Jak żyć?

wyobrażam sobie jak Ci ciężko trzymaj się

Lavido, zapewniam, że ta tęsknota i nadzieja na coś, co być miało a się już nie spełni z czasem ucichną, nawet jeżeli długo będziesz odczuwać je bardzo dotkliwie. Jedno jest pewne- jeżeli ktoś, kto staje się z własnego wyboru najbliższym Ci człowiekiem a potem ucieka bez słowa jest świnią. Jest świnią podrzędnego gatunku. Bo co innego stwierdzić, że nie widzi dalej waszej wspólnej drogi, a co innego potraktować kogoś jak powietrze, jak nic, bo tak jest nie wiem... wygodniej ? Tęsknisz pomimo, że Cię skrzywdził bo kochałaś go szczerym uczuciem, kochałaś szereg rzeczy, które gdzieś tam żyją dalej w Twojej świadomości i nie znikną ot tak bo zrobił coś złego. Z czasem jednak zmieni się Twój punkt widzenia, po pierwsze wspomnienia zbledną, po drugie przyzwyczaisz się do myśli, że czegoś co miało być już nie ma, po trzecie nauczysz się od nowa czerpać radość z życia bez niego. Wtedy popatrzysz na wszystko bardziej całościowo i obiektywnie i sądzę, że Twój stosunek do jego osoby ulegnie zasadniczej zmianie...po tym jak zwiał...  Wiem, że w tym co odczuwasz teraz czujesz się jak w pułapce bez wyjścia, to jest cierpienie, przed którym nie ma ucieczki i ono musi przetoczyć się przez Ciebie, trzeba to przeżyć, żeby się oczyścić- strach, że sama nie dasz rady.. ból, że nic już nie jest tak piękne jak z nim...smutek, złość, żal, bezsilność i pewnie tak naprzemian.... a potem będzie tylko coraz lepiej.

Lavida 26 to co czytam przeraza mnie jak sama siebie usmiercasz -moje pytanie czy warto???nie wyszlo trudno wiem ze to boli bo milosc prawdziwa zawsze boli ,ale to minie i nie wracaj do tego widocznie to nie bylo to ,i musisz sie  tym pogodzic.Pozdrawiam i glowa do gory.

Lavida26 - dziewczyno jesteś mloda nie rozumiem jak można tak się upokażać, pozwalać marnować sobie życie. Owszem to co zrobiłaś było dla mnie jako żony obrzydliwe ale to co on robi jest równie obrzydliwe albo jeszcze bardziej. Ogarnij się milość- miłością ale powinna ona dawać radośc i szczęście a nie ból wszystkim wokół.

Droga Lavido,ja wiem ze to co pzezywasz to strasznie boli.Ale masz dla kogo zyc-masz coreczke ktora Cie bardzo potrzebuje!To dla niej powinnas sprobowac stanac na nogi.Jest ciezko teraz ale to minie-czas leczy rany.A ten Twoj facet-wydaje mi sie bardzo dziwny,manipuluje Toba i Twoimi uczuciami..Daj sobie z tym wszystkim spokoj i zyj dla corki!

Lavida26 - piszesz że rozumiesz ale zaraz twoja podświadomość krzyczy: " nie, on taki nie jest..Nie on.." jest to typowy model wyparcia tego co jest wuidoczne i o czym doskonale wiesz ale dla własnego zdrowia "psychicznego" po to żeby ból nie owładnął cię całkiem wypierasz fakty. Robisz tak bo gdybyś przyznała że on to palant, kłamca i podlec musiałabyś przyznać sama przed sobą że ty jeseś też nie najlepszej "jakości" skoro go pokochałaś, oddałaś mu duszę. Takie przyznanie się przed sobą jest tragiczne ale oczyszczające pozwala uporządkować priorytety, daje szansę na porządkowanie życia i ruszenie wreszcie w drogę nie oglądając się za siebie czy on wróci czy nie. Wiem łatwo pisać kiedy nie ma w sercu i w głowie tego co ty ale jeśli dziś nic z sobą nie zrobisz to jutro cię nie będzie - będzie cień kobiety która nie wie po co żyje i dokąd zmierza. Dlatego takie związki są destrukcyjne a przecież ty nie możesz być egoistką zamykającą się w skorupie bólu bo masz dziecko i co mu powiesz kiedyś nie miałaś matki bo jeden dupek zrujnował mi życie i psychikę - ona tego nie zrozumie jak miłość do faceta może mieć pierszeństwo przed milością do dziecka i pamiętaj nawet jak się dziś uśmiechasz (cała w bólu) do dziecka to on czuje że coś jest nie tak. Dzieci współodczuwają nastroje  matek nawet jak są małe i nie umieją tego pojąć.Więc głowa do góry popełniłaś "grzech" dostałaś "pokutę" w postaci łeż i bólu teraz czas na "mocne postanowienie poprawy" i powrót do życia.

Witajcie! Boże jak dobrze czytać wasze słowa...kogoś kto WIE jak boli i rozumie...są przyjaciele ale oni tego nie przeżyli, nie zrozumieją. Droga Lavido i inne dziewczyny...mam 23 lata, w wieku 21 lat wyszłam za mąż za mężczyznę którego kocham ponad życie. Marzyłam o domu, dzieciah o wspólnym starzeniu się. Wierzyłam, że będzie WIERNY i nigdy mnie nie opuści...z powodu jego pracy przeprowadziliśmy się na drugi koniec Polski, zostawilam rodzinę, przyjaciół, poszlabym z nim na koniec świata. Na początku było cudownie, urządziliśmy sobie mieszkanko, kupiliśmy psa...często się kłóciliśmy i wiele rzeczy się nie układało ale wierzyłam że wszystko się zmieni, że możmy być szczęśliwi...tydzień temu dowiedziałam się, że mnie zdradził...z 30-letnią kobietą która ma mężą i 2 małych dzieci...przeczytałam wszystkie ich czułe maile - do mnie nigdy nie mówił takich romantycznych słów...i że się kochają...na szczęście nie było go tydzień w domu, wrócił wczoraj - przygotowałam mu kolacje przy świechach, kochaliśmy się a potem powiedziałam mu że wiem, normalnie o tym rozmawialiśmy...bez krzyków, bez histerii...że kiedyś kochał mnie nad życie ale mu przeszło, teraz kocha ją i chociaż wie że nie będą razem bo ona nie zostawi męża i dzieci to on chce rozwodu...
A mi serce pękło na milion kawałków, których już nie da się poskładać...nie mogę jeść ani spać, nie potrafię funkcjonować....zamiast go znienawidzieć jeszcze bardziej go kocham! Wiem co straciłam i tak bardzo pragnę żeby znów mnie kochał....chore jest to, że normalnie rozmawiamy, śpimy w jednym łóżku, on mnie przytula, przeprasza i mówi że nie chciał, żeby tak się skończyło...ale chce rozwodu
A ja boje się, że juz NIGDY NIKOGO INNEGO NIE POKOCHAM...nie mam gdzie wracać a jeśli wrócę do swojego miasta to tam wszystko będzie mi go przypominało...nie potrafię poradzić sobie z tym bólem, ostatkiem sil powstrzymuję się żeby nie płakać w pracy i na ulicy...on mówi, że mnie kochał ale przez kłótnie i moje pretensje to ja zabiłam tą miłość...a ja mu wierzę pomóżcie proszę!

MłodaZdradzonaŻono...Wiem co znaczą marzenia o spokojnym domu, w którym słychać radość dzieci...Mam dziecko...Moja córka jest dla mnie wszystkim co najpiękniejsze i najprawdziwsze na świecie...Dla Niej chciałam stworzyć taki dom...By widzieć Jej radość w tych malutkich, niewinnych oczkach... Chciałam tego domu dla nas obu... O takim domu marzyliśmy z nim... Marzyliśmy o oazie spokoju..Banalne...O pokoikach dla naszych córek...O wspólnych weekendach, feriach,wakacjach, świętach..."chcę żebyśmy wspólnie stworzyli dom dla naszych dzieci i dla nas..dom do którego będziemy wracać z największą przyjemnością.."

Nie umiem Cię pocieszyć..Nie umiem Ci pomóc..Sama zaginęłam gdzieś w ciemności i nie potrafię odnaleźć drogi..Jest tutaj na tym forum tak wiele mądrych kobiet..Kobiet, które doskonale rozumieją..Co więcej-One czują.. Potrafią jasno i logicznie spojrzeć na pewne sprawy..Zawsze szczerze podejdą do każdej z Nas...Bądź tutaj...To na prawdę pomaga..Choćby nawet po to aby przełykając słone łzy pisać o swoim bólu.. Wiem jedno..Ból który nosimy w sobie, choć pewno każdej z Nas inny, głęboko zamknięty degraduje Nas..Niszczy Nasze dusze..

Wiem,że żadna z dziewczyn które tutaj są nie podejmie za mnie decyzji..Nie wybije mi młotem z głowy myśli, wspomnień i ciągle jeszcze marzeń..Żadna nie wydrze miłości, tęsknoty i niestety bólu, rozpaczy i cierpienia.. Ale swoimi słowami potrafią podnieść na duchu..Nawet słowami krytyki..A wiesz dlaczego? Bo są to słowa szczere i bezinteresowne...

Mój ból jest inny od Twojego.. Moja tęsknota zapewne też.. Sięgnęłam po zakazany owoc.. Nie ma tłumaczenia, że to nie moja wina..To jest moja wina..Powinnam była się wycofać tuż na starcie.. Ale zaufałam..Uwierzyłam..Za nim się zorientowałam przyszło uczucie..O ironio..Tak silne..Tak mocne..Po wcześniejszym "złym życiu" uczucie unoszące mnie ponad ziemie..Poczułam się kobietą..Poczułam się potrzebna..Poczułam sie kochana, szanowana..Wiesz kiedy byliśmy razem świat się zatrzymywał dla mnie..Czułam, że mogę wszystko..On mnie rozumiał.. Doskonale..Czasem bez słów..

Teraz czuję zupełnie odwrotnie..Nie mam siły..Nawet troszkę..Świat szaleje, nie zatrzymuje się..W mojej głowie są wspomnienia, które powodują rozdzieranie duszy.. Widzę go, słyszę, czuję..Tęsknię za nim..Kocham...

Puste dni...

Nie wiem co robić?! wiem o zdradzie, on wie że ja wiem a zachowujemy się jakby nic się nie stało! to jest chore-jemy razem, śpimy...wychodzimy. Porozmawialiśmy szczerze...o wszytskim- pierwszy raz w naszym małżeństwie:/ on mnie przytula, bierze za rękę przeprasza. Ale nie wie co zrobi! wczoraj mówił, że już mnie nie kocha bo kocha tylko ją...dziś mówi że mnie też kocha...że żałuje...planuje przyszłość! ale gdyby ona zostawiła męża to on z nia bedzie...a co ja mam robic? jak idiotka czekam na okruchy miłości! Łudze się, ze on ją zostawi, że bedzie ze mną, że bedzie wszytsko dobrze...ale przecież nie będe mu ufać...ona ciagle bedzie gdzies w pobliżu! Rozum mówi-uciekaj jak najdalej od tego uzaleznienia od tej chorej miłości, serce mówi-zostań, on się pogubił, kocha cię będziecie szczęśliwi...jestem rozdarta, nie wiem co robić nie potrafię podjąć żadnej sensownej decyzji...wiem że ona kiwnie palcem i będzie miała go u stóp...a ja czekam nie wiadomo na co...żyję nadzieją bo nie chcę dopuścić do siebie bólu...nie chcę w to wierzyć, ale kiedy nadzieja umrze boje się że sie nie pozbieram, że z tym bólem n ie będe mogła sie zmierzyc...oszukuję się bo tak łatwiej...

Droga MłodaZdradzonaŻono..Jak doskonale rozumie Twoje rozdarcie.. Ta wewnętrzna walka rozum kontra serce... Mam dokładnie to samo... Kocham jak wariatka....

Nie daje już rady...nigdy w życiu nie czułam się taka samotna...tak zmęczona, zagubiona...on ciągle daje mi nadzieję, ja się staram ze wszystkich sił, wszystko robię żeby znów mnie pokochał a jak już zaczynam wierzyć, że się ułoży to on znowu chce rozwodu...o co ja walczę? o faceta który mnie zdradził i mnie nie kocha? dlaczego nie potrafię odejść? i dlaczego to tak boli?! i niekskończona rzeka łez....

Ile razy można kogoś ranić??
Nieskończenie???
Boli....

Jednak kłamał..Po mistrzowsku..Przez cały ten czas tulił, całował, mówił że kocha patrząc w oczy i kłamał jak pies.. Bez mrugnięcia okiem.. Czuję się zdeptana..Czuję się zniszczona.. Czuję się jak nikt...

Czuję się jak nikt, bo dałam się nabrać na te wszystkie czułości jakie mi serwował.. Wierzyłam bo wierzyć chciałam.. A on sukcesywnie kłamał..
Nie jestem jak teraz wiem jedyna..

Droga Pandoro
powiedz jak sobie poradziłaś z uczuciem okłamania? Jak z tęsknotą za nim? To takie wszystko trudne....

Weź to olej. Wiesz, że nie byłaś jedyna, wiesz, że kłamał. Nie zaprzątaj sobie tym głowy. Jego powody mogą być różne, a najpewniej sam nie wie czego chce. Po co Ci coś takiego...

sen też nie przychodzi...ból i tęsknota...tęsknota i ból...

Sonieczko wiem, że muszę to zrobić..W innym przypadku będę się męczyć całe życie..Olać gnoja...Właśnie muszę tylko przestać sobie go tłumaczyć ze wszystkich złych rzeczy, które mi zrobił i dojść do tego, że to gnój... Jak? Nie wiem...Chociaż właśnie się zastanawiam...Jest pewna osoba, która mogłaby mi pomóc...Muszę spróbować...Dziewczyny dlaczego się w to wpakowałam? W co ja wierzyłam? W miłość....

Czas! Potrzebujesz czasu.
Brzmi banalnie, ale to prawda. Z czasem bedzie lzej i łatwiej...

Prawda bywa destrukcyjna. Jeżeli uznasz, że to co wiesz, da ci siłę by powstać - wygrałaś. Jeżeli zaś, ona cię pogrąży - zatracisz siebie. Przyjmij to do wiadomości ale nie zadręczaj się już więcej pytaniami "dlaczego?" Zapytaj lepiej "w imię czego?"
Powodzenia.

Droga mirello, ciężko jest bardzo pytać "w imię czego"...Ufasz komuś bezgranicznie..oddajesz całą siebie..kochasz najmniejszą częścią siebie..A on depcze to wszystko, tak po prostu... Nie chcę wciąż mowić o bólu, bo ten jest tak silny, że ledwo tchu wystarcza na wegetację... Pękło wszystko...Wiara w ludzi... W swojej naiwności zadaje sobie wciąż pytanie "dlaczego"?... Tak jakby odpowiedź na niie pomogła mi żyć...Mam ogromny żal do siebie, że uwierzyłam i pokochałam całą sobą..Tak jak tylko umiałam... Gardzę sobą...

wiesz mirello powinnam dać sobie takiego mega wielkiego kopniaka, po którym zostanie ogromny siniak.. W tej chwili mam ogromną huśtawkę..W jednej chwili myślę sobie dasz radę, nie jest tak źle z Tobą, przecież to tylko facet, nie może cię boleć aż tak bardzo...A potem pojawia się chwila słabości, nie mam siły, do oczu cisną się łzy, serce ogarnia ból i ta....tęsknota..I tak w kółko jak na górskiej kolejce.. Na dole pojawia się jego obraz, na którym wtula mnie w siebie i mówi"kocham cię moje maleństwo"...Na górze obraz jego kłamstw i wiecznego niezdecydowania.. Tak, to kolejka górska.. I kolejne pytanie kiedy się zatrzyma? Kiedy wreszcie będę mogła z niej wysiąść i usiąść na łódkę, która przyjemnie kołysa?...

Lavida To co napiszę to banalne i oklepane ale czas, czas, i tylko czas jest naszym sprzymierzeńcem. Wiem, że nie ma granicy w ilości wylanych łez po których wszystko mija, ale wiem, że tą granicę możemy wytyczyć sobie same. I często bywa tak, że to nie przypływ siły stawia nas na nogi tylko właśnie jej brak. Brak żeby walczyć, myśleć, tęsknić...
Masz córkę, bezwarunkową miłość. Dbaj o nią a los na pewno się do Was uśmiechnie.

I znowu weekend..Nie nawidzę ich... Zbyt dużo wolnego czasu na myślenie...Na wspomnienia...

Doskonale Cię rozumiem mirello..To samo jest we mnie...

Dziewczyny każdą osobę po rozstaniu dopadają chwile zwątpienia, też mam ich mnóstwo. Wiem, że to banalne co teraz napisze ale czas i wiara, ze wszystko się ułozy to dwie najwazniejsze rzeczy.  Życz Wam i sobie szczęsliwych poranków i spokojnych niocy:)

"Myślę sobie, że
Ta zima kiedyś musi minąć
Zazieleni się
Urośnie kilka drzew
Niedojedzony chleb
W ustach zdąży się rozpłynąć
A niedopity rum
Rozgrzeje jeszcze krew.

Zimny poniedziałek
Gorącą stanie się niedzielą
To co nie pozmywane
Samo zmyje się
Nieśmiały dotąd głos
Odezwie się jak dzwon w kościele
A tego czego mało
Nie będzie wcale mniej...

Choć mało rozumiem
A dzwony fałszywe
Coś mówi mi, że
Jeszcze wszystko będzie możliwe"

Dla mnie tez wszystko wydaje się teraz nieralne, ludzie mi mówi wszystko się ułoży, pokochasz kogos równie mocno... chciałabym w to wierzyć ale nie potrafie. Myśli dotyczące przyszłości ograniczam do kilku najblizszych dni bo co dzień zasakuje mnie teraźniejszość. Siedze na emocjonalnej hustawce...śmieje się a potem za chwile płacze, tęsknie a za chwile przeklinam w myslach to co było. Nawet te ciepłe promienie słońca nie dają mi radości, są takie puste... Cały świat wydaje się pusty chociaż każdego dnia walcze ze sobą - o siebie. Czasami bywają dni, w których wszytsko jest łatwe, sa chwile w których usmiecham się do siebie, są noce w kótych on mi sie juz nie śni. Ale to wszytsko jeszcze siedzi we mnie, boje się, że kiedyś wybuchnie.

Zadna z Was nie umarła i nie umrze. a to doswiadczenie spowoduje ze bedziecie silniejsze.
Wiem co mowie.
Mnie swego czasu tez swiat sie zawalil, wszytskie plany, marzenia runely w gruzach. jeszcze dobrze nie poczulam smaku bycia zona, pozniej matka, kiedy to po narodzinach dziecka okazalo sie ze moj maz mnie zdradzal od miesiecy, a slub to jedno wielkie przedstawienie. Zrobil cyrk z naszego malzenstwa a ja jako klaun gralam głóna role. Do dzis trudno mi w to wszytsko uwierzyc i przyjac do wiadomosci. Dalam sobie czas, az dojrzalam do decyzji rozwodu, bo z klamca, zdrajca i oszustem nie chce miec nic wspolnego, a juz na pewno nie pozwole mu sie zranic i robic ze mnie posmiewiska.
Bedzie dobrze, byc moze trudno wam teraz w to uwierzyc ale tak bedzie. Z dnia na dzien bedzie coraz lepiej, same zobaczycie to kwestia czasu, ktorego potzrebujecie.
U mnie juz jest lepiej, a dobry rok wegetowalam i wiem ze bedzie jeszcze lepiej i bede szczesliwa, tak szczesliwa jak zawsze chcialam byc
Sa ludzie ktorzy maja gorzej i zyja wiec w imie czego ja mialam sie dac stlamsic czlowiekowi ktorego mocno kochalam ale ranil jak nikt i rani nadal, na szczescie juz niedlugo i formalnie sie od niego uwolnie.
Odliczam dni.

Mam tak samo, a jestem już ponad pół roku po rozstaniu. Kiedyś byłam taka uporządkowana, wiedziałam czego chcę, miałam plany, marzenia,chęci, a teraz? Łapię się sama na tym, że zapominam o różnych rzeczach, gubię je, nie wybiegam zbyt daleko w przyszłość, nie mam marzeń, na mężczyzn patrzę obojętnym wzrokiem, lub nawet z obrzydzeniem. Jestem już inną osobą, moja psychika całkowicie zmieniła się

Też miałam problem z tym moim bałaganem w życiu, gdzieś zniknął mój uporządkowany świat,  kiedyś wszystko miało swoje miejsce, każde działanie dążyło do jakiegoś celu, były marzenia które prysły wraz z nim. Dziś patrze inaczej na świat, marzenia się zmieniły a moim życiem rządzi teraz bardziej  przypadek niz uporządkowanie .Wszechobecna jest spontaniczność, która daje mi energię do  działania. Tak naprawdę zmieniło się wszytko, bo ja musiałam sie zmienić. Faceci mnie nie odstraszają, nie patrze na wszystkich obojętnie bo staram się nie wrzucać wszystkich do jednego worku ale panicznie boje się zaangażowania.

Lavida Jeśli zaczynamy tęsknić to jesteśmy w następnym etapie rozstania. Pierwszym jest złość, niedowierzanie, nienawiść. Drugim szukanie winy w sobie. Potem tęsknota i usprawiedliwianie jego zachowania. Niestety w tym etapie strasznie łatwo się złamać, tym bardziej, jeśli On nie daje o sobie zapomnieć.
Rozmowa z kobietą na pewno ci pomogła, jestem pewna że dzięki niej otworzyłaś oczy, przemyślałaś, przeanalizowałaś, tylko na razie nie dociera do Ciebie żaden argument rozstania. Miłość przysłania wszystko co złe, ale zobaczysz, że czas zweryfikuje każdy element tego związku i zrozumiesz wszystko.
Wiem, tak trudno to wszystko wdrożyć w życie ale musimy żyć.