Nie. Napisałam, że naczytałam się ang for. U nas też jest już takie prawo, że wystarczy brak zgody, z racji, że jesteśmy w UE.
To, że jesteśmy częścią UE to nie oznacza, ze mamy takie samo prawo jak w Belgii, Francji czy Szwecji. Nie wystarczy brak zgody (która nie jest w żaden sposób zdefiniowana co do formy), bo jest też coś takiego jak domniemanie niewinności. A podejmowanie gry wstępnej nie jest przymuszaniem.
Jeśli mówimy tu o małżeństwie to jest coś takiego jak obowiązki małżeńskie. W skrócie, to prawne i etyczne powinności regulowane przez Kodeks rodzinny i opiekuńczy (art. 23-27 KRO), mające na celu zapewnienie trwałości związku oraz dobra rodziny. Obejmują one: wspólne pożycie (więź duchowa, fizyczna, gospodarcza), wierność, wzajemną pomoc oraz współdziałanie dla dobra założonej rodziny. Czyli jeśli dwoje dorosłych ludzi w małżeństwie dzieli razem łóżko to inicjacja zbliżenia z któreś strony może jak najbardziej nastąpić. I próby mogą być podejmowane z którejkolwiek strony nawet jeśli druga strona deklaruje niechęć, zmęczenie czy cokolwiek. Próba czynności a jej dokonanie to dwie osobne kwestie nawet jeśli granica jest bardzo rozmyta i umowna. Choćby dlatego, że tak jak napisał Bert u niemałego odsetka kobiet jest coś takiego jak pożądanie responsywne - czyli "nie, ale....."
U pary nie będącej małżeństwem obowiązki względem siebie nie są zdefiniowane prawem, ale skoro się deklarują parą to domniemany jest taki kierunek (> małżeństwo i rodzina) związku i prób zbliżenia należy jak najbardziej oczekiwać. Nawet jeśli ktoś nie ma na to ochoty, jest zmęczony, podchorowany itp. Ale tym właśnie jest podjęcie próby względem dokonania pełnej czynności - mogę próbować posmyrać zapewniając grę wstępną, ale jeśli dalej jest to definitywne 'nie' to należy się z tego wycofać szanując odmowę. I w związku jest jednak domniemanie, że ten seks ma być przyjemnością dla obojga (nie tylko fizyczną, bo to też sposób okazania zażyłości emocjonalnej, poczucia akceptacji i bliskości). Czyli chodzi tu również o intencję czynu. Dlatego masz w prawie nie tylko morderstwo, ale też nieumyślne wypadki ze skutkami śmiertelnymi itp. Czyli w związku próba zbliżenia jest czymś oczywistym (bo oczekiwanym i pożądanym z definicji bycia w związku) i nie jest to od razu próbą gwałtu. Ale jakby do ciebie random na dyskotece podbił wkładając ci ręce w majty to już można to zgłosić odpowiednim organom. Różnica to okoliczności i intencja, a czynność de facto ta sama.
Poza tym nie da się oczekiwać zgody zanim czegoś nie zacznie się robić. Bo życie po prostu tak nie działa. Bo jak to sobie wyobrażasz? Zechcesz zrobić miłą niespodziankę partnerowi budząc go seksem oralnym to co - gwałt już, czy jeszcze nie? Dasz zgodę (nawet i notarialną na papierze), a za 30min zmienisz jednak zdanie i co? Kolejne dywagacje - gwałt był, czy nie? Bo zgoda niby dana, ale z jakimi widełkami czasowymi? Intencja i kierunek działań się liczą. Wchodząc z kimś w związek dajesz domyślną zgodę (składasz swoistą obietnicę) na wzajemne podejmowanie prób zbliżenia na cały okres trwania tego związku. Reszta jest kwestią odpowiedniej komunikacji i konsekwentne jej trzymanie się. Bo kobiety często-gęsto traktują "nie" jako sygnał nie do zaprzestania celu danej czynności (seks), ale do zmiany jej formy (czyt. może jak zmienisz sposób miziania to coś z tego będzie). Czyli mamy te mityczne "postaraj się bardziej". Dlatego komunikacja jest tu szalenie ważna. Czyli nie tylko słowo, ale też mowa ciała są ważne. Bo jak mówisz 'nie' a potem przysuwasz się i napierasz pośladkami na biodra swojego faceta to sorry - ale nie ma na tej ziemi hetero faceta, któremu realnie podoba się jego partnerka, a który takie zachowanie odebrałby za realną odmowę. Każdy facet zinterpretuje takie 'nie' jako 'postaraj się bardziej'.