Miłość po 40 - Netkobiety.pl

Związek na odległość może być udany pod jednym warunkiem. Od momentu bycia razem do aktualnego spotkania minie kilka miesięcy max, a napewno nie będzie trzeba czekać na spotkanie dłużej niż rok czasu.

Ty wciąż nie rozumiesz, bądź udajesz że nie rozumiesz, że jest jednak pewna różnica między ludźmi którzy w sekundę są w stanie spakować się w reklamówkę z biedry, wsiąść w tramwaj i zamieszkać z kimś wynajętej kawalerce na wyperdkowie, a ludzmi którzy mają swoje domy, mieszkania, w rożnych częsciach świata i po prostu mieszkają raz tu, raz tam, wciąż razem ale nie w jednym miejscu.

Jeśli do mnie pijesz, to daj sobie spokój, nie ogarniamy tematu po jednym torze, a ja ze swojego życia prywatnego więcej nie zamierzam się tutaj opowiadać.

Napiszę jeszcze raz, co tak ciebie i innych faciów wkurza:

Jestem naprawdę szczęsliwa 

I tyle.

Fakt. Do tego nie znieśliby, gdyby ich kobieta odaliła się od nich na kilka metrów... Bo przecież może ich zdradzić

Sroga erystyka - czesto spotykana u narcyzow - twoj ex Cie tego nauczyl?

"zwiazek" na odleglosc to nie zaden zwiazek tylko uklad dlatego, ze bedac na odleglosc mozna tylko gadac.
Jak jedna osoba potrzebuje pomocy (jest np. chora) to druga jej na odleglosc nie pomoze.

Zwiazek polega na wykonywaniu dla siebie fizycznej pracy w fizycznym swiecie i rozmowach, ktore zaczepione sa w kontekscie tej pracy a nie tylko gadania.

Wow, jestem pod wrazeniem twojego powyzszego postu Kaszpir.
Tresciwy, trzezwa argumentacja, momentami zabawny, pytania retoryczne dobitnie pokazujace absurdalnosc wartosci, do ktorych autorka probuje przekonywac.

Autorka od swojego pierwszego posta na forum sprawila na mnie wrazenie zgorzknialej.
Zaden mezczyzna by nie chcial byc w prawdziwym zwiazku z taka kobieta bo u kobiet mezczyzni cenia dokladne przeciwienstwo - cieplo, empatie, chec do zycia i gotowosc do akcji, ktore niosa ze soba pewna doze ryzyka.

Jednoczesnie ma zbyt duze EGO aby moc swoje niepowodzenia na tle relacji damsko-meskich atrybuowac swoim cechom charakteru, ktore sa od niej zalezne, zamiast sytuacji zyciowej, ktora nie jest.
Ba. Jej EGO jest tak wielkie, ze mimo checi, nawet nie podejmuje powaznej proby takiej relacji bo ryzyko odrzucenia wiazaloby sie ze zbyt duzym dysonansem poznawczym zwiazanym z jej opinia o swojej wartosci jako czlowieka.

Nic nowego - zachowuje sie dokladnie jak inny uzytkownik tego forum, ktory wszystko zrzuca na swoj nie-ponadprzecietny wyglad.

Jakiej chorobie? W katarze? Dla mnie to popadanie w skrajność, czym innym jest choroba rzeczywista choroba a czym innym jest nie chce mi się iść do pracy to może poudaję, że jestem chory. Kłótnia o telewizor fajnie nie ogląda więc chyba nie mam tego problemu. Śmiech przy śniadaniu tak jasne, jeśli ktoś indzie do pracy na 7 czy nawet na 8 to rozumiem, iż wstaje o 5 rano. Zejdźmy na ziemię, jeśli 99% społeczeństwa na takie powolne śniadanie może pozwolić sobie tylko w weekend to co mi robi, czy on mieszka ulicę dalej czy 300 km skoro realnie to jesteśmy w stanie wykonać wtedy kiedy nie idę do pracy.
Kluczowe pytanie ile przez lata małżeństwa razy mieliście w dni pracujące "fajne śniadanko"? Iluzja z Instagrama?
Absolutnie nikt nie mówi, o tym że związek to sms o treści cześć co u Ciebie i to wszystko, tylko są ludzie którzy mają taką prace a nie inną vide marynarze, kierowcy, pracownicy linii lotniczych można wymieniać w nieskończoność.
Jeśli dla kogoś związek to wyłącznie podział obowiązków no to jego sprawa. Karta stanowiskowa też jest?
Pytanie jeśli ktoś nie ma wspólnych dzieci to jakie mają mieć wspólne obowiązki jakie mają mieć wspólne problemy?

W którym miejscu ja napisałam że LAT jest zajebiste?! Zarówno jak jak i Salomonka logicznie piszemy, że fakt braku siedzenia na tych samych 40 metrach czy ilu kto tam mam czy to w mieście czy ba wydupiu nie powoduje, że nie można stworzyć wartościowej relacji. No chyba, że to osobnik który wszystko co ma to może zabrać do siatki z biedronki no to co innego.

Miałam więcej na tym forum nie pisać, ale kurcze - podirytowałaś mnie lekko.

Zacznę od tych wspólnych  śniadań..  Widzisz, może nie śniadania, ale wspólne poranne kawy są codziennie. Taki fajny akcent na początek dnia.

A to dzieci są jedynie niezbędne do wspólnych obowiązków, czy planów? Serio jesteś aż tak nijaka, żeby jedyne obowiązki  z partnerem/mężem znajdować w dziecku?
Szczęśliwie mamy swoje obowiązki i całą masę wspólnych planów.

Osobiście nie jestem podobnie jak większość przedmowcow fanem FWB czy LAT. Nie dla mnie. Ale nie bede opowiadał o wyższości normalnego zwiazku bo ludzie mają różne priorytety czy potrzeby i znajda sie tacy którym te rozwiązania idealnie pasują. Sa tacy którzy wybierają je świadomie i nie ma potrzeby mowic im o zaletach i wadach bo je znają i akceptują. Ludzie sa rozni.

Minnie na poczatku swoich wypowiedzi na forum mówiła wprost ze ona moze tylko w FWB pojsc. Wtedy z opisów wywnioskowałem ze szuka bliskosci ale jednocześnie sie jej boi. Że boi sie bólu porażki w przypadku niepowodzenia. A jak nie ma zaangażowania to i bólu nie ma. Taka metoda na ochronę samego siebie. Będę zawsze trochę z boku. Wypowiedzi Minnie na ten temat odbieram jako racjonalizacje pewnej postawy która jest jej bliska. Bycie w zwiazku na  pół gwizdka, tylko od tąd do tąd.

Nie wiem skąd to sie u Ciebie Minnie wzięło- czy to wynik doswiadczen w Twoim małżeństwie, czy może cos wyniesionego z domu, czy jakiś brak zaufania do facetow ogólnie. Trudno powiedziec ale wydaje mi sie ze jestes w grupie która moze pójść w FWB jako drogę ucieczki a nie świadomy wybor

Nie chodzi o wyższość, ale wskazanie różnicy pomiędzy FWB/LAT a właśnie regularnym związkiem.

Chodzi dokładnie o taką, widoczną na każdym kroku postawę piewców zalet wartościowych związków na odległość i układów wszelkiej maści

To czy ktoś w tym odnajduje szczęście czy nie, jest kompletnie osobną kwestią. Może to strach, może to wzorce z domu, może to kompleksy, może to milion innych rzeczy. Ale to są wszystko wymówki i usprawiedliwienia przed pełnym zaangażowaniem. Jak ktoś lubi układy - spoko. Jego życie, jego kredki. Ale nie kreujmy typowych układów jako wartościowych relacji. Bo nimi obiektywnie nie są. Są wartościowe dla ich piewców. Ale też to bardzo, bardzo rzadko opowiada obu osobom w takiej relacji, bo prawie zawsze ktoś chce czegoś więcej. Albo zwyczajnie staje się zmęczony takim siedzeniem okrakiem.

To tak jak w dyskusjach o tym, czy między kobietą a mężczyzną może być zażyła przyjaźń. Tam jakoś prawie wszyscy zgodnie dochodzą do wniosku, że to niemożliwe, bo zawsze któraś strona oczekuje czegoś więcej z czasem. Tak jak w przeciągniętym FWB jedna strona prędzej czy później się zakocha. A jak przychodzi do związków na odległość w jakich tkwią babki, które same dyktują warunki, to nagle jest to pełnowartościowa relacja zaspokajająca potrzeby obu stron? No nie, tego nie da się pogodzić.

Tyle, że FwB dla osoby szukającej bliskości jest kiepskim wyborem.
Jest to po prostu substytut, a już najgorzej, jak wejdą emocje, któych nie powinno być. Czasem, jak czytam Minnie, to mam wrażenie, że ma ostro namieszane w głowie, poprzekrzywiane obrazy, do tego odbieram ją jako osobę wrażliwą. Czy to dźwignie, to ona sama wie najlepiej.

Jesteśmy dorośli i podejmujemy swoje wybory. Czasem po prostu trzeba się skonfrontować z ich konsekwencjami.

W mojej ocenie brak wspólnego zamieszkania nie przekreśla tej relacji. To że nie mieszkają razem teraz nie oznacza, ze stan faktyczny nie ulegnie zmienie, być może zmienią się okoliczności i będzie to łatwiejsze albo bardziej możliwe. Nie warto przekreślać czegoś tylko dlatego, że teraz nie są w stanie razem mieszkać,  spieszenie się do tego uważam za zupełnie nieuzasadnione.

Zgadzam się. Nic tak nie weryfikuje związku jak wspólne mieszkanie. Jeśli razem przebrniecie przez gorsze dni, różne humorki, mniejsze lub większe konflikty, akceptujecie swoje dziwactwa i nawyki, to dopiero można powiedzieć, że tworzycie prawdziwą relację.

Nie wiem czy jasno sie wyrazilem. Właśnie tak to widze w przypadku Minnie. Namiastka bliskosci badz cos co udaje bliskosc. Ucieczka od prawdziwej bliskosci. Bo bliskosc ryzykowna jest

Jest OGROMNA różnica pomiędzy "nie mieszkają, bo nie mogą", a "nie mieszkają, bo jednej stronie się nie chce".

W pierwszym wypadku obie strony chcą, ale nie są w stanie. Np ze względów religijnych lub ekonomicznych, kiedy to np ludzie wolą pomęczyć się mieszkając  u rodziców dłużej, ale jak się wyprowadzić to na swoje niż wynajmować. Tam chęć cały czas jest. I dążenie do zrealizowania tego celu też.

W drugim przypadku tej chęci budowania bliskości i wspólnoty zwyczajnie nie ma, a jakiekolwiek działania jak się pojawiają to mają podkreślić niezależność i indywidualizm. Jest też wszystko, o czym ci też inni interlokutorzy mówią - wygodnictwo, strach, wycofanie, asekuranctwo. To nie jest ani fundament, ani spoiwo żadnej relacji. To układ, który z podobnych motywów może akceptować też i druga strona. Ale gdzie w tak mozolnie podkreślanej niezależności jest miejsce na oddanie? Na tworzenie emocjonalnej więzi i bliskości? Bo sobie w dwóch różnych mieszkaniach pooglądamy równolegle to samo na Netflixie i się od czasu do czasu pociupciamy o ile nam się grafiki zgrają?

Im szybciej para jest w stanie zamieszkać razem tym lepiej. Bo szybciej to weryfikuje na ile sprzedawany na okazjonalnych randkach wizerunek człowieka jest prawdziwy. A na ile jest to ułuda, gra lub właśnie własne (często jednak mylne) wyobrażenie o człowieku. Randkowanie samotnych rodziców w podobnej sytuacji życiowo-ekonomicznej to nie jest tworzenie wartościowego związku, a jego substytut.

To ja nie wiem, jak mi się udało być w związku tyle lat, skoro nie mamy dzieci.
Muszę być wyjątkowa

Hejka

Patrzysz wyłącznie z perspektywy osób 20+ które mieszkają z rodzicami, tylko że tu mówimy o osobach nieco starszych.

Są różne okoliczności i nie każdy z różnych przyczyn nie zawsze złych ma taką możliwość.

W tym zdaniu przekreśliłeś osoby po przejściach wskazując dobitnie, iż nie mogą one stworzyć wartościowej relacji.

Nigdy nie byłam w takiej sytuacji zawsze radziłam sobie sama, wiec pewnie jest mi łatwiej.

Osoby po przejściach mogą. Ty nie możesz, bo mentalnie się zawiesiłaś na byłym i mamie. Jak się uwolnisz z tej mentalnej uszczelki na swoim móżdżku to pójdziesz w życie dalej.

I to jest kolejny dowód na to, że nie masz bladego pojęcia jak wygląda partnerstwo, wzajemność i bliskość.

Na temat związków wypowiadasz się jak daltonista o wzorniku producenta farb. To co napisała Mrs.Happiness o przytuleniu jest kluczowe dla tego zagadnienia. Takie zachowanie daje więcej niż tysiąc słów. Zwłaszcza jak partner ciebie zna i czyta z ciebie jak z otwartej księgi i nie pyta, bo nie musi. Bo czyta twoją minę, mowę ciała. Wie czy przytulić, czy podać piwo. Kiedy zaczepiać próbując rozweselić, a kiedy dać po prostu przestrzeń. Tego nie zaznasz w związku LAT, choć może on być wygodny, bo jest egoistyczny. W związkowym partnerstwie nie chodzi bowiem o to, aby brać to na co mamy ochotę w danej chwili. Chodzi o to, aby dawać drugiemu człowiekowi to, czego akurat widzimy że potrzebuje. W LAT nie dowiesz się jak to jest obudzić się śniadaniem do łózka tak po prostu, bez okazji, bo druga osoba chciała ci dać siłę na ciężki dzień. Nie dowiesz się jak to jest śmiać się z własnych bąków, bo wyniku żartów nie zauważyliście, że przedobrzyliście z przyprawami w czasie wspólnego gotowania. Nie dowiesz się jak to jest się śmiać z własnej głupoty i zacietrzewienia z powodu kłótni o pierdołę bez znaczenia, bo ktoś odłożył pilot chuj wie gdzie. Nikt ci nie poda grzanego piwa jak ciebie gdzieś wymroziło. Nie będzie się dobijał do drzwi w czasie gry w ciepłą deskę kiedy was oboje dopadnie grypa żołądkowa.

Plasterek w postaci FWB czi innego LAT tym właśnie jest - plasterkiem. Może być to satysfakcjonujące, może uzupełniać pewne braki. Ale nie będzie to realnym związkiem tylko formą układu. A rozpisywanie się o tym jakie to się ma szczęście, że własny narzeczony nie chce z tobą mieszkać to już zakrawa o gwałt na rozumie.

Za dużo nieruchomości. Dżizas.

To się chyba nazywa stabilny styl przywiązania. Bycie razem, takie zwykłe, codzienne daje ci frajde. Nawet jak nie ma fajerwerków i dreszczyku emocji gdzie ten facet jest i co robi. Kiedyś jedyna opcja małżeństwa, bo do XX wieku nie istniała koncepcja pracy poza domem i ludzie ogladali siebie i swoją rodzinę 24/7.

Trochę masz rację, ale trochę pobawię się w adwokata diabła. W pewnym momencie nie masz aż tak dużo możliwości życiowych i związek nie ma aż takich perspektyw. Jestem w stanie zrozumieć że starsza para nie chce małżeństwa, bo ma już dzieci, wnuki które wpadają co weekend, nie planują też budować nowej rodziny i za dużo puzzli się nie składa. Moga cieszyć się z regularnych spotkań, ale niekoniecznie mieszkania razem. Młoda para w wieku 20-30 lat mieszkająca razem testuje się na przyszłość, założenie rodziny, w wieku 70 lat w sumie po co rezygnować z komfortu? Taki wdowiec może mieć córkę która raz na tydzień wpadnie zrobić zakupy i pranie, starsza pani może mieć już mieszkanie zapisane na wnuki i duże alimenty od byłego męża. Teraz córka musiałaby prać też tej pani-zakładając że sama jest już trochę niedołężna, może ta pani czułaby się źle mieszkając razem i biorąc alimenty. No nie wiem. Związki są dla ludzi. Może taki wdowiec czuje się komfortowo że wie że dzieci i wnuki się nim zajmą jak zniedołężnieje, a jego rówieśniczka tak nie bardzo będzie fizycznie w stanie, więc lepiej się nie angażować.

Mogą być wartościowe dla pewnej grupy ludzi. Ci ludzie wcale nie muszą być żadnymi ich piewcami czyli, wedle SJP  zagorzałym entuzjastami, Jack. Osobiście entuzjastką nie jestem, ale uznaję, że jak ktoś w danym momencie życia tyle potrzebuje i znajdzie kogoś, kto też tyle potrzebuje, to nie moja rzecz to oceniać.

Każdy piewca jakiegoś rozwiązania czy jakiegoś modelu związku jako jedynego dobrego jest nieco niepokojący

Osoba po przejściach może jak najbardziej stworzyć wartościową relację o ile te przejścia  przepracuje. Nienawidzę tego słowa, ale chwilowo nie znajduję dobrego odpowiednika. Ale, Minnie, ileś osób tutaj wskazuje Ci, że Ty, w tym momencie swojego życia, w którym jesteś,  masz co najmniej dwa kamienie u szyi - koncepcje mamusi odnośnie jedynej słusznej drogi dla Ciebie i relację z byłym.

To, co opisała Mrs. Happiness, ten wieczór, puste ściany, przytulenie - to jest model statystycznie typowych potrzeb. W tej konkretnej sprawie każdy ma prawo być statystycznie nietypowy, telefon może (punktowo, w opisanej sytuacji) komuś naprawdę wystarczyć albo i nie być konieczny, ale to przykład ilustracyjny i Jack całkiem fanie opisał, o co biega w bliskości w związku.
Są ludzie, co tego poziomu bliskości nie potrzebują i przyczyny mogą być różne. U Ciebie wygląda trochę na to, że nie potrzebujesz , bo nawet nie wiesz, jak to jest czyli nie zaznałaś, zawsze radziłaś sobie sama.

Jack, oprócz traum i kompleksów są inne czynniki, zwane konstrukcją psychiczną (nieprecyzyjnie), innymi słowy neuroatypowi są wśród nas raz i tacy blisko neuroatypowości. Oni (nie wszyscy rzecz jasna) miewają tą potrzebę pewnego rodzaju bliskości inną w wyposażeniu fabrycznym, bez żadnych traum. Nie żeby Minnie, taki wtręt natury bardziej ogólnej, nie jest tak zero-jedynkowo.

Z punktu widzenia psychologii, Jacuś, to ludzi dzielimy na zaburzonych i jeszcze nie zdiagnozowanych

Bo to nie jest związek....a dużo niewinnych ludzi jest przesluchiwanych i niestety idzie do wiezienia

Ano właśnie.

Śledzę ten wątek z zainteresowaniem i w momencie gdy pojawił się temat wspólnego mieszkania postanowiłam zabrać głos. Widzę,że są tu osoby które mają doświadczenie duże w związkach. Mam pytanie czy uważacie że zamieszkanie razem na 42 M2 podczas gdy oboje pracujemy zdalnie z opcją wyjścia do biura po 2x w tygodniu nie zabije związku? Nie chcemy wynajmować większego bo będziemy kupować większe i szkoda pieniędzy, ale póki co jest taka opcja. Trochę się tego boje ale jeśli związek ma iść dalej to taki jest kolejny etap. Czy sobie darować i żyć dalej osobno

A wiesz co to przestrzeń coworkingowa?

Po pierwsze jak oboje pracujecie zdalnie to już jest z góry skazane na porażkę przy takim metrażu. Każdy ma inny charakter pracy, jeden ma prace cichą powiedzmy jest biegłym rewidentem czy programistą spokojnie sobie działa z jedną krótką rozmową dziennie. Praca w HR czy marketingu i telefony stale. Przy 42m2 to macie salon z kuchnią i mini sypialnię oraz mała łazienkę, gdzie chcesz stworzyć przestrzeń do pracy dla dwóch osób?

Jeśli każde z Was ma mieszkanie w okolicach 40m2 czyli małe proponuję wynająć oba mieszkania i za te pieniądze wynająć jedno nieco większe, bo przy założeniu że oboje pracujecie zdalnie to jest serio trudne.

Nie chodzi mi o żaden konkret np. razem mieszkać. Chodzi o cały system przekonan,  schematów itd ktore powodują ze sie jakoś zachowujemy, jakoś myślimy, jakoś traktujemy ludzi i siebie. Ja nie wiem co dokładnie w Tobie siedzi ale to co siedzi szkodzi głowinie Tobie.

Żeby nie bylo siedzi w każdym, we mnie rowniez ale Tobie to bardzo komplikuje zycie i utrudnia dojście do odczucia bycia szczęśliwa

Taki jest cel,żeby w ogóle się sprawdzić jak nam się będzie razem mieszkało, jak w ogóle nasza relacja wygląda w prawdziwym życiu. I czy takie kroki jak kupno mieszkania będzie miało sens.

Biura mamy powiedzmy z 15 minut komunikacja miejska. Problem leży w tym, że oboje jestemy dość przyzwyczajeni do zdalnej i z czystego lenistwa. Zakładam,że będę częściej chodzić do biura niż on, bo będę u niego.

Długo już jesteście razem, prawdę mówiąc przy tak małym mieszkaniu kiedy on jeszcze musi z niego pracować to będzie Wam trudno, żeby nikt nikomu nie przeszkadzał i nie siedział jeden na drugim.

Są tam dwa pokoje, więc przesadzasz z tym jeden na drugim Żeby stawiać takie tezy trzeba najpierw spróbować.