JESTEM SZCZĘSLIWA? Dajmy nadzieję tym, którzy odbudowują swój związek

Zapomniałam dodać,że miałam należeć do tej grupy ,która walczyła i wygrała wspólne dalsze życie,niestety!!!
Szczęście zapukało z innej strony,ale dziś wiem ,że to była dobra decyzja,mimo tego ,że do tej pory słyszę,że m żałuje.
Fakty mówią co innego,moja intuicja kolejny raz mnie nie zawiodła,więc  warto czasem posłuchać samej siebie !

Moim zdaniem, nie warto. Nie warto rozpoczynać wspólnego życia (małżeństwo) z takim bagażem, nigdy nie zapomnisz tego co zrobił.
Do tego jego postawa też nie napawa nadzieją, bo nie masz gwarancji, czy jego rozterki wynkają tylko z faktu że Cię skrzywdzil, czy może jeszcze nie pozbył się uczucia do tamtej kobiety?
Zdradził po 9 wspólnych latach, więc pewnie dopadła go rutyna, zapragnął "czegoś" nowego, sądzisz, że po tym wszystkim co się między Wami i nimi wydarzyło, nastąpi renesans Waszej miłości?
Oczywiście, niekt nie zna przyszłości, ale już wiesz, że on jest zdolny do zdrady, że zrobił to z jakiegoś powodu, a Ty w tamtym czasie przestałaś się liczyć.
Nie masz żadnej gwarancji, że on chce wrócić do Ciebie (zresztą on sam tego nie wie), czy po prostu do znanego, bezpiecznego układu.

Eechh.. współczuję Ci bardzo. Może założysz swój wątek?

Wbrew Nickowi- to jest własnie Twoje życie teraz i tylko Ty mozesz sie z nim zmierzyć. Nawet jak chcesz się schować do mysiej dziury i poczekać aż bedzie jak dawniej- to niestety nie będzie. Coś straciłaś, cos być może zyskasz.
Ale na poczatek musisz przestać sie okłamywać- że po pijaku to robił, że Ona zła, bo Ci powiedziała złośliwie..
Po półtora roku czegoś bez znaczenia kochanka nie przychodzi do żony by ją poinformować. Piszesz, że nie chcesz usprawiedliwiać męża, ale niestety wygląda na to, ze chcesz własnie to umiejszyć, od tego uciec. Tak się nie da...
Jesli mąż faktycznie żałuje, może terapia dla par?

Witajcie. Czekałam na jakąś pomoc albo odpowiedź... ale nikt nie powie mi jak żyć. Chciałabym dać wszystkim nadzieje ktorzy znaleźli się na tym forum bo sama jej szukam. Nadzieja umiera ostatnia. Moj nick to nie moje zycie... ale tak to moje zycie. I wiecie co? Kocham życie. Nikt nie mówił ze jest i bedzie łatwe. Dziś czuje okropny smutek i ból ale wierze bardzo wierze że po burzy wychodzi słońce. Wierze że można popełnić błąd i bardzo go żałować wierze też ze można dać szansę. Jezeli dwoje ludzi sie kocha i jestesmy pewni ze ten straszny i okrutny błąd sie nie powtórzy to mysle ze warto spróbować. Jestesmy tylko ludźmi... kocham całym moim sercem ale wiem że z wzajemnością. Dziś widziałam i czułam u mojego M prawdziwe cierpienie przez popełniony błąd i od dziś staram się żyć od nowa. Narazie z ogromnym bólem i smutkiem. Z pytaniem dlaczego? Ale mam nadzieje ze jak zdolam sobie z tym poradzic razem z M. Ktory niestety okrutnie mnie zranił ale bardzo tego żałuję i chce to naprawic. Teraz bedziemy próbować zyć lepiej....Tym razem intensywniej... Zycie jest jedno. I nie chce go zmarnować. Chce spróbować bo i tak nie mam nic do stracenia. Chce spróbować bo też popelnialam błędy. Możecie pisać ze jestem naiwna... ale przecież to moje zycie! Życzę wam żebyście żyli dobrze, żebyście wybaczyli jesli wierzycie w ten jedyny blad ktory sie nie powtorzy... zycze Wam abyście sie wzajemnie ze swoimi partneranu zyciowymi szanowali, kochali, nie wyzywali i obraźali, nie marnowali czasu na kłótnie.Nikt nie odda nam czasu a życie jest piękne i jest tylko jedno! Mam nadzieję że kiedyś napiszę wam tu ze jestem mega szczęśliwa, że wszystko sie poukladalo, że warto walczyć o miłość i że święci mi słońce. I nigdy nie zapominajcie o sobie. Wiem teraz że  ja tez jestem ważna i że to moje życie. Ja chce być szczęśliwa a moj M ma szansę żyć przy moim boku. Czy ja dobrze wykorzysta to sie okaże. Ale jak już bylo pisane na tym forum wazne jest TU I TERAZ. Pozdrawiam Was wszystkich.

NieMojeŻycie, podobna historia , podobne odczucia. Ja wczoraj napisałam , ale coś mi uciekło  i nie byłam w stanie tego powtórzyć:) Andaluzja też dawałaś mi nadzieję, czytałam twoje posty i jakbyś wyjmowała to wszystko z mojej głowy:)
ja dowiedziałam się o zdradzie około 1,5 roku temu. przeczytałam wiadomość od tej drugiej, która przypadkiem dotarła do mnie po 2 latach.  Również byłam w SZOKU. NIE BĘDĘ OPISYWAĆ ROZPACZY, POCZUCIA UPOKORZENIA BO TO ZNACIE .Uważam do dzisiaj ,że byliśmy bardzo dobrym małżeństwem. Ja dawałam ogromny kredyt zaufania,  dałabym sobie obciąć rękę. Wychodził z kolegami , ja w domu , bo ktoś musiał zostać z dzieckiem. Przecież musimy dawać sobie trochę wolności. Przez  17 lat nigdy mnie nie zawiódł. Któregoś razu   spotkał przy barze płaczkę( duuuuuużo młodszą), która wyciągnęła od niego numer telefonu. Oczywiście zadzwoniła, namówiła żeby się z nią spotkał , bo ma  problem itp i itd . No i głupi pojechał, dalej możecie sobie wyobrazić , płacz, jaka jestem biedna w czarnej dziurze, chłopak mnie bije , potem się przytuliła się i rozebrała . Jak to  powiedział ,żaden facet by nie wytrzymał, oczywiście się bronił )))))ale był za słaby. Był tam jeszcze trzy razy, bo nie dawała spokoju, za każdym razem kończyć  ale nie wychodziło. Wiem że żałuję, chciałby cofnąć czas, podobno płakał jak wracał.... do domu.Jednak czasu nie cofnie , oboje musimy z tym żyć. Poczułam co to znaczy miłość i nienawiść równocześnie.Przeczytałam  dużo książek o wybaczaniu . Stara się bardzo, zabiega  o mnie i wiem ,że to jest szczere, wiem ,że mnie kocha. Mam lepiej niż miałam, tylko koszty tego są bardzo duże. To te uczucia które tak dobrze znacie. Może gdyby nie ta zdrada nasz związek stałby się monotonny a ożył ze zdwojoną chwilą. Są dni gorsze i lepsze, wiecie ,że wystarczy scena w filmie ,żeby wróciły złe emocje, ale one rujnują nas. Gdyby mój  mąż przed zdradą  był taki jak teraz, to chyba byłby aniołem. Jest człowiekiem , który popełnił błąd, ale WIEM i CZUJĘ ,że żałuje strasznie. Możemy to tylko wykorzystać , jak to mówią przekuć na coś lepszego. Ja po 1,5 roku zdecydowałam się na pójście do psychoterapeutki, żeby pomogła mi radzić sobie z tymi złymi emocjami , które czasem wracają. Są piękne dni , które ja potrafię sobie zepsuć. Potem jestem na siebie zła, bo taka nie chce być , nie byłam taka.  Chce nauczyć się z tym żyć,żeby to mnie już tak nie ruszyło.

Who  knows jakby potoczyło się nasz życie, bez tego wydarzenia. Ja od mojego męża mam dużo wsparcia i miłości, on wie, że nie jest dla mnie już tym samym człowiekiem co przed. Może jednak być lepszy  i tego się trzymam. To mi również powtarza i CHCE WIERZYĆ bo bez wiary nie ma sensu zaczynać czegokolwiek innego. Nie chce być cyniczna , chce pozytywnego myślenia. Nie dajmy się zniszczyć tym innym kobietom. Czasami jest mi ich żal, bo nie mają udanego życia , skoro wchodzą butami w czyjeś. Są aż tak zdesperowane, zeby iść po trupach. To że do nas zawiadomiły to też oznacza ,że nie dostały tego czego pragnęły i nie mogą znieść, że to MAMY . Pewna Pani psychoterapeuta mówi ,że  to drugie małżeństwo z tym samym człowiekiem. Może to dla nas szansy pracy nad sobą. Mamy wielki wpływ na swoje życie, teraz bardzo duży, to od nas zależy czy damy sobie być szczęśliwymi.
Obejrzyj na youtube w jak wybaczanie Ajahn Brahm mi pomaga

To nie jest łatwa droga 3 miesiące to niewiele, wyszłaś z szoku, teraz musisz zaakceptować rzeczywistość, z czasem zobaczysz czy warto,  było próbować, ale tu każda z nas będzie mogła to  ocenić sama. Z bólu też rodzą się piękne chwile, przecież jako matki to wiemy, w życiu jest tak samo. PEWNIE, ŻE LEPIEJ BYŁOBY TEGO NIE PRZEŻYĆ, ALE JEST I MUSIMY IŚĆ DALEJ.
Ja bałam się, że mój M. Szybko odpuści tę walkę o mnie(łatwo nie miał, sama nie chciałabym usłyszeć tego wszystkiego co powiedziałam-też musi z tym żyć) , ale nie i tym mi imponuję. Nie wiem czy to ten miesiąc miodowy, ale już trochę trwa.
Nie wiem jak znaleźć twojego priva. Dla mnie istotne jest ze znalaxłysmy się w tym samym wątku. Szukamy pozytywów!!!!

Czy ten temat jeszcze zyje? Czy zaglada tu jeszcze ktos ze "starej gwardii" ? Czytam wszystkie wypowiedzi i przede wszystkim Endaluzja i Eine gute Ehefrau sa moimi faworytkami. A mala mm opisala tu moje emocje- wszystko kojarze z jednym. Chce dac szanse a jestem taka zagubiona. I on tez...a ja go tak bardzo ranie...zamienilam sie w jego kata i ranie...

Życie po odejściu od zdrajcy nabiera smaku, o któym zapomnieliśmy w trakcie tego czasu, gdy upijaliśmy się nadzieją, że coś się zmieni, że on przestanie kłamać.
Dziś jest pięknie. Szkoda życia na trwanie przy kimś, kto ma nas gdzieś..

Na spokojnie, to etap, przez który chyba każdy, kto znalazł się w takiej sytuacji, musi przejść. Z czasem te emocje opadną, a to, co teraz kojarzy Ci się ze zdradą (czyli pewnie 90% rzeczy Cię otaczających), zacznie kojarzyć się z czymś zupełnie innym, lepszym. U mnie pozostała raptem garstka rzeczy, która chyba nigdy nie przestanie kojarzyć mi się ze zdradą, ale staram się na tym nie skupiać, a gdy już moje myśli wędrują w tę stronę - skupić się na czymś, co je zajmie.

Gdzieś tu na forum wyczytałam radę, która mi szalenie pomogła, choć z początku wydawała się absurdalna. Pomyśl o tym, że każda chwila, w której pozwalasz sobie na drążenie tematu zdrady w myślach, bo akurat Ci się skojarzyło, albo rozpoczynasz "atak" na partnera w związku z tym, że Cię skrzywdził, tak naprawdę najbardziej krzywdzi nie jego, a Ciebie. Nakręcasz się i pozwalasz tym myślom "jak to u nich było, jak on mógł, skrzywdził mnie więc niech teraz cierpi" rosnąć w siłę, tracisz czas na krzywdzenie siebie, a to do niczego nie prowadzi. To co robili, jak robili, ani to że to się stało - tego nie zmienisz, a szczegóły nie sprawią, że będzie Ci lepiej, choć może wydawać się odwrotnie. Been there done that...
Ja starałam się robić wszystko, by te myśli odganiać. Oczywiście temat nie zniknie z Twojej głowy z dnia na dzień, raczej nigdy nie zniknie, ale im mniej ŚWIADOMEJ uwagi temu poświęcasz, tym lepiej się czujesz, naprawdę. Ja długo nie dawałam sobie z tym rady, aż przyszedł moment, kiedy sama sobie powiedziałam dość. Skupiłam się na sobie, zadbałam o siebie i fizycznie i psychicznie (bo wcześniej się zaniedbałam, skupiając wyłącznie na zdradzie i tym jak to boli), starałam się dostrzegać dobre rzeczy w moim (i naszym) życiu, uświadomiłam sobie, że w razie czego przecież jestem w stanie sobie poradzić SAMA, przestałam obsesyjnie myśleć czy nadal to robi, przestałam ukradkiem zaglądać do telefonu i komputera. Prawda jest taka, że jak będzie chciał - i tak to zrobi, a Ty nic nie poradzisz. Dobrze to sobie uświadomić i się z tym pogodzić i zadbać o swoje szczęście, nie uzależniając co wyłącznie od partnera. A potem odpuścić przede wszystkim samej sobie i dla samej siebie, wtedy zacznie być lepiej

Teraz jest między nami dobrze, lepiej nawet niż przed zdradą. Staramy się o dziecko, mąż nie może się doczekać. Dużo rozmawiamy, poświęcamy sobie w ogóle dużo czasu. Staramy się oboje tak samo, bo chyba najgorsze co można zrobić, to oczekiwać, że już do końca życia on będzie wokół nas skakał tylko dlatego, że kiedyś zdradził. I oczywiście, nie zapomniałam o zdradzie, czasem pojawia się ukłucie strachu, że to się może powtórzyć. Ale wiem też, że gdyby tak się stało, to poradziłabym sobie sama. Ta perspektywa pomaga w życiu

Powodzenia!

Jezeli probujesz i nie widzisz zadnej zmiany na lepsze, a codziennie wstajesz i rzygac Ci sie chce to po co to kontynuowac? Nie lepiej dac szanse czemus nowemu niz marnowac sobie czas i niszczyc psychike?

Zazdroszczę wszystkim, którzy potrafią powiedzieć, że są szczęśliwi w tym nowym starym związku. Niestety nie mogę tego powiedzieć, ale też nie próbuję na siłę być szczęśliwa. Dwa lata temu byłam w emocjonalnym piekle, ale przetrwałam to. Spotkała mnie w życiu prawdziwa tragedia, czyli śmierć dziecka i dlatego zdrady nie nazywam tragedią. Jest to straszne świństwo i całkowite zhańbienie małżeństwa, ale nie tragedia.
Jestem że zdrajcą, który stara się być dobrym mężem, naprawdę widzę jego przemianę, ale to nigdy nie będzie ta sama miłość, co przedtem. Widzę w nim człowieka, który zawiódł i kłamał w oczy. I nic tego nie zmieni,żadne jego wyznania, zaklęcia i przysięgi, bo wtedy zawiódł. Jest mi z nim dobrze i wygodnie, ale to nie jest mężczyzna moich marzeń.
Nie wierzę, że zdradę można wymazać, zapomnieć, nie myśleć o tym i dlatego obrazu szczęścia już nie mam. To jednak traumatyczne doświadczenie.

Gdy syn miał wypadek, to powinien zawrócić się, wtedy rodzina powinna być na pierwszym miejscu. Po tragedii romans nabrał rozpędu. Tego właśnie nie potrafię darować.
Gdy ja byłam w piekle, on był w chmurach. Przyznam szczerze, że chciałbym wybaczyć, jednak nie umiem. Tak jak Elu napisałaś, wbił nóż w plecy i doszedł do serca. Jest jak jest, czasu nie cofnę, zdecydowałam się zostać w małżeństwie, ale nie wiem czy na zawsze. Wiem, że życie może się odmienić o 180 stopni w jednym zdarzeniu i nasze plany, marzenia mogą nic nie znaczyć. Pragnę spokoju i bezpieczeństwa, tylko tyle. Teraz czas zarazy też nie sprzyja w zmianach, jednym słowem, życie drwi zemnie, ale trwam i nie poddaję się, choć wiem, że większego wpływu na bieg zdarzeń nie mam.

Dlatego, że jesteśmy ze sobą 26 lat, a to były piękne lata i więcej niż dobry związek (stąd tak boli)... ja jestem z tych, którzy wolą dobrą rzecz naprawić, niż wyrzucić. Wyrzucić można zawsze, na razie trzymam w ręku i wciąż szacuje, czy skórka warta wyprawki i czy to w ogóle zadziała.

Nie kończę, gdyż w tej chwili nie jestem na to gotowa. Przez ukrywanie i przekręcanie faktów przez M. nie miałam szans na podjęcie swojej, obiektywnej decyzji, on nimi i mną manipulował, bojąc się, że odejdę, kiedy poznam prawdę. Więc przychodziła do mnie po okruszku, przez co moja tolerancja się rozciągnęła do granic, które nie były moje i teraz "pracują". Myślę też, że przez to wydłużył się czas etapów przechodzenia zdrady.

Dlatego, że on się stara, widzę to, słyszę i czuję kazdego dnia (chociaż wciąż popełnia błędy).
I dlatego, że będąc z nim, nie lubię - ale będąc sama, tęsknię.

Zbyt wiele warstw, aby na raz wytłumaczyć