Popsułam świeży, dobry związek - Netkobiety.pl

Miałaś prawo czuć się osaczona, taka czy inna forma nie miała tu dużego znaczenia, bo już i tak nie było jak on zaplanował.
Popelniłaś jeden błąd, że od początku mu się we wszystkim podporządkowałaś i myślał, że na taką trafił, co jednego słowa nie powie na poprzek...

Ja pierdole, niczym ekshibicjonistka pucujesz się z każdego odczucia a z tego czy jest między wami rozjazd w atrakcyjnośći chcesz robić tu sacrum? No bez jaj.. to  mi więcej powie niż 200 koła słów o twoich lękach

Co pozwala ci myśleć, że choć troszkę mi zależy, co mówi ci moja atrakcyjność albo lęki? Ja tu z babkami gadam na babskim forum. Jak się trafi madry chłop w konwersacji, to chętnie. Ale nie ty.

Coś jednak było nie tak, skoro czułaś że nie chcesz z nim być.Byc może nie miałaś do niego uczuć głębokich na tyle by żyć z nim.i chyba o to też chodzi.Niestety rozstania się ciężkie.A czy TY chcesz z nim teraz być? Że założyłaś ten wątek

Wczoraj, gdy zakładałam wątek i pisałam do niego wiadomość, czułam na 100%, że chcę to przede wszystkim naprawić. Bo schrzaniłam, zadziałałam instynktownie, odtrąciłam i skrzywdziłam człowieka, który był tak blisko i już mi chyba ufał. Dziś to jest nadal aktualne, nadal nie chcę mieć tego poczucia winy i chciałabym z nim być, choć na innych zasadach niż wtedy. Ale czuję się zniechęcona tym przeciąganiem struny. Teraz też odczytał 2 godziny temu i cisza, a przecież wystarczyłoby "dzięki, ale nie, ja już jestem out, przykro mi" i to tez już by było jakieś rozwiązanie, zaakceptowałabym to. A on znowu każe mi czekać, przeciąga, chyba specjalnie gra na emocjach. Wydaje mi się to toksyczne, choć biorę pod uwagę, że nie zasłużyłam na głaski i ułatwienia. Tutaj trzeba po prostu usiąść i porozmawiać w cztery oczy i coś może będzie wtedy jasne. Teraz oboje uprawiamy gówniarskie zagrywki.

To ciężkie dla ciebie ale nie widzę w twoim zachowaniu uczucia do niego cytuje

Dziś to jest nadal aktualne, nadal nie chcę mieć tego poczucia winy i chciałabym z nim być

Kierujesz się wyłącznie brakiem umiejętności radzenia sobie z poczuciem winy...i chcesz z nim być aby zatrzeć gryzące cię sumienie ..to nie jest dobra pobudka do stworzenia związku.Skrzywdzisz tym sposobem jego.Dziwie się że jesteś zaskoczona że on milczy naprawdę sądziłas że w podskokach przyjdzie? Po tym wszystkim?jeśli tak to chyba brakuje tobie zrozumienia sytuacji

Nie widze morza mozliwosci.Jedynie jedna szanse ktora moze ofiarowac tobie ex Kobieta zakochana teskni za facetem za jego glosem dotykiem.Ty chcesz z nim byc bo nie chcesz miec poczucia wina.z tym.plastrem moze byc duzo prawdy, gdybys byla dla niego znaczaca to ubiegalby sie o wytlumaczenia z twojej strony.

Ty sie sama zdecyduj co robisz.Piszesz posty bo sumienie cie gryzie.

Zerwalas z facetem normalny zakochany mezczyzna chcialby wyjasnien.A on sobie odszedl.

CZEGO NIE ROZUMIESZ.Udajesz glupią.i tyle

Oj tam, zaraz zakochany... Jak się jeszcze w żonie nie odkochał...
Porównywanie do ex było nie do zniesienia i od razu powinnaś go zgasić.
Nie byłaś sobą, dlatego nie mogłaś go ani trochę poznać... Jak pokazałaś swoje ja, to odszedł...
Też się przychylam do stwierdzenia, że byłaś plastrem, więc się nie katuj...

Ja twierdzę, że się nie odkochał, ale on uważał inaczej. Za dużo było złych opowieści o niej. Za szybko mi wyznał miłość (czy tam zakochanie, zwał jak zwał). Nie przeszliśmy wszystkich etapów randkowania, tylko od razu przeszliśmy do "starego małżeństwa" w którym (moim zdaniem) zastępowałam tę żonę z naciskiem, żeby było lepiej, ciekawiej, aktywniej, pełniej. Plaster, nie plaster, coś było nie halo i ja to wtedy czułam.

Powiem Ci tak, to że teraz nie odpisuje na wiadomości i tak nie rokuje  dobrze na przyszłość. W mojej ocenie takie zagrania są poniżej pasa, przypieprzyłaś mu co prawda z półobrotu, ale mimo wszystko słowa wytłumaczenia jego zachowania należą Ci się jak najbardziej. Chyba nie chciałabyś w przyszłości podobnych sytuacji, gdy powiesz mu coś, co go dotknie, a Ty później będziesz co chwile patrzeć, czy wyświetlił mu się ptaszek na WA. Ile macie lat? Bo to też ma znaczenie w tej sytuacji.

Czyli jesteście w pełni dojrzałymi ludźmi. Przeraziło mnie to, co napisałaś o rodzicach, bo milczenie jest często wyrafinowaną metodą psychicznych tortur. Sorry, ale w głowie mi się nie mieści jak można takie coś zafundować własnemu dziecku.

Nie napisałaś chyba jeszcze ile czasu już trwa taki stan zawieszenia, a to jest też istotne.

Ostatnia standardowa, aktywna rozmowa online miała miejsce 29 lipca i wtedy zrobiłam to, co zrobiłam, czyli mi się ulało z tempem, zaangazowaniem nieadekwatnym itd. Odwołałam jego przyjazd do mnie 30 lipca i późniejszy wspólny wyjazd tłumacząc, że nie możemy ciągle razem mieszkać, że to od dupy strony robimy. 31 lipca chciałam go zaprosić do mojego miasta, ale bez noclegu, tylko na rozmowę o sytuacji, żeby nie zostawiać tego takiego rozgrzebanego online. Nie na 5 minut, ale tak jak na początku, np. kilkugodzinny spacer z psem, knajpkę.  Nie chciał przyjechać, ale nie napisał tego jasno, tylko wymyślał sobie zajęcia na każdy dzień, który proponowałam. I od tego czasu przeciąga każdy kontakt o dzień, dwa. Ja nie pisałam dużo, ze trzy próby zrobiłam - raz zaproponowałam rozmowę wieczorem przez telefon, ale specjalnie nie odczytał i rano rżnął głupa, że dopiero zobaczył wiadomość. Teraz była czwarta próba, odczytana już, bez odpowiedzi. Poprosiłam w niej na samym końcu o rozmowę poza czatem lub, jeśli chce to zakończyć, to o jasny komunikat, byle nie to milczenie. No i milczy. Odnawiają mi się traumy z dzieciństwa, choć to żaden argument.

Ok, myślałem, że to trwa dłużej. Trudno coś dobrego doradzić. Gdyby to była odwrotna sytuacja, że to facet dał ciała to bym mu poradził, żeby w te pędy kupił kwiaty i jechał te 100km walczyć o dziewczynę. Ty przez WA napisałaś mu pewnie wystarczająco dużo, żeby mógł mieć pełen obraz sytuacji. Możesz próbować jeszcze zadzwonić, a nie pisać, chyba że napisać list na papierze, bo taki też ma nieporównywalnie większą "wagę", ale chyba lepszą opcją będzie po prostu cierpliwość. Jeśli w końcu odezwie się do Ciebie to znaczy, że jednak nie jesteś mu wciąż obojętna, a gdy będziesz jednak go bombardować w ten sam sposób przez WA to odsuniesz go od siebie jeszcze bardziej. Jeśli to ma zagrać to on musi sobie uświadomić to, że i Ty jesteś też dla niego wyzwaniem.

Nie ma mowy, żebym teraz dzwoniła czy pisała jeszcze cokolwiek. Wysłałam mu bardzo jasny komunikat: że przepraszam, że żałuję, że chciałabym spróbować to naprawić i mam parę pomysłów, jak to zrobić. Żebyśmy porozmawiali nie na czacie - w domyśle, przez telefon, bo nie oczekuję przyjazdu. Ale że jeśli nic nie czuje i nie chce dać temu szansy, to rozumiem, tylko proszę o jasną informację "nie" zamiast milczenia.

Aktualne milczenie po takiej wiadomości odbieram jako niepotrzebne przeciąganie, psychiczne znęcanie się w wersji light, w białych rękawiczkach, "usprawiedliwione", ale niepotrzebne, bo dałoby się to załatwić jednym cięciem. On nie zna historii milczenia w mojej rodzinie, nie chwalę się tym zazwyczaj póki ktoś nie poznaje mojej rodziny, więc chociaż tyle.

Hej, przykro mi z powodu doświadczenia milczenia od tak bliskich osób. To prawda że nic bardziej nie boli. Jeśli się odezwie to ok ale jeśli nie to myślę że nie ma co analizować jego intencji. Czy planuje dłuższe przeciąganie lub że jest to kara dla Ciebie taka jakiej już doświadczyłas dawno temu. Lub nie wiadomo co. Jeśli przeciąga zamierzenie to niech się bawi dalej a jeśli przypadkiem to też niech zmyka na drzewo.

Po tym całym wątku to już nie wiem czego Ci życzyć , czy żeby się odezwał czy że nie, bo brzmisz jak kobieta która wiele rzeczy już widziala a dzięki temu dużo wiedziala.

Po prostu życzę Ci wszystkiego tego żeby było jak chcesz . Trzymam kciuki!

@given_up, bardzo Ci współczuję ojca i cieszę się że byłaś na tyle świadoma żeby przerwać łańcuch i przepracować kwestie. nieco wiem jak się dziecko w takich momentach czuje, bo o ile u mnie nie było tak hardkorowo, to mój ojeciec rownież sięna mnie "obrażał" i moja mama też była często pośrednikiem. chore.

Ten facet nie był / jest ideałem i Twoją "drugą połówką", ale desperatem po ciężkich przejściach z żoną. Poza tym miej proszę na uwadze, że znasz tylko jedną wersję przebiegu jego małżeństwa; może jego była opowiedziałaby Ci zgoła inną historię? każdy lubi się wybielić i zrobić z siebie biedne niewiniątko.
Tempo, jakie Ci narzucił i sposób zachowania sugerują, wg mnie, że ma poważne problemy z samoakceptacją, poczuciem własnej wartości itd. Pewnie w dodatku nie potrafi być sam. Stąd to ciśnienie. Doświadczony mężczyzna po 40 wyznaje Ci uczucie po 5-6 tygodniach znajomości? Znam to bo i mnie to spotkało. I też byłam zaskoczona i zaniepokojona. I miałam rację - i Ty też ja miałaś, kończąc to. Z tego by i tak nic nie wyszło.
Zaniepokoiłoby mnie jeszcze jedno - że on ciągle brał wolne aby z Tobą przebywać. Że nagle stałaś się dla niego najważniejsza, wszystko inne odeszło na dalszy plan. Normalnie jak u 13 - latka Toż tu wieje straszliwą, mega mega straszliwą desperacją na kilometr. Facet bardzo chciał zapomnieć dzięki Tobie o ex i tyle. Wcale Cię nie kocha /-ł, bo reagowałby teraz inaczej. Szukał kontaktu, sposobu. A on się obraził i na bank już pomieszkuje u innej.
Daj nam znać Autorko, co dalej...

Coś w tym jest... Do tego, powinien się liczyć, że kobieta ma dziecko, a tu musi kogoś dobrze poznać, żeby go wpuścić do swojej rodziny... A on myślał tylko o sobie.

Nareszcie ktos ma oczy otwarte.Ma spelnic jej oczekiwania bo ona miala olewanie w dzieciństwie widzisz kim jest teraz autorka .Ani razu nie napisala ze za nim teskni.Tylko ma wyrzuty i na ich postawie chce aby z nia sie spotykal na jej zasadach.

No tak facet powinien liczyć się ze wszystkim, tylko nie ze swoimi potrzebami.

Rzeczywiscie to pasuje do autorki..ktora jest okropnie egoistyczna.Ona skupia sie tylko na sobie nawet jej powrot jest podyktowany jej poczuciem winy, ktorego zniesc nie moze wiec chce do niego wrocic .Jest zaskoczona ze facet nie odpisuje...wiec doklada sobie traumy z dziecinstwa aby wyzalac sie jaka ona biedna..a o tym co czuje mężczyzna nie ma ani slowa.Jakby mnie facet rzucil, to bym tez nie odpisywala i nie odbierala telefonow..w koncu nie jestem czyjas zabawka.

Pomimo, że ostatnie posty zawierają dużo racji to wg mnie za bardzo jeździcie po autorce. Przecież ona widzi swój błąd i chciałaby to jakoś naprawić.

Tak jak ktoś wcześniej wspominał. Bukiet kwiatów i poważna rozmowa w cztery oczy.
Wszystkie inne opcje są do dupy.

Niech się wyjeżdżą, przecież nikt nie będzie tego analizował. A tak popiszą sami do siebie i chociaż trochę im ulży

Ale czekaj, źle kombinujesz. Ładowanie się w jej sytuacji w auto czy tam pociąg to dopiero jest narzucanie facetowi swojej osoby/zdania/scenariusza. Przecież milcząc, on wyraźnie unika kontaktu, nie chce kontynuować znajomości, choć my możemy sobie tylko gdybać, jaki jest tego rzeczywisty powód. Jak mu się baba pojawi w drzwiach to będzie to wręcz przemoc psychiczna, a ty jej każesz zad wkładać w auto i jeszcze flaszkę kupować?
Co do faceta, to na podstawie dostępnych danych wydaje mi się że chodziło o szybkie rozpoczęcie nowego życia z kimś dostępnym, skoro żona ma gacha. Nie wygląda na to, żeby autorka była miłością jego życia, a jeśli to deklarował, to tym bardziej czerwona flaga. Gdy nagle zburzyła mu scenariusz nowego życia, czyli mieszkanie u niej w innym mieście, bycie non stop razem i zajmowanie mu myśli i rąk, to wziął i się wycofał. I pewnie szuka kolejnej chętnej. Czytam te wasze wypociny o jego zranionej duszy i tak sobie myślę, że miłość wiele wybacza, a duma i ego stawiają mury. Gdyby mnie ktoś źle potraktował (prywatnie, zawodowo, towarzysko) to nie zareagowałabym totalnym ignorem na przeprosiny. Pewnie że nie każdemu dałabym drugą szansę ale nie przyjąć przeprosin, jeśli są szczere? No weźcie, to jakaś dziecinada. No i nie widzę tych strasznych ram w intencjach autorki, raczej elastyczna była proponując mu różne rzeczy, czyli telefon, przyjazd (chyba na ile chce, żeby nie fatygował się na 5 min o to chodziło), rózne dni. No bo co miała zrobić twoim zdaniem? jak ty byś poprowadził taką rozmowę po tym, jak z czymś nawaliłeś? Każdy z nas kiedyś nawalił i jakoś przepraszaliśmy, no to co ona twoim zdaniem powinna zrobić po kolei? Ale nie pisz już, że przyjechać bez zaproszenia do innego miasta, bo to stalking i każda kobieta byłaby zaniepokojona, więc i niechętnym chłopom nie wolno się tak narzucać.

Czyli upierasz się że przybycie do kogoś na chatę jest spoko i wcale nie wymusza niczego na "ofierze" tego romantycznego gestu. Pewnie, jak będzie chciał, to jej nie otworzy drzwi tak jak teraz olewa wiadomości. A nie, czekaj, kulturalny człowiek jednak wpuści do domu po podróży, chociaż bardzo chciałby się odciąć i nigdy już jej nie widzieć. I to jest dla ciebie ok.

Ale tutaj chyba cała znajomość toczyła się na tym komunikatorze, nic nie wiadomo o telefonach, a spotkania były zawsze u niej w domu, pewnie nie z jej inicjatywy zresztą. Jak ludzie sa w różnych miastach i tak się na odległość komunikuja, to czasem z czymś waznym nie doczeka się do spotkania. No fatalnie wyszło, wszyscy to wiemy w tym wątku, ale też innych rozwiązań jakby brak.

No i znowu to samo. A jak inaczej, skoro ona nie chciała już prowadzić tej znajomości tylko w swoim wyrze? Nie miała prawa do modyfikacji warunków znajomości, skoro w poprzednich źle się czuła? Czy ty uwazasz, że chłopu się coś należało tylko dlatego, że wczesniej dostawał? Chyba nie odmówiła zresztą tego nieszczęsnego seksu for ever, tylko chciała wyhamowac z mieszkaniem razem. Jezu oni się znali kilka tygodni, a on u niej spędzał po kilka nocy pod rząd, w ogóle nie wydaje ci się to niestosowne, zwłaszcza jesli jednej stronie (hostowi) nie do końca pasuje? I idziesz w zaparte, że panu by korona spadła z łba, gdyby raz przyjechał tylko na spacer, knajpę czy coś tam, bez mieszkania? No i przecież istnieje tez jego dom, miasto, czemu to on zawsze był gościem a ona gospodarzem? Jakaś nierówność tu się pojawia, czy on nie powinien dązyć do odwzajemnienia zaproszeń? A moze miał w domu zonę na przykład?

Autorka coś nam zamilkła...

Jestem. Napisał wczoraj, że miesiąc temu był spokojny, bo miał już ze mną zaplanowane życie, a teraz posypał mu się system i sam nie wie, co robić.
Tak, związek od poznania się do tej mojej ostrej wypowiedzi trwał trochę ponad dwa miesiące, to było 3 tygodnie temu.

Tak, 3 tygodnie czekania tylko po to, żeby napisał coś w miarę do przewidzenia. Choć po krótkim związku to zaplanowane ze mną życie brzmi trochę creepy i mówię to mimo tego, że mam dla niego ciepłe uczucia w sercu i nadal chciałabym jakoś to dalej poprowadzić.

Pewnie jedynym scenariuszem z happy endem jest teraz zadzwonienie do niego (albo i jechanie z tymi kwiatami ), przepraszanie, tłumaczenie, proszenie, przekonywanie. A on będzie niepewny, pełen wątpliwości, delikatny i wrażliwy. Ta wiadomość, że "on nie wie co teraz" to taka jakby furtka dla ciebie, że nie przekreśla cię, więc możesz zacząć robić piruety, a on - no zobaczy się, może ci się uda go przekonać. Chcesz tego?