dlaczego zdradzani sa glupi... - Netkobiety.pl

Maxi kochana,

napisz jak się dzisiaj czujesz. Przeraziła mnie ta historia ze szpitalem.

Zazdrość dziękuję, od dawna uważam Cię za moją przyjaciólkę, kumpelę i dzieki że Ty też, masz rację.

Monia, wczoraj pierwszy raz w życiu tak naprawdę i namacalnie przekonałam się jak wygląda opieka służby zdrowia w naszym kraju i jestem przerazona, ludzie jednak są silni i to na plus bo inaczej dawno by zeszli z tego swiata czekając aż jakis lekarz ich zbada w nagłym przypadku, jest to chore.

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU
Zazdrość ja naprawdę odetnę Ci kiedyś dopływ tlenu
Znowu zepsułaś mi moje przekonanie że muszę, bo potrafię przekonać wszystkich o wszystkim
I zamiast pławić się teraz w cudownym tłumaczeniu, waleniu logicznymi argumentami ( a mam ich w głowie sporo i są takie cudowne   ) , siedzę i zastanawiam się PO CO ?
UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU
Nic nie powiem

MAŁGOSIĄ.....ja bardzo często chaotycznie pisze ot cala JA
ale to pewnie dlatego ze od razu, bez zastanowienia przelewam myśli na papier jakbym pisała w brudnopisie 

hej dziewczyny czy etap drażliwości i złości może być kolejnym po rozstaniu, czy po prostu robię się paskudna

leci już piąty miesiąc

złość konkretnie
drażliwość ogólna

heh to cieszę się że mi nie odbija na dobre
i też mruczę pod nosem 

Podpisuje się pod tym. Najtrudniejsze decyzje wtedy podjęłam.
Dobranoc - dziś niekochana idzie spać z kurami.

a najbardziej drażliwe jest to, że gdy mogę się z kimś umówić to mam dziwaczne poczucie winy w stosunku do niego, zupełnie jakbym go zdradzała, bez sensu zupełnie

i dobranoc niekochana słodkich snów

e  tam to tylko twoje pragnienia,  no bo jak wróci ?
                                                                               jak już mineło 5 miesiecy to przytul sie do jakiegoś miska  tylko nie zakochaj sie odrazu  ,przytul to nie odrazu sex

Jeszcze ostatnie słowo przed snem - co prawda nie sex (to byłaby zoofilia) ale przytulanie z moim miśkiem uprawiam.
Niestety, nie jest to forma zdrobnienia dla mężczyzny - misiek ma około 30 cm wzrostu, jest miękki i puchaty.

Wszystko się zgadza - i jeszcze nie kłamie. I słucha cierpliwie, jak sobie wieczorem z nim gadam.
No i widzicie - taka ta moja konsekwencja Teraz już naprawdę spadam.
Wszystkim życzę spokojnej nocy.

Na tym forum odpowiedź jest jedna: WALCZYĆ! Arleto, walcz. Bo zginiesz, pogubisz się i trudno będzie Ci się wygrzebać. O siebie, o dziecko - walcz!

Przygotuj się na rozmowe z mężem bo to jest sytuacja patowa i nie moze trwac tak dalej

        na początku powiedz męzowi ,że chcesz z nim poważnie porozmawiać  i zeby  zarezerwował czas gdyz  rozmowa dotyczy naszej rodziny i jest dla mnie bardo ważna .

1. zadbaj abyście byli sami i nikt wam nie przeszkodził telefony wyłaczamy siadamy  naprzeciw siebie  jak do negocjacji
2. mówicie  na przemian np 5 minut ty   5 minut on                nie przerywamy  !!!! sobie  nawet kiedy bardzo  boli
3 .przygotuj sobie na kartce  to co chcesz powiedziec ,,,przy emocjach zapominamy !!
4. mówimy nie ytylko o tym co nam sie nie podoba ale i tez za co cenimy partnera >>wazne   

                jezeli nie mamy za co to ta rozmowa traci sens  powinnismy dawno od niego odejśc !!!

jeśli cos pominąłem  kobietki  mnie poprawią za co dziekuję
ps:     ...kochana 72  wiem ze nie śpisz jeszcze   zmień  profil na uzależniona 72   gratuluję ponad 1300postów

dlatego  do tej rozmowy musisz byc przygotowana  to nie moze byc improwizacja dlatego musisz wyrazić  jasno  czego oczekujesz od męza  i uzyskac od niego odpowiedź ,musisz mu [powiedziec ,ze dla ciebia ta rozmowa znaczy być albo nie byc w tym zwiazku i dlaczego .  Trzeba to powiedziec chłopy sa niedomyslne !

powinnas tez powiedziec ze jesli sie to nie zmieni  to  co ty  dalej zamierzasz  np odejśc rozwiezśc sie  to bedzie uczciwe z twojej strony .

Jaki blad popelniamy w wychowaniu synow? To musi byc jakis masowy blad?

Jedyne co mi przychodzi do glowy to wychowywanie 10% przez rozmowe i 90% przez przyklad.
Dajemy zly przyklad w domu... i ten problem ciagnie sie przez pokolenia... ilez trzeba miec w sobie determinacji by to uciac!
Przeciez od tego zalezy jego szczescie.Jak przekonac ojca syna by byl dla niego dobrym wzorem?

I tak oto sama znalazłaś sedno sprawy. Twój mąż nie mógł liczyć na rodziców... Ale nie umie uczyć się na błędach.
CZY już pytałaś męża - czy chce by jego syn TEZ nie mógł liczyć na swojego ojca??? Czy za parę lat będzie mógł żyć z tą świadomością?
Może brak mu świadomości konsekwencji takiego postępowania w stosunku do dziecka. To złości, że zamiast unikać tego co nas samych raniło w dzieciństwie, powielamy takie złe przykłady.
Rozmawiaj, tłumacz a jak nie pomoże poproś o pomoc specjalistów. Zaproponuj terapię rodzinną, może ze wsparciem z zewnątrz łatwiej wam pójdzie poukładanie sobie tych wszystkich spraw i własnych oczekiwań wobec siebie nawzajem. Powodzenia Arleto

To tak jak  przekonać czynnego  narkomana o tym ,żeby  nie brał prochów 
                                                                                                          (przecież o wie że szkodzą a bierze taksamo jak alkoholik,sexsoholik  i inne patologie  )

czasami zdarzają się cuda   może komuś się trafi  powodzenia

Dla  każdego "świadomego" rodzica jest to problem. Jak dobrze wychować dzieci?
Nie tylko chodzi tu o syna, choć to prawda, że kobiety są bardziej skłonne zastanawiać się nad wychowaniem i wpływem jaki to ma na dzieci.
Ja założyłam, na początku ,że w wychowaniu najważniejsza jest szczerość.
Przekłamywanie rzeczywistości działa bardzo destrukcyjnie.
Zawsze starałam się nazywać rzeczy po imieniu, o co wielu ma do mnie pretensje.
"Bo nie mówi się źle o babci, dziadku, tacie, mamie czy nauczycielce.Trzeba nauczyć dziecko szanować starszych."
Gó...o prawda. Na szacunek każdy musi sobie sam zapracować. Jak babcia źle się zachowała to nie mówiłam dziecku że chciała dobrze. Bo co to kogo obchodzi ,ze Ona chciała dobrze? Z chcenia nic nie wynika.
Starałam nauczyć się dzieci, tego żeby potrafiły nazywać rzeczy po imieniu.
Żeby potrafiły ocenić zachowanie innych ludzi nawet jak to dotyczy ojca czy matki;
Tak po prostu jest. Tata nie chce z nami spędzać czasu, woli: oglądać telewizję, pić drzemać, rozmawiać z kolegami, grać w gry .......
Istotne jest to żeby dziecko wiedziało że takie zachowanie jest złe.
Nie chcąc skrzywdzić dziecka ukrywamy obojętność ojca czy matki, tak jakbyśmy nie doceniali inteligencji naszych dzieci. Dzieci muszą wiedzieć, że mają prawo oceniać zachowania innych.
A szacunku i miłości nie da się wmówić.
Potem rośnie taki człowiek w przekonaniu, że nie musi się starać, bo ojca i tak trzeba szanować.
Zawsze znajdzie się ktoś kto zamiecie pod dywan nasze wady.
Wydaje się, że mi się udało. Ostatnio  miałam dowód.

Zgadzam sie z Mariposa w sprawie "nazywania rzeczy po imieniu". Wydaje mi sie, ze wielka krzywda dla dzieci sa sytuacje, w ktorych ucza sie zaprzeczac prawdzie i pokretnego myslenia.
Tak sie dzieje gdy np.
-lasimy sie do agresywnego nauczyciela i nie dajemy wiary wlasnemu dziecku. Rodzic powinien miec odwage zaprotestowac. Powinien wykorzystac sytuacje z takim nauczycielem do nauczenie dziecka jak nalezy sie zachowac. Oczywiscie nie slowami! Przykladem. Pobicie nauczyciela w ciemnej ulicy czy wyzywanie go w miejscu publicznym oczywiscie nie jest metoda. Trzeba zaprotestowac i zazadac zmiany, sledztwa, powiadomic dyrekcje (adekwatnie do sytuacji). Robic to twardo, stanowczo, konsekwentnie.... ALE... z wielka kultura i szacunkiem.
Zawsze odnosic sie do zachowania czlowieka a nie czlowieka samego w sobie. (czyli "nie podoba mi sie to co pani zrobila", a nie -"jest pani glupia wariatka")
To samo dotyczy babci, dziadka, motorniczego, ksiedza i kogokolwiek...

-inna sytuacja gdy mamy problem z nazywaniem rzeczy po imieniu to nasza rola w malzenstwie. Nawet jesli mowimy dziecku, ze nasz partner robi zle bo jest np. alkoholikiem, furiatem czy patentowanym leniem a nadal uslugujemy mu, wybaczamy, godzimy sie... jaka informacje dajemy dziecku? ze nalezy wybaczac i godzic sie w imie wyzszego dobra, ze mozna kogos nie szanowac jesli ten ktos sie na to zgodzi? Jaki wniosek moze wyciagnac dziecko gdy mowimy "tata/mama robi zle", a za chwile dajemy przyklad jak kochamy tego robiacego zle, jak mu ulegamy, jak sie go boimy... Za slowami powinny isc czyny. Nie mozna sie godzic na niesprawiedliwosc, wykorzystywanie, brak szacunku, bicie.. etc. Bez pozostawiania zadnych watpliwosci nalezy pokazac tata/mama zrobila zle i kazdy moze miec zyciowa "wpadke" RAZ. Jesli problem jest wiekszego kalibru.. to konieczna jest bardzo widoczna walka osoby dotknietej problemem. Terapie, lekarze, psychiatrzy, samoksztalcenie, szukanie w internecie, bibliotece... jednym slowem aktywna praca nad problemem. A ile razy jest tak, ze wiecej pracy wklada ta druga strona niewinna?

No i niestety uwazam, ze lepiej sie rozejsc niz zabijac psychicznie rodzine... za co pewnie dostane po lbie od przeciwnikow rozwodow i malzenstwa za wszelka cene nawet po trupach.

Iwkaaa, to nie jest tak, ze nic nie mozesz zrobic.
Mozesz bardzo duzo. Trzeba tylko zechciec chciec.
Pierwsza i najwazniejsza rzecz, ktora mozesz zrobic to naladowac akumulatory dzieci miloscia. Da im to poczucie wlasnej wartosci na cale zycie.
Druga sprawa to Twoje zachowanie wobec ich ojca teraz. Takie gadanie-gderanie nic nie daje. Oni w trakcie takiego gderania wyjmuja wirtualna szabelke lub siekiere....
Trzeba krotko (jedno-dwa zdania) wyrazic co nam sie nie podoba i czego nie bedziemy tolerowac.
Potem byc tylko konsekwentnym. Jesli tatus nie potrafi byc tatusiem to trzeba mu pomoc. W Twoim przypadku np. nie godzic sie na spotkania w domu... Jesli uwazasz, ze on robi swoim przykladem krzywde dzieciom to nie powinnas sie godzic na ta krzywde... bo mozna dostac jakiegos "rozdwojenia jazni" gdy z jednej strony mowisz, ze to zle a z drugiej godzisz sie na to.
Zlo w naszym domu bedzie tak dlugo jak dlugo bedziemy sie na nie godzic. Przyjecie postawy biernej jest rownoznaczne z wyznanem "jest mi to obojetne".
Ilez ludzi z DDA ma problem z odnalezieniem sie, zrozumieniem i wytlumaczeniem sobie dlaczego mojej mamie bylo to obojetne, ze tak cierpialam... Trzeba wtedy miec odwage wobec siebie i konsekwentnie sie przyznac. "tak bylo mi to obojetne, bo nie umialam aktywnie przeciwdzialac zlu wiec godzilam sie na nie. Mialam zaburzenie dostrzegania priorytetow".

Ponizej link do strony, ktora obudza do myslenia o rodzicielskich metodach wychowawczych.
Mozna zaczerpnac inspiracji
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/Z/ZR … am_01.html

Ja na wywiadówce od wychowawczyni mojej córki usłyszałam: "Wie Pani, a ona jest takim niepokornym dzieckiem"
I jak usłyszała ode mnie: "Właśnie tak ja wychowuję, co nie zwalnia jej z kulturalnego zachowania" to zdziwiona jest do dziś.
"Jeśli zachowuje się niekulturalnie - od tego jest ocena z zachowania i bardzo proszę o informację do mnie. Z pewnością wyciągnę konsekwencje" Ale wiecie, to nie chodziło o niekulturalne zachowanie, tylko:
1. uporczywe pytanie "dlaczego" w sytuacjach niejasnych
2. bronienie zasad, których nie przestrzegano.
Nie muszę pisać, że moja córka i ja nie byłyśmy ulubienicami wychowawczyni - w tym roku to się zmieniło. Do pani dotarło, że niepokorny znaczy też (przeważnie uczciwy i godny zaufania).

No, tu już wiecie, że moja córka jest mądrzejsza ode mnie. Obiecałam wcielić w życie to "co robi normalny człowiek w takiej sytuacji".

Zdradzani są głupi, bo ponad miłość do siebie przedkładają miłość do innego człowieka. Jeśli kochasz siebie - nie pozwolisz się krzywdzić - i będziesz wiedzieć, które z tych rozwiązań jest dla Ciebie najlepsze. Nie brakuje im zdolności do racjonalnego ocenienia sytuacji - czy ktoś naprawdę się zmienił, czy "bajeruje".

niekochana72 i super powiedziałas tej nauczycielce..ja zauważyłam ,ze one lubią kiedy dzieci nie są dociekajace..bo wtedy znaczy marudne..?Lepiej ,żeby dziecko zgadzało się ze zdaniem nauczycielki ....bo inaczej nie ma racji i kropka...
Zauważyłam ,ze dzieci są uważane za grzeczne tylko te które siedzą cicho..i nie przeszkadzają dorosłym...;)..

A co chodzi o moje pytanie powyzej hmm nie wzięło się z księżyca...ja wiem ,że jestem głupio kochającą mimo wszystko..i właśnie takie dylematy mnie teraz dotyczą...czy można zaufać drugi raz...ale nie z głupoty a może właśnie z rozsądku i głosu serca?Co będzie gdy znów się sparzę....jak oddam się całkowicie znów w ten związek..bez oddania i zaufania mozna odrazu dac sobie na wstrzymanie i zrobić papapa..hmm

No przecież wiem, że jak ktoś zadaje pytanie, to przeważnie pyta o konkretna sytuację. Nawet jak długo zaprzecza - były tu takie oporne egzemplarze
Znam Twoja historię. Wiesz, co ja osobiście bym zrobiła Ale to nieważne - piszemy o Tobie.
Jeśli czujesz, że kochasz męża i on rzeczywiście się zmienił - daj szansę. Ale wcześniej odpowiedz sobie jeszcze na inne pytania - czy potrafisz naprawdę zaufać. Nie zatruwać sobie i jemu życia wypominaniem minionego, podejrzewaniami. Czy jesteś w stanie udźwignąć ewentualnie kolejne zranienie, którego niestety nie można wykluczyć.
Wiesz, zastanawiam się nad jednym - jak Ty znosisz śwaidomość, że on wrócił, bo (sama tak piszesz) codzienność z nią nie była już taka różowa. To takie przykre - bo on znów wybrał tą, przy której JEMU będzie lepiej... Nie sądzisz?

Mariposa,
tak samo było u mnie. Tatuś sądził ( i sądzi do dziś), że dzieci myślą o nim to, co myślą dlatego wyłącznie, że ja go nie umiem usprawiedliwić. A ja nawet nie mogłam... Bo robił rzeczy, których usprawiedliwić się nie da. Doszło do tego, że zaczęły (one - te dzieci) pogardzać mną, za to, że jestem z kimś takim. No i wtedy trzeba było przestać. To był najwyższy czas, żeby uporządkować i nazwać rzeczy po imieniu. A tego szanowny niedoceniony już nie był w stanie udźwignąć. Ale zamiast pomyśleć - zwiał. Oczywiście ciężko pokrzywdzony.

Brawo, malutka! Pierś do przodu i głowa do góry.

Słusznie Monia,
agonii nie należy przedłużać. Ja też nie wierzę, żeby notoryczny kłamca i krętacz nagle przestał nim być. Zmiany są niemożliwe, bo "zasiedział" się w tej nieuczciwości i nawet nie umie inaczej. On wie jedno: w tym związku można kłamać. To jeden z aspektów funkcjonowania tego układu. Nieoszukiwanie jest po prostu niemożliwe. A ja nie umiem już żyć czekając na kolejną katastrofę. Zaufać znaczyłoby dać się oszukać ponownie.

Niekochana,

dzięki, jak dobrze, że tu Jesteś. A i lubię jak ktos do mnie mówi malutka, bo mam całe 180 cm wzrostu i

Czyli ja ze swoimi 163 mogę Ci naskakać

Teraz już wiesz, czemu większość z nas ciągle odmienia przez przypadki to właśnie słowo :SPOKÓJ.

E, tam! Wszystko zależy od wzrostu partnera

Skromność nie pozwala mi mówić o sobie , więc wspomnę tylko o wzroście - 190

Także są, nie trać wiary