Co to znaczy żyć? - Netkobiety.pl

Chyba masz rację, wątpię by jakaś inna wersja mnie przekonała.

A jaka według ciebie byłaby inna sensowna teoria tego, że ona nie szuka kontaktu?

W zacytowanym fragmencie nie było nic o "wymianie" dziewczyny. O nie spełnianiu ważnych kryteriów też nic nie było.

Właśnie tego jak na razie najbardziej bym chciał żeby mówić "cześć".

Ale nie ukrywam, że cel matrymonialny też w tym jest. Nie wiem czy w ogóle potrafię zagadać do dziewczyny w celu innym niż matrymonialny.

Mam nadzieję, że na następny raz mi się to uda. Dziś wielokrotnie się przymierzałem żeby do niej zagadać przez co mogłem wyjść na creepa. Teraz będzie jeszcze trudniej ale nie chciałbym żeby przede mną uciekała lub co gorsza mieć jakichś problemów prawnych. Jeśli uda mi się zagadać przy następnej okazji to ją przeproszę za gapienie się podczas tych prób zagadania. Mogę tylko mieć nadzieję, że nie ucieknie na mój widok lub nie oskarży mnie o coś.

Z tą zmową milczenia faktycznie coś może być, jestem prawie pewny, że coś przede mną ukrywają. Nie uwierzę w złe intencje dziewczyny, siostry i przyjaciółki mogę uwierzyć ale nie jej. Jeśli nie chce kontaktu to dlatego, że czuje się winna lub jej wstyd przez to co się stało. Dlatego też obawiam się, że nawet po wyjściu nie będzie chciała się ze mną skontaktować. Podejrzewam, że ona chce bym o niej zapomniał.

Jak dla mnie to wciąż nie oznacza żadnej "wymiany". Poza tym to pierwsza dziewczyna, nie wiedziałem jak to wszystko działa. Nie wiedziałem o wciąż nie wiem czym jest miłość. Nie wiedziałem jak powinienem ją właściwie docenić. Wszystkiego uczyłem od się od zera. Jak pisałem te warunki pełnej atrakcyjności są niemożliwe do spełnienia bo taka dziewczyna nie istnieje. Ona nie była doskonała i taka mi się podobała.

Nie zamierzam nawet próbować się z tego wycofywać. Ona powiedziała o mnie to samo. Ja też nie byłem dla niej idealny i też powiedziała, że taki jej się podobałem.

Nawet sobie nie wyobrażasz jak bardzo to może być trudne. Jak ktoś od zawsze żył w trybie niewolnika i nawet nie próbował się sprzeciwiać nawet coś tak pozornie prostego może być nieosiągalne.
Nie jesteś pierwszą osobą, która mówi o stawianiu granic. Nigdy nawet nie próbowałem tego robić, samo myślenie o tym wydawało się złe. Zdaje się, że postawiłem sobie warunek, że to prawo uzyskam tylko jak zmienię otoczenie.

Wiem i dziś ponownie się o tym przekonałem. Nie wiem czemu to działa na niekorzyść. Na logikę wiedząc, że się komuś podobam powinno działać na korzyść. Jakby do mnie dziewczyna podeszła i wprost powiedziała, że jej się podobam to bym chyba skakał z radości i na pewno byłoby mi jeszcze łatwiej nawiązać dalszy kontakt. Większość facetów, których znam mówi podobnie. Czemu dla kobiet to działa na niekorzyść? Pytam z ciekawości, nie zamierzam wyjeżdżać z czymś takim do tej dziewczyny. Jeśli w ogóle uda mi się do niej odezwać to już będzie sukces.

Boje się czy ona się nie przestraszyła mnie i czy nie będzie się broniła w postaci na przykład zgłoszenia tego w najlepszym razie do obsługi siłowni, w najgorszym na policję. Publiczna afera i to jeszcze w małym mieście niedaleko od mojej miejscowości gdzie sporo ludzi zna moją rodzinę to byłoby coś okropnego.

Dziś wielokrotnie się przymierzałem żeby do niej zagadać przez co mogłem wyjść na creepa. Teraz będzie jeszcze trudniej ale nie chciałbym żeby przede mną uciekała lub co gorsza mieć jakichś problemów prawnych. Jeśli uda mi się zagadać przy następnej okazji to ją przeproszę za gapienie się podczas tych prób zagadania. Mogę tylko mieć nadzieję, że nie ucieknie na mój widok lub nie oskarży mnie o coś.

To mi raczej nie grozi. Jak pisałem jestem zbyt słaby na podjęcie jakichś większych działań, a już zwłaszcza czegoś co mogłoby mnie wpakować w jakieś problemy prawne lub coś w tym stylu.

To może świadczyć, że wciąż się uczy co by oznaczało, że byłbym dla niej starym dziadem, o kwestiach prawnych nawet nie wspominając.

I choć ja jej boję się pewnie bardziej niż ona mnie to jestem na znacznie gorszej pozycji wizerunkowo-prawnej.

Wiem co masz na myśli ale jak dla mnie te pojęcia są sobie bardzo bliskie. Komuś się uruchamia tryb "potencjalna partnerka" więc jest nieśmiały i spięty. Jest nieśmiały i spięty więc uruchamia mu się ten tryb bo długo nie może nikogo znaleźć lub nigdy nie miał.

Tu też chyba rozumiem co masz na myśli ale nie jestem w stanie tego potwierdzić lub zaprzeczyć bo nigdy jeszcze nie spotkałem kogoś komu na mnie zależało poza dziewczyną. Z relacji z nią też nie da się tego potwierdzić lub zaprzeczyć bo była zbyt krótka i została przerwana przez czynniki zewnętrzne niezależne od nas. Od strony teoretycznej rozumiem o co chodzi i tylko od tej. Idąc tą teorią ja biorę odpowiedzialność za emocje niemal każdej osoby jaką spotykam bo przecież zawsze się martwię czy nie powiem lub zrobię czegoś co kogoś zrani lub zniechęci do mnie.

Tu trzeba podzielić ludzi na dwa rodzaje. To o czym piszesz jest prawdą w stosunku do jednego rodzaju. Do ludzi mających normalne życie i relacje społeczne, którzy mają doświadczenie związkowo-seksualne, nie wychowywali się w toksycznym środowisku i nie mieli negatywnych lub wręcz patologicznych wzorców. Ktoś kto nie ma i nigdy nie miał takich relacji, kto zawsze był na marginesie, kto nie ma żadnego doświadczenia lub na bardzo małe lub właśnie wychowywał się w toksycznym albo patologicznym środowisku nie ma możliwości by zdołał nie patrzeć na drugą osobę przez pryzmat uzyskania tego czego zawsze mu brakowało.

Ja teraz patrzę na niemal każdą atrakcyjną dla mnie kobietę jak na potencjalną partnerkę do związku bo bardzo mi brakuje takiej relacji. Bardzo mi brakuje tej bliskości, czułości, czyjejś obecności w życiu, kontaktów seksualnych czy nawet brania odpowiedzialności za tą osobę. I tak to działa w przypadku każdego innego kto też ma takie braki. Wiem, że przez to będzie jeszcze trudniej znaleźć taką potencjalną partnerkę ale wiem też, że od tego nie ma ucieczki. Choćbym nie wiem jak próbował nie jestem w stanie spojrzeć spojrzeć na dziewczynę, która mi się podoba jak na zwykłego człowieka. Ciało reaguje zupełnie inaczej niż mózg. Chciałbym podejść i po prostu normalnie pogadać, poznać i właśnie sprawdzić jaka dokładniej jest ta osoba ale się nie da. Jak tylko się zbliżę to od razu całe ciało się trzęsie, nie da się wydusić słowa, nie da się spojrzeć w oczy. Całe ciało jest ustawione na tryb pokazywania się z najlepszej możliwej strony, z ogromną presją i stresem, że cokolwiek nie będzie idealne. Wszystko w ciele i umyśle aż krzyczy, że to jest właśnie to czego tak bardzo ci brakuje więc koniecznie musisz to zdobyć, że trzeba się skupić tylko na tym. Tego się nie da zmienić bez doświadczenia w relacjach, a tego doświadczenia nie da się zdobyć właśnie z tego powodu. Chyba dosłownie jedynym sposobem na przerwanie tego błędnego koła jest taka sytuacja jak moja z dziewczyną tylko musiałaby być o wiele dłuższa i nie zostać przerwana nagle.

Nie słyszeliście o oskarżeniach o molestowanie w ostatnich latach, o "me too", o nagrywaniu filmów na siłowniach czy bezwzględnej wierze sądów w słowa kobiet?

Nigdy nie miałem takich problemów ale zawsze dość mocno się ich obawiałem. Oskarżenia o molestowanie czy nawet coś więcej to dla faceta niemal wyrok śmierci, na pewno społecznej nawet jeśli wygra sprawę i będzie niewinny. Szczególnie w przypadku takim jak mój kiedy stary dziad kręci się wokół młodej dziewczyny. To nawet wyglądać musiało żałośnie i niemal obleśnie kiedy próbowałem do niej zagadywać.

Czym ryzykowałem w takich miejscach poza byciem okradzionym czy poza jakimś wyłudzeniem? Salony masażu to legalne lokale gdzie wszystko zawsze było prawnie uregulowane. Nigdy w żadnym salonie nie spotkałem się z jakimkolwiek przypadkiem niejasności, nieporozumienia, podejrzanego zachowania ze strony osób tam pracujących czy jakiegoś oszustwa, zawsze był pełny profesjonalizm. Nigdy nie byłem w salonie, który nie byłby oficjalnie istniejącym lokalem. W agencji tym bardziej nigdy nie byłem. Z mojej perspektywy zagadywanie do totalnie obcej dziewczyny, na siłowni gdzie ubrania potrafią sporo odsłaniać lub mocno uwydatniać kształty, dodatkowo jeszcze wyraźnie młodszej ode mnie jest dużo bardziej ryzykowne niż korzystanie z usług takiego salonu masażu.

Bardzo chętnie bym przestał ale nie mam pojęcia jak. Dodatkowo miałem niedawno chyba najlepszy przykład tego, że można się wpakować w bardzo duże problemy przez jakąś drobnostkę.

Widzę Shini, że nie odpowiadasz na mój post sprzed tygodnia. Na pewno przeoczyłeś, a ja nie jestem od tego by nie przypomnieć

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

Jak najbardziej jest możliwe powiedzieć sobie STOP.
Tylko że Ty nawet nie próbujesz.
Piszę o małych krokach, co z premedytacją ignorujesz.

W wiedzy o tym, że sam jesteś przyczyną swojego zachowania, nie chodzi o obwinianie się.

Masz tak jak masz na tę chwilę, wiele czynników się na to złożyło.
Twoje położenie nie wynika z czynników zewnętrznych, bo te są dobre. Wynika z tego, w jaki sposób myślisz.

Biorąc odpowiedzialność za swój sposób myślenia, przestajac szukać usprawiedliwień, wreszcie dojdziesz do wniosku że Ci to nie służy i chcesz to zmienić.
Poradników jak to zrobić jest mnóstwo. W tym temacie wiedzy jest mnóstwo.
Jednym ze sposobów jest rozpoczęcie DZIAŁANIA, od małych kroków.
W ten sposób możesz sobie udowodnić, że masz błędne przekonania.
Pisząc wprost, masz chujowy software, który sprawia degradację całego systemu.

Dobra wiadomosc- Ty możesz to sam zmienić. Przed czym się dosyć zawzięcie bronisz.

Zmiana na każdym etapie życia i w każdym wieku ma sens, jeśli służy dobremu.

Ty ledwie zacząłeś dorosłe życie. Choć w tym się zgadzam, możesz długo nie pożyć jeśli tak to będzie wyglądać następne lata a Ty nic nie zrobisz ani na zewnątrz, ani z konfliktem wewnętrznym.

Zmianę warunków możesz sobie zafundować sam- np wyjeżdżając na prace sezonowe z granicę czy w pl.

Na wolontariat tez- mnóstwo freaków z zajawką na małe bio-eko komuny, szuka pomocy w np zakładaniu siedlisk czy uprawianiu roli.

Zgromadzenia religijne i wyjazdy z nimi.

Długo by wymieniać, podałem pierwsze z brzegu sposoby, by totalnie zmienić środowisko i wybić się z utartego rytmu.

Jesteś inteligentny.
Wszystko u Ciebie do niedawna działało ok. Ponad dwadzieścia lat. Wykształciłeś się w kierunku, gdzie raczej nie można być głąbem.
Z pracą już gorzej, bo poszedłeś po lini najmniejszego oporu. Ale ją podjąłeś i przez lata utrzymywałeś.
Tutaj w swoich racjonalizacjach i sposobie pisania pokazujesz, że Ci inteligencji nie brakuje.
Problem pogłębia się id kilku lat, a Ty już zakładasz że tak pozostanie zamiast skupić się na tym, co REALNIE mógłbyś zrobić.

Nie napisałem że jesteś przebiegły.
Nie sugeruję nigdzie że celowo i świadomie próbujesz manipulować ludźmi, forum.
To są nieświadome mechanizmy.

Jeśli jesteś jak piszesz, uzależniony od komputera, to SUPER!
Dlatego, że widzisz problem i umiesz się do niego przyznać. Od reszty są specjaliści, gdybyś chciał z tym coś zrobić. Chcesz?

W ostatnim swoim akapicie dobitnie pokazujesz, jak bardzo nie przyjmujesz tego co się do Ciebie pisze.
Nigdzie nie przedstawiłem wymagań odnośnie pracy. To jest Twoje a nie moje.
Wyraźnie i kilka razy powtarzałem, że chodzi o wyjście z głowy i zaczęcie REALNYCH działań.
Takich, które sam uznasz za możliwe- to Ty decydujesz. To Ty masz sobie realnie ustawić poprzeczkę.
Ba, najlepiej ustawić ją sporo poniżej i udowadniać sobie że potrafisz, karmić się swoimi codziennymi sukcesami, które będą Cię napędzały by sobie poprzeczkę podnosić.

Wpierdoliles się w szambo i nikt nie oczekuje że jednym susem z niego wyskoczysz. Ale jeden cm dziennie to niemal dwa metry w pół roku.
Nie chciałbyś za pół roku mieć trochę więcej komfortu w życiu, zadowolenia, spokoju w głowie?
Do zrobienia, ale trzeba robić. Choć trochę.

Na początek spróbuj zaakceptować stan obecny. Skończyć z niemożliwymi wymaganiani, których nie masz szans spełnić.
Zrzucić to z siebie.
Obecny styl życia to też jakiś sposób i tak też ludzie żyją.
Przez tydzień rób to co robisz, świadomie.

Marnuj czas, czasem dorabiaj, luz. Nawet miesiąc, w perspektywie życia to nic. Świadomie i uznając, że teraz tak żyjesz i możesz tak żyć całe życie- nic się nie stanie. To powinno uspokoić konflikt wewnętrzny.

Po czasie, który sobie z góry założysz, zrobisz sobie podsumowanie i podejmiesz decyzję co dalej.

Sama świadomość że obecny styl życia też jest ok, powinna być uwalniająca.
W ten sposób powinieneś spojrzeć z zupełnie innej perspektywy na swoje życie i to, jak chciałbyś by ono wyglądało- realnie a nie w megalomańskich marzeniach.

Jestes w punkcie, gdzie możesz wszystko.

Nikt Ci głowy nie urwie jeśli niczego nie zmienisz, ale będzie to świadome. Czyli, już bez narzekań że np nie masz pracy ani dziewczyny.
Nie masz, bo niczego nie robisz by mieć, bo tak wolisz- no i ok.

A jeśli spróbujesz ruszyć, masz tu kilka osób które będą Cię wspierać. Dobrze byłoby, gdybyś wreszcie zaczął szukać informacji nt tego, jak sam możesz to robić- wspierać sam siebie. Zmieniać swoje myślenie, przekonania.

Odniosę się do posta kierowanego do mnie, w odpowiedzi na ten cytowany powyżej, choć wyraźnie widać że udzielanie się tutaj prowadzi tylko do tego, do czego prowadziło do tej pory.
No nic, don Kichot nadchodzi ponownie!

Shini, tak sprytnie to poobracałeś, że znów jesteśmy w dokładnie tym samym miejscu.

Ludzie dają Ci rozwiązania, Ty na każde z nich wyszukujesz problem.

Shinigami napisał/a:

Nie próbuję bo nie mogę sobie nawet wyobrazić by to było możliwe.

Rozumiem, że Twoja wyobraźnia o tym decyduje?
Zostało Ci wyłożone jak krowie na rowie- POWINIENEŚ WYJSĆ Z GLOWY I RUSZYĆ.
Tylko tak możesz coś zmienić. Małymi krokami.
To one będą Ci pokazywać że się da.

Siedząc w fotelu przed kompem i mieląc w kółko beznadzieję swojego życia, tego nie doświadczysz.
Za to bardzo skutecznie sobie to życie obrzydzisz. Póki co, jesteś na dobrej drodze do tego.
Rozumiem że masz świadomość dokąd prowadzi tą droga?
Takiej chcesz dla siebie?

Shinigami napisał/a:

Tu nie mogę się zgodzić. Warunki zewnętrzne teraz nie są dobre, wcześniej jeszcze bardziej nie były dobre. Tu nie chodzi tylko o warunki bytowe. Chodzi też, a może przede wszystkim o warunki psychiczne i rozwój na tym poziomie, który u mnie praktycznie nie istniał.

Przestań manipulować. Warunki zewnętrzne, czyli ciepło, dach nad głową, bliscy którzy podstawią talerz pod nos.
Nie masz długów, jesteś zdrowy fizycznie, itd itp.

To jest bardzo dużo.

To Twoja głowa nie dowozi, ale z tym też się da zrobić porządek. Sam masz na to wpływ, na sposób swojego myślenia.
Sam możesz je przeprogramować.

Do tego potrzeba Twojej decyzji by ruszyć. By ROBIĆ. Nikt Ci nie zmieni myślenia za Ciebie.

Shinigami napisał/a:

To kim jestem teraz jest efektem tego co oddziaływało na mnie wcześniej. Rodzice, szkoła, internet, gry, anime, totalnie toksyczni i przemocowi rówieśnicy, niemal całkowity brak relacji damsko-męskich w latach szkolnych i studenckich i mógłbym tak jeszcze dalej wymieniać.

No i?
To już się stało i tego nie zmienisz.

Możesz zmienić siebie, bo to co sie stało CIEBIE NIE DEFINIUJE.

Shinigami napisał/a:

Obwiniam się głównie o to, że tak późno poszedłem na terapię i tak późno dowiedziałem się tego wszystkiego co wiem teraz. Dowiedziałem się tego dopiero kiedy mój stan psychiczny zaczął być na krawędzi życia. Jednak chyba najbardziej obwiniam się o stratę dziewczyny, być może jedynej na całe życie tak bliskiej osoby, która dawała też możliwość zmiany otoczenia. Niby wiem, że nie mogłem nic zrobić ale przyrzekłem jej, że nie zniknę bez słowa i będę ją chronił. Nie pomyślałem tylko o tym, że musiałbym ją chronić przed nią samą. I o to, że nie o tym nie pomyślałem obwiniam się chyba najbardziej.

Shini, skończ pierdolić.
Obwiniasz się o stratę dziewczyny, kombinując jakby tu capnąć następną?

Co Ci daje to obwinianie? Aż tak bardzo to lubisz, że nie szukasz sposobów by przestać?

Co Ci niby dala wiedza, którą nabyłeś? Jesteś cały czas w czarnej dupie, bo to co robisz (a raczej nie robisz), jest nieskuteczne.

Kiedy ludzie podają Ci rozwiązania które działają, masz dziesiątki wymówek by ich nie podejmować.

Niektórych z nich małe dziecko wstydziłoby się użyć.

Shinigami napisał/a:

Ja już dawno doszedłem do wniosku, że to wszystko mi nie służy i chcę to zmienić, a mimo to nie jestem w stanie. Z tym software lepiej bym tego nie ujął tylko nadal ta wiedza i świadomość nic nie dają. Odkąd zacząłem tą terapię obalam moje negatywne przekonania i to też nie daje efektów w dalszej perspektywie.

Choćbyś pozjadał wszystkie rozumy, posiadł całą wiedzę, dalej będziesz gdzie jesteś.

Wiedzy trzeba używać do DZIAŁANIA, żeby mogła, nomen omen, działać.

Ty sobie rozważasz. Na pewno od tego przyjdzie zmiana.

Shinigami napisał/a:

Tu też nie mogę się zgodzić, nie mogę sam tego zmienić. Mając wsparcie w postaci dziewczyny dałoby się to zrobić, mam na myśli zmianę otoczenia.

Mając- ale nie masz. Więc po co w ogóle tracić czas na pisanie o tym 

Tylko i wyłącznie Ty możesz coś zmienić.
Skoro brakuje Ci motywacji by to zrobić samemu i dla siebie, najwyraźniej jeszcze nie osiągnąłeś wystarczającego punktu dyskomfortu.

Być może on przyjdzie kiedy rodzice wystawią Cię za drzwi, albo ich zabraknie. Wtedy skończą się cieplarniane warunki, pozwalające na bezczynność i dywagacje bez końca.

Będziesz musiał zarabiać, zajmować się domem, itp.
I wtedy się nagle okaże, że te rzeczy są możliwe do zrobienia. Że się da.

Shinigami napisał/a:

Wybacz ale ja jakoś nie widzę sensu w zmianie na przykład po 50. Wtedy już będzie o wiele za późno na tworzenie swojej rodziny, majątku czy doświadczanie i przeżywanie różnych rzeczy.

Wybaczem.
Sensu to ja nie widzę w Twoim pisaniu. Ludzie w tym wieku robią to wszystko i cieszą się życiem, zaczynając je od nowa.
Gdyby posluchali Ciebie, powinni sobie zamawiac trumny i sie w nich powoli mościć.

Shinigami napisał/a:

Dorosłe życie zaczęło się dawno temu, a raczej powinno się zacząć bo tak naprawdę ono nigdy się nie zaczęło. Nawet nie chodzi o moje zdrowie, ja po prostu nie mogę sobie wyobrazić jakiegokolwiek życia w takim wieku. Teraz bez rodziców bym sobie nie poradził i po paru miesiącach możliwe, że wylądowałbym na ulicy. Oni wiecznie żyć nie będą więc możliwe, że ja umrę razem z nimi. Oczywiście o ile ten cały stres, stan psychiczny i narastająca nienawiść do siebie nie wykończą mnie wcześniej.

Może tak być. To wciąż Twoja decyzja.

Shinigami napisał/a:

Gdyby nie dziewczyna nawet na tydzień bym nie wyjechał z domu, a ty piszesz o wyjeździe za granicę na o wiele dłużej do pracy? Ja nawet na wakacje nie jestem w stanie sam wyjechać i nie chodzi tu o kwestie finansowe. Spokojnie byłoby mnie stać na kilka wyjazdów do krajów jakie zawsze chciałem zobaczyć ale sam nie jestem w stanie nawet zaplanować takiego wyjazdu. Z dziewczyną razem usiedliśmy i w jeden dzień mieliśmy ogarnięty wyjazd na tydzień.

Biedactwo. Ludzie, zaplanujcie mu bo on nie umie. A najlepiej dajcie mu dziewczynę, niech mu życie planuje. 
A wyjazd do sąsiedniego miasta połączony z wizytą w kinie, teatrze, zwiedzaniem to wciąż za dużo dla Ciebie?
Na JEDEN dzień?

A może w następnym kroku na dwa? Nocleg w hotelu?

Tyle razy było powtarzane. MAŁE KROKI.
Pojeździsz po okolicy to w końcu wybierzesz się dalej.
Ale nie, bo przecież lepiej jojczeć że się nie da.

Shinigami napisał/a:

O tych bio-eko komunach, siedliskach itd nigdy w życiu nie słyszałem, będę musiał sprawdzić o co z tym chodzi.

No no, jasne. Już za pół roku czy za rok na pewno otworzysz taką kartę w wyszukiwarce.

Shinigami napisał/a:

Co do zgromadzeń religijnych mam pytanie. Wiem, że jest w tym sporo dziewczyn tylko zawsze się zastanawiałem czy na coś takiego może pójść ktoś kto nie jest wierzący? To znaczy więżący w sposób w jaki naucza kościół. Czy to od razu nie wyjdzie kiedy niemalże ateista znajdzie się w gronie ludzi turbo wierzących? Co do samej wiary to ja wierzę w Boga ale moim zdaniem nie ma on zbyt wiele wspólnego z tym jak opisuje go kościół.

Szukasz towarzystwa czy nie?
To jest jedna z opcji, gdzie Cię przyjmą i będą z Tobą rozmawiać, niezależnie od tego jak wyobrażasz sobie Boga.
Bedziesz móg z nimi dyskutować, mieć interakcję- a to jedna z Twoich wyraznych, niezaspokojonych potrzeb.

Shinigami napisał/a:

I znowu, kolejna osoba wyjeżdża z tą moją inteligencją, która moim zdaniem nie istnieje. Terapeutka powtarza mi to samo i zawsze się z nią o to kłócę. Człowiek inteligentny nie wpakowałby się w sytuację taką jak moja lub szybko znalazłby z niej wyjście. U mnie jeszcze nigdy nic nie działało jak powinno. Szkołę skończyłem z ledwo przeciętnymi ocenami. Na studia poszedłem bo rodzice kazali, ja nie chciałem iść. Tyle tylko, że okazały się całkiem ciekawe więc je skończyłem z nienajgorszymi wynikami. Pracę dostałem po rodzinie bo to była jedyna opcja jaką miałem, nie dało się jej nie dostać. Możliwe, że gdyby nie to to do dziś nie miałbym żadnego doświadczenia zawodowego ani żadnych swoich pieniędzy. Jestem dobry jedynie w analizowaniu i pisaniu, no i w treningu nienajgorszy. Poza tym chyba jestem całkiem dobrym człowiekiem ale to przecież nie ma żadnego znaczenia w świecie dorosłych.

Blablabla

Ludzie mówią jak Cię postrzegają, ale Ty jak zwykle mądrzejszy.

Shinigami napisał/a:

Widzę ten problem o dawna, byłem już u specjalisty od uzależnień. Jedyne co mógłbym zrobić to posiedzieć trochę w ośrodku dla uzależnionych, niestety tego typu uzależnienia nie ma na NFZ, a prywatnie to koszt daleko wykraczający poza moje możliwości.

Możesz zrobić o wiele więcej, ale ja Ci nie będę wyszukiwał możliwości, które Ty będziesz obalał.

Sam sobie poszukasz kiedy przyjdzie odpowiedni moment.

Zresztą, podstawowym błędem ludzi tutaj, też moim,  jest podawanie Ci rozwiązań. Wyraźnie widać co z tym robisz.

Shinigami napisał/a:

Terapeutka też mi powiedziała, że nie raz jej nie słucham i odpalam się z automatu przerywając jej głównie kiedy mówi, że coś mam lub coś mi się udało. Nie ma takiej poprzeczki, która byłaby dla mnie możliwa do przeskoczenia czy tym bardziej podniesienia. Dla mnie cały czas jest wszystko albo nic. Albo idealny sukces albo błąd zakończony śmiercią. Terapeutka powiedziała, że największa krzywda jaką sobie robię to nie pozwalanie sobie na błędy, a ja nie potrafię tego zmienić choćbym nie wiem jak próbował.

A konkretnie- jak wygląda te próby? KONKRETNIE 

Shinigami napisał/a:

Nie ma opcji by akceptacja obecnego stanu rzeczy uspokoiła konflikt wewnętrzny. Tak się nie da przez całe życie, a dla mnie każdy miesiąc może być ostatnim. Wybacz ale nie widzę teraz możliwości uspokojenia tego konfliktu czy tym bardziej nie odczuwania nienawiści do siebie. Naprawdę chciałbym by dało się zrobić jak piszesz ale nie potrafię.

Z czasem jest tylko gorzej.

Nie potrafisz?
A co KONKRETNIE robisz w tym kierunku?

Shinigami napisał/a:

Nie będzie uwalniająca bo obecny styl życia nie jest ani trochę ok. Nie da się zaakcentować czegoś co jest jedynie jednym wielkim błędem i ogromną porażką na chyba każdy poziomie życia. Jestem śmieciem, który nie potrafił pomóc ani bliskiej osobie ani samemu sobie, który nie potrafił pokonać demonów z przeszłości i pójść swoją świadomą drogą przez co zmarnował sobie życie. Wierz mi, że naprawdę chciałbym spojrzeć na to wszystko w sposób jaki opisujesz ale tego też nie potrafię, próbowałem wielokrotnie.

Jak próbowałeś? KONKRETY

Nie wierzę Ci za grosz, dlatego dopytuję.
Wielokrotnie udowodniłeś, że nie robisz niczego w tych kwestiach.

Jeśli się mylę, odnieś się konkretnie do moich pytań, podaj sytuacje, sposoby i techniki których używałeś, a które nie zadziałały.

Shinigami napisał/a:

Raczej jestem w punkcie gdzie już niezbyt wiele mogę. Mój stan psychiczny zaszedł za daleko, moje przekonania są zbyt silne, moje otoczenie zbyt toksyczne. Nawet jeśli mam możliwości to nie potrafię z nich skorzystać.

Może i nikt mi nie urwie głowy, ale ja sam na pewno. Całe życie ktoś czegoś ode mnie wymagał, teraz ja wymagam od siebie jeszcze więcej niż kiedykolwiek ktoś inny. Ja tak naprawdę cały czas żyje próbując spełniać wymagania rodziców, nauczycielek i kolegów ze szkoły, a do tego trzeba być idealnym. Nie mam bo nie jestem w stanie się nawet zbliżyć do tego ideału, którego wyobrażam sobie, że świat ode mnie wymaga. Nie potrafię pozwolić sobie na błąd i naukę na nim, a już zwłaszcza na to by ktoś to zobaczył i oceniał, tak jak to zawsze było w domu i w szkole. Nie wolę tak i to nie jest ok.

To Twoje ego. JA JA JA JA JA. 

Zbyt dumny by ponieść porażkę, by próbować. Musi być ideał albo nic.
Stosujesz mechanizm znany i ograny. Głos innych z przeszłości przyjąłeś za swój.

Efekt- porażka.
Myślenie do wymiany. To jest do o zrobienia, ale trzeba robić.

Shinigami napisał/a:

Nadal trudno mi uwierzyć, że istnieją ludzie, którym na mnie zależy. Jednak faktycznie tak jest, widzę to tu na forum, widzę to u terapeutki i widziałem to u dziewczyny. Żeby nie było wyłącznie źle to też nie jest tak, że nic nie robię. Poza treningiem czytam książkę, którą poleciła mi terapeutka, cały czas szukam informacji jak cokolwiek zmienić, pytałem o kilka kwestii AI. Próbowałem już wielu sposobów na zmianę myślenia i przekonań, jak dotąd żaden nie zadziałał ale wciąż szukam kolejnych i sprawdzam.

Jakich sposobów? Jakie konkretnie kroki wykknywałeś, jakie ćwiczenia? Jak długo?

KON-KRE-TY

Shinigami napisał/a:

Znów się rozpisałem dłużej niż planowałem ale ja po prostu to lubię, lubię pisać i lubię dyskusję, której mi brakuje w codziennym życiu. Na razie tyle wystarczy, na inne posty odpowiem następnym razem.

No pewnie że lubisz. Fajna formą ucieczki przed działaniem.

WYJDŹ DO ŻYCIA

.

.

.

Shinigami napisał/a:

Obecny styl życia to nie życie tylko wegetacja i to wyjątkowo marna. Dla mnie każde wymaganie jest niemożliwe, a to co teoretycznie byłoby możliwe nie widnieje jako coś mający jakikolwiek wpływ na większą zmianę. Mimo to postaram się choć spróbować zastosować się do tego co tu piszesz.

Konkretnie- co masz zamiar zrobić?

W zasadzie wszystko co tu zostało do Ciebie napisane, sprowadza się do jednej prostej rady- Zacznij oswajać dyskomfort, przed którym uciekasz rujnując sobie życie.
Powoli, spokojnie.

Jeśli podejmiesz próby, będę kibicował.

Jeśli będziesz robił to co dotychczas, miłego marnowania życia. Ja do tego już ręki nie będę przykładał.

Edit.
Nie będę się powtarzał- tutaj coś, co Cię może naprowadzi na dobre tory

https://www.netkobiety.pl/t137538.html#p4268505

Julia life in UK napisał/a:

Przeciez ten komentarz jest taki dlugi,ze to po polowie czytania człowiek zapomina co bylo w pierwszym zdaniu

A Ty celowo chcesz tu śmietnik robić, cytując takie długie posty by jedno zdanie napisać?

Zapominasz, bo masz jedną kropkę więc kropek nie umiesz łączyć bo się nie nauczyłaś

Julia life in UK napisał/a:

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

A Ty celowo chcesz tu śmietnik robić, cytując takie długie posty by jedno zdanie napisać?

Zapominasz, bo masz jedną kropkę więc kropek nie umiesz łączyć bo się nie nauczyłaś

Ja potrafie łączyć kropki

I nie robie tu smietnika ... ja nigdy zadnego smietnika na forum nie robilam,tylko mnie robi Palec i Oczy smietnik w moich tematach,wiec wypraszam sobie to bez sensu pisanie

I smietnik robi Darek co pod każdym prawie tematem pisze o masazach 

Oni wszyscy kropki nie lacza razem z Toba xD

Dlaczego klamiesz, nie pisze w 99% tematach

Skupiasz się, Shini, nie na tym, co jest tutaj najważniejsze. Zupełnie niepotrzebnie usiłujesz te wszystkie zagadnienia tłumaczyć po swojemu, czyli jak Ty to widzisz, a to niczemu nie służy. Odbierasz sobie w ten sposób energię, którą możesz wykorzystać na zmianę. 

Jak wyżej - no i co z tego? Nie chodzi o przyczyny, ale o skutek, który wywołują te postawy.

A jakie to ma znaczenie, jeśli mowa jest o tym, w jaki sposób Twoje zachowanie odbierane zostaje przez drugą stronę?

Jak bardzo brutalnie to nie zabrzmi, to jest to Twój problem, a dziewczyny nie chcą być traktowane jak rozwiązanie Twojego problemu z brakiem bliskości, seksu, czułości czy związku. Nie chcą też mieć poczucia, że zostały obsadzone w roli potencjalnej partnerki, zanim w ogóle zdążyły zamienić z Tobą kilka zdań.

To, że Twoje ciało reaguje w taki sposób, dla Ciebie może być to bardzo trudne, ale z perspektywy dziewczyny, która staje się obiektem Twojego zainteresowania, nie ma to znaczenia, jeśli wyczuwa presję i określone oczekiwania. Jeśli zatem każda atrakcyjna kobieta staje się od razu potencjalną partnerką i odpowiedzią na Twoje braki, trudno Ci będzie potraktować ją po prostu jak człowieka, którego dopiero chcesz poznać.
I właśnie na to usiłuję Ci zwrócić uwagę, a zrobisz z tym, co chcesz.

Mam taki maly watek prywatny. Dwie rzeczy pasuja do tego watku. Pierwsza - jakie skutki przynosi dzialanie pomimo stresu i dyskomfortu a drugie o podtekscie matrymonialnym.

Pojechalismy na wakacje. W hotelu bylo niewiele rodzin z Polski. Corka szukala towarzystwa ale bala sie zagadac. To przeciez cringe. Ja tez wolalem zeby szwedala sie sie z kims w swoim wieku a nie ze starymi. No ale bala sie zagadac. Wiec ja wzialem i poszlismy zagadac jakas rodzinke z synem miej wiecej w jej wieku. Poznali sie. Na drugi dzien znalazla rodzine z dziewczynka i znow to samo - chodz tata zagadasz do nich chce ja poznac. I tak zrobilismy. Pozniej znow chciala ale jej powiedzialem ze wiecej tego nie zrobie i sama ma sobie radzic. W miedzyczasie pogadalismy na temat tego ze to zwykla rzecz, dlaczego sie stresuje itd. I poszla sama. Zagadala. Pozniej znow. Pozniej na wycieczce znow - patrze w lewo plywa z jakims chlopakiem, w prawo - skacze do wody z jakas dziewczyna. Cos peklo i stres zniknal.
Tydzien po rozpoczeciu szkoly mowi do mnie ze jest jakas bardziej otwarta. Ze jak jakas osoba wydaje jej sie ciekawa to po prostu zagaduje. Mowi ze zna juz mnostwo dzieciakow z nowego rocznika. I ze to fajne jest. Ale dlaczego tak sie stalo? Bo wykonala ten krok. Ten nieprzyjemny, potem raz jeszcze, raz jeszcze.

A teraz o celu matrymonialnym. Mowi ze najtrudniej jest z chlopakami bo oni od razu interpretuja to jako podryw. A ona chce poznac czlowieka. Niewielu chlopakow jjest w tej sytuacji nautralnych. Zeby bylo jasne - jest wolna, gotowa na chlopaka (taki czas taka moda) ale najpierw jak mowi musi ta osobe poznac. A nie od razu ze szuka chlopa. Jak jakis nawet moze byc potencjalnie matrymonialny to to jest dla niej nastepny etap. Unika tych ktorzy od razu ida w "badzmy razem"

Znasz jakiegoś faceta który miał problemy prawne lub z policją za zagadywanie do dziewczyn?
A przecież często jest odwrotna sytuacja, że to sporo dziewczyn nie zgłasza gwałtu na policje, czyli już realnego naruszenia czyjejś nietykalności. Ale w Twojej rzeczywistości to za "cześć" już grozi kryminał i to pewnie jeszcze dożywocie.

Powiem Ci szczerze, że wydaje mi się, że sam się boisz zrobić ten pierwszy krok i zagadać i sam starasz się bronić przed tym stresem właśnie wmawiając sobie rzeczy w stylu, że problemy prawne, że obleśne jak stary dziad (masz na myśli siebie) zagaduje młodą kobiete. Sam takim mysleniem torpedujesz pomysł zagadania do dziewczyny w normalny sposób.

Więc już sa trzy duże problemy:

- atakujesz samego siebie (dziad, łysy, obleśny) przed ewentualnym pierwszym krokiem
- wymyślasz jakieś nie racjonalne zewnętrzne problemy (prawo, policja), które blokują zagadanie
- traktujesz atrakcyjną kobiete po sekundzie jak potencjalną partnerkę lub jak sam pisałeś o tancerkach na festynie jak kawałek mięsa

Ja wiem, że czujesz się samotny z tym problemem mimo rozmów na forum i widziałem, że nie raz pisałeś, że "syty" głodnego nie zrozumie i że atrakcyjna kobieta mogąca mieć co dzień innego również tego problemu nie zrozumie. I po części masz racje. Ciężko aby piękność, która ma codziennie nowe propozycje rozumiała taki problem, albo jakiś przystojniak, który co wyjście na imprezę wraca z inną dziewczyną na mieszkanie. Ja również miałem w młodym wieku problem z zagadaniem i przez to czułem się beznadziejnie. Ale mi z czasem to przeszło, nie było łatwo, bo wymagało wyjścia ze strefy komfortu ale zdecydowanie było warto. Chociaż do dziś żałuje wieku 15-20 kiedy często jest nastoletnia miłość i nieraz słyszałem od kobiet że to piękny czas, najpiękniejszy seks, bo nowy, bo trzeba się chować, bo coś tam coś tam. Ale wiem, że później też może być fajnie.

A to, że każda kolejna to potencjalna partnerka....kobiety to wyczuwają i strzelasz sobie w kolano, bo desperacja to jedna z najgorszych cech w oczach kobiet i nawet jak się spodobasz dziewczynie ale będzie widziała, że jesteś niezdrowo zdesperowany to... no jest to problem.

Zagadanie powinno być przyjemnością samą z siebie. Pozatym Ty również nie wiesz jaka jest ta dziewczyna? Może totalnie nie pasuje do Ciebie? Może jest les? Może XXXX milion innych rzecz? A Ty nie zamieniając z nią słowa widzisz ją jako potencjalną partnerkę?

Sam przeprowadzasz dywersje na własne działania.
Widać, że seks jest dla Ciebie ważny i go szukasz. Postaraj się bardziej, to może uda Ci się go znaleźć i Twoja frustracja spadnie w dół. Patrząc, że masz już doświadczenie w jakimś stopniu z kobietami bo jednak miałeś i zwykłą kobiete, jak i za pieniądze. Nie mówie, że to wielkie doświadczenie, ale zawsze coś. Seks i kobiety powinny być dla Ciebie już odczarowane bo z nie jednego pieca chleb jadłeś, nie jedną kobiete nago widziałeś. Powinieneś przestać myśleć, że kobieta jest boską istotą do której nie można zagadać. Nie jest takim samym człowiekiem jak Ty.

Widzę Shini, że nie odpowiadasz na mój post sprzed tygodnia. Na pewno przeoczyłeś, a ja nie jestem od tego by nie przypomnieć

Nie mam energii na niemal nic więcej niż pisanie i tłumaczenie poszczególnych zagadnień.

Piszesz jakby ten skutek nie miał nic wspólnego z przyczynami, a przecież bezpośrednio z nich wynika. Nie da się pisać o skutku bez pisania o przyczynach. To tak jakbyś pisała, że ktoś nie żyje i tyle, całkowicie pomijając fakt, że nie żyje bo został zabity.

Wręcz nie rozumiem twojego pytania.

Opisałem szersze zjawisko na swoim przykładzie odnosząc się ogólnie do tych wszystkich desperatów, o których wspominasz. Miałem zamiar jedynie wytłumaczyć zjawisko, a nie rozwodzić się nad moim prywatnym problemem. Następnym razem jeśli takowy będzie opiszę to na przykładzie kogoś innego.

Miło, że zauważasz fakt iż jest to trudne. Może być trudno w to uwierzyć ale ja wiem, że z perspektywy takiej dziewczyny nie ma to znaczenia co jeszcze bardziej mnie wkurza. W tym sensie, że to wiem ale i tak nie mogę z tym nic zrobić. Odnoszę wrażenie, że trochę przeceniasz zdolności wyczuwania i przewidywania u kobiet. Wątpię by to było aż tak widoczne jak opisujesz. Udało mi się chwilę pogadać z tą dziewczyną z siłowni, robiliśmy na zmianę jedno ćwiczenie na tym samym sprzęcie. I wiesz co? Kompletnie nic, ja wyobrażałem sobie wiele scenariuszy i jeszcze więcej tego co ona mogła o mnie myśleć po kilku ostatnich wizytach na siłowni. Jak już się jej zapytałem czy mogę razem z nią zrobić to ćwiczenie nie uciekła, nie zadzwoniła na policje i nie zwyzywała mnie od creepów czy tym podobnych. Odpowiedziała spokojnym i pełnym obojętności głosem, że spokojnie możemy robić to ćwiczenie na zmianę. Ja nie mogłem spać z obawy przed tym co ona o mnie myśli, a dla niej przez cały ten czas byłem totalnie obojętny, jak każdy losowy użytkownik siłowni. Była skupiona wyłącznie na treningu i nie wyrażała chęci na dłuższą rozmowę z kimkolwiek. Chyba nawet nie zauważyła mojego gapienia się, albo zauważyła ale postanowiła to olać. Dodam, że zdecydowanie jest sporo młodsza, przez tą chwilę rozmowy dało się wyczuć różnicę wręcz pokoleniową, raczej na pewno nie ma nawet 20 lat. Tak więc ten temat raczej jest do zamknięcia w kwestii matrymonialnej, może od czasu do czasu się pogada o treningu.

Co do traktowania jak człowieka to czym tak naprawdę jest takie traktowanie, jak to wygląda? Pytam bo najprawdopodbniej samego siebie nie traktuję w taki sposób i nie serio nie jestem pewny co to dokładniej oznacza.

Priscilla napisał/a:

Skupiasz się, Shini, nie na tym, co jest tutaj najważniejsze. Zupełnie niepotrzebnie usiłujesz te wszystkie zagadnienia tłumaczyć po swojemu, czyli jak Ty to widzisz, a to niczemu nie służy. Odbierasz sobie w ten sposób energię, którą możesz wykorzystać na zmianę. 

Jak wyżej - no i co z tego? Nie chodzi o przyczyny, ale o skutek, który wywołują te postawy.

A jakie to ma znaczenie, jeśli mowa jest o tym, w jaki sposób Twoje zachowanie odbierane zostaje przez drugą stronę?

Jak bardzo brutalnie to nie zabrzmi, to jest to Twój problem, a dziewczyny nie chcą być traktowane jak rozwiązanie Twojego problemu z brakiem bliskości, seksu, czułości czy związku. Nie chcą też mieć poczucia, że zostały obsadzone w roli potencjalnej partnerki, zanim w ogóle zdążyły zamienić z Tobą kilka zdań.

To, że Twoje ciało reaguje w taki sposób, dla Ciebie może być to bardzo trudne, ale z perspektywy dziewczyny, która staje się obiektem Twojego zainteresowania, nie ma to znaczenia, jeśli wyczuwa presję i określone oczekiwania. Jeśli zatem każda atrakcyjna kobieta staje się od razu potencjalną partnerką i odpowiedzią na Twoje braki, trudno Ci będzie potraktować ją po prostu jak człowieka, którego dopiero chcesz poznać.
I właśnie na to usiłuję Ci zwrócić uwagę, a zrobisz z tym, co chcesz.

Nie mam energii na niemal nic więcej niż pisanie i tłumaczenie poszczególnych zagadnień.

Piszesz jakby ten skutek nie miał nic wspólnego z przyczynami, a przecież bezpośrednio z nich wynika. Nie da się pisać o skutku bez pisania o przyczynach. To tak jakbyś pisała, że ktoś nie żyje i tyle, całkowicie pomijając fakt, że nie żyje bo został zabity.

Wręcz nie rozumiem twojego pytania.

Opisałem szersze zjawisko na swoim przykładzie odnosząc się ogólnie do tych wszystkich desperatów, o których wspominasz. Miałem zamiar jedynie wytłumaczyć zjawisko, a nie rozwodzić się nad moim prywatnym problemem. Następnym razem jeśli takowy będzie opiszę to na przykładzie kogoś innego.

Miło, że zauważasz fakt iż jest to trudne. Może być trudno w to uwierzyć ale ja wiem, że z perspektywy takiej dziewczyny nie ma to znaczenia co jeszcze bardziej mnie wkurza. W tym sensie, że to wiem ale i tak nie mogę z tym nic zrobić. Odnoszę wrażenie, że trochę przeceniasz zdolności wyczuwania i przewidywania u kobiet. Wątpię by to było aż tak widoczne jak opisujesz. Udało mi się chwilę pogadać z tą dziewczyną z siłowni, robiliśmy na zmianę jedno ćwiczenie na tym samym sprzęcie. I wiesz co? Kompletnie nic, ja wyobrażałem sobie wiele scenariuszy i jeszcze więcej tego co ona mogła o mnie myśleć po kilku ostatnich wizytach na siłowni. Jak już się jej zapytałem czy mogę razem z nią zrobić to ćwiczenie nie uciekła, nie zadzwoniła na policje i nie zwyzywała mnie od creepów czy tym podobnych. Odpowiedziała spokojnym i pełnym obojętności głosem, że spokojnie możemy robić to ćwiczenie na zmianę. Ja nie mogłem spać z obawy przed tym co ona o mnie myśli, a dla niej przez cały ten czas byłem totalnie obojętny, jak każdy losowy użytkownik siłowni. Była skupiona wyłącznie na treningu i nie wyrażała chęci na dłuższą rozmowę z kimkolwiek. Chyba nawet nie zauważyła mojego gapienia się, albo zauważyła ale postanowiła to olać. Dodam, że zdecydowanie jest sporo młodsza, przez tą chwilę rozmowy dało się wyczuć różnicę wręcz pokoleniową, raczej na pewno nie ma nawet 20 lat. Tak więc ten temat raczej jest do zamknięcia w kwestii matrymonialnej, może od czasu do czasu się pogada o treningu.

Co do traktowania jak człowieka to czym tak naprawdę jest takie traktowanie, jak to wygląda? Pytam bo najprawdopodbniej samego siebie nie traktuję w taki sposób i nie serio nie jestem pewny co to dokładniej oznacza.

Bert44 napisał/a:

Mam taki maly watek prywatny. Dwie rzeczy pasuja do tego watku. Pierwsza - jakie skutki przynosi dzialanie pomimo stresu i dyskomfortu a drugie o podtekscie matrymonialnym.

Pojechalismy na wakacje. W hotelu bylo niewiele rodzin z Polski. Corka szukala towarzystwa ale bala sie zagadac. To przeciez cringe. Ja tez wolalem zeby szwedala sie sie z kims w swoim wieku a nie ze starymi. No ale bala sie zagadac. Wiec ja wzialem i poszlismy zagadac jakas rodzinke z synem miej wiecej w jej wieku. Poznali sie. Na drugi dzien znalazla rodzine z dziewczynka i znow to samo - chodz tata zagadasz do nich chce ja poznac. I tak zrobilismy. Pozniej znow chciala ale jej powiedzialem ze wiecej tego nie zrobie i sama ma sobie radzic. W miedzyczasie pogadalismy na temat tego ze to zwykla rzecz, dlaczego sie stresuje itd. I poszla sama. Zagadala. Pozniej znow. Pozniej na wycieczce znow - patrze w lewo plywa z jakims chlopakiem, w prawo - skacze do wody z jakas dziewczyna. Cos peklo i stres zniknal.
Tydzien po rozpoczeciu szkoly mowi do mnie ze jest jakas bardziej otwarta. Ze jak jakas osoba wydaje jej sie ciekawa to po prostu zagaduje. Mowi ze zna juz mnostwo dzieciakow z nowego rocznika. I ze to fajne jest. Ale dlaczego tak sie stalo? Bo wykonala ten krok. Ten nieprzyjemny, potem raz jeszcze, raz jeszcze.

A teraz o celu matrymonialnym. Mowi ze najtrudniej jest z chlopakami bo oni od razu interpretuja to jako podryw. A ona chce poznac czlowieka. Niewielu chlopakow jjest w tej sytuacji nautralnych. Zeby bylo jasne - jest wolna, gotowa na chlopaka (taki czas taka moda) ale najpierw jak mowi musi ta osobe poznac. A nie od razu ze szuka chlopa. Jak jakis nawet moze byc potencjalnie matrymonialny to to jest dla niej nastepny etap. Unika tych ktorzy od razu ida w "badzmy razem"

Opisałeś całą historię, bardzo ciekawą i dającą do myślenia. Jednak czyżbyś sam nie zauważał rzeczy, która mi jako pierwsza najbardziej rzuciła się w oczy? Pozwolę sobie zacytować ponownie ten moim zdaniem najważniejszy fragment i pogrubić najważniejsze słowa. "No ale bala sie zagadac. Wiec ja wzialem i poszlismy zagadac jakas rodzinke z synem miej wiecej w jej wieku. Poznali sie. Na drugi dzien znalazla rodzine z dziewczynka i znow to samo - chodz tata zagadasz do nich chce ja poznac. I tak zrobilismy. Pozniej znow chciala ale jej powiedzialem ze wiecej tego nie zrobie i sama ma sobie radzic." Zrobiła to nie dlatego, że nagle, niewiadomo skąd wykrzesała siebie odwagę i motywację do przełamania lęku i wyjścia ze strefy komfortu tylko dlatego, że ty jej pomogłeś. Ty wykonałeś pierwszy krok i jak wynika z historii też drugi krok, a ona kolejne bo już wiedziała z czym to się wiąże, i że to nie jest tak niebezpieczne jak się wydawało. Gdybyś nie wykonał tych dwóch pierwszych kroków ona nie zrobiłaby kolejnych. Oczywiście wiadomo, że porównując dziecko z teoretycznie dorosłym zabrzmi to wręcz śmiesznie ale mechanizm działa tak samo niezależnie od wieku. Ja nie mam nikogo kto wykona pierwszy czy drugi krok tak bym ja mógł zrobić kolejne więc w moim przypadku taki schemat jak z twojej historii nie ma możliwości się wydarzyć. 

Pozwól, że o coś zapytam. Skoro chce poznać człowieka to czemu nie daje mu na to szansy? To oczywiste, że najpierw trzeba człowieka poznać tylko czemu jego podejście w stylu matrymonialnym jest w tym aż taką przeszkodą? Czemu nie powie takiemu chłopakowi czegoś w stylu "To miłe, że ci się podobam, i że patrzysz na mnie w taki sposób ale jeszcze się nie znamy więc zacznijmy od tego. Najpierw pogadajmy, spotkajmy się raz czy dwa, poznajmy trochę lepiej i wtedy zobaczymy czy może z tego być coś więcej". Oczywiście jeśli nie mówimy o jakiej nachalności, pisaniu codziennie po kilkadziesiąt wiadomości czy tym bardziej przekraczaniu jakichś granic. Poza tym chyba nie istnieją ludzie, którzy od razu idą w "bądźmy razem", a przynajmniej ja o takich nie słyszałem. To, że ktoś od początku patrzy na kogoś jak na potencjalnego partnera nie oznacza, że też nie chce poznać tej osoby i samemu się przekonać czy patrzenie na nią właśnie w taki sposób ma sens. Po pierwszej rozmowie może się okazać, że ta osoba jednak nie będzie potencjalnym partnerem bo kompletnie nie jest w naszym typie we wszystkim innym poza wyglądem. Zawsze najpierw trzeba poznać daną osobę, nawet ja tak miałem z dziewczyną. Co prawda my dość szybko znaleźliśmy wspólny język i szybko się nawzajem polubiliśmy na tyle by wejść w związek. Jednak mechanizm był taki sami, oboje pragnęliśmy nie być sami, oboje pragnęliśmy miłości i bliskości, oboje od początku patrzyliśmy na siebie jak potencjalnych partnerów i to wszystko było widać od samego początku. Mimo to najpierw się poznawaliśmy i świadomość tego, że patrzymy na siebie tak, a nie inaczej w niczym nie przeszkodziła, a wręcz pomogła. 

sebastiannn napisał/a:

Znasz jakiegoś faceta który miał problemy prawne lub z policją za zagadywanie do dziewczyn?
A przecież często jest odwrotna sytuacja, że to sporo dziewczyn nie zgłasza gwałtu na policje, czyli już realnego naruszenia czyjejś nietykalności. Ale w Twojej rzeczywistości to za "cześć" już grozi kryminał i to pewnie jeszcze dożywocie.

Powiem Ci szczerze, że wydaje mi się, że sam się boisz zrobić ten pierwszy krok i zagadać i sam starasz się bronić przed tym stresem właśnie wmawiając sobie rzeczy w stylu, że problemy prawne, że obleśne jak stary dziad (masz na myśli siebie) zagaduje młodą kobiete. Sam takim mysleniem torpedujesz pomysł zagadania do dziewczyny w normalny sposób.

Więc już sa trzy duże problemy:

- atakujesz samego siebie (dziad, łysy, obleśny) przed ewentualnym pierwszym krokiem
- wymyślasz jakieś nie racjonalne zewnętrzne problemy (prawo, policja), które blokują zagadanie
- traktujesz atrakcyjną kobiete po sekundzie jak potencjalną partnerkę lub jak sam pisałeś o tancerkach na festynie jak kawałek mięsa

Ja wiem, że czujesz się samotny z tym problemem mimo rozmów na forum i widziałem, że nie raz pisałeś, że "syty" głodnego nie zrozumie i że atrakcyjna kobieta mogąca mieć co dzień innego również tego problemu nie zrozumie. I po części masz racje. Ciężko aby piękność, która ma codziennie nowe propozycje rozumiała taki problem, albo jakiś przystojniak, który co wyjście na imprezę wraca z inną dziewczyną na mieszkanie. Ja również miałem w młodym wieku problem z zagadaniem i przez to czułem się beznadziejnie. Ale mi z czasem to przeszło, nie było łatwo, bo wymagało wyjścia ze strefy komfortu ale zdecydowanie było warto. Chociaż do dziś żałuje wieku 15-20 kiedy często jest nastoletnia miłość i nieraz słyszałem od kobiet że to piękny czas, najpiękniejszy seks, bo nowy, bo trzeba się chować, bo coś tam coś tam. Ale wiem, że później też może być fajnie.

A to, że każda kolejna to potencjalna partnerka....kobiety to wyczuwają i strzelasz sobie w kolano, bo desperacja to jedna z najgorszych cech w oczach kobiet i nawet jak się spodobasz dziewczynie ale będzie widziała, że jesteś niezdrowo zdesperowany to... no jest to problem.

Zagadanie powinno być przyjemnością samą z siebie. Pozatym Ty również nie wiesz jaka jest ta dziewczyna? Może totalnie nie pasuje do Ciebie? Może jest les? Może XXXX milion innych rzecz? A Ty nie zamieniając z nią słowa widzisz ją jako potencjalną partnerkę?

Sam przeprowadzasz dywersje na własne działania.
Widać, że seks jest dla Ciebie ważny i go szukasz. Postaraj się bardziej, to może uda Ci się go znaleźć i Twoja frustracja spadnie w dół. Patrząc, że masz już doświadczenie w jakimś stopniu z kobietami bo jednak miałeś i zwykłą kobiete, jak i za pieniądze. Nie mówie, że to wielkie doświadczenie, ale zawsze coś. Seks i kobiety powinny być dla Ciebie już odczarowane bo z nie jednego pieca chleb jadłeś, nie jedną kobiete nago widziałeś. Powinieneś przestać myśleć, że kobieta jest boską istotą do której nie można zagadać. Nie jest takim samym człowiekiem jak Ty.

Osobiście nie, znałem jedynie nie jednego, który został dość brutalnie potraktowany za próbę zagadania przez samą dziewczynę. Nie za samo słowo "cześć" tylko za to kto je wypowiada. Tu w grę wchodzi atrakcyjność i facet atrakcyjny mógłby powiedzieć niemal wszystko i zostałoby to mile potraktowane. Nieatrakcyjny za samo "cześć" mógłby zostać potraktowany jak napastnik. Ja raczej zaliczam się do tej drugiej grupy.

Oczywiście, że się tego boję z wielu różnych przyczyn, nie tylko tych prawnych.

Te trzy problemy:

- Oczywiście, że atakuję samego siebie bo tak właśnie wyglądam. Przez to łysienie wyglądam jak stary obleśny, dziad. Z włosami mam najgorsze możliwe połączenie czyli włosy rosną szybko ale tylko z tyłu i po bokach. Po szcześciopaku, który kiedyś był teraz nie ma śladu i wystaje mi brzuch, jeszcze dużo czasu na siłowni zanim uda mi się wrócić do dawnego wyglądu o ile w ogóle teraz to się uda.
- One nie są aż tak nieracjonalne. Dosłownie wczoraj mi wyskoczyła historia z jakiejś tinderowej afery gdzie dziewczyna chciała faceta oskarżyć o molestowanie bo ją olał kiedy ta okazała się kimś zupełnie innym niż na zdjęciach. Uratowało go chyba tylko to, że on pierwszy poszedł na policję i pokazał rozmowy z nią gdzie mu groziła, że go oskarży. Takich historii widuję znacznie więcej i choć wiem, że algorytm specjalnie mi je podsyła to i tak zostaje w głowie.
- A jak miałbym ją traktować inaczej skoro tak bardzo mi brakuje tego wszystkiego co wcześniej wymieniałem? Nie ma możliwości by zaspokoić te potrzeby i wypełnić te braki więc będą się tylko nasilać, a nie ma tych możliwości właśnie z ich powodu. Czy jest jakiekolwiek wyjście z takiej sytuacji?

Musiałeś wspominać o utraconej młodości, tym pięknym czasie, seksie itd? Chyba nic innego nie działa na mnie tak źle i tak depresyjnie jak to. Wystarczyło ledwie wspomnienie i już chciałbym się jutro nie obudzić. Każdy powinien przeżyć nastoletnią miłość, tą całą beztroskę, pierwsze randki, pierwsze pocałunki, pierwszy seks w latach kiedy miał najwięcej energii, kiedy jeszcze nie znał okrucieństw świata dorosłych, kiedy nikomu nie zależało na pieniądzach czy pozycji. Dlatego brak tego tak bardzo boli.

To jest coś czego chyba nigdy nie zrozumiem. Jak zagadywanie miałoby być przyjemne? Jak cokolwiek co powoduje taki stres i jest tak ryzykowne miałoby być przyjemne? To tak jakby ktoś miał się cieszyć rozbrajając bombę albo stając na minę. Jeśli podoba mi się z wyglądu to jak miałbym jej nie widzieć jako potencjalnej partnerki? Ja widzę to w taki sposób, że jeśli podoba mi się z wyglądu to zakładam, że mogłaby być tą partnerką ale muszę ją poznać żeby się przekonać czy faktycznie tak może być. Stawiam tezę, a potem próbuję ją potwierdzić, zawsze myślałem, że właśnie tak się powinno do tego podchodzić. Jeśli się okażę, że do mnie nie pasuje, że jest les albo te milion innych opcji to teza zostaje obalona, a ja przestaje patrzeć na taką osobę jak na potencjalną partnerkę. Z tego powodu nigdy nie miałem i raczej nie będę miał więcej niż jednej opcji na raz.

Oczywiście, że jest ważny, przed poznaniem dziewczyny nawet nie podejrzewałem, że to się okaże aż tak istotną częścią życia. Wcześniej mi tego brakowało ale nie wiedziałem czym to tak naprawdę jest. Kiedy się dowiedziałem zrozumiałem dlaczego dla większości ludzi to jest tak ważne. Z politowaniem patrzyłem na ludzi, którzy twierdzili, że już nie mogą wytrzymać bo od miesiąca czy roku nie uprawiali seksu bo ja przecież nie doświadczyłem tego przez całe wcześniejsze życie. Myślałem, że jedynie się nad sobą użalają, a ich ból nie jest nawet bliski tego co czuje taki 25+ prawiczek. Jednak kiedy ja już tego doświadczyłem zrozumiałem, że spróbowanie i utrata tego boli dużo bardziej. Moje doświadczenie w niczym nie pomaga bo jest po prostu za małe. To było o wiele za mało żeby odczarować ten temat, a powiedzenie, że z nie jednego pieca się chleb jadło jest grubo przesadzone. Na palcach jednej ręki mogę policzyć ile kobiet widziałem nago z czego tylko jedna to była partnerka, która rozebrała się bo sama tego chciała, a raczej pozwoliła bym ja to zrobił. Dla mnie nadal kobiety są boskimi istotami przy, których trzeba uważać na każde słowo i każdy czyn, a najmniejszy błąd kończy się śmiercią choć niekoniecznie dosłowną. Pod tym względem nic się nie zmieniło. Od siebie sprzed poznania dziewczyny różnię się tylko tym, że teraz brak bliskości, czułości, seksu i po prostu czyjejś obecności w moim życiu boli znacznie bardziej.

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

Widzę Shini, że nie odpowiadasz na mój post sprzed tygodnia. Na pewno przeoczyłeś, a ja nie jestem od tego by nie przypomnieć

Niczego nie przeoczyłem. Twój post jest długi i porusza wiele kwestii, na które odpowiedź zajmie mi sporo czasu. Przez ostatni tydzień tego czasu nie miałem bo codziennie robota i treningi przez co nie miałem energii na nic, nie raz wręcz padałem na łóżko i zasypiałem, na przykład dziś tak miałem. Dodatkowo odpowiedź na twój post będzie wymagała sporej analizy, uporządkowania pewnych informacji i wybrania tych istotnych tak żeby odpowiedź miała sens. Odpowiem na niego choć nie wiem kiedy mi się to uda.

Pozwól, że o coś zapytam. Skoro chce poznać człowieka to czemu nie daje mu na to szansy? To oczywiste, że najpierw trzeba człowieka poznać tylko czemu jego podejście w stylu matrymonialnym jest w tym aż taką przeszkodą? Czemu nie powie takiemu chłopakowi czegoś w stylu "To miłe, że ci się podobam, i że patrzysz na mnie w taki sposób ale jeszcze się nie znamy więc zacznijmy od tego. Najpierw pogadajmy, spotkajmy się raz czy dwa, poznajmy trochę lepiej i wtedy zobaczymy czy może z tego być coś więcej". Oczywiście jeśli nie mówimy o jakiej nachalności, pisaniu codziennie po kilkadziesiąt wiadomości czy tym bardziej przekraczaniu jakichś granic. Poza tym chyba nie istnieją ludzie, którzy od razu idą w "bądźmy razem", a przynajmniej ja o takich nie słyszałem.

Musiałeś wspominać o utraconej młodości, tym pięknym czasie, seksie itd? Chyba nic innego nie działa na mnie tak źle i tak depresyjnie jak to. Wystarczyło ledwie wspomnienie i już chciałbym się jutro nie obudzić. Każdy powinien przeżyć nastoletnią miłość, tą całą beztroskę, pierwsze randki, pierwsze pocałunki, pierwszy seks w latach kiedy miał najwięcej energii, kiedy jeszcze nie znał okrucieństw świata dorosłych, kiedy nikomu nie zależało na pieniądzach czy pozycji. Dlatego brak tego tak bardzo boli.

Ja nie będę już trollowac...

a czemu każesz Shiniemu pisać krótko i zwięźle skoro sam piszesz długie komentarze ?

Chyba nie zrozumiałeś, o co chodzi z tą energią. Poza tym mam wrażenie, że krążymy w kółko - Ty wciąż tłumaczysz, dlaczego tak masz, ja natomiast próbuję Ci powiedzieć, jaki jest skutek tego sposobu myślenia z perspektywy drugiej osoby. To, że jedno wynika z drugiego, jest oczywiste, ale samo szczegółowe opisywanie przyczyn nie przybliża Cię ani o krok do rozwiązania problemu.

I nie, nie przeceniam zdolności kobiet do wyczuwania męskiej desperacji. Nie twierdzę, że potrafią czytać Ci w myślach, tylko że napięcie, nienaturalne zachowanie, nadmierne staranie się czy nachalność mogą być zauważalne. Nie zawsze i nie przez każdą kobietę, ale mogą i często są.

Zresztą Twój przykład z siłowni pokazuje raczej coś innego: Ty przez kilka dni analizowałeś, co ona o Tobie myśli, nie mogłeś spać, wyobrażałeś sobie różne scenariusze, a ona po prostu zrobiła z Tobą ćwiczenie i wróciła do treningu. Czyli ogromna część tego, co tak Cię zajmowało, wydarzyła się przede wszystkim w Twojej głowie.
"Traktować kobietę jak człowieka" oznacza właśnie tyle, że nie trzeba z każdej atrakcyjnej kobiety robić potencjalnej partnerki, a z każdej interakcji potencjalnego początku historii miłosnej. Można po prostu pogadać, poćwiczyć czy pożartować, bez nadawania temu od razu większego znaczenia. Ty zaś zagadujesz tylko w jednym celu. Gdyby ten cel był inny, zapewne nie spinałbyś się tak, jak teraz się spinasz.

I chyba właśnie dlatego mam wrażenie, że bijemy pianę: Ty bardzo dokładnie opisujesz, dlaczego obecnie nie potrafisz tego zrobić, a ja próbuję Ci zwrócić uwagę, że właśnie to jest problem, nad którym warto pracować. Nie musisz mi kolejny raz tłumaczyć, dlaczego jest to dla Ciebie trudne.

Nadal poruszasz się w obszarach "widzę w niej przyszłą partnerkę", dlatego tak trudno Ci ogarnąć, co od jakiegoś czasu usiłujemy Ci przekazać. Jesteś, Shini, zabetonowany we własnym widzeniu świata, dlatego tak trudno się z Tobą rozmawia.

Coś mi się wydaje, że chcąc pomóc, cały czas robimy Ci niedźwiedzią przysługę, bo poprzez te dyskusje dajemy nieograniczone wręcz pole do taplania się w swoim regularnie podlewanym bagienku.

Wspomnę jeszcze, że pretensja do innych, że wspominają o seksie, miłości czy młodości, bo Tobie przypomina to o tym, czego nie miałeś, jest jednak dość absurdalna. Nikt nie ma obowiązku omijać tematów, które są dla Ciebie bolesne, żebyś mógł podtrzymywać swoją narrację o utraconym, najpiękniejszym okresie życia.

Co więcej, coraz bardziej wygląda to tak, jakbyś nie tyle opłakiwał coś, co bezpowrotnie straciłeś, ile konsekwentnie budował sobie mit cudownego życia, którego nigdy nie miałeś, a następnie cierpiał z powodu jego braku. I dopóki będziesz tę wizję nieustannie odtwarzał, idealizował i podlewał kolejnymi rozważaniami, dopóty będziesz miał coraz więcej powodów, żeby czuć się pokrzywdzonym przez życie. Rzecz w tym, że to już nie jest rozpamiętywanie przeszłości, ale aktywne produkowanie własnego nieszczęścia.

Shini jak Ty pieknie i inteligentnie analizujesz tam gdzie Ci pasuje. Jak pieknie omijasz to co  niewygodne. Nie mam wplywu, nie jest mozliwe, nikt nie zrozumie itd

Shini jak Ty pieknie i inteligentnie analizujesz tam gdzie Ci pasuje. Jak pieknie omijasz to co  niewygodne. Nie mam wplywu, nie jest mozliwe, nikt nie zrozumie itd

niby jak według ciebie miałbym "zabezpieczyć" te 1200 zł miesięcznie na takie atrakcje? Skąd miałbym wziąć takie pieniądze nie mając stałej pracy nie mówiąc już o zarobkach pozwalających na usamodzielnienie się? Gdybym zarabiał tyle, że mógłbym sobie zabezpieczać 1200 zł każdego miesiąca to już dawno poszedłbym na swoje i pewnie z połowa moich problemów by się rozwiązała.

Pewnie masz rację, że poziom nerwów i frustracji znacząco by zmalał gdyby chodzić regularnie na masaże ale wciąż to nie może w dalszej perspektywie. Korzystanie z płatnych usług zadziałałoby jeszcze gorzej bo mając to częściej jeszcze bardziej bym za tym tęsknił, a świadomość, że mogę to mieć tylko kiedy zapłacę wywołałaby jeszcze większą tęsknotę. Poza tym jak nie raz już pisałem, żadna płatna usługa nie będzie nawet blisko tego co jest w relacji z ukochaną osobą, która też tego chce.

" Zrobiła to nie dlatego, że nagle, niewiadomo skąd wykrzesała siebie odwagę i motywację do przełamania lęku i wyjścia ze strefy komfortu tylko dlatego, że ty jej pomogłeś....

To da się przejść od razu do etapu drugiego bez pierwszego?

Masz rację, porównywanie nie ma sensu. Tak samo nie ma sensu wymaganie od kogoś czegoś co ktoś inny miał dzięki czyjejś pomocy. Takie jest moje zdanie i dlatego nie mógłbym być na przykład szefem i mieć pracowników bo nie potrafiłbym od nich wymagać. Próbowałbym do każdego pochodzić indywidualnie co zapewne skończyłoby się kiepsko. I chyba właśnie to jest najlepsze w terapii, że do każdego jest indywidualne podejście. Pisałeś, że nie chcesz porównywać, a jednak piszesz o nieobecnych ojcach. Brzmi to tak jakbyś chciał napisać "wszyscy mieli słabo ale jakoś sobie poradzili". Tyle tylko, że nie wszyscy sobie poradzili. To, że komuś się udało zbudować dom czy kupić mieszkanie, wziąć ślub i mieć dzieci ale przy tym stał się alkoholikiem, narkomanem, przemocowcem, pracuje po 16h dziennie czy wpadł w depresję nie znaczy, że sobie poradził. Znam takich całkiem sporo i nie chciałbym się z nimi zamienić mimo iż oni mają partnerki, swoje mieszkania i stać ich na zagraniczne wakacje dwa razy w roku. Tak naprawdę bardzo niewielu ludzi sobie poradziło i oni zwykle nie mieli toksycznych wzorców w domach. Nie znam nikogo kto miał jakąś patologię czy tylko toksyczne wzorce w domu i cokolwiek mu się udało. Każdy powiela te wzorce wobec swoich partnerów i dzieci, zdecydowana większość ludzi staję się niemal kopiami swoich rodziców i robią dokładnie do samo co oni nawet wiedząc, że jest toksyczne dla całego ich otoczenia.

Nie jeśli większość tej pensji się odkłada na większy wydatek typu lepszy samochód. Normalnie bym odkładał na wkład własny do kredytu ale to są po prostu za małe sumy by w ogóle była o tym mowa. Szczególnie, że na chwilę obecną nie mam nawet tej minimalnej. Jak ktoś zarabia minimalną i płaci 1400 alimentów to znaczy, że został ostro oszukany przed sąd i drugą osobę z byłego związku. Zresztą to się w ogóle wydaje nierealne by ktoś tyle płacił zarabiając minimalną. Minimalna to jakieś 3700 na rękę. Odejmując takie alimenty zostałoby ledwo ponad 2k. Jeśli ten ktoś nie ma swojego mieszkania lub domu i płaci za wynajem lub kredyt to musiałby nic nie jeść.

Dla mnie teraz każdy grosz się liczy. Bez stałego źródła dochodu muszę oszczędzać na czym tylko się da.

Jeśli cię stać żeby wydawać 3k miesięcznie tylko na masaże to jesteś bogaty. Powiem ci szczerze, że jeśli masz co miesiąc takie luźne 3k, które możesz sobie wydawać na coś co nie jest niezbędne do życia. Gdybym ja miał takie luźne 3k to wszystko bym odkładał na przykład na przeszczep włosów, na aparat i wybielanie zębów, na właśnie lepszy samochód albo bym to wydawała na porządnego dietetyka i trenera personalnego. Chociaż w sumie odkładając co miesiąc 3k w parę lat byłby ten wkład własny i mieszkanie w mieście. Jesteś o wiele bogatszy niż ci się zdaje.

To mnie trochę zaskakuje. Skoro miałeś pierwszą dziewczynę w wieku 15-16 lat i nawet doświadczyłeś wtedy seksu to jakim cudem później nie mogłeś nikogo znaleźć? Przecież głównym problemem w znalezieniu dziewczyny w latach szkolnych i studenckich jest właśnie brak doświadczenia, a ty je miałeś więc dlaczego? Skoro wtedy udało ci się z jedną to dalej powinno być łatwiej bo cały czas miałeś dziewczyny w bliskim otoczeniu.  Prawda jest taka, że większość chłopaków, którzy w latach szkolnych i studenckich nie mieli żadnych związków nie mieli ich dlatego, że nawet nie próbowali bo za bardzo bali się zagadać, za bardzo bali się odrzucenia, oceny czy wyśmiania albo mieli zbyt niską samoocenę żeby w ogóle się odezwać. Tobie się udało coś co jest niesamowicie cennym doświadczeniem w tamtych latach więc czemu później niczego nie było?

Powiem całkowicie szczerze, że nie mógłbym mieszkać obok kogoś takiego i mając możliwość mieszkania gdzieś indziej bym się przeprowadził.

Nawet jeśli mam jakieś zalety to muszą być same bezużyteczne bo w niczym nie pomagają w życiu. Może to zabrzmi dziwnie ale wolałbym ten celibat niż płacić za seks bo to by oznaczało przyznanie się do porażki. Nie poddam się i będę wierzył w to, że pojawi się dziewczyna, która będzie to ze mną robić z własnej woli i dla własnej przyjemności.

Dla mnie za darmo to jedyna prawidłowa opcja. Poza tym i tak jak już pisałem nawet z dziewczyną udało się dopiero za trzecim razem. Gdybym skorzystał z płatnej opcji to tylko bym zmarnował pieniądze bo i tak moje ciało by odmówiło współpracy.

Nawet nie zastanawiałem się czy mam inne wyjście czy nie. Patrzyłem na to w ten sposób, że jeśli nie da się zrealizować pierwszego etapu to o drugim w ogóle nie ma mowy.

Ja nigdy jeszcze nie widziałem by ktoś o kim wiem, że był z przemocowego lub toksycznego domu wyszedł z tego tak by jak piszesz "dało się swobodnie i szczęśliwie żyć".

Nie mógłbym znieść tego, że ktoś obok mnie ma to wszystko czego mi tak brakuje bez wysiłku i na wyciągnięcie ręki....

Pytałem i google i AI I terapeutki, wiele razy. Ani razu nie byłem w stanie uwierzyć w takie historie. Wydaje mi się, że jeśli nie zobaczę czegoś takiego na żywo to nie uwierzę.

Shini jak mam być szczery, to patrząc na Twoje posty na początku, czyli 2022 rok, to przez te 4 lata za wiele w Twoim podejściu się nie zmieniło. Nadal masz to samo, trochę negatywne i negujące nastawienie. Rady dla Ciebie były takie same w 2022, 2023, 2024, 2025 i 2026.

Często mówisz, że stracony czas itp Teraz sobie pomyśl jak mogło by Twoje życie wyglądać, gdybyś się przynajmniej w 1/4 zmobilizował i wysłuchał szczerze rad  4 lata temu?

Pewnie zarabiałbyś znacznie więcej.

Pewnie poznałbyś kilka dziewczyn, miałbyś regularny seks, jakieś koleżanki, przyjaciółki

Może oszczędności już by jakieś były

Teraz już czasu nie cofniesz, ale może warto zrobić tak aby tak było w 2027?

Piszę z komórki nie wiem jak robić komentarze do sekcji wiec pozwililem sobie dopisać parę wyrazów powyżej

Kiedyś napisałem ze powinieneś zmienić terapeutę bo nie widać postępów.  Po prostu coś nie klika. Za długo nie klika.

Prawda jest jednak taka ze petent na terapii musi minimum chciec popracowac nad problemem.  Ty nie wierzysz nawet terapeutce że praca ma sens. Ty wiesz lepiej.  Jak stwierdzisz że w Katowicach żyją jednorożce to też będziesz tego bronił do upadłego

Teraz wiem ze każdy terapeuta z wysiłku może jedynie hemoroidów dostać. Może kiedyś uwierzysz że terapia ma sens. Na dzień dzisiejszy odmawiasz współpracy więc nic sie nie zmieni. Może kiedyś?

PS. Nie odpowiedziałeś Rozrabiace

Nie wierzę, że to się może udać, a nie, że praca na sens.

Tak, da się.

Celowo nie podaję przykładów, bo będziesz je analizował, próbował szukać luk i sposobów na zaprzeczenie im. Także tu stawiam na krótką i zwięzłą odpowiedź.

No tutaj to już się poczułam urażona, Shini

Shini, nie męczy Cię już ta ciągła analiza? Nie znudziło Ci się siedzenie w kółko we wnętrzu własnej głowy?

I jeszcze tak trochę na marginesie. Trochę wkurzające jest czytanie, jak piszesz, że chcesz być taki lojalny wobec swojej dziewczyny, która nadal siedzi w areszcie i nie ma z nią kontaktu od wielu miesięcy, że honorowo poczekasz z ostateczną decyzją, a jednocześnie WSZYSTKO sprowadzasz do tego, jak w danym miejscu i podczas konkretnych czynności mogą odbierać Cię inne kobiety, czy tu albo tam będziesz mógł jakąś poznać i generalnie w wielu wypowiedziach piszesz jak poszukujący singiel. Nawet na siłowni próbowałeś zagadać do innej dziewczyny, bo wpadła Ci w oko.

Nie jest przypadkiem tak, że robisz sobie z tamtej dziewczyny plan B?
Czyli jak wyjdzie na wolność i będzie chciała odnowić kontakt, a Ty akurat nie będziesz miał jeszcze żadnego zastępstwa, to chętnie skorzystasz?
No ale głupio by było tak przyznać otwarcie, bo świadczyłoby to o wyrachowaniu i że wcale taki honorowy nie jesteś?

Nie zrozumielismy sie. Miałem na myśli to że żaden terapeuta Ci nie pomoże. Dlatego że nie wierzysz że coś się może zmienić. Przecież piszesz ze nie uwierzysz chyba ze spotkasz osobę która poradziła sobie z problemami.  No to póki nie spotkasz to mielenie tematu z terapeuta - bo jak ma sie udac coś w co nie wierzysz? Uważasz za niemożliwe. Samo sie naprawi? Akurat do tego jesteś niezbędny.

Żeby się udało musi byc praca. A czym wg Ciebie ma być ta praca skoro uważasz ze ma sens?

Nie obraź się Shimi ale nie wiem czy ta terapia ma jakiś większy sens.

Trochę z wypowiedzi przypominasz mi moja nastoletnią córkę co też chodziła na terapię i słuchała porad jednym uchem a drugie wychodziło.
Kosztowało to mnóstwo kasy a efekt powiedzmy nikły

Psycholog też nie służy do rozwiązywania za nas problemów a jedynie na pomocy w znalezieniu sposób na usunięciu problemów przez nas samych ...

Szczerze mówiąc osobiście uważam że nie nadajesz się na związek i nigdy nie będziesz. Po prostu sam masz spore problemy ze sobą i w takim stanie nie wolno myśleć o jakimś "związku" bo to przepis na 100% porażkę i tragedię ...

Najpierw musisz zaakceptowac samego siebie ze swoimi wadami i zaletami. Polubić samego siebie.

Kup sobie może psa. Zajmuj się nim.

Co do zwalania winy na rodziców to jak nie była to rodzina patalogiczna z przemocą, alkoholem, narkotykami to jest to słabe.

Każdy rodzic stara się być najlepszym rodzicem dla swoich dzieci , ale uwierz nikt nie jest idealny i każdy popełnia błędy wychowawcze.
Czasami ludzie mają mało czasu, bo czasy gdy kiedyś ludzie mieli dzieci to czasy cieżkiej pracy i dorabiaia się, albo po prostu próby utrzymania rodziny.
Każdy stara sie jak może i jak czasami wychodzi mu to nieporadnie to nie robi tego specjalnie ...

Sam mam już dorosle dzieci i też idealnym rodzicem nie byłem, choć moje córki kocham i starałem się aby mialy jak najlepiej.

Podstawą jest samoakceptacja i nie patrzenie na innych. Szkoda czasu i nerwow aby się dobijać ...

Kaszpir007 napisał/a:

Nie obraź się Shimi ale nie wiem czy ta terapia ma jakiś większy sens.

Trochę z wypowiedzi przypominasz mi moja nastoletnią córkę co też chodziła na terapię i słuchała porad jednym uchem a drugie wychodziło.
Kosztowało to mnóstwo kasy a efekt powiedzmy nikły

Psycholog też nie służy do rozwiązywania za nas problemów a jedynie na pomocy w znalezieniu sposób na usunięciu problemów przez nas samych ...

Szczerze mówiąc osobiście uważam że nie nadajesz się na związek i nigdy nie będziesz. Po prostu sam masz spore problemy ze sobą i w takim stanie nie wolno myśleć o jakimś "związku" bo to przepis na 100% porażkę i tragedię ...

Najpierw musisz zaakceptowac samego siebie ze swoimi wadami i zaletami. Polubić samego siebie.

Kup sobie może psa. Zajmuj się nim.

Co do zwalania winy na rodziców to jak nie była to rodzina patalogiczna z przemocą, alkoholem, narkotykami to jest to słabe.

Każdy rodzic stara się być najlepszym rodzicem dla swoich dzieci , ale uwierz nikt nie jest idealny i każdy popełnia błędy wychowawcze.
Czasami ludzie mają mało czasu, bo czasy gdy kiedyś ludzie mieli dzieci to czasy cieżkiej pracy i dorabiaia się, albo po prostu próby utrzymania rodziny.
Każdy stara sie jak może i jak czasami wychodzi mu to nieporadnie to nie robi tego specjalnie ...

Sam mam już dorosle dzieci i też idealnym rodzicem nie byłem, choć moje córki kocham i starałem się aby mialy jak najlepiej.

Podstawą jest samoakceptacja i nie patrzenie na innych. Szkoda czasu i nerwow aby się dobijać ...

Każda terapia ma sens, szczególnie jeśli jest na NFZ.

Jak myślisz dlaczego twoja córka nie słuchała tego co było na terapii, a jej efekt był nikły?

Nie do końca się z tym zgodzę. Rola terapeuty to sprawić by pacjent zdołał pokonać swoje problemy i lęki. By przeanalizować i zdefiniować przekonania pacjenta, by dotrzeć do ich źródeł i dać pacjentowi narzędzia pozwalające walczyć z tymi przekonaniami. Terapia to praca wspólna i obie osoby w niej uczestniczące mają tak samo ważną robotę do wykonania.

Do tego nigdy mnie nie przekonasz, nikt mnie do tego nie przekona. Nie zrezygnuję z prób życia w związku i stworzenia swojej rodziny. Niezależnie od tego co ktoś tu napisze na temat mojej zdolności do bycia w związku nie poddam się. Mam w sobie mnóstwo czułości, opiekuńczości, może nawet miłości i nic nie sprawia mi większej przyjemności niż obdarowanie tym kogoś. Nie ma cudowniejszego uczucia niż światłość bycia kochanym, potrzebnym, i że komuś na mnie zależy. Miałbym już nigdy tego nie zaznać bo nie wpasowuje się w definicję związku kogoś z forum? Już nigdy nikogo nie przytulić, nigdy nie być dla kogoś ważnym, nigdy więcej nie zaznać seksu, nigdy nie usłyszeć ani nie powiedzieć "kocham cię", nigdy nie wyjechać na wspólne wakacje itd? Nie ma możliwości bym zaakceptował coś takiego, będę próbował aż się uda lub zginę próbując.

Ta dziewczyna była jedyną osobą, która mogła polubić mnie takiego jakim wtedy byłem. Kiedy ona mnie akceptowała to i ja samego siebie akceptowałem. Nie ufałem sobie tylko jej ufajacej mi. Ja nie mam możliwości zaakceptowania samego siebie bo nic w moim życiu nie jest tak jakbym chciał. Nawet gdybym osiągnął wszystko czego teraz bym chciał to pojawiłyby się nowe wymagania bez, których nie zaakceptuję siebie, i tak bez końca. Nie istnieje stan, w którym uznałbym, że jestem idealny. I tego nie rozumiem w tym co niektórzy tu piszą. Wszyscy piszą, że nie da się być idealnym i tylko robię sobie krzywdę wymagając tego od siebie. A ty teraz piszesz, że najpierw trzeba być idealnym by móc wejść w związek.

Mam dwa psy i dwa koty. Jednak dopóki nie będę mieszkał sam lub właśnie z partnerką żadne zwierzę nie będzie tylko moje. Te psy i koty należą po prostu do domu i każdy po trochu się nimi zajmuje. Nie ma możliwości by było inaczej mieszkając w tym domu.

Kto powiedział, że nie była? Przemocy psychicznej trochę było, alkoholu też było całkiem sporo.

Nie raz już tu czytałem, że dobre chęci to żadne usprawiedliwienie. Jeśli się nie ma możliwości, wiedzy ani odpowiednich wzorców do przekazania dzieciom to nie powinno się ich mieć. To nie jest kwestia nieporadności tylko właśnie skrzywdzenia dzieci kompletnym brakiem wiedzy i nie przygotowaniem do roli rodzica. Dlatego też ja nie zamierzam ich mieć bo tylko bym je skrzywdził. Nie zniosłabym tego, że moje dzieci mogłyby się stać takie jak ja.

Jeśli twoje córki są w lepszej sytuacji niż ja to znaczy, że byłeś całkiem blisko idealnego rodzica.

Znam tę podstawę od dawna jednak obawiam się iż to jest po prostu dla mnie niemożliwe samemu. Moje nerwy już dawno są w opłakanym stanie, już przestaje czuć różnicę.