Opieka naprzemienna - Netkobiety.pl

Ojciec jest zajęty swoim nowym życiem. Myślę, że brakuje mu wyobraźni i zrozumienia, że nie będzie w stanie nadrobić straconego czasu.

Wolę być na swoim miejscu. Bardzo dobrze mi się "współpracuje" z dzieckiem i jest to dla mnie wartość dodana:):).
Nie chciałabym być rodzicem "dochodzącym".

Wrzucę tu swój kamyczek. Od dwóch lat mam dzieci w opiece naprzemiennej. Z tego co obserwuję to póki co działa, przy czym my się generalnie dogadujemy co do dzieci, mieszkamy dosyć blisko siebie, a dzieci mają kilka lat (jedno zaczęło szkołę). I tak, mam dla nich czas, nie potrzebuję do pomocy opiekunek, ciotek, babć itd.
Jak będzie za parę lat - nie wiem, obstawiam że dzieci będą wolały wybrać jedno miejsce zamieszkania i... ok, bo czemu nie? Potrzeby dzieci z wiekiem się zmieniają i rolą rodziców jest się do tego sensownie adaptować. Na gniazdowanie bż się zgodzić nie chciała (odradzała mi to też psycholog dziecięca), weekendowym tatusiem też wolałbym nie być (prędzej mógłbym wziąć dzieciaki na stałe, ale starając się patrzeć obiektywnie wydaje się, że w miarę równy kontakt z obojgiem rodziców jest dla kilkulatka najlepszy).
Za 30 lat okaże się co i jak:)

Jestem właśnie w trakcie rozwodu, czytam o tym, czym jest opieka naprzemienna (https://adwokatrodzinny.wroclaw.pl/na-c … rzemienna/) i zastanawiam się, czy to jest dobre rozwiązanie dla naszego dziecka. Jak to wygląda w waszym przypadku?

Tamat dość stary, ale ...

Po rozstaniu z ojcem mojej córki który bardzo chciał opieki naprzemiennej zgodziłam się, on chciał wręcz liczyć minuty żeby przypadkiem stratny nie był, z czasem odpuścił ale i tak jest to blisko pół na pół.

Aktualnie 11 letnia córka nie chce tak żyć. Chce mieć jeden dom, może iść do drugiego na jakiś czas ale nie tak trochę tu trochę tam.
On nie akceptuje tego, bo mu się przecież należy i jest problem.
Żadne z nas nie ma nowego partnera, ja nie mam nic przeciwko, żeby on był nawet codziennie u niej, jak jest u mnie, ale on uważa że jest alienowany.
Nie żyję z nim w kłótni, może nawet się u mnie stołować.
Córka nie mówi że woli mamę, bo mama ją nastawia, tylko tu gdzie ja mieszkam ma koleżankę, a tam już nie. Siedzą razem przed blokiem i nagrywają filmy, później zajmują się ich obróbką techniczną, nie publikują ich, ale animacja techniki tworzenia produkcji filmowych to jest coś co ją niezwykle interesuje. Jak oglądamy coś razem, to ja nie zauważę połowy detali z tego co ona. Ma jakiś zmysł do tego chociaż nie mamy nic wspólnego z tą branżą. Myśle, że to właśnie relacja z koleżanką wspólne zainteresowania powodują, że bardziej chce być u mnie. Nie jest tak, że ja ją nastawiam. Gdyby wolała mieszkać u ojca, bo tam jest nie wiem lepszy dojazd do szkoły ja byłabym w stanie to zaakceptować.

W każdym domu ma swój pokój, swój komputer z kontem iCloud, żeby wszystko się zapisywało. W każdym domu jest zbliżony standard, oboje staramy się tak samo, z każdym ma dobre relacje, dla mnie najważniejsze jest dobro dziecka a nie moja wygoda i poczucie sprawiedliwości.

W ocenie córki czuje się jak walizka która nigdzie nie ma miejsca ;/

Obawiam się, że w pewnym momencie eks może posunąć się do szantażu finansowego. Minnie kiedyś powiedziała, że to on opłaca szkołę prywatną ich córki. Ale nawet jeśli zrobiłby to, wtedy zawsze można rozważyć opcję pozwu o alimenty.

A ja nie mam takiej typowej opieki naprzemiennej,  tylko po prostu ojciec córki zabiera ja na weekendy no dzisiaj jest ze mna w Dzien Dziecka wyjatkowo, ale pozniej tez czas z ojcem spedzi... ja uwazam,ze opieka naprzemienna zalezy tez od dziecka np moja corka lubi jezdzi w weekendy do ojca od wielu lat, niewiem moze z przyzwyczajenia też. Jakos nie widze, zeby 2 dni w tygodniu beze mnie, a z ojcem zawazylo na jej psychice

Ja dokładnie nie czytałam twoich postów, nie wiedziałam, że powodem rozstania była  przemoc.
Pewnie będziesz musiała wytłumaczyć córce, że jeszcze musi się przemęczyć dwa lata.
Nikt tu ci nie da złoty recepty.

Czas szybko leci, ja bym nie radziła robić rewolucji.
Ela radzi żebyś coś zrobiła, tylko nie podaje narzędzi. Ja uważam, że to też nie czas, żebyś przyprowadzała faceta do domu, jak już to raczej bym widziała relacje fwb.
Ja mam gdzieś z tyłu głowy opowiadanie koleżanki, że jej facet z którym już miała kilkuletniego syna, dobierał się do jej nastoletniej córki, wiem, że nie ma reguły, ale jestem za tym, że jak ma się dziecko to lepiej szukać partnera też z dzieckiem, kilka innych względów też za tym przemawia.
Choć też wszystko zależy od człowieka.
I tak źle i tak niedobrze

Sa tego plusy i minusy.  Napewno duzym plusem jest fakt, ze dziecko ma kontakt z ojcem i matka,a nie cale zycie przy matce, a tatus od święta prezenty drugie kupi. Dzieci tez potrzebuja kontaktu z ojcem, a  niektore to ojcow tylko ze zdjecia znaja.

Tylko musieli by mieć zapasowe mieszkanie, albo mieszkać przez czas, gdy u dziecka mieszka jeden rodzic, że swoimi z kolei rodzicami. Albo w hotelu, ale to generuje bardzo duże koszta.

Ostatnie zdanie napisałam trochę złośliwie. Uważam, ze opieka naprzemienna to nie jest dobry pomysł. Lepiej jak dziecko mieszka z jednym rodzicem a drugie aktywnie uczestniczy w jego życiu. Byłam takim dzieckiem z opieką naprzemienną i nie wspominam tego miło. Nie czułam, że mam swoje miejsce w życiu tylko jestem jak ta paczka właśnie.

A nie czulas, że poświęcają ci tyle sami czasu? To nie to samo niż weekendowe widzenia z ojcem. Czyli to się nie sprawdza?

Idealnie ślą dziecka byłoby, utopia, zakaz rozwodu małżeństwa, które na dzieci, do 18rz dziecka i najaz mieszkania razem. Może to głupie, ale miałoby rodziców razem. Przy sobie. Pomijając patologię, gdzie jedno z rodziciw się znęca. Ale przecież nie wszystkie rodziny,  gdzie jest rozwód są patologiczne

Tak by było najlepiej, tylko nie wiem czy rodzice na to idą…

No tak to prawda co piszesz

Największa krzywda dla dziecka to rozejście się rodziców. Choć mniejsze dzieci nie zdają sobie z tego sprawy i potem to dla nich jest pewnie norma.
Do tego rodzic, wchodząc w nowy związek, funduje dziecku kolejną traumę.
Przyjmując, że większość zakłada nowe rodziny, więc wprowadzanie się do specjalnego mieszkania na tydzień do dziecka, trzeba zostawić swojego partnera i co drugi tydzień mieszkać z dzieckiem, to jakaś paranoja, więc jest to w sumie nierealne, chociaż by było najlepsze dla dziecka.
Pozostaje więc opieka naprzemienna, czy to się komuś podoba czy nie, ale dziecko ma równy kontakt z matką i z ojcem, a to jest ważne w wychowaniu dzieci.
Tak dużo mu się mówi o tym, że ojcowie nie chcą zajmować się dziećmi po rozwodach, a jak ktoś chce, to też niedobrze. Wszystkim się nie dogodzi.
Dobre chociaż dla dziecka jest to, że od 13 go roku życia może zdecydować z kim chce mieszkać na stałe.
Współczuję wszystkim.

Jak tak patrzeć, to jedynie w sytuacji , gdy rozwód jest wybawieniem dla dzieci, bo odchodzi rodzic, który sie nad nimi znęcał, moze był pijany, agresywny, może stosował przemoc słowną, poniżanie, albo fizyczną.
W innych wypadkach, gdy rodzice po prostu rozminęli się, doszło do zdrady, wygasło uczucie, któreś poznało kogoś innego - ale dla dzieci obydwoje byli dość dobrymi rodzicami, nie idealnymi, bo takich nie ma, to to zawsze będzie krzywdzące dla dzieci.
Gdy jest opieka naprzemienna - dzieci są przerzucane jak worki z jednego domu do drugiego co tydzień, czy dwa.
Gdy opiekę dostaje jeden rodzic, a drugi jest  "z doskoku", to dzieci tak naprawdę wychowuje na co dzień jeden rodzic.
Gdy rodzice po rozwodzie ponownie ułożą sobie życie z kimś innym - niekoniecznie dzieci są z tego powodu szczęśliwe.
Idealnie by było, aby nie było rozwodów, ale to nierealne.

Generalnie tak, on chciał się rozstać, z czym ja musiałam sobie poradzić, ale ja jestem osobą dorosłą i jakoś to wzięłam na klatę, chociaż nie było to łatwe.
Nigdy nie chciałam żeby mu ograniczać kontakt, a może powinnam, celowo się mścić.
On oczywiście od samego początku chciał od linijki bo mu się należy.
Dziś dziecko tak jak pisze Solaris

Córka raczej wskazuje, że wolałaby u mnie, co wynika z lepszej lokalizacji z jej perspektywy, mimo że jego mieszkanie jest dużo większe z pięknym ponad 100 metrowym tarasem.

Ja chciałabym mu zaproponować, aby u niego była w poniedziałki po szkole i wtorki a w środę po szkole jechała do mnie i powiedzmy 1- 2 weekendy u niego, to uwaga policzył godziny, że mu wychodzi mniej. W weekend to on i tak pracuje, ale ma siedzieć u siebie w pokoju i być u niego bo jemu się godziny nie zgodzą.
Ja nie mam nic przeciwko, żeby był u dziecka jak jest u mnie nawet codziennie.
Mogę zadeklarować u notariusza, że nie będzie w domu innych dorosłych mężczyzn z wyłączeniem tych z rodziny jak mój brat czy ojciec czyli jej dziadek najprościej tych z którymi  pozostawałabym w relacji intymnej jeśli to by go bolało.
Mnie zależy tylko na dobru dziecka.
Nie chce od niego alimentów i tak nie daje, więc gorzej miał nie będzie.
Córka 24 czerwca rozpoczyna terapię bo już nie było innego wyjścia może po kliku spotkaniach będzie lepiej, umówiłam się z psycholog, że po ok 5 spotkaniach z córką spotka się też z nami.
Córce powiedziałam, że wszelkie zmiany mogą być od września, bo teraz są wakacje, wiec i tak będzie to wyglądać inaczej.

Solaris, bardzo mi przykro, ale co ma zrobić kobieta kiedy słyszy nie kocham Cię, nie chce Cię, siedzieć z nim i widzieć jak jej córka to słyszy każdego dnia, że on nie kocha mamy.

Co do życia u niego, trochę by było ciężko, bo on nie ograni za specjalnie obowiązków domowych. Miał odrabiać z nią lekcje z polskiego to napisała pracę w której co trzecie zdanie rozpoczyna się od "ponieważ" a podobnież sprawdził. W jego oczach nie byłoby problemu jakby przyjechała co drugi dzień kiedy ona jest u niego, odrobiła z nią lekcje i posprzątała. To nie byłoby problemu, że ona nie ma się w co ubrać, że jest syf i projekt semestralny do szkoły nie zrobiony, bo ojciec nie wie skąd można mieć lapbooka, no z nieba zazwyczaj spadają.

Gdyby u niego było jej lepiej, on ogarniałby temat, to ja mimo bólu zaakceptowałabym mieszkanie u niego.

Córka jest jeszcze przed okresem dojrzewania i ale przy systemie, że ona nie ma stanika, spodziewam się ze podpasek czy tamponów też ojciec nie ogranie.

Jeśli jest opieka naprzemienna, to nie ma raczej alimentów.
Teraz to mi tak wygląda, że to były wpadki, w waszych przypadkach.
Ja myślałam minnie, że to ty odeszłaś ze względu na zachowanie exa, a jeśli on, to od początku traktował cię jak kochankę, a nie potencjalną partnerkę czy żonę.
Edit.
A co do odrabiania lekcji to dobrze jakby wszystkie szkoły wprowadziły zakaz zadawania lekcji do domu, bo to nie dzieci je  odrabiają, tylko rodzice

Tu się z Elą zgodzę.
Z tym sprzątaniem, żeby wpadać do niego jak będzie córka, to się udał…
Jak się zajmuje córką co do godziny, to i na 100%. Ale dlaczego on przychodzi do córki jak nie jest jego tydzień, to też jest dziwne, chyba żeby się bez roboty i za darmo się najeść?

Ja już bym chciała mieć spokój niech będzie u niego 2 dni w tygodniu czy jeden dzień żeby mógł sobie kogoś poznać ja sobie sama z nią poradzę

mieszacie dziecku w głowie. jakbyscie w sądzie trafili na surowego sędziego, mogłaby trafić nawet do rodziny zastępczej.dlaczego zachowujesz się tak, jakbyscie byli nadal razem?: gotujesz, pomagasz w biznesie, wtrącasz się w to,jak mieszka i w jego relacje z córką?
nie wierzę ze temat nie był omawiany na terapii.
wydaje mi się, że strasznie jestes skupiona na sobie, nie widzisz że córka jest słabsza.
mogłabyś jej zapewnić więcej komfortu rezygnując z walki z byłym. nie rozumiem, czemu nie możesz sobie odpuścić, tylko skupiasz się na swoim pokrzywdzeniu i walce z nim.
Ty sama jej wybrałaś takiego ojca, to Ona jest największą ofiarą.
mam nadzieję, ze jej terapeuta Ci to uświadomi.

Przepraszam, ale nie widać by córka była dla Ciebie na szczycie hierarchii.
raczej jest narzędziem do udowadniania czegoś byłemu.
i bardzo, Cię w tym nie rozumiem.
mogłabyś jej zapewnić dużo więcej komfortu w tej sytuacji, nie oglądajac się na byłego.

To przestań podchodzić analitycznie, bo to tylko pogorszy sytuację.

Nigdy w życiu nie powiedziałam że tata jest zły nawet jak mnie wyzywał to nie powiedziałam że jest zły.
Zawsze jej powtarzam że ma wspaniałego tatę trochę nad interpretacja
Córka nie chce być walizka i tyle
On sam mówi że sobie nie radzi że wszystkim a to że nie żyje z nim jak pies z kotem czy to coś złego?
Co jest złego w tym że nie walczę z nim na siłę ?
Dziecko nie radzi sobie z tym byciem trochę tu trochę tam to chyba nie jest nic nadzwyczajnego może się za bardzo nastawiłaś do mnie źle?

A mimo to wciąż pozwalasz mu zyskiwać cokolwiek TWOIM kosztem.
Zatem albo oszukujesz samą siebie, albo wciąż łudzisz się, że on wróci.

Jego do 12.06 nie będzie w Polsce, tak rozmawiałam z nim o tym ale stwierdził że ona wymyśla i nic złego jej się nie dzieje. Pytałam córkę dlaczego nie rozmawiała z tatą to mi powiedziała wiesz jaki on jest wiesz że będzie zły
Efekt nie przyzna mu się bo będzie zły i będzie krzyczał potem jej mówi że to przez nią się tak zdenerwował

Tak wie że nie będziemy razem że będziemy już zawsze osobno i zaakceptowała to na swój sposób

Myślę, że bardziej sobie nie radzi bo nie ma normalnej rodziny, jak większość dzieci,
choć na pewno to życie na dwa domy też nie jest obojętne.
Ja nie jestem w temacie, ale też do końca nie wiem o co Eli chodzi…
może bardziej nie o walkę, a odcięcie się mentalnie i fizycznie od niego.
Edit.
A ty mówiłaś wprost eks-partnerowi, że córka chce mieszkać u ciebie?

Nigdy nie mów dziecku, że facet, który stosuje przemoc wobec własnej rodziny jest wspaniały. Rzucanie przedmiotami w matkę, darcie mordy, gdy ktoś próbuje mu się sprzeciwiać i wpędzanie córki w poczucie winy nosi jej znamiona. Chcesz, żeby utrwalała takie zachowania jako normalne i w przyszłości znalazła sobie kopię tatusia?

Gość myśli tylko o sobie, a Ty nagradzasz go domowymi obiadkami i innymi przysługami. Tragikomedia.

Tylko co to daje jakaś przewaga? O to nie ma co kruszyć kopii.

Minnie89 Jeśli Ty mu jeszcze gotujesz po tym wszystkim, jak Ciebie potraktował, to ja już nie mam pytań...

Niektóre kobiety mają potrzebę troszczenia się o innych

Nie ma pomiędzy nami uczuć i córka to wie, ale nie musi rozumieć, bo to nie jest temat dla niej.

Staram się myśleć o tym co było dobre, a nie tylko o tym co złe Tak jest łatwiej.

Kiedy się rozstawialiśmy on myślał, że będzie miał na mnie lewar w postaci pieniędzy, był pewnie, że ja sobie absolutnie nie poradzę i zgodzę się na wszystko.
Na szczęście dałam radę.