Miłość po 40 - Netkobiety.pl

To nie jest kwestia wielkości mieszkania ale faktu pracy zdalnej. 42 m to mini łazienka maleńka  kuchnia trudno o dwa biurka i stół w w kuchni.
Inaczej widzisz temat kiedy pracujesz w dyskoncie na kasie bo dom jest tylko domem tu jest także miejscem pracy. Może Twoje mieszkanie jest nieco większe?

Trzymam kciuki skoro Twoje mieszkanie jest jeszcze mniejsze to zrozumiałe, dacie rade, kto wyszedł z inicjatywą wspólnego zamieszkania Ty czy on?

Dlatego napisałam, żeby zaczęli od kilku dni, aby przeszło to płynnie.

Trzymam za Was mocno kciuki

Bardzo celnie, to nie jest tak, że każdy mieszka obok siebie może rzucić wszystko się przeprowadzić ilośc takich osób jest znikoma. Kiedy mają lat 20 to nie mają nic do stracenia bo nie mają nic, kiedy ktoś jest nieco starszy to nie każdy może sobie pozwolić na zamianę pracy z dnia na dzień.

Bądźmy realistami. Ilu ludzi po czterdziestce, którzy mają dobrą pracę, rzuci wszystko i zacznie od zera? No chyba że ktoś ma kryzys egzystencjalny, konto w Szwajcarii i marzenie o zostaniu surferem na Bali. Reszta? Raczej nie. Bo w tym wieku „zmiana pracy” to nie ekscytująca przygoda, tylko „czy moje CV przejdzie przez algorytm i czy ktoś zauważy, że mam więcej niż 29 lat?”.

W pewnym wieku człowiek już wie, czego chce. I jeszcze lepiej — wie, czego absolutnie nie chce. Na przykład: tracić trzy godziny dziennie na dojazdy, tylko po to, żeby zobaczyć ukochaną przez 45 minut i wracać z powrotem jak emocjonalny kurier.

Związek na odległość? Brzmi romantycznie, jak tytuł filmu z Ryanem Goslingiem. Ale w praktyce to bardziej dramat psychologiczny z elementami thrillera. Ja wszedłem w taki układ, ale z założeniem, że to tylko tymczasowo. Miało być wspólne mieszkanie, wspólne życie, wspólne śniadania. A wyszło… wspólne złudzenie. Bo pani uznała, że tak jak jest, to jej pasuje. Czyli ja byłem czasoumilaczem – wersja weekendowa, bez gwarancji i zwrotów.

W wieku 40+ ludzie wchodzą w relacje, które nie rokują. Bo niektórzy szukają miłości, a inni... wygody. Albo kogoś, kto pomoże z remontem, ale nie będzie się wtrącał w wychowanie dzieci. A jeszcze inni szukają kogoś, kto będzie „obecny emocjonalnie”, ale tylko wtedy, gdy nie przeszkadza w jogowych porankach i medytacji z kotem.

No chyba że ktoś szuka luźnej relacji – wtedy wszystko gra. Ale jeśli ktoś marzy o czymś trwałym, to związek na odległość bez wspólnego celu to jak jazda bez kierownicy. Można się zachwycać widokami, ale prędzej czy później wjedzie się w rów.

Ok, mała poprawka..
Tamci znajomi, kiedy się poznawali nie mieli jeszcze 30-tki, więc sytuacja jest nieco inna.

Niemniej jednak, ciężko mi sobie wyobrazić ten sztywny schemat, jaki sobie Kaszpir. Nie chodzi tu nawet o preferencje, ale raczej o założenia, że człowiek w pewnym wieku nie powinien nic już zmieniać w swoim życiu. Brzmisz trochę, jak 80 letni emeryt a nie człowiek gotowy złapać szansę na poprawę czy zmianę w swoim życiu. Nie musi ona być podyktowana potencjalnym partnerem, ale swoimi własnymi oczekiwaniami. Czy ludzie w pewnym wieku nie mogą zmienić pracy? Przecież nieraz się zdarza, że trafia się okazja na lepszy zarobek czy stanowisko w innym mieście.. Chodzi mi o pewną elastyczność czy też danie sobie szansy, aby wyznaczyć sobie nowy cel, wychodząc z pewnej strefy komfortu. Poza tym, czy nie bywa tak, że ktoś się wypala i pragnie nieco poszerzyć swoje kwalifikacje? Ograniczysz się w tym wszystkim jedynie do swojego miejsca zamieszkania? Dobra praca do pojęcie baardzo względne.
O osobach wykonujących prace w nienormowanym czasie, praktykujących home-office czy takich, których obowiązki wiążą się z ciągłymi wyjazdami czy zmianami miejsca pobytu nie wspomnę. Wiadomo, że możesz mieć swoje oczekiwania, lecz mam wrażenie, że nie zdajesz sobie sprawy, jak wygląda rzeczywistość. Pewnie się mylę, tylko ciężko się czyta wypowiedzi, z których przebuja się przekonanie, że poza pewnymi schematami nie można sobie ułożyć życia prywatnego.

Zaczynam się bać

A nie. Juz za pozno

Zaczynam się tego obawiać, bo przecież wtedy jedyna atrakcja to wspólne śniadanie a i kiedyś była jeszcze herbata

Dla mnei 40+ to owszem jakaś zmiana bo większość po prostu juz ma dzieci jest to gdzieś tam co najmniej drugie podejście więc trochę inaczej może trudniej może bardziej świadomie, ale nie określiłabym tego jak pewien wiek.

Nie wiem, skąd takie rewelacje, ale muszę to sprostować!
Z seksem u mnie wszystko w porządku, wręcz przeciwnie, moje potrzeby są całkiem spore, a moja była partnerka raczej narzekała na nadmiar niż na brak!
Doceniam troskę o moje zdrowie, ale nie ma się czym martwić
Seks to ważna i przyjemna część mojego życia, więc luzik!
Niemniej dziękuję za zainteresowanie!

Wbrew pozorom bardzo bardzo dużo zalezy od Ciebie

Bert no ale Ty jesteś zajęty

Z pustego nie nalejesz

Bo ty jesteś wybredny, a tacy zawsze mają gorzej, zawsze coś wadzi, trudno wtedy o fajną relację, a jeszcze trzeba odpowiadać drugiej stronie.
Są tacy co wchodzą ze związku w związek, choć nie wiem czy podziwiać czy współczuć.

Problem Kaszpira polega na tym, że ma określone wymagania które są dla niego bardzo ważne i to rozumiem, tylko, że aktualnie takich kobiet które by je spełniły jest mało. Po po prostu mało kobiet z lat 80 miało dzieci bardzo młodo i tu jest problem.

Eeeee tam. Życie jest dynamiczne

Chciałem powiedziec ze masz duży wpływ na formę swojego faceta. Jeśli jest zdrowy.

Chyba tylko to
Nie zapominaj, że teraz masz problem bez faceta, a potem będziesz miała z facetem, nie ma lekko.

Chciałam przy okazji się odnieść do wcześniejszego Twojego postu na temat małżeństwa.
Tak bywa, że wymuszanie nazywamy brakiem zrozumienia drugiej strony, a nie bierzemy pod uwagę, że ona ma prawo mieć inne odczucia.
I tak jak w końcu da się niby do czegoś przekonać dla tzw. świętej zgody to po latach może dojść do wniosku, ja tak dłużej nie chce, nie mogę. Druga strona nie może tego pojąć, jak to tyle lat coś grało i  teraz przestało.
Trzeba przyjąć, że moja racja nie musi być racją drugiej strony, a wywnioskowałam z tego co pisałeś, że masz monopol na rację.
Może inaczej spojrzysz na swój problem i wtedy się rozwiąże?

A gdzie widziałaś, że to było do ciebie

Nie do końca zrozumiałem temat wymuszania czegos. Moze nie ten moj post biorę pod uwagę. Zawsze sypie się z powodu jakiegoś niezrozumienia stron.

Jeżeli chodzi o moje malzenstwo to jest dokładnie sytuacja o której piszesz. To mi sie po latach zmieniło. Jesli miałbym nawiązać do Twojeg posta to powiedziałbym ze mam dość "wymuszania" pewnych rzeczy. Przez lata przymykalem oko ale mi sie zmieniło. I druga strona nie chce mnie uslyszec.

PS. Monopolu na racje nie mam

Nie chce albo nie może. To nie lepiej tego nie zmieniać, bo wychodzi, że to ty wymuszałeś więc dalej „wymuszaj” skoro to grało albo odpuść. Dla utrzymania rodziny trzeba się czasem „poświęcać”, dla „świętej zgody”.
Bo to tak jakbyś nie trawił szpinaku, po którym miał byś torsje, a ktoś by ci wciskał na siłę mając swoje argumenty, nie rozumiejąc twoich.
Czyli chcesz, żeby druga strona Ciebie zrozumiała/słuchała, a nie słuchasz jej i być może wymagasz tego czego nie może ci dać.
W kategoriach winy, to też bij się w piersi, bo byłeś w błędzie uważając, że da się zmienić drugiego człowieka „na siłę”, choć pozornie to tak mogło wyglądać .

Bert długie związki mają swoje dolegliwości, ale jak mówi moja koleżanka, przed rozwodem każdy powinien być 3 miesiące na Tinderze, (żeby nie było euforii, tylko opadła) to nagle zacznie dostrzegać, że ten maż żona to wcale nie jest taka zła.

Żebyśmy sie dobrze zrozumieli ja o rozwodzie nie myślę. Kocham zone moze sie jednak dogadamy ale idzie tak sobie. Pożyjemy zobaczymy.

No właśnie.

Powiedziałbym nawet, że to nie „trochę inna sytuacja”, tylko zupełnie inna galaktyka. Bo między 20+ a 40+ to nie tylko zmarszczki się mnożą, ale też doświadczenia, rozczarowania i ilość przeczytanych poradników o tym „jak nie dać się zwariować w związku”.

W wieku 40+ człowiek już nie szuka motyli w brzuchu, tylko kogoś, kto nie będzie go irytował przy śniadaniu. I kto wie, że „kompromis” to nie imię jego byłej.

Ja chciałbym poznać fajną kobietę — taką, z którą można się śmiać, milczeć bez ciśnienia i razem psioczyć na politykę. Ale nie interesują mnie półśrodki, namiastki ani związki typu „zobaczymy, może coś z tego będzie, ale nie licz na zaangażowanie, bo mam jogę o 6:00 i coaching o 18:00”.

Rozmawiam z kobietami, serio. Ale większość z nich to albo imprezowe ninja, które próbują oszukać PESEL i zachowują się jakby właśnie wróciły z liceum, albo pracoholiczki, które mają romans z Excelem i uważają, że „samorozwój” to religia. A ja nie chcę być trzecim ekranem w ich życiu.

Dlatego przestałem się oszukiwać. Nie liczę już, że znajdę kogoś sensownego na pierwszym lepszym portalu. W wielu rzeczach jestem elastyczny — potrafię się nagiąć, ale nie złamać. Dla kobiety, która sprawi, że moje serce zacznie bić jak po espresso, mogę nawet zrezygnować z samotnych wieczorów z Netflixem. Ale tylko dla takiej.

Jeśli już na starcie widzę więcej czerwonych flag niż na meczu Polska–Rosja, to szkoda czasu.

Wczoraj gadałem z jedną przez godzinę. Fajna, miła, singielka bez dzieci. Ale zero chemii. Jakbyśmy byli dwoma puzzlami z różnych pudełek — niby mają wypustki, ale nie pasują.

I wiesz co? Chyba wolałbym kobietę z dzieckiem. Bo takie osoby często są bardziej ogarnięte, wiedzą co to logistyka, empatia i że życie to nie tylko „manifestacja intencji”. A singielki, które nigdy nie były w dłuższym związku, czasem zdają się myśleć, że związek to aplikacja, którą można zainstalować i usunąć jednym kliknięciem.

W wieku 40+ już człowiek nie szuka motyli? Kaszpir, litości...są tacy co to im się w tym wieku pojawiają te pierwsze prawdziwe motyle
Ma to sens albo nie, ale akurat 40+ to statystycznie widoczny moment zwany "znajdowaniem kobiety życia" u mężczyzn, co to na fali motyli zmieniają żonę na nowszy model, no nie czynią tego czysto  racjonalnie i raczej nie planują. U kobiet się to samo zaczyna obserwować, zmiany społeczne swoje robią.  40 i okolice to pewien moment w życiu, podatność na motyle okresowo akurat w tym wieku rośnie. Nie u każdego, ale ogólnie i zbiorowo to tak.

Wydaje mi się że Panie 50+ nie mają problemów z seksem, więc jaki związek w przypadku kobiet ma wiek, prędzej w przypadku Panów mógłby mieć, niż u Pań. Inna sprawą jest, że kogoś może podniecać PESEL, choćby nie wiem jak wyglądała, ale ta myśl, że jest młodsza

Jeśli owe motyle w brzuchu mamy utożsamiać z zakochaniem, to sory Kaszpir, ale nie powiesz mi, że człowiek zakochuje się tylko do pewnego wieku a potem od razu zaczyna kogoś kochać w sposób trwały i dojrzały? Przecież to całkiem naturalne i powszechne, kiedy człowiek się zatraca w uczuciu, niezależnie od tego czy ma 18, 30 czy 50 lat.. Nie wiem dokładnie, jak sobie to wyobrażasz..
Może coś źle zrozumiałem, ale tak sobie wyobraziłem hipotetyczną sytuację, kiedy dwójka ludzi prawie od razu przechodzi od bycia dla siebie obcymi osobami do dojrzałej relacji? Ta chemia, o której wspominasz, to przecież jest właśnie zakochanie, owe "motylki w brzuchu"! Szczegóły odnośnie tego, jak te motylki się objawiają, mogą się raczej różnić w zależności od wieku, ale istota jest podobna. Aby nieco się zachłysnąć tym uczuciem i poznać kogoś lepiej.

Choć ci moi znajomi byli wtedy znacznie młodsi, pewnie, gdyby mogli, to szybciej by razem zamieszkali. Byli ze sobą na odległość dość długi, ale przecież nic nie jest przesądzone od razu. Co stoi na przeszkodzie, żeby taka para jakiś czas była ze sobą na odległość? Pewne nawyki, szczególnie w pewnym wieku, bywają na tyle trwałe, że nie jest tak prosto je zmodyfikować od razu, za pstryknięciem palca, zapraszając do swojego życia drugą osobę. Każdy ma pewnie nieco odmienną tolerancję co do tego okresu, ale nie ma co przekreślać od razu takiej opcji. Każdy musi sobie odpowiedzieć na pytanie, jak bardzo byłby zmotywowany do głębszych zmian w swoim życiu pod wpływem osoby, która wydaje mu się niezwykle bliska.

Bycie introwertykiem zaś rodzi obawy, że zostaniesz od razu sklasyfikowany jako "dziwak". Tak niestety bywają owe osoby odbierane.

Dokładnie tak jest w grupie 40+ najwięcej rozwodow

A przyczyną zauważalnej statystycznie części tych rozwodów są owe motyle pojawiające się u jednego z małżonków i związane kimś innym niż współmałżonek.

Postawa godna męczennika.

Oj trudno, cieżko, w tym wieku,

Tak postawa odstrasza.

Dlatego ja coraz bardziej łaskawym okiem patrzę na młodszych panów