Opieka naprzemienna - Netkobiety.pl

No jest teraz wątek ( co wasz facet robi w domu? czy jakiś tak) i ja nim się zainteresowałam.
Co do opieki naprzemiennej czy tam przemiennej myślę tak samo, jak Ty z tą tylko różnicą, że troszkę bym wyhamowała z robieniem z dziecka priorytetu własnego życia.
Uwierz mi, nie warto.
Zawsze jednak warto dbać o siebie, choćby i dlatego tylko, że szczęśliwa matka, to szczęśliwe dziecko.
Jednak, żeby aż do takiego stopnia, by czynić z dziecka sens własnego życia?
Kasiu, wielkie NIE.
No i zobacz, jak to jest.
Zabrakło jednego przecinka i jednego krótkiego zaimka, i jak bardzo zmieniła się treść mojej wypowiedzi, gdy przed chwilą to poprawiłam.

Nie o to chodzi,chodzi o to że mocno przeceniasz swój wpływ na swojego eks - ojca dziecka
jego kontakt z córką bardziej zależy od niego a nie od Ciebie jeżeli jest dobrowolny to Twój wpływ jest znikomy
nie zmusisz nikogo do miłości jeżeli ta osoba na to się nie zgodzi to koniec możesz wpływać na kogoś na plus albo na minus, nie przewidzisz skutków choćbyś stawała na rzęsach, nic nie poradzisz i nie zmienisz,nie przekonasz a możesz presją złością bardziej zaszkodzić niż pomóc.

Julio, z niewolnika nie ma pracownika.
Do alimentów możesz zmusić, a i to niekoniecznie.
W Twoim przypadku jest tak, że ten facet, pod warunkiem że mu się nie zmieni, sam z siebie zawsze będzie ciągnął do swojego dziecka. Nawet, gdy Ty zabronisz mu tego kontaktu.

Otóż to.

100% troski i dobro dziecka. Do tej pory zajmowalam sie wszystkim sama bo byly nie placi alimentow. A ma zasadzona minimalna kwote, zeby to uzyskac musze angazowac komornika. Byly sie uparl, ze albo bedzie tydzien-tydzien albo mam radzic sobie sama, rowniez finansowo. W zdrowiu i w chorobie nigdy nie mige na niego liczyc. Dla mnie najwygodniejsza opcja bylaby opieka naprzemienna. Finansowo rowniex bo wtedy faktury sa rodzielane po polowie (szkola, swietlica  lekarz). Teraz place wszystko sama i biore nieplatny urlop gdy synek jest chory. Mimo to jestem sceptyczna.

Mieszkam w Belgii. Urlop na chore dziecko jest niepłatny. 10 dni w roku przysluguje.
Moj lekarz rodzinny moze i by wystawił L4 ale jakoś głupio prosic.
Poza tym to nie powinno stać się sposobem rozwiązywania tego typu problemów.

Jestem pewna, ze sie nie myle. Mam wielu znajomych z malymi dziecmi i wszyscy narzekaja na ten system. To jest kraj z dosc wysokim socjalem (200 euro na dziecko), ale urlop macierzynski trwa tylko 3 mies a jak dziecko jest chore to nie przysluguje nic.

Opieka naprzemienna jest tutaj standardem. Nie wprowadza sie jej tylko w wypadku kiedy ojciec niedomaga w jakims aspekcie. U nas wlasnie tak bylo wiec nie bylo opieki naprzemiennej ale w miedzyczasie syn podrósł, a jego ojciec tez zmienil kilka kwestii przez co jednak rozwazana jest ta opieka naprzemienna. Belgowie są bardzo praktyczni i racjonalni ale serce matki pozostaje niespokojne. Pozostaje mi nadzieje, ze decyzja sądu wyjdzie mojemu dziecku na dobre i ze bedzie szczesliwy. W gre wchodzi duzo czynnikow, kazdy rozwod i kazda rodzina jest inna. U nas zostalo to dosc kompleksowo zbadane, wywiad srodowiskowy, psycholog, chcieli sie upewnic , ze moj byly sie zmienil. Niestety moje zaufanie jest nadszarpniete...

Dla mnie sa tylko 2 opcje w razie rozstania
1. Opieke naprzemienna lub cos na jej wzor np tak jak ja mam,ze ex zabiera corke na weekendy
2. Obowiazek alimentacyjny na szczescie w UK z child maintanance sciagaja nieodpowiedzialnym tatusiom pieniadze z wyplaty i moga to zrobic bez ich zgody wg prawa
Takze nie dziwcie sie,ze moj ex kazdego weekendu zajmuje sie corka, bo jakos pewnie mu sie nie usmiecha placenie wysokich alimentow,bo zarabia dosc dobrze

W jakie Bieszczady ?ja nie mieszkam w Polsce o to sie nie martw co jak co ,ale moj ex jest bardzo za corka takze tutaj ma duzy plus u mnie. I kolejna sprawa ty serio myslisz, ze to tak latwo nagle przestac interesowac sie dzieckiem z ktorym przez lata mialo sie wiez? Moj ex ma corke na weekendy,ale tez w tygodniu dzwoni do niej I sobie rozmawiaja przez Skype, serio uwazasz, ze tak latwo przestac sie kims interesowac,kogo sie kocha i ma sie wiez w dodatku z wlasnym dzieckiem? Oczywiscie jest to mozliwe jezeli facet zostawia kobiete w ciazy I wogole nie ma wiezi z dzieckiem,ale nie w przypadku,gdy facet mimo rozstania wypelnia swoje rodzicielskie obowiazki jak mi raz sam powiedzial "rozstalem sie z toba, a nie z dzieckiem"I nie obca kobieta nic nie zmieni moj ex mial juz jedna i jego podejscie do corki sie nie zmienilo.

My tu teoretyzujemy, Julia ma opiekę "półprzemienną",  nikt kto ma taką opiekę z prawdziwego zdarzenia, nie wypowiadał się, a to by było dopiero miarodajnie.

Jack, pokaz zrodlo. To o czym piszesz to sa szczegolne przypadki, wtedy moze i owszem placi panstwo, ubezpieczalnia, na szczescie nie bylam w takiej sytuacji. Ja mowie o zwyklej chorobie, gdy dziecko ma gorączke czy biegunke i trzeba zostac kilka dni w domu. Mieszkam tu juz 8 lat i przerabialam juz przeziebienie i temu podobne, w kazdej z 3 moich dotychczasowych mejscach zatrudnienia i wierz mi, nikt mi nic za to nie zaplacil a w kazdej z tych sytuacji moj ex blokowal mnie wszedzie gdzie sie da, gdy tylko padalo pytanie czy nie zostalby na zmiane z małym w domu.
W Belgii jedynie co przysluguje w przypadku choroby dziecka to tak zwany "urlop opiekunczy" i jest to 10 dni rocznie i nieplatne. Nie mowimy tu o ciezko i przewlekle chorych dzieciach.

Chyba troche mylisz pojęcia. To o czym tu mowisz to nie są urlopy płatne przez pracodawce, moze w uzasadnionych przypadkach przez rząd lub ubezpieczalnie ale nijak sie to ma do rzeczywistosci, gdy dziecko ma gorączke i potrzebujesz z nim zostac w domu pare dni.. 
Nawet jesli za te urlopy zwracane sa pieniadze to czasem trzeba czekac na to pare tygodni az ubezpieczalnia lub opieka spoleczna to zrobi.

Reasumując są jakieś wyjscia awaryjne, ale  klasycznego L4 na chore dziecko nie ma. Mam te zrodla ale niestety w jezyku niderlandzkim. Jak Ci sie chce to wpisz sobie w google "word ik uitbetaald als mijn kind ziek is" , wyskoczy Ci masa artykulow, sprawdz.

Trzeba jeszcze uwzględnić fakt, że podczas mieszkania z tatusiem, dziecko byłoby faszerowane informacjami jaka matka podła, a mieszkając z mamusią słuchałoby wszelkich możliwych obelg i inwektyw pod jego adresem. do tego dwa tygodnie pisowskiej propagandy a potem dwa tygodnie TVN-u.

Tu naprawdę nie trzeba żadnych badań, żeby wiedzieć, że człowiek chowany w takich realiach z konieczności będzie skrytym, fałszywym i dwulicowym kameleonem.

Rozstania pokojowe nie potrzebują opieki naprzemiennej, bo rodzice potrafią się dogadać na własną rękę. Jeśli model opieki MUSI być regulowany sądownie to nie ma o czym gadać.

Do tych co tak krytykują opiekę naprzemienną,że nie jest nastawiona na dobro dziecka bo dziecko nie ma swojego stałego miejsca...co byście zrobili w sytuacji gdy rodzice chcą się rozstać ( nie chcą i nie potrafią już żyć razem pod jednym dachem) i zarówno ojciec jak i marka chcą uczestniczyć w życiu dzieci,najlepiej po równo? Pytam bo jestem w takiej sytuacji,tzn jestem takim rodzicem...

Dzieci są małe i wymagają opieki zarówno matki jak i ojca.

Chciałabym ale jest to zwyczajnie niemożliwe do zrealizowania. 1 opcja finansowo nierealna,niewykonalna. 2 opcja nie wchodzi w grę bo żadne z rodziców nie odpuści a ja też nie chę odbierać dzieci ojcu,skoro chce on brać czynny udział w ich wychowaniu. Żyjemy jako tako w poprawnych relacjach ( nie nie możemy mieszkać dłużej razem...)a zabranie dzieci ojcu wprowadzi wojnę a ja tego nie chcę.

Temat otwarty...

A Ty byś odpuściła ? Dzieci przedszkolne,pytam serio...

Przeciez im chodzi o alimenty, a nie o dobro dziecka. Opieka naprzemienna wyklucza obowiazek alimentacyjny.

Wybacz,ale się nie zgodzę,obowiązek alimentacyjny ciąży na rodzicach dzieci bez względu na fakt jak ta opieka jest rozwiązana. Wszystko zależy od sytuacji rodzinny.

Sprawy sie komplikuja z alimentami jezeli chodzi o opieke naprzemienna,bo sedzia moze brac pod uwage fakt "ze dzieci sa u taty co drugi tydzien 7 dni w tygodniu na jego pelnym finansowym utrzymaniu" dodatkowo jezeli matka pracuje to ojciec tez moze wystapic o alimenty jezeli maja opieke naprzemienna

To wiem

Ale to jest bardzo proste: wystarczy przyjąć do wiadomości, że "chcenie" rodziców nie jest nadrzędne nad spokojem i dobrostanem dziecka. Dla dziecka ważne jest żeby 1. mieś bliski kontakt z obojgiem rodziców (jeśli to dobrzy rodzice) i 2. mieć swoje miejsce, swój dom, który jest bezpieczną oazą do której się wraca. Te dwa punkty się nie wykluczają, bo bliskość buduje się nie tylko śpiąc w pokoju obok i budząc do przedszkola.

Każdy z nas lubi wracać do swojego domu z podróży czy wizyt u rodziny, każdy ceni sobie własne łóżeczko i kibelek. Ale małym dzieciom, o wiele delikatniejszym niż my psychicznie, bezbronnym wobec naszego "chcenia" fundujemy pakowanie całego życia w walizki co tydzień albo dwa. A najgorsze jest to zakłamywanie rzeczywistości: bo się adaptują, bo kochają mamusię i tatusia po równo. Gówno prawda, one jedynie nie mają wyjścia i dostosowują się, żeby rodzice byli zadowoleni, żeby się nie kłócili o weekendy, żeby było "sprawiedliwie", ich kosztem. Serio, niech się każdy naprzemienny rodzic sam w duchu zastanowi, jak długo wytrzymałby żyjąc na dwa mieszkania. Niech pomyśli, co by zabierał do walizki, a jakie przedmioty kupiłby w dwoch egzemplarzach i trzymał w dwóch miejscach. Ulubione gatki treningowe? Laptop z danymi w chmurze? Sukienkę wyjściową i szpilki? Ulubiony kubek i talerz? Bo przez tydzień lub dwa tygodnie będzie się zdanym na to, co się przytargało w walizce, chyba że się poprosi kogoś innego, żeby wam dowiózł zapomniane szpeja, a jemu będzie się chciało to zrobić.
A gdybyście dawali sobie radę finansowo - zgodzilibyście się na gniazdowanie? Dzieci w jednym wygodnym mieszkaniu, a wy wymieniacie się przy nich np. co dwa tygodnie. To jedyna opcja naprzemienna z poszanowaniem potrzeb dzieci, zrobiona dla nich, a nie dla "chcących" starych. Są rodzice, którzy dają radę. A wy, forumowicze naprzemienni? Żylibyście na dwa domy?

Już się zorientowałam. Bezrobotna Julka wywalająca dzieci z domu w każdy weekend jest najbardziej leniwą bułą na tym forum W sumie wypisz wymaluj stereotyp Polki w Ukeju. Bez pracy, na socjalu, ruchana przez araba, z dziećmi o statusie niezbyt priorytetowym. W sumie miło, że taki element wybywa z kraju.

Tam, gdzie oboje rodzice "chcą", idzie się do sądu i to sąd decyduje, u którego z nich dziecko ma lepsze warunki i który rodzic jest bardziej zaangażowany. Te decyzje są wydawane po konsultacjach z ośrodkami psychologicznymi, po wywiadzie środowiskowym gdy trzeba (np. przedszkole), po rozmowach z samym dzieckiem i obojgiem rodziców, to nie jest widzi mi się sędziego. W moim przypadku nie było wątpliwości co robić, bo ojciec dziecka jest typowym samcem skupionym na swoich "pasjach", czyli przez parę lat po rozwodzie intensywnie go nosiło po świecie w celach hobbystycznych. W chwilach złości na mnie wymyślał oczywiście walkę o opiekę albo chociaż naprzemienną, ale w praktyce to nie było możliwe. Akurat temu człowiekowi nie powierzyłabym opieki nad żadnym dzieckiem ani nawet zwierzęciem, ale gdyby był fajnym, ciepłym i skupionym na dziecku tatą? I dziecko miałoby z nim lepszy kontakt niż ze mną? Tak, umiem sobie wyobrazić siebie jako mamę, która nie sypia z dzieckiem w jednym domu, zwłaszcza dzieckiem szkolnym, ale ma z nim bliski kontakt po szkole czy w niektóre weekendy. Nie jestem matką wariatką przyssaną do dziecka, ale muszę być zawsze pewna, że jest bezpieczne, ma pełną lodówkę i ma go kto wozić na zajęcia (teraz już nie bo to stary koń i sam może zrobić zakupy czy wsiąść w autobus).

Szpetuch, ja mam inne spostrzeżenia. Mam i w rodzinie, i w otoczeniu ojców samotnie wychowujących, bo matki są za granicą albo po prostu mają nowe dziecko z kimś innym, kto nie chce poprzedniego. A tym samotnym ojcom daleko do ideału. Chciałabym pochwalić, że sobie radzą przynajmniej jak przeciętna samotna matka, ale to jest totalnie dodupiaste ojcostwo. Oni w robocie i w rozjazdach, a dzieciaki chowane de facto przez starych dziadków albo siostrę i jej rodzinę. Żaden nie ugotuje dzieciom obiadu, bo od tego ma kobiety w otoczeniu, nawet gdy te kobiety muszą przyjechać gotowac dzieciom z sąsiedniego miasteczka (true fact rodzinny, kurwica nas w domu strzelała, że babcia jeździła 60 km autobusem żeby ogarnąć wnuka typa, która wywalczył opiekę i teraz jest mu "ciężko"). Long story, to naprawdę nie jest tak, że faceci są świetnymi ojcami, tylko nikt im nie daje szansy. Sądy też mają swoje doświadczenia i oczy tez mają, choćby na relacje rodzinne we własnym otoczeniu. I jasne, na pewno jakis tam procent pokrzywdzonych dobrych ojców istnieje i powinno w ich przypadku pójść inaczej, ale to margines. Większość chłopów nawet tej opieki nie chce lub chce tylko po to, żeby nie płacić alimentów, bo przecież dziecko "jakoś się wyżywi, np. przy dziadkach".

Ale to jest czysty patriarchat. Kobiety do dzieci, kuchni i kościoła.
Dopiero od niedawna (nieliczni) ojcowie zaczynają być zainteresowani swoimi dziećmi.

Chłopaki, ja wiem, że ciśnie was brak równowagi i potrzeba wsparcia braci samców, ale to naprawdę nie jest tak, że kobiety sobie tę opiekę musiały zębami wyszarpywać przez stulecia i teraz mają to, co z takim zawzięciem wywalczyły. Miri ma rację, schemat "dziecko przy matce" to jedna z twardych konsekwencji patriarchatu. Historycznie stosunkowo od niedawna kobiety pracują na pełny etat, zarabiają w miarę podobnie do mężczyzn i potrafią utrzymać samodzielnie rodzinę, a faceci od niedawna ogarniają zmienianie pieluch i gotowanie obiadów. Wszyscy jesteśmy ofiarami wychowania przez naszych rodziców, którzy byli ofiarami wychowania swoich rodziców itd. Po prostu mamy mózgi zaprogramowane do innych zachowań, mamy inne życiowe priorytety, inne modele opieki nad potomstwem. Musicie uczciwie przyznać, że STATYSTYCZNIE więcej kobiet niż mężczyzn ma w sobie gen troskliwości, oddania potomstwu, niestety tez poświęcenia siebie, swojego czasu, młodości, urody dla dobra potomstwa. Samotne rodzicielstwo bez babci pod ręką lub kupy siana na opiekunki to niestety poświęcenie - siedzisz na dupie wieczorami zamiast wyjść na siłkę albo na drinka, robisz codziennie ten cholerny zdrowy obiad, swój grafik pracowy dostosowujesz do grafiku szkoły i zajęć dodatkowych dzieci. No nie ma zmiłuj się, gdy nie można zlecać zadań drugiemu rodzicowi albo dziadkom czy wujkom, to tak to wygląda. Serio znacie wielu facetów, którzy tak żyją lub deklaują, że chcą żyć przez najbliższe 10 lat? Większość kobiet nawet się nad tym nie zastanawia, to jest oczywite i choć czasami mega trudne, to zostałyśmy wychowane na matki-karmicielki-opiekunki, a wy nie. Chłopców w naszej kulturze nie trenuje się na opiekunów, ale właśnie na fajnych, rozrywkowych i zabawiających, od czasu do czasu, między własnymi sprawami. Sądy do wiedzą, widzą to na każdym kroku. To się oczywiście POWINNO ZMIENIĆ. Ale nie w sądzie, tylko już na etapie wychowywania przyszłych ojców i matek. Ale póki co, kto ma syna, ten go wychowuje na zdobywcę świata, specjalistę w zawodzie, sportowca roku itd, a kto ma córkę, ten wspiera w niej troskliwość względem lalek, młodszego rodzeństwa i znajomych maluszków, mówi jej, jaką będzie wspaniałą mamą i pokazuje na włąsnym przykładzie, że mama jest przy dziecku zawsze.
Jak było w waszych rodzinach? Czy to nie mamy były od opieki nad wami? A tatusiowie umiarkowanie obecni, bo zajęci sobą? Ten model się tak często powtarza że naprawdę nie powinno dziwić, że wciąż jest traktowany jako standard. Mówicie, że faceci z tego powodu cierpią, a co z kobietami? My nawet nie umiemy zrezygnować z pelnej opieki, bo społeczeństwo (i rodzina) taką kobietę nazywa wprost: wywłoka, która dziecko zostawiła. Zdzira, wybrała karierę albo za kolejnymi chłopami lata. Co za babsko, przecież to dziecko wyrośnie na patologię chowając się bez matki. Jak bardzo ona musi być zjebana, że sąd wolał przyznać opiekę ojcu? To jest presja, o której żaden facet nie może mieć pojęcia. To się powinno zmienić, ale daleka droga.

Ja bym raczej zapytała, czemu ty się spierasz, skoro zgadzamy się co do tego, że to dziewczynki są wychowywane na opiekunki i to one są znacznie częściej skłonne zaopiekować się dzieckiem w sposób prawidłowy (kosztem siebie na normalnych zasadach opieki nad potomstwem) niż chowani w innym, mocno egocentrycznym schemacie chłopcy. Więc --- > wynika z tego częstsze przyznawanie opieki matkom, na zasadzie "statystycznie szanse na powodzenia takiego standardowego, sprawdzonego przez wieki układu są ogromne, podczas gdy ryzyko oddania dziecka (zwłaszcza małego) tylko ojcu to taki bardziej eksperyment, może wyjdzie, ale raczej gość się pobawi dwa miesiące i go to przerośnie, znów wrócą do sądu, a dziecko będzie przerzucane z kąta w kąt". Sądy rodzinne nie mają na celu dobra kobiet i krzywdy mężczyzn, lub odwrotnie, priorytetem, a często jedyną wartością, jest tam dobro i bezpieczeństwo dziecka.

A patrząc na patologiczne matki, patrzy się również na ich partnerów i żadna to elyta zazwyczaj, tylko taka sama patola. Swój ciągnie do swego, z chlejącą i szlajającą się babą wiążą się pasujący do niej facet i sąd rodzinny ma czasami wybór jak między rakiem wątroby a rakiem żołądka. A tym dzieciom najlepiej by było po prostu w niespokrewnionej rodzinie zastępczej/adopcyjnej, tylko takie wyroki zapadają tylko w skrajnych sytuacjach niestety.

To tak zwana opieka gniazdowa. Niestety, wymaga znacznych nakładów finansowych (3 mieszkania). Mało kogo stać na takie rozwiązanie.

Ale jest jedno chyba lepsze rozwiązanie. Dzieci przy jednym z rodziców. Drugi rodzic mieszka blisko. Kontakty nieregulowane sądownie. Dzieci mogą widywać się z obojgiem rodziców kiedy chcą. Rodzice ustalają że dzieci co drugi dzień chodzą do drugiego np. na posiłki i lekcje. Ale baza jest jedna. Główny dom rodzinny jest jeden. Żeby dziecko jednak miało stabilizację.

To niestety wymaga zgodności obojga rodziców, a o to nie łatwo.

No i dzieci lepiej jakby zostawały z ojcami.