawsze myslal najpierw o sobie, a dopiero duzo duzo pozniej o mnie, nigdy nie bylo zawsze, zawsze byl on i ja. Czemu nie widzialam tego wczesniej? Nawet teraz jak mowi: 'wszystko dla ciebie', to ja slysze ciag dalszy tego zdania: 'zebys sie zamknela i nie brzeczala' lub cos w tym stylu.
Ale zycie mam tylko jedno, i to ja decyduje, jak je przezyje. Wiec nie mam zamiaru ubolewac nad nim. On niech sam zastanawia sie nad soba. Ja mam zamiar dalej zyc pelnia szczescia, cieszyc sie kazdym dniem, wschodem i zachodem slonca, szumem wiatru w drzewach, gwiazdami lsniacymi w ciemnosciach, ludzmi usmiechajacymi sie do mnie na ulicy bez powodu... Zycie jest zbyt krotkie, zeby tracic je na roztrzasaniu czyjejs glupoty.

Pozdrawiam i zycze Tobie jak i wszystkim najpiekniejszych Swiat Wielkanocnych i aby kazde zjedzone jajeczko bylo symbolem poczatku czegos nowego, pieknego i niepowtarzalnego.

Ja tez zostałam zdradzona z chłopakiem, z którym byłam 4 lata. Potem próbowałam to odbudowac z nim, trwało to długo i nic juz nie było takie samo. Obiecywał, że nigdy tego więcej nie zrobi, jednak skończyło sie tylko na obiecywaniu. Płakal, prosil, błagał dawalam sto razy szanse i nigdy już po zdradzie nie bedzie tak samo. Tez wtedy mi sie wydawało, że nigdy juz nikogo nie pokocham itd. Byłam dwa lata sama i co? Pokochałam, znalazłam prawdziwa miłość i teraz patrząc na to z prespektywy czasu, wiem ile czasu starciłam, na odbudowanie czegoś co było wiadome, od kiedy mnie zdradził, że juz nigdy nie bedzie tak jak być powinno.
Bardzo duzo pomogły mi to forum. Przetrwałam dzieki niemu ciężkie chwile i teraz jestem szczęśliwa i wiem jak powinien wyglądać zdrowy partnerski związek.

Życze Wam siły i walki o was same, nie o nich czy związek tylko o Was same. Ten kto zdradzil, nie jest wart niczego.

Witam.
Moze ktos znowu cos fajnego doda w tym temacie.
Trudnojest zyc po zdradzie,ale warto wspierac sie wzajemnie.

Witam...
Jako facet, w którego życiowym "słowniku" pojęcie zdrady nie istnieje, to podziwiam Was dziewczyny, że pomimo tak wielkiego upodlenia dla kobiety jakim jest ten "wyczyn" próbujecie zawalczyć o związek na nowo.
Ktoś kiedyś powiedział, że "w piekle nie ma tyle nienawiści co w sercu zdradzonej kobiety", tak więc w odniesieniu do tego:

raczej nie ma jutra i parafrazując tekst z "Seksmisji" pozostaje powiedzieć, że "ciemność widzę, ciemność" .

Przed laty byłem po Waszej strony barykady, zostałem zdradzony. Związek zakończyłem definitywnie z dnia na dzień, bo nie potrafiłbym patrzeć, żyć i zaufać po "tym" na nowo ówczesnej partnerce. Co by nie mówić i jakby na to nie patrzeć ale zaufanie buduje się miesiącami, latami a można je zniszczyć w kilka sekund... niekiedy nieodwracalnie.
Teraz, choć zostałem "zdradzony inaczej" walczę o swój sakramentalny związek, mając czasami takie chwile zwątpienia czy w ogóle warto, bo moje zaufanie - nie tylko w odniesieniu do żony w tym wypadku - zostało mocno nadszarpnięte. 

Zdaniem Dalajlamy "najwięcej zawdzięczamy tym, którzy Nas skrzywdzili" idąc przez życie z doświadczeniami z przeszłości, które są bagażem przyszłości...

Wspierajmy się bo naprawdę warto , choć może się to wydać dziwne to mimo zdrady , moje drugie małżeństwo jest super , hiper prze szczęśliwe ( to ja byłam zdradzona)......... Wiem pewnie niektórzy napiszą , że jestem naiwna i głupia ale od blisko sześciu lat tak jest. W moim wypadku była to zdrada jednorazowa może dlatego tak'' łatwo'' przebaczyłam.  Pierwszy mąż zdradził mnie i porzucił zrobił w moim życiu wielkie spustoszenie i choć nie chciałam ufać facetom to teraz nie żałuję. No może czasami trochę .............. he he

Witam,jestem zdradzoną i pozostającą w tym samym związku. Kocham ale to nie jest już ta sama miłość. Często wydaje mi się że oszukuje samą siebie. Dałam mu tzw. Szansę . Nie ufam mu ,choć bardzo bym chciała. Sama nie wiem co jest lepsze. Rana pozostaje tak gleboka,że wywiera aż chore zachowania. Wiem że mnie kocha ,ale mimo wszystko zapomnieć nie mogę i nie umiem. Związek po części toksyczny, bo wiem ,że zaufanie jest podstawą zdrowego związku. Co zrobić by pomoc sobie i mojemu związkowi ? Chce być z nim do końca moich dni ,ale czy tak da się żyć ? Jak się z tego wyleczyć ? Pozdrawiam

3 lata temu trafiłam na to forum w nadzieii zobaczenia odpowiedzi, że są szanse na odbudowanie związku po zdradzie....mimo, że to ja zdradziłam, byłam winną całej sytuacji szukałam iskierki nadzieji i szansy, że mi się uda odbudować coś co zniszczyłam. Pomimo, że mąż w odwecie brał co popadnie tłumacząc cierp ciało jak chciało...Uważam, że aby wybaczyć zdradę potrzebne są mądre osoby, a jeżeli ktoś chce odpłacić pięknym za nadobne i nie robi nic bo uważa że druga strona zawiniła - nie warto dawać drugiej szansy takiemu związkowi! Dziś wiem że trafiłam na duże dziecko, bo nie potrafiło zakończyć małżeństwa rozwodem, tylko czerpał radość z uprzykszania mi życia. Dzisiaj w pełni świadoma swojej winy twierdze, że nie ma czegoś takiego jak odbudowa związku ( gdyż wielką niewiadomą jest walka dwóch osób jest walka o NOWY związek) większość podchodzi zdradził niech cierpi mi wszystko wolno - w takim wypadku należy kończyć małżeństwo - bo po 3 lATACH  robienia wszystkiego na siłę można w pełni zaangażować się w nowy związek z pełnym poczuciem bezpieczeństwa i miłości. Moim zdaniem NiIE WARTO  - SZkoda Życia, gdyż osoba zdradzona w każdej chwili będzie nam wbijać szpilę przypominając, że nie zapomniała. Ja mając tą wiedzę, rozwiodłabym się, unikając tym samym wbijania w poczucia winy mogłabym być szczęśliwa z kimś innym w nowym związku, gdzie wyciągnęłam bolesne doświadczenie z popełnionej zdrady...a swoją drogą zdrada pokazała mi jakim głupim i nieodpowiedzialnym człowiekiem jest mó mąż....i na dzień dzisiejszy to ja chce rozwodu bo jestem zmęczona....fochami mężą...a życie mam jedno...I dzisiaj stwierdzam jedno: NIE WARTO!!! osoby które szukają nadzieji w tym poście nie znajdą....jednak po dwóch 3 latach przyznają rację, że nie warto i szkoda czasu... ale to każdy musi sam  wysnuć wnioski

Swego czasu potrzebowałam takich postów....i sądzę po wypowiedziach autorek udzielających się bardzo mocno na forum....dałam szanse ale moje fochy ma znosić...czy to ma być droga do szcśecia...czy nie lepiej odchorować aby potem być NAPRAWDę szczęśliwy

Maya7, ja jestem zdradzoną żoną i staram się wybaczyć mężowi. Staram się zamknąć temat, nie wracać w rozmowach to tego co było, bo dużo już było powiedziane. Ale wciąż chce mi się dogryzać, wypominać. Wykonuję naprawdę ciężką robotę, żeby trzymać język za zębami. Uznałem, że skoro postanowiłam się nie rozstawać, to nie mogę ciągle do tego wracać. Ale w głowie temat nie znika, wciąż o tym myślę. Przez to, że o tym z nikim nie rozmawiam, czuję się samotna, jestem sama z problemem. Oddalam się od męża. Wiem, że nie mówienie o tym głośno, nie pomoże nam odbudować sensownego związku. Mówienie o tym wciąż, jest jak znęcanie się nad mężem.  Nie wiem co robić. Jak myślisz, czy jest coś co pomogłoby ci wytrwać przy mężu po Twojej zdradzie? Jaka postawa twojego męża, spowodowałaby że chciałabyś z nim zostać?

Myślę,że zapomnieć się nie da. A skoro chcemy być z tymi facetami to skazujemy się na ciągłe cierpienie z powodu ich zdrad. Ja czasami myślę że dłużej tak nie wytrzymam. To jest takie czekanie  na jego następny raz i szukanie dziury w całym. Jedno jeszcze mogę stwierdzić że my z pozoru wybaczajac kochamy ich bardzo i robimy to dla naszej miłości ,a czy warto to się okaże w przyszłości

Ewa, oni poprostu nie doceniają tego co mają pod nosem. Może nie będę tu skromna ale jestem kobieta która daje z siebie dużo serca, dlaczego szukał gdzieś innej  choć miał można powiedzieć wszystko? Nie wiem. Faceci lubią wrażenia i tyle. A nasz ból nie znaczy nic

Każdy człowiek ma inny charakter i przyjmuje inną postawę po zdradzie,, jeden potrafi wybaczyć inny nie...Jeżeli ktoś się stara i szczerze żałuje warto dać szanse ale w momencie gdy na dnie ducha wiesz że będziesz w stanie wybaczyć...jeżeli zdrada budzi chęć chorobliwej zemsty czy nie dającej nienawiści lepiej chyba odpuścić...wiem łatwo komuś doradzać z perspektywy czasu, bo każdy musi sam dojść do pewnych wniosków. Ja jeszcze po roku od zdrady gdy ktoś mi mówił że nie warto walczyć, patrzyłam jakby ktoś opowiadał mi baje na dobranoc...dzisiaj z perspektywy czasu umęczona staraniem tylko z mojej strony, wiedząc jak czas ucieka stwierdzam, że zdrada zawsze zostanie rysą i mimo, że się kocha chyba lepszy jest czas na dogorywanie po rozstaniu aby potem być szczęśliwą niż żyć na pół gwizdka

do Maya7:

cześć, jak czytam Twoją wypowiedź to widzę jakby sytuacje u siebie, z tym, ze mnie mąż w odwecie nie zdradził i wierzę, ze by tego nie zrobił. Natomiast mam żal do niego o to, ze pomimo, ze już któryś rok z rzędu próbujemy sobie z tym poradzić to ciągle są wypominania, wbijanie szpil. Nawet jak coś wspominamy np. z jego przeszłości jakieś miłości czy jak i jak coś go denerwuje, jak go o coś pytam (ale w sposób humorystyczny) to on potrafi z grubej rury wypalić, ze ja to i tak jestem gorsza, ze względu na to co zrobiłam. Zawsze w takich rozmowach bez względu na temat wychodzi na to, że to on jest najbiedniejszy itd. Tak jak piszesz, fochy, narzekania, dobijanie słowami, czasami miałam aż łzy w oczach bo mam wrażenie, ze ma mnie za najgorszą, tylko po co ze mną jest? bo jest tchórzem i nie potrafi skończyć?Też mam czasami wrażenie, że takie życie do niczego nie prowadzi, ale żal wszystko tak skończyć. Poza takimi ostrymi sytuacjami w miarę nam się żyje, mamy jakieś plany na przyszłość, ale to już nie jest to samo życie i mam tego świadomość.

Możliwy jest nowy związek po zdradzie,w moim przypadku po emocjonalnej.Poznałem dziewczynę,ciepłą,wrażliwą,pełną uczuć,wyrozumiałą.Jest wspaniała dla mnie,powoli zapominam o przeszłości przy Niej.

Niestety NIE.Zdrady nie da się wybaczyć.

Wybaczyc sie nie da zdrady, ale bywaja pary zyjace w miare szczesliwie.
Byc moze wiele osob przezylo skok w bok partnera i jakos sobie radzi. Nie szuka pocieszenia na forum.
Mam nadzieje ze tak bedzie ze mna.

Juz 13 miesiecy minelo od zdrady. Jeszcze do niedawna bardzo cierpialam, dokuczalam mezowi, wbijalam mu szpile i zastanawialam sie, czy to sie kiedykolwiek skonczy.
I wiesz, chyba nadszedl ten czas. Chyba moja zaloba miala trwac 2 lata. Przestalam obsesyjnie myslec i dopytywac sie o to, co miedzy nimi sie zdrarzylo. Zaczelo mi sie chciec znowu cokolwiek robic w domu do tej pory  musialam sie do wszystkiego zmuszac. Naprawde jest lepiej.zrozumialam kilka powodow, ktore doprowadzily do zdrady i chce to i siebie zmienic.
Nie oznacza to, ze jest super. Pewnie juz nigdy nie bedzie, ale pracuje nad soba i wlcze o swoje dobre samopoczucie.
Dodam, ze bardzo mi pomogly dziewczyny z Kobiet na zakrecie.

Sorki matematyka sie klania . 2 5  miesiecy!!!

Twoj

nie wiem agnes, spóbuje ja do ciebie napisac

Witam cie pisze bo sama nie wiem czy jestem szczęśliwa! mój maż zostawił mnie i nasza córeczkę 2 lata temu, zaczęły się częste kłótnie nawet o małą drobnostkę! co bardzo mnie to zdziwiło. potem się  w końcu dowiedziałam ze poznał kogoś na czacie! wyprowadził się od nas  córkę odwiedzał zabierał na każdy weekendy  , przeprowadził się do swojej mamy i zostałam tom złom , omijając to! dziewczynę która poznał niezłe mu na namieszała  chodź dobrze wiedziała ze ma rodzinę mimo tego zawróciła mu w  głowie, rozstanie bardzo przeszłam, schudłam prawie 30kg, chodź nie powiem ze przydało mi się to !jeden plus z  tego! nie spałam po nocach!a dziewczyna mieszkała 300km od nas wiedz widzieli się tylko raz w  miesiącu!po roku czasu znudziła się zabaweczka jej! kątakt się urwał! zaczął przychodzić i się żalić, jak mu to źle jest i co narobił , po jakimś czasie wprowadził się do mnie! widzę ze żałuje tego ze się stara żeby było dobrze służę milion razy w ciągu dnia ze kocha mnie! ale chyba nie jestem szczęśliwa , mam ogromny zal do niego nie potrafię zapomnieć, nie potrafię zaufać , ciężko mi jest żyć, a nawet leżeć w  jednym łózko  z  nim;( nie wiem jak będzie dalej córka jest bardzo z nim związana zrobiła się weselsza radosna bo ma tatusia w  domu ale tak naprawdę nie wiem czy dobrze postąpiłam ze przyjęłam go! są dni ze jest super ale więcej jest takich ze cały czas mam ich przed oczami.. nieraz wygaduje mu to, bo tak strasznie to boli, nie wiem czy uda nam się! nie będzie już tak jak kiedyś wiem to!!on nie zdaje sobie sprawy co przechodzę chodź mowie mu o tym bardzo często wtedy przytula mnie i jest cisza!! ale czuje ze się mecze to jest silniejsze o demnie już nie mam siły walczyć z tym co mam przed oczami;(

Witajcie dziewczyny jak ja was rozumiem , mam to samo , od mojej zdrady minął rok , a ja ciągle do tego wracam , łapie sie na tym ze w najbardziej oczekiwanym momencie wsadzam mu nóż w plecy i wypominam , ciągle drążę temat choć on prosi żebyśmy zapomnieli ale jak mam zapomnieć chyba nie umiem ciągle zostając sama w domu on w pracy chodzę po domu i ciągle mam przed oczami ze zdzira sie tu kręciła przestawiała moje szklanki , kubki i rożne rzeczy dotykała wszystkiego , potem on wraca do domu a ja zaczynam po co dlaczego i niepewność i ból towarzysza mi każdego dnia , tez zastanawiam sie i obawiam ze zrobiłam źle wracając do niego ze chyba teraz jestem pewna ze byłoby lepiej gdybym mu nie dala szansy na dalsze życie to trudne , ale oni ci nasi zdradza cze tego nie rozumieją i myślą ze można pstryknąć palcem i problem zniknie , zniknie bol upokorzenie , cierpienie a ono nie znika nawet i mimo upływu czasu w tym wypadku czas wcale nie leczy ran , zostają głęboko w nas i nikogo jak widać prócz nas to nie obchodzi bo oni tylko potrafią powiedzieć zapomnijmy