Jak żyć?

Cześć mirello... Jestem... Co u mnie? Tak jak było kochana..Sobota wieczór..Siedzę sama i jest mi smutno i źle.. On wciąż nie daje mi spokoju..Wciąż pisze..Odpisałam żeby dał mi spokój- powiedział że nie umie beze mnie żyć..że tęskni...

Ciężko mirello..Coraz bardziej...

Co u Ciebie, powiedz....?

Tak mirello...Trzeba marzyć..I mocno wierzyć w realizację swoich marzeń.. Od jakiegoś czasu marzę o własnym kącie..Dla mnie i dla mojej córeczki.. I wiesz postanowiłam że zrealizuje to marzenie.. Muszę coś zrobic dla nas..Dla nas dwóch.. Postanowiłam że skupię uwagę na budowaniu czegoś od początku.. Kiedyś on do mnie mówił " daj nam czystą kartkę"...I tą kartkę postanowiłam dać raz jeszcze ale dla życia mojej córeczki..Marzę o własnym kącie i zrobię wszystko aby go mieć i abyśmy wspólnie zaczęły zapisywać tą kartkę samymi miłymi sprawami...

Nie wiem jak będzie wyglądało moje życie w stosunku do niego..Ale nie chcę teraz o tym myśleć..I tak nie mam na to wpływu..Przyjmę wszystko co jest mi pisane.. Nie rozumiem go i podobnie jak Ty mirello nie będę próbować.. Szkoda na to czasu i siły..

Tęsknię za nim, wiesz...Bardzo..Chciałabym się do niego przytulić..Usłyszeć, dotknąć.. Niestety ale tak jest...Chociaż staram się zagłuszać ten krzyk serca i duszy..

Musimy dać radę mirello...Musimy dla nas samych...

Biegnijmy za naszymi marzeniami...

Tyle dni...Tyle nocy...A wszystko to stworzyło tygodnie...Miesiące... Co przyniósł czas?? Niewiele... Ale cóż...Serce jest głupie, ślepe i głuche... Romantyzm skończył się wieki temu... Teraz jest inny wiek... Wiek walki...Wiek zdrady...Wiek braku czułości...Romantyzm...Tylko dla niepoprawnych...Takich jak ja... wręcz głupich... Cóż...Czas przyniósł tyle, że z tym sie pogodziłam ale nic to nie zmieniło...Dalej to samo uczucie...A co z tym idzie w bliźniaczej parze?? Ból...Na własne życzenie...

Jeśli czytałyście moją historię to wiecie co przeżywałam, przeżywam i niestety przeżywać będę..."Never ending story"... Kalejdoskop...Wczoraj świeciło słońce, a dziś grzmi i pada...Taki mój los-na własne życzenie...ON...

Jest piątek...Siedzę sama...Który to już raz?? nie wiem...Zagubiłam się w rachowaniu dawno temu...Ale nie o to chodzi...Mimo tego wszystkiego bólu, który sobie sama zadaje nie umiąc powiedzieć dość, znalazłam odrobinkę siły...Przetrwałam trudną drogę biurokracji i absurdów i dotarłam do mety... Mam swoje m........

Mimo, że kocham nie tam gdzie powinnam...A raczej kocham tam gdzie nie powinnam...

"mój dom w którym piszę od lat"...

P.S.

Kocham wciąż tego samego człowieka...Wciąż co jakiś czas cierpię przez to...

Płakać już chyba też nie mam prawa..Po części każdy z nas jest kowalem własnego losu...Pozwoliłam sobie na silne uczucie, które jest destrukcyjne..Pije piwo, którego sobie sama nawarzyłam.. Nie smakuje...Jest pełne goryczy, słonych łez, żalu i tęsknoty...Paskudne...Słaby ze mnie piwowar..

"już nikt nigdy cię nie skrzywdzi maleństwo".....

Lavida przeczytałam Twoją historię i patrzę na nią trochę przez pryzmat mojej sytuacji... Uświadamiam sobie z całą mocą, że Oni nigdy nie odchodzą od żon i dzieci.

Lavida, mimo całego Twojego bólu spowodowanego tą wielką miłością, czy ten ból nie trwa jednak za długo? Czy nie robisz sama sobie krzywdy rozpamiętując te wszystkie słowa, które Ci mówił? Masz dziecko, masz istotkę, która kocha Cię miłością bezwarunkową - dlaczego to nie daje Ci siły? Dlaczego nie powiesz sobie, że Twoja historia jest podobna do miliona i ONI NIGDY NIE ZOSTAWIAJĄ RODZIN? Wiem, chciałaś być dla niego właśnie tym powodem, dla którego on wybierze właśnie Ciebie, jednak zrozum, on nie jest wolny, ma dzieci, za które czuje się odpowiedzialny. Nawet jeśli cierpi, nie porzuci dzieci. Czuje się głową rodziny i nie może zawieść.

Moje uczuie nie jest nawet w połowie tak silne jak Twoje, moja historia trwa krótko i nie padły w niej nigdy tak mocne słowa, mimo wszystko też w głębi serca mam nadzieję, że los nie może nas rozdzielić. Ale codziennie powtarzam sobie to, co napisałam wyżej i to pomaga, to przywraca mi zdolność widzenia rzeczy takimi jakie są, a nie jakimi chciałabym je widzieć.

Znajdź w sobie siłę i zapomnij. Jeśli nie dajesz rady sama, zwróć się o pomoc do specjalisty. Dasz radę!

A macie teraz jakiś kontakt? Dalej terroryzuje Cię tymi smsami, że kocha, tęskni itp?

Hmm, a czymże Ty go zawiodłaś? Całe jego zachowanie świadczy jednak o skrajnym egoizmie. Skoro podjął decyzję, że zostaje z rodziną, to powinien dać Ci spokój. Tymi smsami rzucanymi od czasu do czasu daje Ci nadzieję, przywiązuje Cię do siebie i ciągle jesteś zawieszona w próżni i ciągle wystarczy jeden jego ruch, żebyś wróciła. On o tym wie i tego chce i tym się karmi jego ego. Przepraszam, że nie owijam  bawełnę, ale gdyby Cię kochał, to myślałby o Tobie, o tym jak Cię krzywdzi dając Ci tę nadzieję i jak przez to nie myślisz o układaniu sobie życia z kimś innym.

Czyli on jednak zrobił krok dalej i żona wie o Was...

Elias Canetti

    Póki jest mowa o miłości, kobieta uwierzy we wszystko.

Dwa lata minęły od ostatniej wizyty tutaj... Dwa lata... Co się zmieniło? Odszedł...Na dobre... Co czuję??? Chyba nie ma słów... Te lata z nim zniszczyły mnie... Teraz zdałam sobie z tego sprawę... Otworzyłam oczy na to na co byłam ślepa...
Mimo tak ogromnego bólu jaki mam w sercu bardzo chcę się od niego uwolnić... Pewno teraz nie...Długo jeszcze nie...Ale wierzę, że kiedyś będę lekka... Teraz muszę znaleźć tylko metodę... Jak żyć?...

Lavida, wysłałam Ci maila.

Droga Lavido,
Przeczytałam Twoją historie. Przerażające, jak wielu mężczyzn gra w grę zwaną "zdrada" bez zająknięcia, nawet wówczas, gdy widzą, jak ich kolejne zagrania niszczą drugą osobę. Proszę, nie wierz w jego gierki. Ja co prawda nigdy nie byłam w podobnej sytuacji, ale wyciągałam z niej siostrę. On też był jak książę z bajki, dojrzały, opiekuńczy. Obiecywał, zwodził, czarował... T sytuacja trwała bardzo długo, ona kończyła to, lecz on wciąż pisał. Pisał, że miłość do żony wygasła, że trzymają go przy niej tylko dzieci, że dla niej odejdzie... Że kocha, że leżąc przy żonie cierpi wyobrażając sobie, że wtula się w jej ciepłą skórę.
Rozchodzili się na jakiś czas, mówił, że zostanie z rodziną. jednak po tygodniu- dwóch znów dawał o sobie znać. Pisał, że kocha. Że zrozumiał, że nie może bez niej żyć. Że kobieta, z którą się ożenił nic już dla niego nie znaczy. Wierzyła, bo kochała. Dlatego nakłoniłam ją do podjęcia naprawdę ostatecznego kroku.
Skopiowała esemesy i maile i wysłała je do jego żony.
Jakież było jej zdziwienie, gdy następnego dnia ta kobieta zadzwoniła do niej z płaczem. Lecz nie po to, by ją obrazić, lecz po to, by wesprzeć. Ona doskonale zdawała sobie sprawę z jego zdrad. Powiedziała, że nie była pierwszą, że było ich wiele. Wiele, którym wyznawał miłość, wiele, którym mówił dokładnie to, czego chcą usłyszeć. Ją również mamił.Płakał, mówiąc, że to była kolejna pomyłka, że kocha tylko ją. Że "ta natrętna baba" się do niego przyczepiła, że on nic nie może na to poradzić.
Że chce rozwodu już od dawna, ale ją też zniszczył, choć tak dobrze wie, że powinna odejść zawsze wmawiała sobie, że kocha, czemu by kłamał?
Ta kobieta do tej pory od niego nie odeszła. Siostra zmieniła numer, odcięła się. Cierpiała przez pewien czas, ale cierpienie mija, jeśli pozwolimy mu odejść. Zastanów się, czy nie podtrzymujesz tego płomienia na siłę? Czasami nie potrafimy zapomnieć, bo wydaje nam się, że nawet nieszczęśliwa miłość jest lepsza od jej braku. Masz przecież dla kogo żyć, dla kogo być wzorem. Masz cudowną córeczkę, dla której jesteś całym światem. Ten wyrachowany drań zabrał Ci wystarczająco dużo, a nie był wart ani jednej łzy, którą przez niego wylałaś. Proszę, bądź silna.

Nieprawdopodobne... Praktycznie dokładnie 6 lat temu napisałam ten post... Dzisiaj wróciłam tutaj i pewno powinnam napisać, że jestem wolna od tego chorego uczucia , które mnie opętało...Tak ..Opętało... Mimo, że nie mogę powiedzieć " nie ma we mnie miłości do tego człowieka" uważam, że jestem silniejsza bo dziś wiem, że jest to choroba... Uzależniłam się od człowieka, który dawał i zabierał... Zabierał niezwykle destrukcyjnie...Depcząc po każdym kawałku mojego rozpadającego się serca...
Mija pół roku od czasu kiedy nastąpił koniec tego" związku"... Tak strasznie trudną drogę przechodzę od tego czasu... Zostawił mnie samą w w tak bardzo dużych problemach... Ale nie zrobił tego jak prawdziwie dorosły facet... Zostawił mnie samą z problemami i obciążył poczuciem winy... Przez ostatnie miesiące walczyłam ze swoją psychiką, która nie widziała sensu funkcjonowania... Byłam na dnie... Jeszcze z niego się nie uwolniłam... Jeszcze tęsknię...Jeszcze wspominam... Jeszcze kocham... I to jest moim dnem... Ale kiedyś prosiłam Boga aby nie zabierał mi tych uczuć...Aby nie zabierał mi jego...Dziś proszę o wymazanie z pamięci tych 6 lat...Aby więcej nie bolało...Abym mogła iść dalej...Przed siebie...Od nowa...Inna...Lepsza...To jest moje marzenie...Wewnętrzny spokój...
Kochane kobietki nie wiem jak długo jeszcze będzie bolało...Ale wiem że będę walczyła z tum bólem...I kiedys wygram...

Czasem chodzi mi po głowie zemsta...Ze to ona przyniesie ulgę...Ze pomoże iść dalej...Ze uwolni...

Dziękuję Rytta za te słowa. Piszę bo to jedyna forma uwolnienia emocji i bólu z którymi na co dzień raczej się maskuje.. Nie chcę zameczac moich bliskich tym co we mnie jest.. I tak wszyscy myślą że uporalam się z tym co mnie spotkało.. Nie.. Z tym na co godzilam się przez te lata.. Niestety jeszcze nie... Jeszcze długo nie...
Wiecie.. Czasem siebie nienawidzę... Za to że pomimo tego co mi zrobił tęsknię za nim.. Za tymi perełkami w postaci chwil które były dla mnie wyjątkowe... Kiedy przytulalam się do niego... Czułam jak małe dzieciątko... Spokojnie.. Cicho... Bezpiecznie...
Otrzymałam od niego sporo nieprzyjemnych słów tych jako ostatnie...  I wiecie mam żal... Ogromny... Ze traktuje mnie w taki sposób... Ze nie moglibyśmy rozstać się normalnie... Jak dorośli ludzie... Porozmawiać od czasu do czasu... Mam żal...
Jeśli jesteście ciekawe co z nim... Hmmm... Pewno większość wie... Wrócił do żony... Albo może.... Nigdy od niej nie odszedł.... Czuję się zdradzona...
Czuję jak każda drobinka mojego roztrzaskanego serca wbija się w resztę ciała i obezwladnia go bólem i goryczą... Usiłuje zbierać to co zostaje i sklejac na kształt radosnej kobiety... Ale takie to trudne kiedy ciężko rozszyfrować instrukcje...

... Czy kiedyś zobaczę jasne niebo?
Czy ciepły promień słońca obejmie moje zimne ciało?
Czy dusza uwolni się z ciężaru bólu, tęsknoty i smutku?...
...czy zaufam?...

Lawida - z ciekawością czytałam to co piszesz. Z ciekawością z punktu  widzenia zdradzanej żony. Co prawda rozwiodłam sie z dziwkarzem, ale zawsze mnie interesowało co myślą sobie panienki tych zakłamanych drani. Dzisiaj już zdrada nie boli, dzieci dorosłe, układam sobie życie na nowo. Ale wtedy dla mnie to był koniec świata. Nie mogłam zrozumieć jak można próbować budować swoje szczęście na czyimś nieszczęściu. Oczywiście całą winą obarczyłam byłego, bo to on szukał łatwej, naiwnej, młodszej, egzaltowanej itd, itp. Nie inaczej było w twoim przypadku. Oczywiście robisz z siebie skrzywdzoną, niewinną bidulkę. Jak on mógł zostać z żoną, dziećmi? Dlaczego ich nie zostawił dla ciebie? A on tylko się z tobą zabawił. Mówił to co chciałaś usłyszeć . Wy, te współżyjące z żonatymi facetami tworzycie sobie fikcyjny świat. Niewielu zdradzaczy zostawia żony. Przeważnie z podkulonym ogonem wracają do rodziny. Jak sprawa przycichnie, znowu szukają pierwszej naiwnej. Mnie śmieszy jak boczniara zdradzającego robi z siebie cierpiętnicę, pokrzywdzoną. Przecież wiedziałaś, że on jest  żonaty. Mogłaś poczekać, aż fagas rozwiedzie się z żoną. Wtedy sytuacja byłaby jasna. Ale ty nie przejmowałaś się żoną. Może nawet śmialiście się oboje z niej. Mój były opowiadał dziwce o mnie. Różne rzeczy. A ona słodko mu sączyła do uszka, że go ograniczam, a on taki wspaniały nie może przy mnie się rozwijać. Skąd to wiem? Podsłuchaliśmy co nie co. To były takie puste, banalne rozmowy. Miałam też wątpliwą przyjemność  porozmawiać  z taką lafiryndą. Zapytałam kim ona jest. Odpowiedziała,że nikim. I na tym można by zakończyć. Z tym, że jest jeszcze jedna sprawa. Zło i dobro do człowieka wraca. Do ciebie też. Szybciej niż ci sie wydaje. Skrzywdzoną osobą była tylko i wyłącznie żona tego du...ka. Ty i on jesteście ludżmi bez zasad, bez kręgosłupa moralnego. Takich ludzi należy omijać szerokim łukiem. Pamiętaj karma powraca.

Lavida, to jest przerażające ile lat zabrało Ci to chore uzależnienie od tego człowieka. Bo sorry, ale z miłością to chyba nie ma nic wspólnego. Szkoda Twojego życia! Byłaś na jakiejś psychoterapii? Takie uzależnienie wymaga pomocy specjalisty. Musisz zamknąć ten rozdział w swoim życiu. Bo życie masz tylko jedno. Powinnaś być szczęśliwa, szukać szczęścia, a nie grzebać w tej ranie i rozpamietywac. Życzę Ci powodzenia.

Miłość... Uzależnienie... TO mnie wykonczylo... Stałam się tak bardzo nieufna... Taka pusta... Zniszczylo mnie to... Minie sporo czasu zanim / jeśli w ogóle, będę " normalna " i wypre tego człowieka z mojej świadomości, pamięci.. Serca...
Dziękuję za każde słowo wsparcia... To właśnie one budują mnie i dają siłę... Dziękuję...

no
w przeciwieństwie do kochanek
te są the best

dobrze rozumiemy to Kejt
każdy człowiek odpowiada za swoje decyzje - niech skrzywdzona, oszukana i wykorzystana kochanka zapisze to sobie tłustym drukiem na lodówce...

Szczerze... Nie szukałam pomocy nigdzie...

[kejt38]

co z ciebie za obrzydliwy czlowiek! 6 straconych lat i morze wylanych lez to dla ciebie za malo na kare, czego jej zyczysz: choroby, smierci? co usatysfakcjonuje taka zepsuta dusze jak twoja?
plawisz sie ciagle w swoim "nieszczesciu", kiedy czytam takie wpisy jak twoj to jeszcze bardziej sie przekonuje, ze zycie nie jest czarno-biale, a ofiara moze byc w sekunde katem, jakie szczescie, ze mam rzadko do czynienia z taka zgnilizna emocjonalna.

masz dorosle dzieci i jestes pewna, ze wszystko o nich wiesz....no tak, bo u ciebie to nigdy, bo u ciebie to zawsze;)

to forum przekonuje mnie, ze zdradzone zony w duzej czesci to okropne sekutnice, dac im wladze, a palilyby na stosach bez mrugniecia powieka- pewnie jeszcze w imie milosci do boga i sprawiedliwosci;)

facetom w Polsce uchodzi zdrada na sucho, wina rozklada sie na dwoje- to znaczy, ze wlasciwie to moze on nie az tak winny, moze uwiedziony, moze nie wiedzial co czyni- a to znow oznacza, ze zona kolejny raz sie nabierze i pare innych kobiet rowniez.
czy to jest az takie trudne do zrozumienia, ze kazdy czlowiek odpowiada za swoje wlasne decyzje???? co z waszymi mozgami, az tak wam sie zlasowaly, ze nie rozumiecie, ze nikogo nie mozna zmusic do zdrady, nie piszac o wielokrotnej i zroznymi osobami.

a jakby twoj ex zdradzal cie tylko z dziwkami, za kazdym razem z inna to jak opowiadalabys o tym? kogo bys nawracala? a gdyby robil to z facetami?[/quot                 Kejt - spokojnie,bo  ci żyłka pęknie. Czyzbym nadepnęła ci na odcisk? Poczytałam twoje posty i zauważyłam, że bardzo, ale to bardzo przejmujesz sie losem kochanek. Bo żony to dla ciebie  gorszy sort. Piszesz o 6 latach straconych przez Lawide. Ależ to były lata pełne szczęścia, miłości. Czasem tylko był ból i zal, jak kochanek wracał do żony. Piszesz, że zyczę jej śmierci. Tu juz poszłaś po bandzie.  Najgorszemu wrogowi tego nie życzę, a co dopiero obcej osobie. Moją dusza też się nie zajmuj. Od tego jest zupełnie kto inny. Natomiast moje dzieci zostaw w spokoju. To nikczemne.  Twoje wywody to czysta manipulacja. Najlepiej prawde zakrzyczeć, zakłamać, odwrócić " kota ogonem". Robisz to nie po raz pierwszy. Jestem od jakiegoś czasu rozwiedziona, szczęśliwa, żyję sobie spokojnie. Mam to szczęście, że po latach robię to co chcę. Do swoich wątpliwej jakości wpisów nie mieszaj duszy, Boga i sprawiedliwości. To się ma nijak do zdrady. Piszesz, że każdy człowiek odpowiada za swoje czyny. To zdanie jest prawdziwe. Każdy. Zdradzający i kochanka też. Więc o co ci chodzi. Chyba, że według ciebie kochanka to osoba świetlana, bez skazy, którą nic tylko na piedestał postawić. Tak naprawdę to Lawidy jest mi szkoda. Jak tu ktoś już napisał potrzebuje pomocy psychologa albo jakiegoś psychoterapeuty. Gostek nieżle nią manipulował. Podobnie jak żoną. Ale to nie znaczy, że jest bez winy. Dobrze wiedziała w co sie pakuje. Miała tylko nadzieję, że dla niej odejdzie od żony i rodziny.  A juz kejt twojego ostatniego zdania zupełnie nie rozumiem. Dziwny to atak. Kogo mam nawracać? Mój ex zdradzał mnie z dziwkami też. A czy z facetami? Nie wiem. Rozwiodłam się z nim. Dziś jest mi obojętny. Mamy poprawne stosunki, bo przecież mamy dzieci. Nie zapomniałam co zrobił, ale wybaczyłam. To było. Dzisiaj żyję pełniej,inaczej. Otaczam się ludżmi dla których słowa: wierność, uczciwość, moralność, prawda, honor coś znaczą. I wyobraż sobie, że nigdy ale to nigdy nie związałabym się z zajętym facetem. Jak wiele wiele innych kobiet. Te którym to nie przeszkadza, to jakiś maleńki procent. Do którego ty akurat się zaliczasz. Oczywiście za chwilę wylejesz wiadro pomyj na mnie, bo jak mogłam napisac prawdę. A o stosach już pisałaś. Wymyśl coś innego.

Też przeczytałam twój wątek. Mam jakiś taki odbiór tego co piszesz, że cierpisz bo chcesz cierpieć. Nie chcesz się uwolnić od tej "miłości". Pielęgnujesz ją i jest twoim całym światem i jestestwem. Wolisz przeżywać katusze niż to stracić.
No i niestety, na te 6 lat pisania w ani jednym zdaniu nie napisałaś o tym, że choć minimalnie zdajesz sobie sprawę z krzywdy jego żony i dzieci. Ani jednego słowa, ani jednego wyrzutu sumienia, ani jednej myśli o niej. No i że ty uczestniczyłaś w tej krzywdzie. Absolutnie nic. Tylko podlewanie swojego uczucia.
Ale cóż, poczytaj sobie o kobietach, które kochają za bardzo. parę cytatów z książki dla ciebie:
"Dlaczego tak ciężko nam zostawić partnera, który wpędza nas w „taniec" bolesny i destrukcyjny? Zapamiętajmy prostą regułę: tym trudniej zerwać niezdrowy układ, im więcej zawiera on składników przeniesionych z dzieciństwa. Kochamy za bardzo, ponieważ chcemy przezwyciężyć nasze dawne lęki, zawody, cierpienia i napady bezsilnej złości. Odejść od mężczyzny to zrezygnować z cennej okazji do „wyprostowania" dróg, po których niegdyś błądziłyśmy, to zmarnować szansę na znalezienie wreszcie ulgi. Kobieta płaci za to olbrzymimi kosztami emocjonalnymi. Ilekroć próbuje zerwać związek, odciąć się od źródła niedoli, tylekroć czuje się tak, jak gdyby tysiące wolt boleści przeszywały jej nerwy i rozlewały się po całym ciele. Powraca znów znane wrażenie pustki, które spycha ją w ciemny kąt, gdzie nadal czai się groza z lat dziecinnych: groza
osamotnienia. Wydaje się, że jeszcze chwila, a utonie w fali rozpaczy.
Zagadkowa alchemia „niedobrej" miłości sprowadza się do dreszczu, jaki budzi w nas perspektywa, że być może rozliczymy się w końcu z losem, odzyskamy uczucia, których nam poskąpiono, zdobędziemy aprobatę, której nam odmawiano.
...
Nałogowiec „praktykujący" własną chorobę nie szuka kogoś, kto by pomógł mu wyzdrowieć, szuka osoby, przy której mógłby chorować w poczuciu bezpieczeństwa. Kobieta musi być pełna współczucia, gotowa cierpieć za coś, w co wierzy. Ta cecha zawsze przyciąga nałogowca z magnetyczną siłą, ponieważ gotowość do cierpienia stanowi wstępny warunek związku z osobą uzależnioną. Gwarantuje, że partner nie odejdzie, kiedy sytuacja — co nieuniknione — zacznie się pogarszać. „Czy mnie potrzebujesz?" — pyta w skrytości ducha kobieta, która kocha za bardzo. „Czy się mną zaopiekujesz, czy rozwiążesz moje problemy?" — milcząco rozważa mężczyzna, który ją wybierze na towarzyszkę życia.
Gdy uzależnienie od narkotyku lub od drugiego człowieka zostaje przerwane, powstaje straszliwy niepokój. Osoba ogarnięta tym uczuciem wymaga ustawicznej pomocy, podtrzymania i zrozumienia. Najlepiej, gdy robi to ktoś, kto sam przeszedł przez podobne bolesne doświadczenia.
W przypadku kobiety, która kocha za bardzo, jej podstawową chorobą jest uzależnienie od cierpienia i przyzwyczajenie do nie odwzajemnionych uczuć. Zachodzi tu co prawda powielanie wzorców sięgających dzieciństwa, ale żeby mógł się zacząć proces powrotu do normalności, pacjentka musi najpierw dać sobie radę z układami, w których znajduje się obecnie. Bez względu na to, jakim potworem jest partner, musi zrozumieć, że każda próba zmienienia go, pomocy, kierowania nim, czy oskarżania jest dowodem jej choroby. Musi zaprzestać tych praktyk, aby inne dziedziny życia mogły ulec poprawie.
Jedynym prawdziwym zadaniem jest praca nad sobą."

Kejt, Ty masz jakiś problem... i to bardzoooo duży Wiesz, jest coś takiego jak psychoterapeuci... psychoterapia... to pomaga, serio, spróbuj może...

Ani Zamoszcz, ani ja, ani inne porzucone żony - matrony i sekutnice z tego forum - nie mają Kejt dobrze... mają do dupy, są nieszczęśliwe, niespełnione w żadnej dziedzinie, ich życie to porażka, są okropne, pastwią się nad boga ducha winnymi kochankami, w dodatku są jadowite, grube, wredne, brzydkie i mają pryszcze, cellulit i trwałą ondulację. Jednym słowem - sytuacja nie do pozazdroszczenia. Lepiej Ci Kejt?? Pomogło choć troszkę i choć na chwilkę??

No jestem taka Majka... przyznaję się! i co Ci na to poradzę??

Ale ja o sobie mówiłam.
W końcu ktoś mi ślepia otworzył

Znaczy się teges...to ja rzuciłam chama z pałeczką ukierunkowaną na gotowe cipcie,żeby nie było
No to w sumie... to jużnie wiem czy to się liczy,czy nie? 
Do zestawu dodałabym jeszcze okularnice,ze szkłami grubości denek od jabola.Tak jeden zdradzacz tutaj prawił.
I ...git

Aż tak Cię zabolało?
No tak,najlepiej powiedzieć,że to trollowanie.
A jak chcesz się czepić poziomu,to zwróć baczniejszą uwagę na to,co sama piszesz i jak sama tworzysz prowokacje, czy zaczepki.To tyle w temacie.
Over.

Nie zamierzam udowadniać nikomu że nie jestem wielbladem..  Najłatwiej skrytykowac.. Przyjmuje ta krytykę... Ale nie odpowiadam za cierpienia wszystkich zdradzanych kobiet przez mężów... Mój mąż zrobił to tylko raz... I więcej nie miał okazji...
Żona człowieka o którym mówię doskonale wiedziała o mnie... Wiem też ( i to nie od niego)  że taki układ jej odpowiadał... Zresztą nigdy nawet nie zareagowała na to... Wy tak robilyscie, czy nie?  Dzwonilyscie, spotykalyscie się z kochankami swoich mężów... Jej ten układ odpowiadał bo on przynosił pieniądze do domu i to było najważniejsze... On chciał więcej... Ale najwyraźniej nie miał na tyle odwagi żeby to w całości wziąć... Dziś mówię że są oboje siebie warci... Dziś większość spraw widzę inaczej... Ku zadowoleniu zdradzanych żon - cierpię... Możecie wypełni pałac się ta świadomością jeśli tylko pomaga to Wam zniwelować odrobinę bólu... Żyje tylko dlatego że mam po co... Dla kogo... Dla dziecka... Mojego bólu nie jesteście w stanie zrozumieć... Chociaż nie ukrywam że Wasze słowa mną wstrzasnely i to bardzo pozytywnie..  Obudzilyscie we mnie złość która motywuje mnie do ogarnięcia się i totalnego wyjścia z letargu... Poradzę sobie z tym i wrócę tutaj aby napisać Wam że jest dobrze...  i obyscie Wy również przerobily swój ból i żyły szczęśliwie... Bo nikt... Powtarzam nikt, nie zasługuje na cierpienie spowodowane miłością... Miłość nie może boleć.... Ona powinna wznosić wysoko do góry... Jak ba skrzydłach... A łzy powinny być tylko łzami radości...

Wg mojego doświadczenia jemu ten układ też pasował  i to bardzo. Bo niestety ale to więcej - to więcej  romansów na boku. Przed tobą były kobiety (a przynajmniej jedna) i po tobie czy też w trakcie też są inne. Więcej nowych emocji, nowych motyli w brzuchu, więcej tych etapów początkowych. Tego nie da ci żona po iluś tam latach z codziennością i dziećmi na karku. Ale bocznikowa to i owszem. Cały czas na haju i wysokim C. Dlatego od niej nie odszedł. Nie kochana, nie odwagi mu brakowało. On sobie zdaje sprawę, że po jakimś czasie stałabyś się znanym i opatrzonym partnerem a znając swoje potrzeby będzie musiał szukać i tak nowych wrażeń na boku. A ta żona już wie i nie czepia się. Takiej drugiej nie znajdzie. Ty byś pewnie robiła sceny itd. po co mu to?  Ot i cały sekret - wg mnie oczywiście - pana nieodważnego.

To się już stało... 6 lat temu... Nie oglądałam się za żonatymi... Broń Boże... Dziś nie nabrała bym się tak naiwnie jak wtedy... Ale to się wydarzyło... Nie napisałam tutaj aby pytać o poradę czy angażować się w taki związek tylko wypowiadam słowami to wszystko co gniecie mi serce... Droga Ingo Twoje słowa są sensowne... Pewno masz rację...
Boże jak marzę o tym aby pojawił się taki dzień kiedy będę wolna od myślenia o nim... Od tęsknoty... Od wspomnień które wyciskaja łzy bólu...

Ostatni raz widziałam się z nim przed świętami Bożego Narodzenia... Napisał mi też " życzenia " na Wielkanoc... Ze względu na swoją godność nie zacytuję ich..  Boli bardzo to że nie dość że w pewien sposób uzaleznil mnie od siebie to jeszcze nie potrafi stanąć przede mną i powiedzieć " przepraszam, wracam do żony "... Obciąża mnie poczuciem winy... Nie mam żalu o to że do niej wrócił bo sama dałam mu prawo podjęcia decyzji... Mam żal o to że przez te wszystkie lata karmil mnie nadzieją że będzie inaczej a zostawił i to jeszcze w taki sposób... A do siebie mam żal że nie potrafię go wyprzec z myśli... I że wszystko mu wybaczam...
Nie boję się Waszych negatywnych reakcji... Chciałam być szczera tutaj i liczyłam się z tym że dostanę po głowie... To tak jak wspomniałam wcześniej jest dla mnie wzmacniające...
Szukam Waszych słów... Waszych doświadczeń... Bo przecież jakoś musi się dać... Faktycznie udam się po pomoc... Bo sama sobie mogę nie poradzić... A bardzo chcę...