Wspólne mieszkanie z mamą - Netkobiety.pl

Robię wszystko, by to jakoś rozwiązać. Wałkuje ten temat na psychoterapii, pracuje nad sobą. Ale te wyrzuty sumienia nadal mnie dręczą. Dlatego chciałabym żeby mama była w miejscu, gdzie ma swobodny dostęp do wszystkiego. To pozwoliłoby mi zacząć żyć swoim życiem. Mój partner niestety też sam nie wie czego chce i będzie tak jak ja zdecyduje... Co też nie ułatwia sprawy

Ostatnio rozmawiałam z nią na spokojnie. Ona też na spokojnie mówiła, że jeśli ma być sama to woli zostać na wsi. Ale ona sobie nie zdaje sprawy z tego, że w zimie będzie ciężko, samotnie, fizycznie też ciężko bo odśnieżanie. Odludzie. W mieście mogłaby nawet codziennie być w kościele, między ludźmi, coś robić, dojeżdżać tutaj na wieś nawet. Ale to moze tylko moje wyobrażenie? Może jej tu jest po prostu dobrze a ja na siłę chce ją uszczęśliwić?

Ona też pytała mnie co ja chcę, powiedziałam, że chce do miasta, bo tutaj tracę życie. Przyjęła to ze spokojem ale sytuacja dalej jest nierozwiązana.

Moim problemem jest to, że to ja nie potrafię puscic mamy... Czekam na jej pozwolenie na wyprowadzkę, a ona sama mówiła żebyśmy zaczęli jeździć na kilka dni do miasta. Tylko z niemowlakiem jest to trudne. Trzeba brać cały sprzęt, butelki, wszystko, łóżeczko, itd. zresztą to nie załatwia głównego problemu, że nadal mieszkamy razem, kilka dni w mieście nie rozwiąże głównego problemu... Ehhh... Wymiekkam, nie chce tu zostać

Czas dorosnąć.
Ona podjęła decyzję, dlatego ją uszanuj.
Teraz twoja kolej układać sobie życie.

To znowu ja...
Dzisiaj mam ochotę spakować się i na kilka dni wybyc do miasta. Właśnie planuje kupić nowe łóżeczko do miasta dla dziecka i inne rzeczy, które są potrzebne dla maluszka. Ale czy będę mieć odwagę?

Czy ja się czepiam?
Siedzę na ubikacji a mama wchodzi, mówię że ja tu jestem a ona dalej idzie i bierze ścierkę, wkrzylan się mówię że bez przesady a ona że no przepraszam ale chciałam wziąć ścierkę. Mówię wkurzona, że nawet nie zapytasz czy możesz ...

Kolejna sytuacja to byliśmy na zakupach z moim partnerem i na stole przypadkowo położył ciuchy, a mama jak gdyby nigdy nic przyszła i zaczęła je oglądać, koszulki mojego faceta, moje sukienki... Mówię jej żeby nie przeglądała ich bo to moje nowe ciuchy a ona "taka samolubna jesteś" mówię że nie tylko to prywatność a ona to co masz tam erotyczna bielizne a ja że tak a ona to sobie pooglądam i zaraz że ojejku żeby to już ciuchów nie można było przeglądać i poszła obrażona...

Oczywiście mam wyrzuty sumienia, że piszę o własnej mamie w internecie...

Liczyłam na twoją odpowiedź.
Tak niewiele się zmienia, tylko rośnie moja złość...
Jak znaleźć tę siłę? Myślę o wyprowadzce do miasta... Ale nie mam odwagi.

Mój poprzedni związek a właściwie małżeństwo rozleciało się przez przemoc psychiczna i wbrew pozorom uzależnienie mojego byłego od swojej matki... Wówczas mieszkaliśmy osobno, bez moich rodziców i wtedy właśnie zyskałam zalążek niezależności.

Przy mamie czuje się jak na polu minowym, więc nie najbardziej komfortowo...

Dzięki za odpowiedź. No właśnie dlaczego to jest takie toksyczne?

Najbardziej przy mamie trzymają mnie wyrzuty sumienia, że zostawię ją samą. Samodzielności się nie boje, wręcz mi jej brakuje. Z dziećmi wiem, dlatego staram się znaleźć siłę na rozwiązanie sytuacji, póki dziecko jeszcze nie rozumie wszystkiego.

W sumie to Ty sama do końca nie wiesz, co Cię trzyma przy mamie, bo raz Ci się wydaje, że boisz się być o mamę, drugi raz, że z nią się nie da żyć, ale też boisz się rozłąki.

Przeczytaj sobie kilka razy w/w artykuł, znajdziesz dużo cech wspólnych, może coś do Ciebie dotrze.

Tylko psychoterapeuta w jakimś stopniu może Ci pomóc, może zmień specjalistę, skoro stoisz w miejscu...
Nie wiadomo czy potrafisz się otworzyć przed psychologiem, bo przecież wyrzuty sumienia..
.

Czekamy na dalsze kroki...
Już chyba wiesz, że korzystanie z pomocy mamy przy wychowywaniu wnuków jest chybione, więc to już powinno zmobilizować Cię do podjęcia decyzji.

Twoja mama będzie wpływać negatywnie na ciebie, a ty na dziecko.

Doskonale wiesz co masz zrobić, to tylko ustal harmonogram i realizuj.

Harmonogram, dobry pomysł. Na razie zamierzam wyjeżdżać na kilka dni do miasta, by powoli przyzwyczajać się do przeprowadzki.

Nie tak łatwo przerwać pokoleniowe zachowania nie kombinuje, wiem, że musimy się rozdzielić. Ale wyrzuty sumienia i tak mam. Dodatkowo po śmierci taty, podwójnie boje się o mamę.

Dzięki za odpowiedź i zaangażowanie w mój wątek. Staram się, ale jest ciężko. Uwikłana jestem znowu w różne zależności. Czemu tak ciężko mi się wyprowadzić

No tak, tylko ja chcę żyć w mieście ze swoją rodziną a nie potrafię tego zrobić. To jest straszne, że chce a nie umiem...

Mój facet niestety też nie jest stanowczy, jemu to nie przeszkadza. Zrobi tak jak ja chcę, to też nie ułatwia sprawy.

Z mamą miałam inne relacje jak mieszkaliśmy osobno. Nawet czasem tęskniłam, przyjeżdżałam w sobotę lub w niedzielę. Z chęcią opowiadałam jej o pewnych sprawach, a pewne zachowywałam dla siebie. Jednak skoro taka zależność wróciła po roku mieszkania wspólnie to chyba tylko wydawało mi się że jestem już niezależna tego nie rozumiem, że to wróciło a wypracowywałam nowa relacje długo.

Pierwsze kroczki dziecka zrobione

No tak lepiej żebyś przeczytała kolejny post o tym, że stoję w miejscu.

Czytajac caly temat doszedlem do wniosku, ze chyba glownym zrodlem twoich problemow jest bezsensowna proba udowodnienia komukolwiek (sobie?), ze jestes silna i niezalezna.
W rzeczywistosci tych cech ani Ty ani ktokolwiek inny nie posiada (ludzie sa slabi i zalezni) - to jest jedynie wytwor wyobrazni (majacym zrodlo w "terapii"?), ktory sprawia, ze marnujesz energie na tematy malo istotne (co kto powiedzial / zrobil) zamiast sie zaadaptowac w srodowisku i skupic w 100% na swojej roli.

Małymi kroczkami przeprowadziliśmy się. Odwiedzamy mamę, czasem zostajemy na weekend. Mama też wyrywa się do nas, głównie żeby pobyć z wnukiem bo tęskni za nim. Nasze kontakty się poprawiły, gdy zaczęliśmy się rozdzielać.

Jednak jest nadal problem we mnie. Cały czas gdzieś wewnętrznie czuje wyrzuty sumienia, że mama nie ma do kogo się odezwać na co dzień. Jest w moich myślach... Pracuje z psychoterapeutą nad tym cały czas, jest lepiej ale niekiedy to myślenie, nadmierna troska o mamie wraca jak bumerang. Dodatkowo, po nagłej śmierci taty, dopadają mnie wyrzuty sumienia, że z jednej strony chce żyć swoim życiem a z drugiej mojej mamie tego życia nie zostało kto wie ile, a ja ten czas trwonie zamiast cieszyć się jej towarzystwem...

Dziękuję Ci za odpowiedź i za śledzenie mojego wątku. Staram się, walczę ze sobą. No tak mama nie jedna jest sama, ale to moja mama i inne mnie nie interesują, ten argument do moich emocji nie trafia hehe.

Nikt inny tylko ty. Kraj ma w nosie dzieci dostaniesz ich na głowę. Mam temat na tapecie. Nawet jeśli musiałabys rozwalić własnej rodzinie ułożone dobrze życie.

Moja mama tez taka jest. Siostra mowi, ze juz jej nie zmienimy, niestety.
Na szczescie nie mieszkam z mama, ale przezylam pieklo, kiedy byla u nas w odwiedzinach przez tydzien. Moze o mojego partnera "dba" lepiej niz o meza siostry, ale to jest naprawde uciazliwe takie traktowanie.
Moja mama tez jakby sie mna nie przejmowala, partnera pyta jak w pracy? a ja, a mnie sie nie spytasz? - ty to w biurze pracujesz, a on ciezko!

Uciekajcie.