Wspólne mieszkanie z mamą - Netkobiety.pl

Nie ma czegos takiego jak meski instynkt do bycia glowa rodziny czy zarzadzania.
Jest uwarunkowanie kulturowe, ktore powiela stereotyp mezczyzny jako tego, ktory zarzadza.
Sa tez indywidualne dyspozycje jednostek, ktore daza do kontroli jako mechanizm radzenia sobie z wlasnym stresem.

Z tego co piszesz to twoj partner nie jest "chamski" wobec twojej mamy bo swoim zachowaniem nie sprawia jej przykrosci.
Z jakis powodow twoja mama go frustruje a on wydaje sie nie rozwiazywac tych sytuacji bezposrednio z twoja mama tylko dzieli sie nimi z Toba.
Moze liczy, ze Ty zrozumiesz jak zachowanie twojej mamy wplywa na niego i wymyslisz jak usprawnic wasza wspolprace? Bo to w koncu twoja mama.
Robisz to?

No z tym obiadem to poleciał po bandzie, ja bym od razu odparowała że jak się nie podoba i nie smakuje to niech sobie sam.

Niefajne to jest. Rozumiem że nie zawsze trzeba w związku sobie słodzić i lukrować, czasem trzeba też powiedzieć coś co nie zawsze jest mile ale to jest szczerość a nie krytykanctwo. Nie wiem i nie chcę oceniać bo nie znam Twojego partnera ale z opisu trochę mi się kojarzy z innymi facetami z różnych wątków którzy uwielbiają krytykować swoje żony bo wtedy podnosi im się samoocena.

Próbowałaś rozmawiać z nim też na ten temat?

W moim odczuciu, uwazasz, ze mama bedzie z Toba zawsze a partner moze odejsc.
W konsekwencji czego w sytuacjach konfliktowych stoisz po stronie mamy i oczekujesz zmiany zachowania partnera zamiast szukac zrozumienia.

Ja uwazam, ze zachowanie czlowieka zawsze jest logiczne.

Czesto takie sie nie wydaje z naszej perspektywy.
Ale uwazam, ze gdybysmy byli w tej samej sytuacji z tym samym zestawem doswiadczen jak druga osoba to postapilibysmy identycznie.

Co pozwala nam na zrozumienie, ze swiadome zmiany w ludziach sa mozliwe pod warunkiem przejscia przez konkretna liste krokow:

1. Probe zrozumienia (przekonan i sytuacji) drugiej osoby do tego stopnia aby jej postepowanie bylo dla nas logiczne i oczywiste.

2. Przemyslenie jakie przekonania drugiej osoby warunkuja dysfunkcyjna reakcje w danej sytuacji.

3. Zrozumienie jakie doswiadczenia drugiej osoby doprowadzily do powstania takiego przekonania.

4. Zwrocenia uwagi na blad logiczny, ktorego druga osoba dokonala w swojej interpretacji tych doswiadczen.

5. Zaproponowanie innego przekonania, ktore jest spojne z doswiadczeniem drugiej osoby nie powodujac dysfunkcyjnego zachowania w danej sytuacji.

Słuchajcie mimo całej smutnej tej historii muszę powiedzieć że ten narzeczony poprostu najprawdopodobniej nie chce teściowej w swojej codzienności. Tu nie chodzi o ocenianie czy jest okropny czy nie. Są ludzie w moim życiu i chodzi tu prawdopodobnie o moich teściów też których też nie wpuscilabym w orbitę wspólnego mieszkania. Bez niczyjej winy za dużo różnic.

Ale rozumiesz, ze calym sensem mojej wypowiedzi bylo to, ze stawanie po kogokolwiek stronie i bronienie go jest zwyczajnie dysfunkcyjne?
Jesli chcesz cos naprawic to musisz wykonac powyzsza liste krokow a nie bawic sie w sedziego kto ma racje.

Rozmawiałam z partnerem, czuje refleksje na temat swoich niektórych zachowań. Zobaczymy jak będzie dalej.

I znowu wracam...
Może ktoś pamięta mój wątek.
Nie jest dobrze.
Chciałam dobrze wprowadzając się do mamy, ale nie potrafimy się obie dogadać. Działamy sobie na nerwy. Ja się czepiam jej, ona mnie. Głównie wszystko dotyczy dziecka. Nie czuje się swobodnie, ona też nie czuje się swobodnie.
Nie mam jak w pełni być matką dla synka, bo jestem cały czas w domu córka mojej mamy.
Szukam rozwiązania... Nie chce jej tu zostawić (zadupie, nie ma jak pójść do sklepu, do kościoła, co jest dla niej ważne). Próbowałam z nią rozmawiać, ale mama reaguje bardzo emocjonalnie, płaczem albo mówi że przecież wszystko jest dobrze.
Sytuacja z dzisiaj, kupiłam dziecku balona już któryś raz z rzędu i się z nim bawiłam, mama do mnie "nie rób tak bo jest zbyt mały" chodziło o to że zbyt mocno mu macham tym balonem. A dziecko ani nie płakało, ani nic. Nie raz się tak z nim bawię i mama tego nie widzi i nic mu złego się nie dzieje. Irytuje mnie to. Gdyby to było sporadycznie, na zasadzie dobrej rady "może troszkę delikatniej bo może się wystraszy" a nie rozkazu i krytyki to może inaczej bym reagowała... Chociaż i tak zareagowałam ze spokojem mówiąc, że wiem jak się z nim bawić i że znowu czuje się nieswobodnie.

Czuje się w potrzasku, do tego depresja po śmierci taty, depresja poporodowa. Jak pozbyć się wyrzutów sumienia, gdy oddziele się od mamy, ze swoją rodziną? Bo to teraz ta nowa rodzina mój partner i synek są najważniejsi...

Doradzicie coś szczerze...

A co chcesz osiągnąć?

Gdy się oddzielisz, to będziesz miała wyrzuty sumienia.
Gdy zostaniesz, to konflikt będzie narastał.

"mama reaguje bardzo emocjonalnie, płaczem albo mówi że przecież wszystko jest dobrze."
współczuję matki, ale jej już nie zmienisz.

Dziękuję za odpowiedzi. Jest gorzej niż myślałam...

Co chce osiągnąć? Mecze się mieszkając z mamą, ona chce mnie wychowywać do bycia matką dla mojego dziecka, ja się czepiam jej tak samo o błahostki. Obie się męczymy. Chciałabym osiągnąć kompromisowe rozwiązanie i proponuje mamie wyprowadzkę do miasta i zamieszkanie osobno. To nie. Że ona chce tu zostać na wsi. Ale tu jest ciężko, nie ma sklepów, kościół daleko, a to dla niej ważne kwestie. Sąsiedzi daleko... Już nie wiem jak do niej dotrzeć

Kilka dni temu próbowała zabronić nam zabrać dziecko do drugiej babci bo myślała że jedziemy na dwa samochody i dziecko będzie jechac samo z tyłu. Próbowała forsować swój strach na nas. Mój partner też mówi żeby się oddzielić...

A jest gorzej niż myślałam bo jak próbowałam jej wyjaśnić, że nie powinna się mieszać to cały czas twierdzi, że nie chce źle. Później płacze. Później mówi, że mi się w głowie pier... Później że doprowadzam ją do śmierci. To już był cios poniżej pasa... Przeprosiła za to ale to było straszne coś takiego usłyszeć.

Jestem kłębkiem nerwów... Wiem, że jest jej ciężko po stracie męża, ale to nie jest usprawiedliwienie. Zwłaszcza, że chce znaleźć rozwiązanie razem z nią... Chciałabym żeby mieszkała w miejscu z dostępem do wszystkiego tak żebym ja nie miała wyrzutów sumienia że została na tym odludziu. Ale mieszkać osobno...

Wiem, że stosuje szantaż emocjonalny...
Co masz na myśli mówiąc, że charakter ma jaki ma?

Ja naprawdę jestem kłębkiem nerwów, sama jestem w żałobie, w najgorszym czasie w życiu, a chce dawać dziecku co najlepsze. Dodatkowo nie chce stracić partnera, który i tak wykazał się dużym wsparciem przeprowadzając się tutaj, ale widzę, że jego tez to męczy...

Dziękuję raz jeszcze za odpowiedź. Wiem, że to był błąd z tą wprowadzka. Ale dzialalm wtedy też w szoku, zmarł nagle mój tata. Nie sądziłam że wyjdzie aż taka sytuacja, że jest tak źle... Tylko że mama dalej nie dopuszcza myśli do siebie że ja ją kocham i chce mieć z nią kontakt ale na innych zasadach niż wspólne mieszkanie... Ciężko mi, straciłam ojca, mam mamę, ale potrzebuje swojej przestrzeni... Inaczej by też było gdyby mama gdziekolwiek wychodziła, a ona uwkesila się na nas i jeździ tylko jak my ją gdzies weźmiemy... Kościół ok tam nie ma dojazdu, ale inne sprawy powinna załatwić sama, choćby od czasu do czasu. A gdy jej powiedziałam żeby pojechała autobusem to się obraziła płakała, że przecież są dwa auta w domu i że czuje się niepotrzebna i jak intruz... Ehhh....

Tego się obawiam, że dojdzie do tego, że on powie że albo się wyprowadzamy albo koniec związku... Daje sobie czas do jesieni na podjęcie kroków, jeśli nic się nie zmieni...

Tylko to taka zagrywka, manipulacja. Wpłynęło by na relacje jego z moją mamą. Wolę w otwarte karty, dlatego chcę rozmawiać... Mama chyba nie chce opuścić tego miejsca, bo tu spędziła kilka ostatnich lat z moim tatą i on też tu zmarł nagle pod domem, reanimowala go, itd...

Ale przykre jest to, że patrzy na siebie. Nie interesuje ją to że ciężko będzie się dojeżdżać do pracy, że żłobek, itp... przykre to... Nawet nie chce spróbować pomyśleć o moim pomyśle...

Serio kłębek nerwów i wpadam znowu w wyrzuty sumienia...

Chcesz zjeść ciastko i mieć ciastko, nie da się...

Jak się da, jak mama nie chce... możesz mieć nawet więcej rozwiązań, ale co z tego...

Z tym ciastkiem to ja miałam na myśli, że chcesz aby wszyscy byli szczęśliwi, a tak się nie da. Nawet jakby ochłodziły się stosunki mamy z partnerem, to by wam wyszło na dobre, bo mama mniej by się wtrącała.

A ma być jak mama chce, a nie jak wy, ona uważa, że tak jak jest, to najlepsze rozwiazanie.
Jak pójdziesz do pracy, ona chce się opiekować Twoim dzieckiem/dziećmi, gotować obiady czyli mieć zajęcie, ale z tonu nie chce spuścić, bo wie najlepiej... bo jest u siebie... powinniście być wdzięczni za to, że u niej mieszkacie.
Dlatego też spuść z tonu, bo mamie i tak się nie sprzeciwisz... na końcu zostaniesz samotną matką, ku radości swojej mamy.

Nie wkładaj wszystkich matek do jednego worka, jak Twoja jest taka, to nie znaczy, że wszystkie. Na pocieszenie Ci powiem, że są gorsze, ale to nic nie zmienia.

Spuścić z tonu, czyli nie kłócić się, nie przejmować się jej uwagami i tak jesteś skazana na mieszkanie razem, bo mama nie odpuści, a Ty nie masz siły przebicia.
Dopiero będzie gadanie, jak dasz dziecko do żłobka. Godzisz się na mieszkanie razem, to wysłuchuj, wiesz przecież na co się piszesz, nie walcz z mamą, bo i tak nie wygrasz.

Jak mama na miejscu Cię nie "wykończy" to wyrzuty sumienia jak się wyprowadzisz.
Masz toksyczną mamę, dlatego tak Ci trudno, chyba powinnaś skorzystać z pomocy psychologicznej.

Przeanalizuj stosunki jakie widziałaś między swoimi rodzicami.

Z rodzicami było tak, że mama ustępowała.

A dziwne jest to, że mama do obcych, rodziny itd zawsze boi się powiedzieć swoje zdanie i przytakuje im, myśląc co innego, a do mnie ma taką śmiałość żeby się wtrącac i krytykować. Smutne to.

No tak, mądrze piszesz. Walczy, bo chce jej "uciec". A nie rozumie tego, że przy niej się duszę.

Ja to na rozum wiem. Tych samych słów użyłam do mamy, że dla niej zawsze będę córka a ja jestem w pierwszej kolejności dorosła osoba, partnerka i matka a później córka. Tylko tak jak mówię, na rozum to wiem, ale emocjonalnie nie potrafię mamy zostawić...

Myślę, że nie do końca wie że sobie pogadam i nic. Bo poruszam już ten temat w rodzinie a nie ukrywam, że jest problem jak to moi rodzice mieli w zwyczaju. Myślę, że jak posuwa się już do szantażu emocjonalnego to tez wyciąga gruby kaliber i zdaje sobie sprawę z tego że może być różnie.

Po czym poznać w moich wypowiedziach, że sobie tylko pogadam? Pytam, żeby może zrozumieć to czego ja nie widzę, a co Wy dostrzegacie.

Ja też święta nie jestem, czepiam się mamy jak trzyma dziecko, że się tłucze, że coś tam robi nie tak. Mówiła mi, że czuje się jak intruz. I chodzi taka trochę przestraszona. Ale tutaj nie chodzi o szukanie winnych, tylko o szukanie rozwiązania. Nie chce dopuścić do sytuacji, którą znam, gdzie wujek mieszkał ze swoją mamą i ciągle się kłócili... Nawet mówiłam to mojej mamie a ona "przecież się jeszcze tak nie kłócili". To jej schemat życiowy udawać, że wszystko jest dobrze. Ja w tym schemacie dorastałam i też trudno mi z niego się wydostać. "Że jakoś to będzie, jakoś się ułoży". Mieszkałam 4 lata bez rodziców i wtedy odnalazłam siebie...

Zawsze wychodzą konflikty jak dwa pokolenia mieszkają pod jednym dachem, ale i was to już jest czepialstwo i pretensje na porządku dziennym.
Mama wie, że jej nie zostawisz, więc nawet nie próbuje się powstrzymać od uwag.
Macie ten komfort, że wy nie musicie razem mieszkać, więc pozostaje dogadać się, tylko z Twoją mamą się nie da, aTy decyzji bez mamy, żadnej nie podejmiesz, dopóki partner się nie wyprowadzi.

Mama robi wszystko, żeby wpędzić Cię w poczucie winy, które sprawi, że będzie miała na Ciebie większy wpływ.

Mama nie dopuszcza myśli, że ją kochasz na innych zasadach?? No proszę Cię. Nie bądź aż tak naiwna. Mama to cwany lis. Ciekawe, że tak dobrze potrafi grać na Twoich uczuciach przy tej swojej życiowej nieporadności.
A co było jak ojciec żył? czy wtedy leżała na łóżku i była przez niego obsługiwana a teraz opiekuna zabrakło?
Jak znam życie to rządziła nim jak Tobą teraz i doskonale obchodziła się bez czyjejś opieki.

Recepta na zmianę jest prosta.
1.Dbasz o swoje  życie, bo masz je jedno i jesteś odpowiedzialna w pierwszej kolejności za swój związek.
2. Pomagasz mamie w zmianie swojego życia o ile tego chce. Jeśli chce nadal mieszkać tam gdzie jest to niech tam żyje z całą odpowiedzialnością za swoje decyzje.
Pozwól mamie decydować o sobie i ponosić za to odpowiedzialność.

Setki tysięcy samotnych wdów zamieszkuje domy na wsi i żyją.
A gdybyś jutro zginęła pod kołami samochodu? Myślisz, że Twoja matka umarłaby z zimna i głodu?

Dzięki z odpowiedzi.
Myślę, że mama jako cwany lis nie robi tego świadomie. Pewnie w przeszłości jej mama też stosowała szantaż emocjonalny i ona też nie potrafi inaczej. Wcześniej z tatą dużo "współpracowali" ale tak tata ją woził, robił zakupy i te kwestie mamy nie interesowały. Taty niestety nie ma a ona oczekuje że ja będę teraz wykonywać te czynności.

Wiem, że jakbym jutro umarła to sobie da radę. Ale każda sytuacja jest inna, tutaj to ona przeprowadziła się na to odludzie, dla mnie dla mojego koniec końca nieudanego małżeństwa. Odsunęła się, potrafili z rodzicami dać nam przestrzeń. Ale wtedy byli we dwoje... Dlatego próbuje z tą przeprowadzka mamy do miasta. I o ile zaczęłam dobrze, bo wspominałam o tym na spokojnie pokazując jej dobre strony takiego rozwiązania to zaczęły się konflikty i teraz rozdzielenie na spokojnie już nie wchodzi w grę...

Głupio mi tak wypisywać w internecie o własnej mamie, ale w głębi serca widzę ją jako mocno skrzywdzona osobę. Czy ta toksyczność będzie miała wpływ na moje dziecko przy wspólnym mieszkaniu?

W sytuacjach konfliktowych zawsze staje po stronie partnera, a jak uwjazamncod inaczej to mówię mu to na osobności.

Myślę też, że ona podświadomie też może być na mnie zła. Nie ma męża za to pojawiliśmy się my w domu, z płaczącym dzieckiem (kolki 4 miesiące trwały) a ona potrzebuje oddechu i spokoju do przeżycia żałoby. A jednocześnie tak bardzo boi się zostać sama...

Farmer myślisz że i tak skończy się wyprowadzka?

Co rano boli mnie brzuch z nerwów, źle się czuje w obecności mamy, brakuje mi swobody a jednocześnie jest mi jej żal. Sama dla siebie jestem toksyczna, zamiast po prostu podjąć decyzję, łudzę się, że jakoś się ułoży. A fakty są takie, że pewnie będzie coraz gorzej mama nawet jak będzie starała się nie wtrącać to i tak będzie czuła się źle, że nie może w swoim domu wyrażać swojego zdania.

To wszystko jest takie dziwne, stracić ojca będąc w ciąży, nie móc przeżyć żałoby w pełni bo jest malutkie nowe życie. Okropne to jest dla mnie...

Rodzice budowali ten domek od 15 lat. Budowali na zasadzie domku z działką ogródkiem a nie do przeprowadzki. Później pod naciskiem mojego byłego, że przecież rodzice mają mieszkanie i dom powinni nam coś dać (wiem głupie) przeprowadzili się na wieś. Tu nie ma chodników, droga ruchliwa, ciężko gdziekolwiek się dostać. Więc ten dom też stanowi sentyment j wspomnienie po tacie... Może dlatego ja też się tutaj źle czuje, bo jestem przyzwyczajona do mieszkania w mieście wśród ludzi a tu nie ma nawet komu dzień dobry powiedzieć.

Ale dobra, mama mamą, ale co ja mogę jeszcze dla siebie zrobić? Bo na ten moment na przeprowadzkę nie mam tyle siły i odwagi. Jak ją zdobyć?

To ziemia po dziadkach. Wtedy było tu inaczej, funkcjonował lokalny sklep, rodzice pracowali, więc ten domek, budowa, działka to była taka odskocznia od miasta. Chcieli mieszkać w mieście a tutaj mieć taką odskocznię bo lubią robić coś w ogrodzie. No a śmierci taty nikt się nie spodziewał

Wiem, że nikt mi nie da recepty. Na terapię wróciłam niedawno, wcześniej chodziłam 1,5 roku podczas rozwodu z partnerem psychicznie przemocowym. No i tutaj też mama sugeruje, że ktoś mnie buntuje i pewnie chodzi jej o psychoterapeute.

Tak, partner jest cierpliwy, ugodowy, ale też zaczyna się wkurzac delikatnie. Na razie od wczoraj mama się wycofała, zagaduje coś, pyta o większość spraw. Ale pewnie długo nie da się tak tłumić swoich prawdziwych zapędów... Jutro przyjeżdża teściowa i robimy grilla a mama chce robić rosół i schabowy... A to nasi goście będą.

Dziękuję Wam wszystkim za wsparcie i rady, niektóre słowa bolą ale są prawdziwe. Jest mi bardzo ciężko.

Dziękuję za odpowiedź. To ważne co napisałaś. Staram się mamie pokazać plusy tej sytuacji, osobnego mieszkania. Ale teraz już cokolwiek zdecydujemy to i tak będzie się czuła, że nie chcieliśmy z nią mieszkać. A takiej sytuacji chciałam uniknąć. Ona jest zbyt uparta lub nie chce opuścić miejsca zamieszkania i śmierci taty...

Na początku jak rozmawiałyśmy spokojnie to mówiła, że ona tu zostanie, żebyśmy robili tak jak nam jest lepiej, a później zaczęły się te jazdy i szantaże emocjonalne, przeprosiny, prosba o przebaczenie...

Ja od jutra zaczynam brać leki antydepresyjne bo jest ze mną źle. Za dużo strat i zobowiązań wobec nowego życia w jednym czasie...

Mama sobie poradzi w zimę też, poza tym nie mieszka na bezludziu.
Musi sama się przekonać czy da radę, jak nie, to sama zaproponuje przeprowadzkę, za rok, dwa, czy później.
Mama już wybrała.
Teraz pozostaje dogadać się z partnerem, zastanowić czy bliżej Ci do niego czy do mamy...Czy chcesz mieszkać z mamą i "położyć" związek, czy z partnerem tworzyć rodzinę.
A partner w swojej miejscowości, ma swój dom?

Trochę na własne życzenie wpakowałaś się w problemy, teraz chciałabyś zjeść ciastko i mieć ciastko...
Decyzja jest prosta, tylko Twoja psychika ją blokuje, zdecydowałaś się na związek, dziecko i temu powinnaś podporządkować swoje życie.

Nie musisz wracać do pracy, ale jak chcesz, możesz zatrudnić opiekunkę, jak żłobek Ci nie odpowiada, przynajmniej możesz wymagać, a mama po swojemu będzie wychowywała dziecko, co też nie zawsze jest dobre, choć często korzystamy z takiej pomocy, jak są ku temu warunki.

Wszystkich nie uszczęśliwisz.
Najlepsza opcja to miasto i praca.
Porozmawiaj z partnerem i podaj jak najwięcej argumentów za takim rozwiązaniem.
Twoja mama będzie musiała sobie samemu poradzić.

Kompromisem będzie zamieszkanie w mieście, partner to zaakceptuje, mamie też nie pozostanie nic innego.

Mama, nie pierwsza i ostatnia będzie mieszkać sama na wsi... Po drugie wg niej jest to dobry wybór, co nie znaczy, że nie zmieni zdania, tylko musisz jej dać pole do zmiany, żeby to była jej decyzja, a będzie miała pole do myślenia, dopiero jak się wyprowadzisz.

Przestań ją traktować jak małe dziecko...

Może przecież sprzedać ten domek i zamieszkać w mieście, jej wybór, pozwól jej o siebie decydować i sama też decyduj za siebie.

Nie myśl już o tym, bo to nie ma znaczenia, jakby mama nie chciałaby tam mieszkać, to by sprzedała i zamieszkała w mieście.

Coś mi się wydaje, że teraz przez mamę rozwalisz swój związek...