Miłość po 40 - Netkobiety.pl

Moja sąsiadka we wrześniu odeszła na emeryturę.
We wczesnej młodości była mężatką, ale wkrótce po ślubie mąż okazał się alkoholikiem, stosował przemoc wobec niej i jej rodziców, wiec szybko się rozwiodła.
Była jeszcze potem w kilku niezalegalizowanych związkach, ale króciutko, trafiała ciągle na alkoholików, więc dała sobie spokój, a nikt konkretny się nie trafił.
Od ponad 20 ostatnich lat pracowała w jednym zakładzie.
Przez ponad 15 lat prawie codziennie miała kontakt telefoniczny z przedstawicielem innego zakładu.
Rozmawiali głównie o sprawach zawodowych, ale z racji świąt składali sobie życzenia, czasami wymienili się informacjami o pogodzie w swoich miastach.
Nigdy nic o sprawach prywatnych.
Gdy dzień przed ostatnim dniem jej pracy zadzwonił to tak jej przyszło na myśl, że pożegna się z nim, powie, ze odchodzi, że jutro ktoś inny przyjmie zamówienie od niego.
Powiedziała mu o emeryturze, on odpowiedział, ze z pewnością jej mąż i rodzina się ucieszą, że będzie cały czas w domu.
Na to ona zgodnie z prawdą, że nie ma żadnej rodziny, jest samotna.
On odpowiedział, że to tak samo jak on.
I skutek tego był taki, ze wymienili się prywatnymi numerami telefonów.
Zaczęli się też spotykać.
Nie wiem jak on, ale ona jest w nim zakochana.

Myślę że ludzie w wieku 40+ po związkach raczej w większości już ponownie nie wchodzą w związek.
Orientowałem się także wśród znajomych i wiele ludzi po rozwodach jest sama.

Myślę ,że po długim związku gdzie mamy już własny majątek, dobrą pracę i często nieletnie dzieci ciężko ponownie wejść w nowy związek.

Wiele też jest po przejściach i często już nie ma zaufania do płci przeciwnej.

Widzę po sobie. Po rozwodzie byłem bardzo optymistycznie nastawiony i myślałe że szybko płynnie przejdę w związku do nowego związku.
Nic bardziej mylnego.

Oczywiście miałem pewne relacje, ale na dłuższą metę stwierdziłem że to nie dla mnie.

LAT ? To zwykła luźna relacja i nic wiecej. Żaden związek.
Ja wiem że w czasach gdy egoizm, myślenie tylko o sobie i tylko o własnych potrzebach taki LAT to idealne rozwiązanie, bo to ładnie nowocześnie brzmi

Ja widzę po sobie. Oczywiście chciałbym wejść w nowy związek, ale normalny związek.
Czyli taki w ktorym wspólnie mieszkamy, wspólnie śpimy, wspólnie gotujemy, spedzamy czas, wspólnie dycydujemy o różnych sprawach, wspólnie wydajemy pieniądze i itd.
Czyli coś normalnego kto sądzę każdy po rozwodzie w przeszłości doświadczył i myślę że każdy po rozwodzie wie czym naprawdę jest związek.

Wielu sądzę że nie chce żyć w fikcji, tym bardziej że w obecnych czasach bycie singlem nie jest czymś źle widzianym.

Widzę po sobie. Myślałem ,że szybko wejdę w nowy związek ale znalezienie odpowiedniej kobiety do prawdziwego związku jest bardzo cieżkie.

Rozmawiałem z wieloma kobietami, z wieloma się spotykałem.

Ale naprawdę większość nie był to materiał na partnerką a co najwyżej na bardzo luźną relację.
Były oczywiście takie jakie mi pasowały i odpowiadały ale no cóż nie było tego przyciągania z ich strony.

A problem taki że te przyciąganie musi być z dwóch stron.

Z tego co rozmawiałem to na portalach większosć stanowią mężczyźni. Prawdziwych kobiet jest tam bardzo mało. Większość kobiet jednak chce poznawać kogoś przez znajomych, czylu tradycyjnie.
Te co są na portalach to w większosci osoby zupełnie nie nadające sie na zwiazek, bo prawda jest taka że każda normalna kobieta na portalu długo nie przetrwa i albo szybko kogoś znajdzie albo wykasuje konto.
A te co są tam latami to nie są osoby do związku zupełnie.

Oczywiscie że da się w wieku 40+ znaleźć kogoś i ponownie wejść w związek, tyle że myślę że takich osób którym to się uda i są w faktycznym normalnym związku ponownie jest garstka.
Większość godzi sie z samotnościa ...

Matko kochana...
Jako 40+ poczułam się staro, skoro dyskutuje się o intymności osób w moim wieku
Seks jest i to zdecydowanie lepszy, niż z eks mężem, gdy byłam 20+

W związek wchodziłam już jako okolice 40, mąż w moim wieku.
No da się i to całkiem fajnie się da.
Jest trudniej, choćby z zaufaniem.
Każde z nas ma też jakiś bagaż.
Po co? Bo kurde kawał życia przede mną i nie chcę iść przez nie sama..
Kocham i jestem kochana.

Nie do końca.
Oczywiście brak dzieci jest wielkim ułatwieniem.
Przy odrobinie rozsądku i zrozumienia można być całkiem udanym związkiem, nawet jeśli te dzieci są.

Widzę że pojawiła się dyskusja

Myślę, że nie tylko kobiety, Panowie tym bardziej nie są w stanie tego zaakceptować.

W mojej ocenie to już inny etap, problemem będzie wejście w ten związek, czysto prozaicznie, jak matka ma zaprosić kogoś z kim się spotyka na noc jeśli ma dzieci, przecież jak ma dziecko w wieku 15 lat to za miesiąc ono przyprowadzi kolegę/ koleżankę odmiennej płci na noc i co powiesz, że Ty nie możesz a ja mogę?
W gruncie rzeczy jak ma 2 latka będzie będzie łatwiej bo mniej kuma - przykre ale prawdzie.

Dlaczego tym bardziej? Przecież jest odwrotnie. Z reguły to kobiety po rozwodzie zostają z dziećmi i przychodzący mężczyzna tworzy z nimi rodzinę. Jest wiele przypadków, gdy dzieci są jeszcze małe dochodzi do tzw. usynowienia tych dzieci. 
W przypadku gdy taki mężczyzna ma swoje dzieci z innego związku, to kobieta odbiera to bardzo niekorzystnie, bo on poświęca im swoje pieniądze i czas.
Gdy kobieta dowiaduje się, że facet ma dzieci, bardzo często takiego związku już nie chce. Z wiadomych przyczyn.

Moi sąsiedzi - on 40+, dwójka dzieci z pierwszego (albo dwóch pierwszych, tego nie wiem) związku/małżeństwa. Ona jakoś zaraz kończy 40, mają kilkuletniego wspólnego syna.
Drugi przykład - sąsiadka jeszcze z rodzinnego domu. Owdowiała jakoś w okolicach 70tki. Bardzo narzekała na samotność, więc względnie szybko (po chyba 2 latach od śmierci męża) rodzina i znajomi zaaranżowali spotkanie z wdowcem w podobnym wieku. Kliknęło, są już kilka lat po ślubie. Ale tutaj na pewno miłości nie ma i nie ukrywają, że to po prostu układ na zasadzie - lubię i szanuję cię na tyle, że możemy mieszkać pod jednym dachem, mamy swoje towarzystwo, ja ci gotuję i piorę gacie a ty mi naprawiasz co się zepsuje w mieszkaniu i nosisz ciężkie przedmioty. A ślub jest tylko dlatego, bo "ludzie gadajo jak to tak chłop i baba bez ślubu mieszkają razem".

Aha i niedawno jeszcze córka mi "doniosła", że jej koleżanka z klasy, ta co nie ma taty, bo kilka lat temu odszedł do innej kobiety, teraz chyba będzie mieć nowego "tatę", bo jej mama ma "chłopaka". Ale chyba raczej oni są dopiero 30+

Raczej normlany mężczyzna 40+ czy 50+ który ma już własne pełnoletnie dzieci nie wejdzie w związek z kobietą 40+ 50+ która ma nieletnie, małe dzieci.

Ma świadomość ile czasu, nerwów i pieniędzy zajmuje wychowanie dzieci. Tak naprawdę jest strata minimum kilkunastu lat, a czas ma się ograniczony.

Ja osobiście odrzucam wszystkie kobiety które mają więcej niż jedno dziecko i te co mają dzieci kilku letnie.
Po prostu mam świadomość tego z czym to się wiąże ...

Wiesz da się też jeździć samochodem mając kwadratowe koła

Tyle że jakoś ludzie wolą jednak okrągłe koła

Tu nie chodzi czy się da, tylko czy ma to sens i czy jest więcej plusów niż minusów tego.
Bycie tylko po to aby być nie ma sensu.

W pewnym wieku raczej są to już związki z rozsądku, bo wiadomo w wieku 60+ , 70+ łatwiej razem się utrzymać albo jak ma się opiekę innej osoby.

Ale w wieku 40+ , 50+ ma się jednak trochę inne wymagania.

Ja mam prawie 50lat. Mam córki pełnoletnie.
Nie mam ochoty wchodzić w związek z kobietą 40+ która ma kilkuletnie dzieci, bo wiem z czym to się wiąże i mimo pewnych plusów tego jest sporo więcej minusów i jak dla mnie szkoda na taki coś życia, czasu i pieniedzy.

Dorzucę cos od siebie bo sam jestem w takiej sytuacji. Po wielu latach bycia samemu, po rozwodzie, jestem od jakiś 2 lat w związku z rozwódką. Oboje po 40tce. Będąc samemu człowiek się przyzwyczaja do smowystarczalności, zwłaszcza jak od czasu do czasu jakiś partnerów się poznaje przelotnie i jest to fajne, ale i niebezpieczne. Niezbezpieczne bo ciężko potem wejść w jakaś powazniejszą relację, a fajne - bo wszystko co ludzie wymienili wyżej .
Po sobie widze, że teraz decyzja o związku itd była bardziej świadoma, wiem czego ja oczekuje i co druga strona. Będac młodszy jednak wiele razy patrzyłem tylko na siebie, nie wiedziałem jak się zachować, ta wiedza przychodzi jednak z doświadczneiem i wiekiem (i nie mylic o długości relacji,bo są ludzie w 20 letnich związkach co znam i też nie wiedzą jak się zachować wobec partnera/ki ). Wadą jest to, że ta druga osoba przychodzi ze swoim zyciem i problemami. Ale kto też w wieku +40 nie ma przeszłości i problemów jakiś. Trzeba wtedy zbalansować +/- i zobaczyc czy warto i czy chcemy te dodatkowe problemy sobie brac na głowę (troche kalkulacja wchodzi ). Seks po 40 zajebisty, i jak tu Madoja pisała, bez przesady z tą 40ką w dzisiejszych czasach, jakby to już koniec życia był .
Nie mieszkamy razem, co na pewno ułatwia tez trochę wszystko, ale nie uważam, że to mniej wartościowy związek. Po prostu na ten moemnt sobie tego nie wyobrażam (oboje mamy jeszcze nie pełnoletnie dzieci).
Co do pytania o powody tego związku to nie odpowiem bo, nie analizowałem tego. Po prostu czuję sie w tym dobrze po tylu latach bycia samemu (choć tamten okres tez była fajny i miał dużo plusów ).

Tak tez sie zdarza

Ja wtedy bede albo w zakonie albo na misji albo w Niebie

Dochodzimy do punktu o którym pisałam, że LAT w takim przypadku staje się odpowiednie, bo nie da się zafundować dzieciom takiej zmiany. Też nie każdego stać na zakup dodatkowych nieruchomości, aby wszyscy mogli się czuć tam komfortowo.
W przypadku gdzie oboje mają dzieci w wieku szkolnym do tego oboje mają więcej niż jedno dziecko to robi się problem. Jeśli doda się fakt że mieszkanie w 6 osób staje się zwyczajnie trudne, bo każdy ma swoje humory, nie wiadomo jak masz pochodzić do najeżonej nastoletniej córki partnera która macochę ma zwykle za śmiecia to albo ludzie to odwlekają albo wybierają to o czym pisze TSEL.

TSEL jestem ciekawa czy ze swoją partnerką gdzieś wyjeżdzasz na dłużej niż 3 dni? Jedziecie we dwoje co dziećmi czy one jadą razem z wami, urlop też nie jest z gumy.

Zgadzam się z Elą, popkultura przedstawia kobiety po 60 wyglądające na 80laki każda ma wielki brzuch i rozciągnięty dres. Kiedyś widziałam nawet ofertę zajęć fitnes dla Pań 60+ i wizualnie przedstawiało Panią w wieku mojej 86 letniej babci. Rozumiem, że na leginsach z Gym Glamour pisze dowożone do lat 45.

Wszystko zależy od tego czego szukasz Ty i Twój potencjalny partner. Czy chcecie prowadzić wspólne gospodarstwo, rodzinę czy właśnie chcecie mieć każdy swoje zycie a relację jako jego uzupełnienie, miło spędzać czas i mieć kogoś zaufanego. Z tą ilością dzieci to tez bym nie przesadzała, bo zazwyczaj ludzie maja 1-2 dzieci, a do tego u ojca często są one znacznie mniej niż u matki. Akurat w tym aspekcie to Panowie mają znacznie trudniej, bo muszą zaakceptować obecność dzieci partnerki przez większość czasu, a partnerka ich dzieci tylko czasami. A jak traktować dzieci partnera? Jeśli są małe to jak dobra ciocia, a jeśli starsze to raczej po przyjacielsku, kumpelsku. Najgorzej jak ktoś chce wychowywać nieswoje dzieci. Jeśli mają dwoje rodziców to nowi partnerzy powinni pełnić raczej rolę życzliwego dorosłego, ale nie trzeciego rodzica. Każdy normalny rodzic w przypadku takiego konfliktu wybierze własne dziecko a nie nowego partnera.

Bardzo mądre słowa, owszem nikt nie mówi że masz się oświadczyć na 3 randce, ale wg mnie powiedzenie komuś wprost, że mam taką sytuację mogę sobie pozwolić tylko na FwB czy właśnie LAT bo mam dzieci w 2 klasie podstawówki, więc to nie jest rok czy dwa a co najmniej 10.

Wynająć czy wspólnie kupić ok, ale w dużych miastach często dzielnica dalej już robi duży problem, ale jak się chce to się wszystko da.

Podsumowują, kobiety z dziećmi mogą rozważyć tylko i wyłącznie relację z mężczyznami mającymi dzieci na opiece i to w zbliżonym wieku. W mojej ocenie nie zawsze tak jest ale syty głodnego nie zrozumie. Z tą 6 osób, jeśli ona ma dwoje, on dwoje i ich dwoje to razem sześć Przy 6 osobach bez 200 metrowego domu to jest niewykonalne. Będą kłótnie każdego dnia, i teraz odpowiedź ile osób stać na wynajem zakup takiego domu w Warszawie czy Krakowie? Tym samym nasuwa się odpowiedź przytoczona wcześniej, że lepiej nie mieszkać razem,

Ela, tu akurat może nie być tak prosto, bo w większości sensownych dzielnic Karkowa nie poza Krk nie wynajmiesz domu za mniej niż 10 tys. plus opłaty. Jeśli każde z nich ma mieszkanie 2 pokojowe jeszcze w starym budownictwie nie ma szans na zbilansowanie. Takiego mieszkania nie wynajmą za więcej niż 2500. Jednak wydaje mi się, że to nie jest w tym przypadku najważniejszy aspekt, po prostu jeśli będą chcieli mieszkać razem będą musieli dołożyć, czy będzie ich stać żeby dołożyć extra np. 5 tyś. część pewnie tak część nie, jak będą chcieli to dadzą radę.
Będzie to pewnie ich pierwszy poważny problem do rozwiązania.

Ela, ja piszę wszędzie że jak będą chcieli to dadzą radę, w każdym poście, ale rozumiem tych co piszą, że no lepiej nie mieszkać.
Jeśli znasz krakowski rynek, sama to chyba wiesz doskonale, że jak powiedzmy mieszka na Czyżynach czy w Nowej Hucie i dzieci tak chodzą do szkoły to propozycja zamieszkania w domu w Zielonkach dla 12latka to rarytas, bo do szkoły będzie musiał jechać jedynie godzinę.
Do tego ex zrobi za to aferę taką, że się odechce, że teraz dziecko buja się po mieście bo mamusia sobie gacha znalazła.

Bo niektóym łatwiej jest trzymać się tego "no nie da się, nie da i uj" niż podjąć ryzyko.
Czasem warto te "kwadratowe koła" przerobić na okrągłe

Stygmatyzowanie się z powodu wieku, doświadczeń, dzieci itp jest dość głupie.
Zwłaszcza, że będąc 40+ ma się przed sobą jeszcze kawał życia.

Bo masz autostradę

Żarty żartami, ale tu jest sedno problemu. Ludzie nie działają w systemie przywrócenia do ustawień fabrycznych.
Oczywiście wszystko się da, jednak generalnie jeśli oboje mają dzieci to jest im nieporównywalnie trudniej.

Luxtorpeda

Oczywiście, że się da, tylko że tu jest aspekt tego czy dzieci są w stanie pokonać tą trasę o czym pisał noben. Dorośli sobie radzą, ja sobie radzę, bardzo dobrze z dojeżdżaniem nawet daleko.

Ela dlaczego zakładasz że ktoś musi być z marudą. Ty masz dorosłe dzieci, inaczej będzie myślał ktoś kto ma 5 i 11 latka i no będzie problem, stad zaproponowane rozwiazanie bez mieszkania nie jest złe, ale można zapytać po co mi chłop 2 razy miesiącu

Nie generalizuj.
A co do seksu po 40tce to też tak myślałam (że wszyscy mają seks i to dobry) - w moim otoczeniu osoby 40+ albo w ogóle nie uprawiają seksu albo jest tak sporadyczny jak raz w roku. Skąd to wiem? Niedawno dostałam na promocji w sklepie darmowy masażer łechtaczki. Mam już podobny to stwierdziłam, że ten nowy komuś po prostu dam. Pytam jedną osobę - wiesz, my już seksu nie uprawiamy. Ok.... druga osoba - nam to już niepotrzebne. Trzecia osoba - będzie się kurzyć..... i kolejna i kolejna i kolejna..... Rozmawiałam ze znajomą, która z wielką radością przyjęła ten masażer, i jak "pożaliłam" jej że miałam problem znaleźć chętnego w swoim otoczeniu to powiedziała, że u niej jest to samo - w jej otoczeniu nawet osoby 30+ już za bardzo nie uprawiają seksu....

Próbuję sobie to wyobrazić. Chodziłaś po ulicy, czy po firmie, czy jak???

Moje słowa raczej z popkultury i licznych informacji o białych związkach, ale nie generalizuję, chociaż jak widać są osoby które to potwierdzają.

Ja jak napisałam nie martwię się na zapas, bo ja nie mam tego problemu bardziej zwykła rozmowa mnie zainspirowała, mając nadzieję, że napiszecie pozytywne historie, które będą wsparciem dla różnych osób.
Jak widać Kaszpir007 sam wskazał, że nie widzi tego z kobietą z małymi dziećmi i więcej niż 1, bo to za duży koszt. Dalej inna wypowiedź że fajnie ale bez mieszkania bo ...

Padły tu stwierdzenia racjonalne o trudnościach logistycznych co rozumiem, bo kiedy jest dwoje studentów na początku swojej drogi temat jest prosty. Kiedy jest dwoje ludzi 30+ a jedynym ich zobowiązaniem jest co najwyżej spłata kredytu na mieszkanie to też jest temat dość prosty i dyspozycyjność znaczna. Problem pojawia się na lini dyspozycyjności jeśli mamy możliwość spotkania się tylko 2 weekendy w miesiącu albo co gorsza jeśli 1 lub opcja patowa kiedy mamy 100% dzieci, a nie każda babcia będzie chciała się zająć wnukiem bo powie mam swoje życie, albo że miałaś już męża wiec siedź teraz w domu. Opiekunka to też jest koszt tym bardziej jeśli nie mówimy o osobach które zarabiają dużo. 

Natomiast absolutnie można wskazać, iż jest to nie możliwe tym bardziej że rodzin patchworkowych jest coraz więcej, więc one z nikąd się nie biorą. Punkt widzenia zależy od punku siedzenia.

Eluś, ale ja nie jestem żadną ofiarą niby czego? Ja na mojego byłego nic złego nie mówię. Jeśli pijesz do mnie owszem miałam długo żal, było mi przykro, bo czułam się po prostu wykorzystana, ale mówię o nim źle. Nie oceniam źle mężczyzn. Całkiem sobie w życiu radzę, wiec dlaczego mam narzekać

Wiesz minnie u mnie problemów metrażowych nie ma. Spokojnie komfortowo mogło by u mnie mieszkać 4-6 osób. Mam wolne pokoje które spokojnie można by przekształcić na pokoje dziecięce.
Wiec w moim przypadku miejsce nie jest problemem.

Jest coś innego.

Za dzieci odpowiadają ich rodzice, także za ich utrzymanie. Także po rozwodzie.
Moje mają 18lat i dalej place na nie alimenty i zapewne jeszcze kilka lat będę.

Osobiście nie wyobrażam sobie aby jakies np. nastolatki obcego mężczyzny zamieszkały u mnie.
Prawda jest taka że wtedy to na mnie przypadło by ich finansowanie oraz częściowo opieka.
Inna rzecz że jak dzieci dośc małe to jednak ich ojciec co jakiś czas by był u nas gościem w domu.
Myślę że mało jaki facet by chciał widzieć obcego faceta w swoim domu

Dlatego sądzę większość facetów która ma własne dzieci, które w większości nie mieszkają z nim nie ma ochoty aby do jego domu wprowadziły się obce zupełnie mu dzieci innego mężczyzny.

Co innego jakby te dzieci nie znały ojca a ojciec tymi dziećmi nigdy by się nie interesował. Wtedy można budowac więź z tymi dziećmi i być powiedzmy przybranym ojcem.

A jak dzieci mają ojca i maja z nim kontakt ? To wpływu na wychowanie nie mamy, dziecko mimo że zainwestujemy swój czas i swoje lata może powiedziec Ci "spierdalaj" nie jesteś moim ojcem.
Myślę że to było by bolesne, ale z drugiej strony była by to prawda.

Myślę że to główny powodów że większość kobiet z gromadką dzieci traktuje jako materiał na luźna relację i nic więcej.

Ja nie wykluczam kobiety z dzieckiem, bo raczej w pewnym wieku to że ma się dziecko nie jest czymś dziwnym. Nawet mogło by być to bardzo małe dziecko.  Jakiś czas temu opiekowałem się maluszkiem i nie jest to dla mnie problem.

Tyle ,że kobieta musiała by być samodzielna, ogarnięta i taka która potrafi podzielić czas pomiędzy dzieckiem a mną. A niestety te które spotkałem nie były takie.
Czasami mam wrażenie ,że młoda kobieta jak zostanie matką to dziecko traktuje normalnie, a jak zostaje matka kobieta 40+ to dziecko traktuje jak bożka i całkwicie inaczej niż jej młodsza koleżanka.

Wiesz ja mógłbym swój czas i pieniądze inwestować w obce dziecko, ale pod warunkiem ,że widziałbym sens tego.

Myślę że wiele kobiet z dziećmi raczej szukają związku z rozsądku i aby poprawić sobie poziom zycia a nie z miłości.

Oczywiście jakby się okazało że poznałbym rozsądną, normalną, samodzielną kobietę z normalnym podejściem do dzieci i do życia to może nawet 2 dzieci by nie stanowiła problemu. Nie wiem.

Ale ideałem dla mnie była by kobieta bez dzieci albo w usamodzielnymi dziećmi.

Po prostu chciałbym obecnie zwiedzać, podróżować, jeździć w góry. Cieszyć się życiem. Przez lata część tych rzeczy nie mogłem robić ze względu na dzieci, a wiadomo dla swoich dzieci człowiek jest gotowy na pewne wyrzeczenia.
Nawet wstawanie w nocy do swojego dziecka i nie przespane noce nie są probleme bo wie że inwestuje czas, pieniądze w swoje dzieci.

W tamtym roku zakończylem ponad roczny "związek". Nie wiem czy było to LAT, czy FWB czy zwykła luźna relacja. Były wspólne zagranicze wyjazdy i podróże, było mnóstwo sexu.
Moja kobieta mieszkała około 60km dalej. Ja jeździłem do niej raz w tygodniu a ona przyjeżdzała na weekend. Choć później ten pobyt u mnie w weekend się skrócił.
Tyle że po dość krótkim czasie wiedziałem już że tak dalej będzie wyglądała ta relacja i nigdy razem nie zamieszkamy.
Czułem się bardziej jak czasoumilacz a nie jak partner za jakim się tęskni.
Czułem że jak jesteśmy razem to jest ok, ale jak mnie nie ma to też jest ok

Więc Mini teraz szukam partnerki ale związki typu LAT , luźne relacje i inne cuda to nie dla mnie.
Albo normalny zdrowy związek albo nic.

Szkoda mi czasu i nerwów na jakies półśrodki i jakąś iluzję

Nie, w ramach spotkań - przyjaciółka wpadła na kawę i przy okazji w czasie luźnej gadki zapytałam. Innego dnia akurat widziałam się z moim bratem i też - luźna gadka i spytałam czy dla dziewczyny chce.
Teraz widzę, że przy lekki przeredagowaniu swojej wypowiedzi umknęło mi, że pierwotnie napisałam że szukałam chętnych wśród rodziny i znajomych.

No pewnie!
Ja mam to szczęście że wzrastalam wśród dużej ilości kobiet które dopiero po 40 są w satysfakcjonujących i szczęśliwych związkach.
Ludzie wtedy mają swoje kariery,są wypodrozowani niczego od drugiej osoby nie chcą, ani dzieci,ani czyjegoś majątku, czy cokolwiek po prostu chcą z kimś być i to jest najlepsza motywacja. Chcieć kogoś jako człowieka.

Czy Ty wogole wiesz jak wygląda człowiek 40 letni? Zwykle to zadbana albo zadbany facet, już wie jak się ubrać, jak stylowa komu pasuje. To naprawdę nie jest koniec życia

Jednak mówię to z perspektywy osoby bezdzietnej i z banki osób bezdzietnych po 40. Tzn nie mam 40 ale duuzo znajomych w tym wieku i w rodzinie.

Ela.

Są też kobiety bezdzietne i z pełnoletnimi dziećmi.
Spotkałem kobiety które nie miały nawet 40lat i miały pełnoletnie samodzielne dziecko.
A w wieku 40+ to też nie problem.

Jak pisałem. Nie jest dla mnie problemem jak kobieta będzie miała JEDNO dziecko. Wiek nie ma znaczenia, ale wymagana jest samodzielność, także finansowa.
Ja bym w pewnym ustalonym zakresie pomógł.

Problem jest to że na razie nie spotkałem żadnej kobiety z jednym dzieckiem która była w pełni samodzielna i nadawała się do związku.

Byłem ponad rok w relacji z pewną kobietą. Nie miała dzieci. Mogliśmy podróżować, zwiedzać, robic co chcemy i kiedy chcemy. Mieliśmy czas dla siebie. Pasowało mi to bardzo.
I najchętniej w taki związek bym chciał. Z kobieta bez dzieci albo z samodzielnymi dzieckiem

Dla mnie samodzielne dziecko to nie mieszkające z rodzicami i samodzielnie się utrzymujące.

Samodzielność finansowa. Po prostu takie zarobki które wystarczają na samodzielne utrzymanie siebie i dziecka na jakimś tak poziomie, bez potrzeby wsparcia finansowego innych.

Ja nie zarabiam jakiejś wielkiej kasy, ale jak człowiek szanuje pieniądze i je rozsadnie wydaje to potem też może sobie pozwolić na pewne rzeczy.

Ja lubię zwiedzać i poznawać nowe kraje. Ich kulturę, smaki, zabytki.  Sporo krajów udało mi się przez lata zwiedzić i zobaczyć i ciągle mi mało
Fajnie by było z partnerką podróżować i zwiedzać i poznawać. Mieć fajne wspomniania i fajnie spędzić czas.

Z poprzednią kobietą w ciągu ponad 1 roku zwiedziliśmy Maderę, Jordanię , kawałek Szkocji. Dodatkowo byliśmy w górach a ja jeszcze zwiedziłem Turcję

Ten rok w planach mam kilka lokalizacji

Raczej nie lubię leżeć w miejscu i nic nie robić. Lubię w miarę aktywnie spedzać urlop , choć i relax bardzo lubię

Malediwy zupełnie mnie nie interesują. Wynudziłbym się tak

W 100% zgadzam się z Elą, po pierwsze dziś mało który student jest samodzielny, po drugie nie zawsze na studia się wyprowadzi, bo jak mama mieszka w Wawie, Krk, Poznaniu czy Wrocławiu to po co? Zadziwię Cię ale w pracy mam też stażystów, wiek 23-26 i większość mieszka z rodzicami lub mamą bo ich zwyczajnie nie stać na wynajm który kosztuje w dużym mieście 3 tysiące, a lepiej sobie kupić iPhone.

Dalej tak jak napisała Ela samodzielne dziecko ma z 26 lat więc jego mama jest ok 50 i nie zawsze wygląda jak stara raszpla, przepraszam za określenie.

Mam koleżankę ma 42 lata i jeszcze chce mieć dziecko, przy dzisiejszej medycynie, żaden problem! Nie oczekuj, że jak ma 43 lata nie ma dzieci to pogodzi się z tym, że będzie miała "twoje", które i tak mają ją w d***.

Moje koleżanki w wieku 33-37 mają dzieci w przedszkolu, zatem za 10 lat te dzieci będą jeszcze w szkole.

W mojej ocenie to jest typowe zachowanie jak w przyrodzie nie przeszkadza mi inne lwiątko tylko lew, że był jest i się kręci.

Mi osobiście nie przeszkadzałoby że ktoś ma dzieci, bardziej jak nie ma bo mógłby chcieć