Pozwoliłam by wrócił, czy jest szansa??? - Netkobiety.pl

Widziałam się z Marcinem na niecałą godzinę.
Były mąż wyjechał w delegację i wróci jutro.
Boże jak ja go kocham...jak kocham Marcina. Trzymaliśmy się za ręce, czas znów się zatrzymał...
Jak to jest. Znów wmawiam sobie, ze wybor juz został podjęty i nie moge sie wycofać. Cierpię, jak bardzo nie wie nikt.

Umówiłam sie na niedzielę z Marcinem. Nie wytrzymywałam już bez niego. Powiedziałam mężowi...że idziemy do kina.
Ja sie naprawdę wykończę. Miłość do Marcina, do dziecka, do siebie...
Poza tym ta niesamowitość z Marcinem. Po takim czasie...wciąz jest i trwa...to zdaza sie raz w życiu, naprawdę.

Przecież nie zabrałabyś jej ojca...mógł by się nią opiekować, zajmować, odwiedzać zabierać do siebie itd wolisz jej dać dom z fikcyjna miłością rodziców...żenada. Takich wzorców ma się uczyć twoje dziecko? obserwując matkę "aktorkę", która przed nim udaje że kocha tatusia to chore! myślisz za za kilka lat córeczka się nie skapnie, że w jej domu są "niezdrowe " relacje miedzy rodzicami?...to co robisz to nie poświęcenie się dla dziecka...to po prostu skrajna głupota. Jeszcze żeby ten twój mąż był dobrym człowiekiem...a ty oddajesz swoje szczęście w imię związku z facetem, który potraktował już raz ciebie jak nic niewarta szmatę...a najgorsze jest to, że zamiast "spiąć d...e" i podjąć jakieś mądre kroki tylko użalasz się nad sobą. Masz jakieś krzywe spojrzenie na rolę małżeństwa....lepszy upośledzony  związek z biologicznym ojcem dziecka niż normalna rodzina z nowym partnerem...żal. A i pamiętaj "poświęcając" swoje szczęście dla dziecka możesz się niedługo znów przejechać...jak twój mąż znudzi się sielanka i znów kopnie cie w tyłek...wtedy co powiesz córce...? przestań marudzić i płakać nad sobą, odejdź  od faceta bo i tak miłość po tym co przeszłaś już nie wróci i weź się za ratowanie tamtego związku...zanim tamten da sobie z tak niezdecydowana babą spokój.Chcesz być szczęśliwa to się wysil i zacznij działać...albo jęcz sobie dalej jak to ci źle.

nie masz powodu by go zostawić? a np. brak miłości, bolesne przeżycia jakie ci zafundował, brak zaufania, miłość do innego...to chyba dobre powody?Nie rozbiłabyś  rodziny...wy i tak jesteście fikcyjną parą- on przy tobie a ty myślami i sercem z innym-oszukujesz jego i siebie. Nie mowie że będzie łatwo...ale jeśli zostaniesz z obecnym to ty wykończysz się psychicznie, a Marcina zobaczysz...za jakiś czas z inną za rękę...Ja bym nie mogła żyć z facetem którego nie kocham...tak długo nie da rady...a szansa na szczęście ominie cie szerokim łukiem.

Strasznie mi smutno....płaczę, płaczę...
Zapytałam Marcina o wieczór mikołajkowy. Napisał, że udany. Ze dostał czapkę od Mikołaja.
Strasznie się czuje, zrobiłam mu wyrzuty...jest mi tak smutno.
Cały czas myślę o nim...

Wybacz, ale ci nic więcej mądrego nie doradzimy...tu jęczysz jaka to jesteś nieszczęśliwa, stęskniona za tym drugim, ale od męża nie odejdziesz... bo szkoda wygodnego życia Brak działania- brak zmian. A Marcinowi daj już spokój, skoro nie zamierzasz z nim życia sobie układać to daj mu "wolną rękę" i niech facet z inną buduje swoje szczęście.

Wiem, że to cholernie trudne...ale ten facet już raz skrzywdził ją i swoje własne dziecko...a teraz wrócił do wygodnego życia....sorry nie wierze w jego metamorfozę ...minie rok, dwa, może trzy i znów poczuje chęć "poużywania sobie", sama pisze że męża nie kocha...no to co to za związek? dziewczyna psychicznie się wykończy, a być może prawdziwa miłość przejdzie jej koło nosa. Czasem lepiej zakończyć martwy związek niż kazać dziecku dorastać w fikcyjnej rodzinie...ile dadzą radę udawać? to chora sytuacja..szkoda mi dziecka, kiedyś się skapnie, że jej dom od innych bardzo się różni...bo nie ma w nim miłości między rodzicami. I nikt nie jest odbieranie dziecku ojca...po rozstaniu może dalej spotykać się z córka, kochać ją, spędzać z nią czas...tu chodzi też o szczęście Agnieszki, która skazała siebie na męczarnie z byłym mężem, rezygnując ze związku w którym była szczęśliwa...i jak się nie obudzi to jej miłość zniknie...do końca życia patrząc na męża będzie myśleć o tamtym, o tym co straciła...to nie jest normalna sytuacja. Tak, czy tak postąpi łatwo nie będzie...ale w którąś stronę musi pójść bo inaczej załamie się psychicznie.

Widziałam wczoraj Marcina po drodze na kawę z koleżanką (ja z kolezanka), zamieniliśmy kilka zdań, napisaliśmy kilka smsów. Rozmawiałam z koleżanką, o mnie, o Marcinie...strasznie mi smutno. Powiedziała, że chyba powinnam mimo wszystko pomysleć trochę o swoim szczęściu, a patrzę tylko na innych. Dlaczego jest tak, ze nie ma rozwiązania, które wszystkich by zadowalało. Dlaczego nie widzę i chyba nie dopuszczam drogi wyjścia i trwam udając i wierząc że "jakoś to będzie", że "tak już musi być...". Poplakałam sobie w poduszkę, co mam zrobić...tylko to mi pozostało. Ryczę znów...

fajny i konkretny facet z tego co napisałaś i do tego jeszcze na ciebie czeka,
aż mi brak sił na Ciebie

Patrzylam dzisiaj na corke i ojca. Nie umiem tego zniszczyć. Nie po to dalam szanse i tak postanowiłam, żeby teraz to odkręcać. Poukładałam swoj swiat. Długo przekonywałam rodziców, by zrozumieli moj wybór. Teraz co powiedzą:"dziewczyno, jaka jestes niedojrzała". Poza tym były jest "idealny" ostatnio. Nie mam absolutnie do czego sie przyczepić, pomaga, stara się, nie narzuca, spełnia wszystkie obowiązki których sie podjął...nie mam więc powodów do zmian. Co ja powiem...odwidziało mi się. Ostatnio chodziłam smutna i zapłakana przez Marcina. On powiedział, że nie muszę tłumaczyć mu swoich łez, bo wszystkiego kiedyś się tylko domyślał, a teraz to już chyba wie. Myślicie, że wie o mnie i Marcinie? Koleżanka powiedziała, że kiedy poczuje, że "wygrał" z Marcinem to znow zacznie sie piekło. Ze jest idalny bo musi sie starać, by nie przegrać. Ostatnio miałam być w domu o 21. Wiedział, że jestem z Marcinem i że jade do Marcina. Wróciłam o 21:12...był strasznie zły. Powiedział, że "co ze mnie za matka, że córka czeka na buziaka na dobranoc, a mnie nie ma". Pewnie miał rację:(
Strasznie się czuję, ale nic nie mogę zrobić. Poswieciłam się i właśnie patrze na córkę... cieszę się ze ma ojca...

Boje się, że kiedy poczuję, że Marcina tak naprawdę nie ma...to tęsknota mnie wykończy...

to nie jest nieumiejetność podejmowania decyzji  , a raczej obawa przed   tym nieznanym !

  ale dlaczego zakładamy obawę  jednoczesnie odrzucajac szanse poprawy jakosci naszego życia !

  uzalezniamy sie od cierpienia  nauczylismy sie z nim żyć , a to jest nam znane bardzo dobrze najwyżej

  pocierpimy jeszcze raz, i kolejny zaciśniemy zęby itd.

Ja nie mogę powiedzieć, ze zaciskam zęby. Były się zmienil, a moze ja tez troche inaczej na niego patrzę...
Ma te swoje humory, ale idzie przezyc.Poza tym nie mam nic do zarzucenia...
Córka jest bardzo szczesliwa. Ja patrze poprzez nią...
Uporzadkowałam się, w koncu jakos patrze w przyszlosc. Nie powiem, ze go kocham. Po prostu tolerujemy sie, ja "obserwuje"...może to bardziej przyzwyczajenie i wdziecznosc ze mi pomaga. Kocham Marcina, to wiem...ale nie mogę go zatrzymać, nie moge pozwolic by czekał...bo nic nie umiem mu dać,obiecać to juz wogole, a moze zdarzyc sie tak, ze bedzie czekał bez celu:(

Agnieszka,

Zrobił się niezły jazz w Twoim życiu... Czytałem jak telenowelę dla znudzonych emerytek - wybacz!

Miałaś pełne prawo zakochać się w kimś innym. Ale życie okazuje się życiem (tylko i aż) i płata nam niechciane figle. Jednym z częstszych figlów jest ponowne schodzenie się małżeństw. Zwłaszcza, kiedy są dzieci. Przeczytałem cały Twój wątek, żeby znaleźć jedno zdanie:

Moim zdaniem należałoby przykleić temat "dorosłych dzieci" na górze tego działu i obowiązkowo dawać do czytania każdemu, kto chce coś napisać. Bo nasza niedojrzałość emocjonalna, zdrady i wiązanie się z trudnymi przypadkami właśnie stąd wynika.... I jest przyczyną destrukcyjnego (na różne sposoby) zachowania.

Ja wierzę w przemianę Twojego męża. ALE - nie wiem co dokładnie kryje się pod określeniem "nie miał dzieciństwa" - może ten rok Mu wystarczył na wydoroślenie, ale może potrzebować jeszcze pomocy - wtedy powinien podjąć terapię. Zazwyczaj kryzysu można spodziewać się chyba późną jesienią - to czas depresyjny dla wielu z nas. Poszukajcie pomocy, dopóki jest czas.

Rozumiem Twoje rozterki, nikt z nas nie jest doskonały. Ale po drodze wybieramy i ponosimy tego konsekwencje. Czy chcemy - czy nie. Mam wrażenie, że u Ciebie też jest sporo do posprzątania, do wydoroślenia.

Kiedyś zakochałaś się w mężu - czy tak było?

Agnieszko,

Krzywdzisz swoje dziecko gorzej niż jesteś w stanie to sobie wyobrazić. Ono patrzy jak płaczesz, czuje Twój smutek, żal i rozgoryczenie. Kiedyś sama byłam takim dzieckiem, które patrzyło na cierpiącą matkę i do dziś nie mogę sobie darować tego widoku, tych odczuć. Czułam sie winna, że nie mogę pomóc, że nie mogę "naprawić" mamy.

Podjęłaś niewłaściwą decyzję - dla siebie, dla dziecka, dla Marcina, dla byłego. Każdy cierpi, skrzywdziłaś wszystkich. Ale to jeszcze nie koniec. Jeszcze masz szansę to odwrócić. I powiem Ci, że jeśli tego nie zrobisz to wyniszczysz najpierw siebie, potem dziecko, a na końcu byłego, któremu też się znudzi harowanie w pracy i domu kiedy ty będziesz w depresji (jak widać u Ciebie z każdym dniem jest gorzej). Może się wyprowadzi, może będzie próbował odebrać Ci dziecko, a Ty będziesz cierpieć do końca życia, bo Marcin też przecież może kogos znaleźć i wtedy się nie podniesiesz po takim ciosie.

Więc przestań być tchórzem i użalać się nad sobą. Wracaj do Marcina. Taka miłość dwa razy się nie trafia. Ojciec może odwiedzać dziecko, jeśli nie będzie chciał to trudno. Lepiej bedzie małej w kochającej się rodzinie, niekoniecznie z biologicznym ojcem niż w wyrachowanej, zimnej, depresyjnej atmosferze rodzinnej z biologicznym ojcem.

WEŹ SIE W GARŚĆ! ODWAGI! WALCZ O SWOJĄ MIŁOŚĆ!

Nie czekaj na potknięcie byłego, żeby mieć powód - powiedz mu prawdę! Że nie dasz tak dłużej rady, że kochasz innego, że Cię to wyniszcza. Przyznaj, że popełniłaś błąd pozwalając mu wrócić. Nie bój się! Weź winę na siebie za podjęcie nierozważnej decyzji. Nie bądź głupią gęsią. Walcz o swoje szczęście, o kochającą się rodzinę, o mężczyznę, który jest miłością Twojego życia.

Koniec z użalaniem się - wracaj do Marcina.

Czy ty jesteś trochę niepoważna czasami ?? Chce się odciąć bo to cholernie boli, nie dziwię się mu. I mimo wszystko co innego jest być, tym lub tą drugą, mając mimo wszystko nadzieję na coś, a co innego jest być z kimś i zostać porzuconym nieistotne dla kogo i w jakich okolicznościach, bo nie zależnie jakie one są to boli tak samo. I w jakiej części to jego wina, za to że pozwolił ci dokonać wyboru i go starał się zaakceptować ??

witam serdecznie!!

U mnie sytuacja jest jak dla strasznie zawiła. To on mnie zdradził, zranił i oszukał. To przez niego czuję sie tak jak się czuję. Ale on nie chce byc ze mna, a ja z nim tak. Nie chę byc też z tamtą drugą. Ma problemy z którymi musi sie uporać. Chcę stoczyc się na dno , by nauczyć się odpowiedzialności. Chce dojrzeć. Musze dodać że przez całe zycie był lekkoduchem. Zawsze ktoś mu ratował tyłek. Powiedział że dlatego że mniekocha to musi pozwolic mi odejśc. Odeszłam tak jak prosił, ale nie wiem czy dam radę. Każdego dnia mam ochotę zadzwonić, pojechać do niego.

Może to głupie co teraz napisze ale jestm chyba skłonna mu wybaczyć:(