Jak żyć?

Rzadko się zdarza żeby chciało mi się czytać cały wątek, w którym od początku nie uczestniczę

Tym razem zrobiłam wyjątek - masz autorko dar ubierania myśli w słowa. Niektóre posty ocierają się o poezję, bravo..

Ale 6 lat? <ojapierdole> 

Krótko: masz 100% aktywny syndrom sztokholmski, w pełnej krasie i ze wszystkimi objawami.
Ktoś w innym wątku przytoczył znakomity przykład najbardziej efektywnej metody tresury szczurów: dawanie i odmowa dawania pożywienia, w efekcie całkowita dezorientacja gryzonia i przymus 'warowania' pod automatem z żarciem, w nadziei, że tym razem papu się pojawi.
Idealne odwzorowanie jak powstaje mechanizm uzależnienia od emocji w przypadku relacji u kkzb.

Co tu dużo gadać - nic się nie zmieniło, bo Autorka nadal zabiera się za problem od pupy strony i zamiast nauczyć się skupiać na tym co ONA czuje i myśli, wciąż rozkminia motywy i pogubienie Dziubdziusia, któremu, jak opisała Inga11, jedno trzeba oddać - piękne szoł odpier..ł i prawie ni razu się nie potknął na scenie Seks na 6-kę, piękne słowa na 6 z +, ckliwość i tani romantyzm - podobnie. Profesjoalista i człek z doświadczeniem w te klocki.

Autorko, weźże choć ten 1 raz na 6 lat nie udawaj, że próbujesz coś zrobić w kierunku pogrzebania tego uczucia/wyjścia z uzależnienia, tylko naprawdę to ZRÓB. Choćby i tiptopek na początek. Nawet lepiej - małe, prawie niezauważalne kroki do przodu, byle powtarzane konsekwentnie dadzą większy efekt niż 1 wielki krok do przodu,a  potem 5 krok w tył.

W chwilach słabości czytaj posty, które dostarczają Ci najwięcej wewnętrznego buntu i wku...nia - są najprawdopodobniej najbliższe prawdy o tym gościu i waszej relacji, a  przed tym właśnie uciekasz w bajkę o miłości w kolorach sadomaso

Tak analizuje te ostatnie lata... Kiedyś byłam spokojniejsza, mimo że moje małżeństwo dało mi trochę w kość... Ale częściej się usmiechalam, czułam się lżej... Ta znajomość -"związek"  wyssal ze mnie lekkość...

Wszyscy wokół widzieli w Nim człowieka który mnie krzywdzi... Nie było ani jednej osoby, która nie okreslala Go jako złego człowieka... Po prostu... Tylko ja widziałam w Nim ciepłego i czulego faceta... Bronilam Go jak lwica... Naiwnie i żałośnie... 

Macie rację drogie kobiety we wszystkim co mówicie.. Byłam głupia i na własne życzenie masochistycznie dokladalam sobie bólu...

Dziś jest ładny dzień... Świeci słońce... Wiatr delikatnie kolysa mlodziutkimi listeczkami... Czas biegnie dziś wolniej... Jakby chciał żeby pochłonąć z niego każdą chwilę... Każdy moment... Rozkoszować się każdym wdechem wiosny... Dziś jest dobry dzień...

Kochanica mojego męża jest też uzależniona od niego (a on od niej). Opis obiektu westchnień autorki jest bardzo trafny - czarodziej, który wie jak uwieść kobietę (ze mną zrobił dokładnie to samo, tylko ja wtedy byłam niewinna dziewusia i świata nie znałam).

Kochanica mojego męża działała świadomie, odbyłyśmy jedną jedyną rozmowę telefoniczną, w której jej wyraźnie powiedziałam, co mi robi , ale ona dalej ma to w doopie, bo romansik trwa, tyle że ja się już od niego odcięłam.

Dlaczego przytaczam poniższy cytat - każda, która zabiera się za żonatego, powinna go przeczytać. Wszyscy, powtarzam, wszyscy, uwikłani w jakiś sposób w zdradę cierpią - zdradzeni małżonkowie, dzieci, to wiadomo. Ale ... zdradzacze też! Powiedział mi o tym osobiście mój własny małżonek i ja mu wyjątkowo, w to co stwierdził wierzę. Są rzeczy, o których rzecz jasna nie myśli w szale namiętności - są chwile refleksji kim się stałem i co komu robię. W tym dzieciom kochanicy, bo jak się jej mąż dowiedział, że pomimo, iż jej wybaczył ta dalej ciągnie spotkanka z gachem, to się wyprowadził, a dzieci płakały, bo tęskniły za tatą...

I ta w tym naszym "trójkącie" też chyba cierpiała - z relacji mojego męża wiem, że płakała, kiedy gdzieś wyjeżdżałam, bo on taki samotny żuczek siedział w domu sam i ona dostrajała się na kanapie z nim do jego głębokiego smutku. Potem płakała", kiedy wracałam - to już chyba wiadomo, dlaczego

Inga11, ukłon w Twoją stronę za pięknie sformułowane ostrzeżenie.

Autorko, ja nie wyleję na Ciebie kubła pomyj dlatego, że jestem zdradzoną żoną . Oczywiście solidaryzuję się ze zdradzonymi, ale dobrze, że zaczyna w Tobie kiełkować świadomość, co Ci zabrała ta relacja.

Widzimy, co chcemy widzieć, podczas tych krótkich spotkanek, kiedy możemy sobie powciskać kit i pożyć marzeniami - Ty, jak i ta "moja" widziałyście czułego i ciepłego faceta... Gdybyś tylko zamieniła się ze mną miejscami i zobaczyła, jaki potrafił być w stosunku do mnie w domu po spotkankach z kochanką - dr Jekyll i Mr Hyde!

I jest coś, co mnie zaciekawiło w Twoim poście - piszesz o swojej naiwności i głupocie. Oni czasem na kochanki wybierają sobie takie właśnie naiwne, ufające istotki (wiem, są i też takie france, co jak postanowią upolować faceta, to po trupach do celu). Wiesz, co powiedział mi mój mąż o swojej "przyjaciółce"?

Że ja byłam dla niego zbyt przenikliwa, a on potrzebował głupiej, żeby się dowartościować. Włącz myślenie!

I weź sobie do serca radę elle88

To co lubię - twardo, konkretnie i co najważniejsze - skutecznie. Potwierdzam z autopsji

28 lat, do tego matka i żona to młodziutka dziewczyna? Nie przesadzajmy.

Co najmniej 10 lat temu moja przyjaciółka poznała w internecie mężczyznę... Ponad 20 lat starszego od Niej... Nie muszę dodawać że facet żonaty z dwójka dzieci w wieku zbliżonym do mojej przyjaciółki... Przesiedzialysmy setki nocy na rozmowach na temat tego związku... Za każdym razem mówiłam Jej ze tak się nie da.  Tak nie można... Ze Ją skrzywdzi... Zresztą same wiecie co wtedy się myśli i mówi... Ona mówiła mi że zakochała się... Ze razem są spelnieni... Nie rozumialam tego...  Nie godzilam się z tym... Zakazany owoc - po niego się nie sięga... Jakiś czas później On odszedł od żony, zamieszkali razem i po dzień dzisiejszy tak jest... Są szczęśliwi... A ja poznałam człowieka, który zawalił mnie z nóg... Taki chichot losu... Bardzo szybko zrozumiałam... Aż za dobrze...

To spowodowało że staram się w pełni postawić w sytuacji drugiego człowieka zanim go ocenie... Oczywiście zgadzam się z Wami kiedy wieszacie mnie na szubienicy za to że weszłam z butami w cudze życie... To niemoralne... Paskudne... Nie ma na to wytłumaczenia... Nawet w postaci miłości... Pozwoliłam sobie na uczucie zakazane... Była wina jest kara... Jak czarne i białe... Ale niestety życie nie jest takie proste... Niose swój krzyż z pokorą... I nie szukam odpuszczenia winy a jedynie ujścia emocji, żalu,smutku, samotności, bólu... Bo uwierzcie mi takie kobiety jak ja też czują...

A zdanie " mężczyźni poszukują poza małżeństwem tylko darmowego seksu " wyryje głęboko w sercu, duszy i umyśle aby stało się moim talizmanem, moja tarcza...

To ona wtedy miała 28 lat czy teraz?
Zakładałam, że teraz.
Jeśli wtedy to sorry, cofam tekst o młodziutkiej dziewczynie Była na tyle dojrzała, by rozumieć co robi.

Jasne że tak.
Ale myślę że jednak większość facetów to nie idioci. Oni sobie doskonale zdają sprawę że za X lat ta śliczna milutka kochanka stałaby się marudząca żonką. Każda żona też kiedyś była przecież śliczną kochaną dziewczyną, zawsze mającą ochotę na seks i zawsze zadbaną.
Dla nich więc to bez sensu rozwalać sobie całe życie, pakować się w koszty finansowe (podział majątku, alimenty), narażać się na piekło awantur i rozwodu, by zamienić obecną sytuację na identyczną.
Większość z nich (mężów) zdaje sobie sprawę że ten piękny romans jest tylko na chwilę.
Nie jestem jakąś wielką romantyczką i idealistką, więc wcale nie stwierdzę że to z ogromnej miłości do żony. Nie. Z kalkulacji, wygodnictwa, ale tez przywiązania. Lepszy sprawdzony wróbel w garści niż niepewny (choć śliczny) gołąb na dachu.

Tu nie chodzi Lavido o TWOJE UCZUCIA, TWOJĄ MIŁOŚĆ... i to, że pozwoliłaś sobie na uczucie zakazane...

Pozwoliłaś sobie na zniszczenie CZYJEJŚ rodziny... sprowadziłaś cierpienie na KOGOŚ innego, w tym dzieci...

Pozwoliłaś sobie na zwykłą kradzież czegoś, co do Ciebie nigdy nie należało.

Tu nie chodzi o winę i karę...
Nawet gdybyśmy mieli absolutną pewność, że nasze czyny pozostaną bezkarne, pewnych rzeczy nie należy robić i tyle.

To co teraz napisałaś to zwykłe użalanie się nad sobą.
Ja rozumiem Twoje cierpienie z powodu tego co się wydarzyło.
Użalania się nie rozumiem.
Dlatego mimo wszystko radzę - zajmij się sobą, swoim życiem TERAZ,  przestań rozpamiętywać swój żal... wypełnij swój dzień zajęciami... i idź do przodu...

...
Dlatego mimo wszystko radzę - zajmij się sobą, swoim życiem TERAZ,  przestań rozpamiętywać swój żal... wypełnij swój dzień zajęciami... i idź do przodu...

Tak też zrobię... Jakimś cudem wymarze z pamięci to wszystko... I wtedy tutaj wrócę...

Dziękuję za wszystkie słowa... Pozwalają mi wiele zrozumieć...

Może napiszę książkę skoro niektóre z Was drogie kobiety odnajdujecie we mnie wrażliwość pisarska...

Pozdrawiam Was i życzę po prostu szczęścia...

To prawda.
Zauważyłam to po sposobie w jaki pisze,
a robi... to... w .... taki... sposób.... jakby... chciała... dodać... głębi...i... wrażliwości... swoim... wypowiedziom...
Albo... powtarza słowa. Słowa... Tak... Słowa... Żeby... brzmiało.. jeszcze... bardziej... wrażliwie. Tak bardzo wrażliwie....

Przepraszam  autorko, wcale nie chcę Ci dogryzać, tylko trochę kopnąć Cię w tyłek. Po prostu dodajesz jakiegoś wymiaru metafizycznego swoim cierpieniom, widać to po grafomańskim stylu wypowiedzi, które wyglądają jak wiersze 15-latki.
Pisz normalnie.
Sama się taplasz w tym cierpieniu i egzaltacji, sama to hodujesz i karmisz.