Ciąża, wpadka w młodym wieku... - Netkobiety.pl

Zaręczyliście się, to też poważny krok.
Czy Ty w ogóle chcesz z tym facetem spędzić resztę życia? Bo brzmi to tak jakbyś trzymała się z nim z braku laku, ale ślubu to nieee, zamieszkać to niee, za duże zobowiązanie. To jest sygnał, że Ty tak niespecjalnie chcesz z nim budować przyszłość. I może to jest źródlem Twojej ciążowej paniki, bo to po prostu nie ten facet?

Ja też powiedziałam o ciąży koleżankom zaraz, jak się dowiedziałam. Jak będzie coś nie tak, to im powie po fakcie. Naprawdę to nie jest aż takie złe.
A to, że Ty mogłaś przez dwa dni mu nie mówić to też niespecjalnie świadczy o jakośck Waszej relacji.

Nie, to nie tak. Kocham go i chce z nim  być. To nie tak, że my kompletnie nie mieszkaliśmy że sobą. Bo były okresy, że mieszkaliśmy razem przez kilka tygodni u niego.  Ale ja tam zwyczajnie nie miałam warunków do pracy z domu.
Naprawdę go kocham, czasami mnie męczy jego ciągłe gderanie albo właśnie trzęsienie się nade mną. Ale go kocham.
Nie raz przy gorszym nastoju jechałam do niego, żeby tylko się przytulić.
I też moje zachowanie wynikało z poprzedniego związku,w którym plany wyszły bardzo do przodu i jak widać dziś nie jesteśmy razem i nawet nie wiecie jak mega mnie zjechał psychicznie tamten związek.

On nie wie co Cie męczy w jego zachowaniu a Ty nie masz zamiaru mu tego mówić.
Masz dwie opcje:
A) powiedzieć prawdę
B) udawać, że wszystko Ci pasuje (czytaj męczyć się)

Brak wam "szczerej" rozmowy a już macie dziecko w drodze.
Moim zdaniem lepiej byłoby porozmawiać, wyjaśnić sobie wszystko teraz póki nie jest za późno.

To tak wygląda jakbyś miała nie odciętą pepowinę, dlatego obawy przed wyprowadzką i związana z tym blokada na szczerość z narzeczonym.

To że masz górę domu i mieszkasz jakby "na swoim" nie świadczy o tym, że masz "odcięta pępowinę".mój mąż od 18 roku życia nie mieszkał na stałe z rodzicami, a ja pępowinę Mu musiałam "odcinać" grubo po 30tce jak się poznaliśmy i pobraliśmy... Bo mamusia to była mamusia ...
Chyba musisz szybko dorosnąć i zdecydować, czy będziesz wychowywać dziecko z ojcem dziecka, czy tata będzie "dochodzący", a Ty będziesz wychowywać dziecko ze swoimi rodzicami.
Trzeba przestawić priorytety, jeśli narzeczonego kochasz i z nim.chcrsz budować przyszlosc

"Skup się przede wszystkim na swoim przyszłym mężu, bo to on ma być najważniejszy w twoim życiu a nie dziecko.
Tak jak ty masz być najważniejsza dla niego a nie dziecko."

Tu się nie zgodzę z kolejnością, pierwsze dziecko, mąż, rodzice.

To nie zmienia faktu, że masz obawy z opuszczeniem domu i zastanawiam się czy pierwszy związek przez to się nie rozpadł.

Nie odcięta pępowina oznacza nie przygotowanie do życia, tym samym strach przed samodzielnością.

Ja myślę, że chłopak tak zareagował na ciążę, bo się jej spodziewał, liczył na nią... że to pozwoli Ci stworzyć z nim rodzinę z dala od rodziców, bo nie zapowiadało się czy i kiedy się na to zdecydujesz.
Ale to tak nie działa, bo to Ty sama powinnaś się przełamać, dlatego masz taki stres, co pewnie też nasila mdłości.

On nie był za szybki, Ty byłaś hamulcowym, przez swój strach życia bez rodziców, przez gardło Ci nie przeszło, żeby z nim to przegadać, bo pewnie też obawiałaś się, że nie zostaniesz zrozumiana.

Może na to liczyłaś, łącząc się z facetem  z innego miasta, że będziecie  mieszkać chociaż blisko rodziców, bo rozkręcając firmę w swoim mieście, wcale nie przewidywałaś wyprowadzki do niego.
Czyli w tej sytuacji najlepiej by Ci odpowiadał związek na odległość... później jakoś się ułoży... Nie wiadomo czy kiedyś w ogóle byś zdecydowała na wyprowadzkę do niego, dlatego teraz czujesz się rzucona na głęboką wodę... czy dasz radę płynąć z jej nurtem, czas pokaże.

Zgadzam się w 100 % sama obserwowałam takie zachowania we własnym otoczeniu a już nie wspomnę o tym, że byltt przypadku gdy mamusia wpuściła raz dziecko do spania do łóżka i już zostało na kilka dłuuugich lat i jeszcze zadowolona mówiła że się cieszy i woli spać z dzieckiem żeby mąż nie chciał seksu. Świetna wymówka...

A gdzie mieliście mieszkać po ślubie? Skoro jesteście zaręczeni to te wszystkie kwestie powinniście mieć ustalone, trzeba je teraz trochę przyspieszyc.

Czy byliście narzeczeństwem, ale bez żadnych dalszych planów...? Z decyzją, że na narzeczeństwie się zatrzymujecie i ani milimetra dalej.
Dziecinne to trochę, i dziwne.

Co ma wisieć, nie utonie. Póki co musicie sobie radzić i się dogadać, co i jak do czasu budowy domu.

Wiesz,my też się mieliśmy z mężem budować, ale na razie się boimy, że to nas przerośnie i trzeba było znaleźć inne rozwiazanie.
Jeśli chcecie być razem i wspólnie wychowywać dziecko,a nie na odległość to wypracujecie wspólny kompromis, bo rodzina będzie dla Was wartością nadrzędną i każde z Was pewnie będzie musiało oddać coś ze swojej niezaleznosci.
A pobudować się zdazycie za jakiś czas, jeśli takie podejmiecie decyzje.
Powinniście WSPOLNIE ustalić kiedy i komu mówicie o ciąży. Wyskoczył z tą informacją to już wyskoczył, ale powinnaś powiedzieć narzeczonemu, ze chcesz odczekać np. 2- 3miesiace (albo dowolnie inny okres czasu), gdy będziecie mówić o ciąży. Za mało rzeczy robicie wspólnie, mam wrazenie, że Ty masz w głowie milion myśli, a narzeczony o nich nie wie. I chyba w druga stronę też, skoro nie umiałas przewidzieć jego reakcji na wieść o dziecku.

No to pora na podjęcie jakiejś decyzji o zmniejszeniu tej odległości między Wami.

Edit. Im więcej czytam Twoich postów tym bardziej gorąco polecam Ci skonsultowanie się z psychoterapeutą. Doswiadczenia ex związku można przepracować, niechęć do rozwoju obecnego związku też.

Bo ja trochę nie wiem po co się zaręczaliścje, skoro jeszcze latami byścoe z tym nic nie zrobili. Trochę bez sensu. Budowalibyście dom, facet zbierałby kasę na rozwój swojej firmy i obstawiam, że ślub by nigdy nie nadszedł, bo zawsze byłoby coś ważniejszego. Budowa domu też zajmuje lata i pochłania masę kasy.
I co, mieszkalibyście sobie przez ten czas osobno? Słabo to wszystko brzmi, tak jakbyś go miała z braku laku, a o ciążę się wkurzasz, bo to Was zbliży i popchnie do przodu.

Nie wieka.
To nie jest skrajność, tylko normalność.
Ja za swojego syna i za swoją żonę oddał bym życie. I wiem że żona oddała by życie za mnie.
Zdecydowałem się na ten związek bo wiedziałem że moja ukochana szuka męża dla siebie, na resztę życia a nie ojca dla dziecka, który doraźnie wesprze ja w utrzymaniu i wychowaniu dziecka.
Wiesz.. szokuje mnie ten zwrot że " mąż dziś jest a jutro go może nie być "
Cóż.. jak dbasz o męża to tak masz.
Dodatkowo dziecka na 100% w końcu przy tobie nie będzie, bo się wyprowadzi i założy swoją rodzinę. A partner który kocha i jest kochany będzie z tobą do końca.

Może odsypia po imprezie... Niedziela jest, niektórzy lubią w niedzielę pospać do południa.

Nie nakręcaj się, przypuszczam, że świętował ze znajomymi, skoro im wczoraj powiedział.
Masz czas na ułożenie swoich myśli, zarysu swojego planu, przygotuj się do rozmowy, bo sytuacja będzie od Was wymagała dość sporych zmian. Nie mieszkacie razem, co więcej - plany wspólnego zamieszkania były bardzo odległe. Zastanów się, co można zmienić w obecnej sytuacji.

Autirko, cytając coraz to więcej Twoich postów  zauważyłem, że widzisz w nim więcej negatywnych cech niż pozytywnych.

Pozytywne:
- nie jesteś sama, masz się do kogo przytulić

Negatywne:
- nieodpowiedzialny bo się wczoraj napił i dzisiaj nie przyjechał
- mówi o ciąży bez Twojej zgody
- czasami chce Cię zagłaskać na śmierć
I pewnie jeszcze coś by się znalazło.

Obstawiam, że dopiero teraz do Ciebie dotarło, że macie brać ślub i podjąć poważne kroki w życiu, które was bardziej "zwiążą" (dziecko, wspólne zamieszkanie) i to nie są tylko plany tylko rzeczywistość.
A teraz zauważasz rzeczy, które przy planownaiu nie brałaś za bardzo pod uwagę bo w końcu to tylko plany.

Ktos dobrze napisał, zaręczyliście się, za 2 lata ślub a nie rozmawialiście ze sobą o takich podstawowych sprawach gdzie chcecie mieszkac? Wynająć coś? Z rodzicami? U ciebie na górnej części domu?
Budowa budową, każdy wie że to nie trwa miesiąc albo dwa tylko kilka lat (średnio) a do tego czasu trzeba gdzieś mieszkac.

Przeczytałem całą historię i jedyne, co z niej winika to fakt, że Autorka jest przytłoczona ciążą, bo dotychczasowe życie się jej rozsypie. Pomijam już jakieś wydarzenia typu imprezy czy dbanie o siebie w postaci zabiegów upiększających, ale ten chorobliwy lęk przed nieodwołalnymi zmianami, związanymi z nowym etapem w życiu. Podziwiam faceta, żę był w stanie się cieszyć z takiej wiadomości, jeśli się dowiedział, że partnerka przed nim ukrywała ten fakt, iż spodziewają się WSPÓLNIE dziecka. Na razie facet ma bardziej pukładane wszystko, bo wie czego chce i konsekwentnie do tego dąży. Autorka odbija się od ściany, unika rozmów (o ciąży) a dziwi się, kiedy facet nie przyjeżdża, bo będąc zaskoczony wiadomością, iż zostanie ojcem, pozwolił sobie na odrobinę rozrywki.

Powinien siąść i płakać z Tobą i mówić "co my teraz zrobimy?"

Zamiast przeżywać i się zamartwiać lepiej byłoby wziąść się w garść.
Taki stres jedynie co może Ci zrobić to tylko zaszkodzić.

Opanuj sję. Serio.
Szukasz powodów, by się na niego wkurzać.

Daj spokój.

Ja się z nim nigdy nie pokłóciłam, bo nigdy nie miałam powodu.
Ja mam takie odczucie, że zaimprezował, jest nie do życia, a ja go teraz tak cholernie potrzebuje... On nawet mi nie powiedział swoich odczuć... nic.

A z drugiej strony, chyba mam jakieś mega wahania nastrojów, nie potrafię opanować emocji. To chyba przez to, że ta ciąża nie byla planowana.

Nie, znaczy ma dużo znajomych, ja to raczej typ człowieka, który ma zaufane, małe grono. I faktycznie co sobotę może być na imprezie, ale np przy mnie nigdy nie spił i zawsze twierdził, że czuł by się głupio gdybym go wiozła pijanego. Ale za to ostatnio był na kawalerskim o 2 nocy bardzo pijany dzwonił.
Także ciężko mi odpowiedzieć na to pytanie. Bo zawsze raczej trzyma poziom.

Można powiedzieć, że wspomnienie ognistej nocy

Nie chce się do niego przyczepiać, nie chce być czepliwa. Ja czuje się tak nie pewna w tej sytuacji z ciążą, że aż sobie wkręciłam, że mógł mnie zdradzić na tej imprezie, przecież będzie musiał usiąść na tyłku i to ostatnie jego podrygi wolności.  Tylko dlaczego odpłynął wczoraj? Dlaczego to zrobił? Leży mi trupek w sypialni, śmierdzi alkoholem.

Powiem tylko tyle. Za swoje czyny tylko Ty odpowiadasz. Nikt inny.

Dobijać nikogo nie chcę. Więc tutaj postawię kropkę.

Czemu założyłaś ten temat?

Ciesz się ogniem, póki możesz.

Spoko. Ale w czym problem?

Ja z dziecka bym się cieszył.

Ja kompletnie nie rozumiem Twoich wypowiedzi. Ciesz się ogniem póki możesz?
Super, że byś się cieszyła. A ja nie miałam tego małego szkraba w planach przed najbliższe 4 lata, nie mam warunków, nie mam stabilizacji finansowej w perspektywie macierzyńskiego, bo to jednak działalność i brak osoby, która mnie zastąpi.

Nie komentuj w tej sposób. Może myślisz mózgiem, ale klasy i taktu brak.

Tylko dlaczego Ty go "oskarżasz" olekkomyślność czy brak odpowiedzialności na podstawie JEDNEJ imprezy? Sama napisałaś, że niemal złoty człowiek z niego..To w czym problem, jeśli za chwilę stanie na nogi i wróci do życia? Wszystko na to wskazuje.
Jeśli zaś mowa o zmianach w życiu, to nieraz ludzie musieli zmienaic pracę czy likwidować np swoje firmy, bo nagle coś się zmieniało w ich życiu, co spowodowało, że musieli dokonać trudnego wyboru..

Bo ta jedna impreza wydarzyła się po informacji o ciąży.
Wiem, że to ja zwlekałam z informacją o ciąży, ale teraz chciałabym być z nim. Jutro idę na badania i stres mnie zjada, a jestem z całym ciężarem sama. Bo moja głowa nie wyrabia, samopoczucie nie pomaga. Nie wiem na ile to pracująca głowa a na ile hormony, czy hormony w ogóle działają na tak wczesnym etapie.

Nie obwiniam jego, chyba że nieświadomie. Ja dobrze wiem, że oboje mamy w tym udział, oboje wyłączyliśmy myślenie, ciężko też winić, że po alkoholu zapomnieliśmy o gumce, jak wcześniej brałam tabletki.

Kac gigant go trzyma.